Share this:

Κείμενο: Στέλιος Οικονομάκης
Φωτογραφίες: Δημήτρης Αναστασάκης

Λίγες μέρες πριν το τριήμερο του Αγίου Πνεύματος, καθόμαστε σε κάποιο μαγαζί απολαμβάνοντας τα μπυράκια μας. «Ρε ‘σεις δεν πάμε κανά βολταράκι τριήμερο;» ρωτάει κάποιος από εμάς. Η απάντηση είναι ομόφωνη και καταφατική. Ακούστηκαν διάφοροι προορισμοί αλλά τελικός επικράτησε η Νότια Πελοπόννησος. Την επόμενη μέρα κλείνουμε εισιτήρια, αγοράζουμε ένα χάρτη και χαράζουμε μια πρόχειρη πορεία. Πάμε και βλέπουμε λέμε….

Η παρέα μας αποτελείτε από εμένα με Transalp 650, τον Στράτο με DR 650, τον Μήτσο με Husqvarna TE 610, τον Σταύρο με Monster 600 απ’ τα Χανιά και τον Γιώργο με Ducati 750 Sport που θα προστεθεί στην παρέα μας στην πρωτεύουσα.

13 Ιουνίου 2003, Χανιά – Πειραιάς
Επιβιβαζόμαστε στο βαπόρι και αράζουμε συζητώντας το πλάνο μας καταλήγοντας ότι πρέπει να περάσουμε από κάποια ενδιαφέροντα μέρη όπως, Επίδαυρο, Μονεμβασιά, Ελαφόνησσο και Σπήλαιο Δυρού. Με αυτά και με αυτά πέρασε η ώρα και η ολιγόωρη ξεκούραση θεωρείτε απαραίτητη μιας και την αυριανή μέρα σκοπεύουμε να την περάσουμε στη σέλα τις μοτοσυκλέτας μας.

14 Ιουνίου 2003, Αθήνα – Επίδαυρος – Μονεμβασιά – Ελαφόννησος
Κάποιες δουλίτσες που είχαμε στην πρωτεύουσα καθυστερούν λίγο την ώρα αναχώρησης μας. Η Εθνική οδό Αθηνών – Κορίνθου υποδέχεται για λίγο χρονικό διάστημα τις μοτοσυκλέτες μας πριν στρίψουμε στον γραφικότακο και φιδίσιο δρόμο που οδηγεί από Κόρινθο, Επίδαυρο.

Παρκάρουμε έξω απ’ το θέατρο το οποίο και επισκεπτόμαστε. Κάνουμε τα γνωστά παιχνίδια με τον ήχο, χαζεύουμε το μουσείο και οδεύουμε πίσω στις μοτοσυκλέτες μας για τη συνέχεια του οδοιπορικού μας.

Επόμενος σταθμός το Ναύπλιο. Καφεδάκι στην γραφική πλατεία και αναχώρηση προς Μονεμβασιά. Αφήνουμε πίσω τα παράλια και σκαρφαλώνουμε το όρος Πάρνωνα. Τα χωριουδάκια που συναντάμε γραφικότατα. Σταματάμε στην πλατεία ενός απ’ αυτά κάτω από τα θεόρατα πλατάνια.

Μερικές ανάσες δροσιάς πριν κατηφορίζουμε προς Μονεμβασιά. Η διαδρομή από Μολάοι μέχρι Μονεμβασιά έχει υπερβολική κίνηση και ο δρόμος γλιστράει αρκετά. Η μάχη επιβίωσης στην Ελληνική άσφαλτο είχε τελικούς νικητές εμάς -ευτυχώς- και το γιορτάζουμε με επίσκεψη στην παλιά πόλη της Μονεμβασιάς.

Χαζολογάμε, θαυμάζουμε, σκαρφαλώνουμε πάνω στο κάστρο, τραβάμε τις απαραίτητες φωτογραφίες και οδεύουμε να σβήσουμε την πείνα μας σε μια ταβέρνα δίπλα στη θάλασσα.

Έχει αρχίσει να σουρουπώνει και εμείς καβαλάμε για μία ακόμα φορά τις μοτοσυκλέτες μας και οδεύουμε προς Νεάπολη όπου έχουμε αποφασίσει να διανυκτερεύσουμε. Ψάχνουμε απελπισμένα για δωμάτιο αλλά μάταια. Δεν υπάρχει ούτε κρεβάτι. Πηγαίνουμε από χωριό σε χωριό μέχρι που σε κάποιο απ’ αυτά μας στέλνουν στο σπίτι του Παπά. «Έχει αυτός» μας λένε. «Εμείς δεν είχαμε» όταν φύγαμε καθώς ο Παπάς μας βγήκε αγιογδύτης. Για ένα δωμάτιο στο βάθος του σπιτιού του με κάτι κουκέτες και ένα υποτυπώδες μπάνιο πληρώσαμε τα μαλλιά της κεφαλής μας. Άλλα έλα της που δεν είχαμε και άλλη επιλογή…..

15 Ιουνίου 2003, Ελαφόννησος – Σπήλαιο Δυρού – Πύργος
Η προγραμματισμένη επίσκεψη μας στην Ελαφόννησο αναβάλετε γρήγορα, καθώς η ουρά που περίμενε για να επιβιβαστεί στο καραβάκι ήταν ατελείωτη. Έτσι συνεχίζουμε βόρια με ρότα το επόμενο πόδι της Πελοποννήσου.

