Κείμενο: Στέλιος Οικονομάκης
Φωτογραφίες: Στέλιος Οικονομάκης, Γιώργος Συντζανάκης
Βίντεο: Δημήτρης Αναστασάκης
Μοντάζ: Στέλιος Οικονομάκης

Getting Ready 4 Action

Για αρκετά χρόνια τριγυρνούσε στο μυαλό μας μια εκδρομή έξω από τα σύνορα της Ελλάδας όπου για διάφορους λόγους (κυριότερα οικονομικούς) αναβαλλόταν συνεχώς. Το 2004 δειλά-δειλά ακολουθήσαμε το περιοδικό moto μέχρι την Ιταλία και το Mugello, και φέτος όπως δείχνουν τα πράγματα (αυτές οι γραμμές γράφονται πολύ πριν ξεκινήσουμε) θα κάνουμε το μεγάλο βήμα έξω απ’ τα σύνορα της Ελλάδος.

Στο σενάριο μας εμπλέκονται 5 οδηγοί με τα μηχανάκια τους. Ο Θοδωρής με το Fazer 1000, ο Μήτσος με το Adventure 950, ο Γιώργος με το ολόφρεσκο TDM 900, o Στέλιος με το V-Strom 650 και ο υπογράφων αυτών των γραμμών, Στέλιος επίσης, με το Transalp 650.
Μια εκδρομή στο εξωτερικό δεν είναι καθόλου εύκολη υπόθεση -όπως θα δείτε παρακάτω- και οι προετοιμασίες έχουν ξεκινήσει από τις αρχές του 2005. Και περνάμε στο ψητό, προϋπολογισμός 2000 με 2500 €, όπου συμπεριλαμβάνονται ακτοπλοϊκά εισιτήρια, βενζίνες, διαμονή και φαγητό. Στα παραπάνω δεν προσθέτουμε τον extra εξοπλισμό που προσθέσαμε στην γκαρνταρόμπα μας για την καλύτερη προστασία μας καθ’ όλη την εκδρομή (βλέπε μπότες, μπουφάν, παντελόνια, γάντια, κράνη…. όλο και κάτι έλειπε απ’ τον καθ’ ένα μας). Επίσης έχοντας μια μικρή «πίκρα» από την περυσινή εκδρομή στην Ιταλία όπου χανόμαστε 10 φορές σε κάθε τετράγωνο, αποφασίσθηκε ότι η αγορά ενός navigator ήταν απαραίτητη. Για να μην τρομάζω μερικούς θαρραλέους και μέλλοντες ταξιδευτές, να εξηγήσω την προαναφερόμενη φράση μου. «Χαμένοι» ήμασταν μόνο μέσα σε πόλεις, κανένα πρόβλημα δεν αντιμετωπίσαμε στους εθνικούς δρόμους ή γενικά σε δρόμους εκτός πόλεως. Ας περάσουμε όμως στις προετοιμασίες:
Στην 1η φάση έπρεπε να βγει η διαδρομή. Πρώτη μας κίνηση ήταν η αγορά ενός οδικού χάρτη της Ευρώπης, ο οποίος είχε μαρκαρισμένα μέχρι και τα ουρητήρια (που λέει ο λόγος). Με τη βοήθεια του προαναφερόμενου χάρτη και του Microsoft Autoroute αποφασίστηκε η βασική διαδρομή. Η πρώτη διαδρομή που βγήκε -με προορισμό την Πράγα- πήγε στα σκουπίδια, λόγο του υπερβολικού φόρτου. Για να «βγει» το προαναφερόμενο πρόγραμμα θα έπρεπε να ήμασταν συνεχώς στην πρίζα και ούτε για φαγητό δεν θα ‘χαμε χρόνο. Βασικός σκοπός μας, είναι να δούμε κάποια μέρη και όχι να περάσουμε απ΄ παντού και όταν επιστρέψουμε να αναρωτιόμαστε τι είδαμε. Αλώστε αν όλα πάνε καλά του χρόνου ξεκινάμε για αλλού. Έτσι λοιπόν ξαναβάλαμε κάτω του χάρτες μας, παραγγείλαμε τις πίτσες μας, ανοίξαμε τις μπύρες μας και μετά από μερικές ώρες καταλήξαμε ότι καλό θα ήταν να αφήσουμε έξω της Τσεχία για φέτος. Έτσι θα μίκραινε κατά πολύ η διαδρομή μας, καθώς η Τσεχία μας έβγαζε 1000+ περίπου χιλιόμετρα. Επίσης αποφασίστηκε να αποφύγουμε τις πολλές μεγάλες πόλεις για να μην ταλαιπωρηθούμε. Αποφασίστηκε λοιπόν να επιλέξουμε 2 μεγαλουπόλεις -όχι απαραίτητα μεγαλουπόλεις, αλλά ενδιαφέροντες πόλεις- στις οποίες θα ξοδέψουμε από 2 έως 3 μέρες για να τις εξερευνήσουμε. Η διαδρομή μας ξεκινάει από Ιταλία, περνάει στην Ελβετία, στη συνέχεια Γερμανία, Αυστρία και τέλος πάλι Ιταλία για αποχώρηση. Περίπου στα 3100 χιλιόμετρα εκτός αυτά που θα διανύσουμε από και προς Πάτρα.
Αναλυτικά:
1η μέρα: Χανιά-Αθήνα
2η μέρα: Άφιξη στην Αθήνα και μετάβαση στην Πάτρα (~200km). Επιβίβαση στο πλοίο και διανυκτέρευση εν πλω.
3η μέρα: Αποβίβαση στην Ancona, Άμεση αναχώρηση για Como (γραφική κωμόπολη δίπλα στην ομώνυμη λίμνη πολύ κοντά στο Milano) ~500km. Διανυκτέρευση στο Como.
4η μέρα: Αναχώρηση από Como περίπου στις 12:00, πορεία βόρεια για Ελβετία. Περνάμε απ’ το περίφημο Gotthard Tunnel (16 km) και συνεχίζουμε για Interlaken όπου και διανυκτερεύουμε (~250km). Το Interlaken βρίσκετε ανάμεσα στις Ελβετικές λίμνες Thun και Brienz και φημίζεται για τα extreme sports του.
5η μέρα: Extreme sports στο Interlaken. Προφανώς με μώλωπες σε όλο το σώμα προτιμούμαι να κάνουμε άλλη μια διανυκτέρευση στο Interlaken.
6η μέρα: Αναχώρηση από Interlaken πρωί-πρωί (9:00) για Heidelberg της Γερμανίας (~420km) μέσο των πανέμορφων δασών τις Βαυαρίας (Black forest). Διανυκτέρευση στο Heidelberg.
7η & 8η μέρα: Εξερεύνηση της Χαϊδελβέργης.
9η μέρα: Αναχώρηση από Heidelberg και πάλι περίπου στις 9:00 για Regensburg (~400km) δια μέσου του γνωστού «δρόμου των κάστρων» της Γερμανίας. Διανυκτερεύουμε στο Regensburg.
10η μέρα: Αναχώρηση από Regensburg περίπου στις 12:00 για Salzburg (~270km). Διανυκτέρευση στο Salzburg.
11η μέρα: Salzburg
12η μέρα: Αναχώρηση από Salzburg στις 9:00 για Lienz (~180km) μεσώ Άλπεων και συγκεκριμένα μέσο του Hochalpenstrasee Glossglockner (υψόμετρο 2.405 m). Διανυκτερεύουμε στην Lienz.
13η μέρα: Αναχώρηση από Lienz επίσης στις 9:00 για την λίμνη Garda και συγκεκριμένα για την κωμόπολη Garda της Ιταλίας μέσο των Δολομιτικών Άλπεων (~300km)
14η μέρα: Garda
15η μέρα: Αναχώρηση από Garda στις 9:00 για Ancona μέσο Rimini ή San Marino (~390km) και επιβίβαση στο πλοίο για Πάτρα. Διανυκτέρευση εν πλω.
16η μέρα: Φιλάμε το χώμα των Πάτριων εδαφών και αναχωρούμε από Πάτρα για Αθήνα (~200km) όπου επιβιβαζόμαστε στο πλοίο για Χανιά.
17η μέρα: Άφιξη στα Χανιά, τέρμα το διάλειμμα, τα κεφάλια μέσα……….