Σταματάμε στο Γύθειο για καφέ και συνεχίζουμε προς Μάνη. Εντυπωσιακά τοπία, πανέμορφα πετρόχτιστα σπίτια και πύργοι μας κρατούν συντροφιά όσο εμείς προχωράμε προς το σπήλαιο του Δυρού. Στάση σε κάποιο βενζινάδικο για φουλάρισμα όπου και κάνω τη μέγιστη βλακεία. Μόλις φουλάρω αφήνω το tank bag πάνω στην τάπα χωρίς να έχω βγάλει το κλειδί, το οποίο παίρνει σχήμα «Γ». Η δεύτερη ηλιθιότητα μου είναι πως δεν έχω δεύτερα κλειδιά μαζί μου. Παίρνω δύο πένσες από το βενζινάδικο και προσπαθώ να ισιώσω το κλειδί χωρίς να σπάσει. Η θερμοκρασία ήταν γύρο στους 35 βαθμούς Κελσίου αλλά εμένα με έλουζε κρύος ιδρώτας. Με τα πολλά τα καταφέρνω και συνεχίζουμε να κατηφορίζουμε προς το σπήλαιο.

Παρκάρουμε απ’ έξω και οδηγούμαστε γρήγορα μέσα σ’ αυτό. Έχουμε κάνει φοβερό timing μιας και προλαβαίνουμε απ’ τα τελευταία καραβάκια που ξεναγούν μέσα στο σπήλαιο. Άκρως εντυπωσιακό όπως φαίνετε και στις παρακάτω φωτογραφίες:

Συνεχίζουμε τη διαδρομή μας προς Καλαμάτα ψάχνοντας ταυτόχρονα και κατάλυμα για τη τελευταία μας διανυκτέρευση. Για ακόμα μια φορά τα πάντα είναι γεμάτα, αλλά καταφέρνουμε να βρούμε σε κάποιο χωριό κοντά στον Πύργο ένα άνετο διαμέρισμα που χωρούσε και τους πέντε μας σε πολύ προσιτή τιμή. Τακτοποιούμαστε και κατεβαίνουμε στην παραλία για μπάνιο, για μάσα και στη συνέχεια για μπύρα το βραδάκι σε κάποιο τοπικό και τροπικό μπαρ.

16 Ιουνίου 2003, Πύργος – Καλαμάτα – Σπάρτη – Πειραιάς

Στραβό ξημέρωμα. Μετά την πρωινή βουτιά, ο Γιώργος οδηγάει για 500 μέτρα χωρίς κράνος και πέφτει σε μπλόκο όπου του κόβει μια συγυρισμένη κλήση. Εμείς τον περιμένουμε λίγο παραπάνω τραβώντας φωτογραφίες. Οι φίλοι στα δύσκολα φαίνονται κατά τ’ άλλα.

Σταματάμε σε κάποιο γραφικό χωριουδάκι για καφέ και συνεχίζουμε προς Καλαμάτα όπου και στρίβουμε προς Σπάρτη. Πανέμορφη και καταπράσινη διαδρομή ζωγραφισμένη με τεθλασμένη γραμμή από τις παρυφές μέχρι της κορυφές του Ταύγετου. Η θερμοκρασία πέφτει και ‘μεις απολαμβάνουμε τοπίο και στροφιλίκι.

Σταματάμε κάπου στην κορυφή για αναψυκτικό και ξεκούραση και αποφασίζουμε να επισκεφτούμε το κάστρο του Μυστρά πριν πάρουμε το δρόμο της επιστροφής.

Στην κατάβαση προς Σπάρτη με εγκαταλείπει το πίσω φρένο του Transalp. Τα after market τακάκια ζεστάθηκαν πολύ και ο λευγές του φρένου ακουμπάει στην άσφαλτο. Εγώ φρενάρω πια με μπροστινό και κατεβασιές πράγμα που με δυσκολεύει αλλά δεν καταφέρνει να μου χαλάσει την μαγεία της διαδρομής.

Λίγη ώρα αργότερα παρκάρουμε έξω από το κάστρο του Μυστρά. Ευτυχώς η είσοδος είναι δωρεάν καθώς τα οικονομικά μας είναι σε πολλή κακή κατάσταση.

Γρήγορη επίσκεψη στο μουσείο και στο μισό κάστρο -καθώς δεν είχαμε το χρόνο να το εξερευνήσουμε ολόκληρο- πριν καβαλήσουμε για τελευταία φορά τις μοτοσυκλέτες μας και να οδεύσουμε προς τον Πειραιά. Ο ανοικτός δρόμος από Σπάρτη για Αθήνα κάνει το δεξί μας χέρι βαρύτερο. Τα γκάζια ανεβαίνουν με αποτέλεσμα η άφιξη μας στον Πειραιά να γίνει αρκετά νωρίτερα από ότι είχαμε υπολογίσει. Κάποιο fast food του Πειραιά αναλαμβάνει να σβήσει την πείνα μας πριν οδηγηθούμε εντός πλοίου για Χανιά.

Επίλογος
Όλα τα καλά πράγματα κρατάνε λίγο λένε. Όπως και η εκδρομή μας η οποία αποφασίστηκε βιαστικά και μου φάνηκε πως κράτησε λίγα δευτερόλεπτα. Με μοναδική μου απορία το πως μπόρεσαν να χωρέσουν τόσες πολλές και όμορφες εικόνες μέσα σε τόσο λίγα δευτερόλεπτα.