Για να μην ασχολούνται όλοι με όλα και για μεγαλύτερη ευκολία μας, αναθέσαμε κάποια καθήκοντα στον καθένα. Εγώ ασχολήθηκα περισσότερο με την ακριβή διαδρομή που θα ακολουθήσουμε και με τις ιδιαιτερότητες κάθε χώρας, ο Στέλιος (V-Strom) σάρωσε το δίκτυο για navigators, συγκριτικά κτλ, ο Θόδωρας ασχολήθηκε μα τα ακτοπλοϊκά εισιτήρια και ο Μήτσος με τον Γιώργο ανέλαβαν να βρουν τα ξενοδοχεία. Αξιοθέατα, φαγητό και μερικά άλλα «ψιλά γράμματα» τα αφήσαμε για το τέλος μιας και έχουμε αρκετό χρόνο να τα ψάξουμε με την ησυχία μας.

Gentleman, start your engines!

Πρόλογος
Οι παρακάτω γραμμές ετοιμαζόταν για επίλογο αλλά κατά την τελική άποψη μας, θα αποτελέσουν τον πρόλογο μας. Θεωρούμε ότι ένα από τα πιο σημαντικά πράγματα που συναντήσαμε στο οδοιπορικό μας, είναι η οδηγική παιδεία των ξένων οδηγών, ανεξαρτήτως σε ποια χώρα οδεύαμε. Όλοι οι οδηγοί σέβονται πρώτα τους πεζούς, μετά τους ποδηλάτες, τα μηχανάκια κ.ο.κ. Δεν «τρώει» ο μεγαλύτερος τον μικρότερο όπως συμβαίνει στο «ζωικό» οδιγικό βασίλειο της Ελλάδος, αλλά τον σέβεται. Στην παιδεία αυτή δε, τονίζουμε, ότι δεν ζοριστήκαμε καθόλου να προσαρμοστούμε. Επίσης να σημειώσουμε ότι εντυπωσιαστήκαμε από τους ξένους μοτοσικλετιστές. Όλοι άρτια ενδεδυμένοι και οι μηχανές τους πλήρως εξοπλισμένες. Δεν συναντήσαμε κανένα -ακόμα και μέσα στις πόλεις- με σορτσάκι, σαγιονάρα, φανελάκι, χωρίς κράνος κτλ. Όλοι φορούσαν κατά το πλείστον ολόσωμες φόρμες σε φανταχτερά χρώματα. Μέχρι και τα αδιάβροχα τους ήταν άσπρα ή κίτρινα. Οι μόνοι «πειρατές της ασφάλτου» με σκούρα ενδυμασία και σκούρα αδιάβροχα ήμασταν εμείς. Τέλος, εντύπωση μας έκανε ότι στις περισσότερες πόλεις δεν υπήρχαν πολλά φανάρια, ούτε σήματα STOP παρά μόνο σήματα «υποχρεωτικής παραχώρησης προτεραιότητας» και η κυκλοφορία στους δρόμους ήταν παραπάνω από φυσιολογική, χωρίς μποτιλιαρίσματα και κορναρίσματα. Βέβαια η κίνηση εντός πόλεων είναι μηδαμινή διότι οι κάτοικοι χρησιμοποιούν για τις μετακινήσεις τους την άρτια οργανωμένη συγκοινωνία, το ποδήλατο που κινείτε τάχιστα λόγω των ποδηλατοδρόμων ή το σκουτεράκι τους για τα οποία υπάρχουν παντού υπεραρκετοί χώροι στάθμευσης.

Ας περάσουμε όμως στην εκδρομή μας:

Παρασκευή 29 Ιουλίου, Χανιά-Πειραιάς
Η πολυπόθητη μέρα της αναχώρησης επιτέλους έφτασε και πέρασε χωρίς να το καταλάβουμε, καθώς μερικές μέρες πριν αναχωρήσουμε, κάποιος ή κάποιοι αφαίρεσαν τις μπανάνες εμένα και τους Στέλιου, οι οποίες περιείχαν διπλώματα, άδειες, ασφάλειες, κλειδιά μηχανής, κάρτες ανάληψης, κινητά τηλέφωνα κ.α. Ο πανικός της τελευταίας εβδομάδα συγκρίνετε μόνο με στρατιωτική διαβολοβδομάδα. Χάρις σε πολύ τρέξιμο και σε κάποιους φίλους που έτυχε να είναι σε καίρια πόστα. καταφέραμε να αντικαταστήσουμε τα απολεσθέντα και να δώσουμε το παρόν στο προκαθορισμένο ραντεβού μας.

Για πρώτη φορά στα χρονικά δεν καθυστερεί κανείς, πράγμα που υποδηλώνει την αγωνία και τη θέληση μας να φύγουμε. Τραβάμε μερικές αναμνηστικές φωτογραφίες και 15 λεπτά αργότερα αναχωρούμε για το λιμάνι.

Μαζί μας και ο φίλος φωτογράφος Νίκος, όπου αποθανατίζει κάθε μας στιγμή λες και ετοιμαζόμαστε για αποστολή του National Geographic.

Στο λιμάνι ακολουθούν σκηνές από ταινία Ξανθόπουλου, καθώς οι κοπέλες μας, μας αποχαιρετούν με δάκρια στα μάτια λες και ετοιμαζόμαστε να φύγουμε για καμιά φάμπρικα στη Γερμανία. Ένα απίστευτο contrast συναισθημάτων. Εμείς με χαμόγελο που ξεπερνούσε το πλάτος του προσώπου και αυτές με δάκρυα στα μάτια…

Επιβιβαζόμαστε στο καράβι και αποχαιρετάμε τα Χανιά τσουγκρίζοντας τα παγωμένα μπυράκια μας.

Σαββάτο 30 Ιουλίου, Πειραιάς – Πάτρα (217 χλμ)
Ο καμαρότος μας ξυπνάει στις 6:45. Το καράβι δένει στις 8:00 και εμείς περιμένουμε ντυμένοι με πλήρης εξάρτηση. Δεν πτοούμαστε όμως, ανυπομονούμε να φύγουμε. Τελικός αναχωρούμε για Πάτρα γύρω στις 8:30. Στη βαρετή διαδρομή ταλαιπωρούμαστε από ισχυρούς πλευρικούς ανέμους και από κάποιους Έλληνες «κασκαντέρ» όπου ανάβουν το αριστερό φλας στην Ελευσίνα και το κλείνουν στη Πάτρα. 200 ανιαρά χιλιόμετρα σε δύο ώρες περίπου. Γεμίζουμε τα ρεζερβουάρ μας, λόγο της πιο φτηνής βενζίνης στην Ελλάδα και τραβάμε στο λιμάνι για check in. Η κοπέλα απ’ το Ρέθυμνο που βρίσκετε πίσω απ’ τον κισσέ είναι παραπάνω από εξυπηρετική. Μας βρίσκει και καμπίνα για να είμαστε όλοι μαζί. Θα απορήσετε βέβαια πως 5 νομάτοι χωράν σε μια καμπίνα. Ο Γιώργος έχει το καλό -για μας- συνήθειο να κοιμάται χάμω, ανάμεσα στις κουκέτες.

Φαγητό και επιβίβαση στο καράβι στις 14:00 το οποίο αναχωρεί ακριβώς στην ώρα του, 14:30. Μελέτη της αυριανής διαδρομής και χαρτάκι μέχρι το βράδυ για να περάσει η ώρα.

Κυριακή 31 Ιουλίου, Ancona – Como (481 χλμ)
Κατά τη διάρκεια της νύχτας το KTM έκανε υπερχείλιση βενζίνας. Μας φωνάζανε απ’ τα μεγάφωνα του καραβιού αλλά εμείς είχαμε πάρει τον ύπνο του δικαίου. Το σηκώσανε στο διπλόστεκο και σταμάτησε. Αιτιολογήσαμε την υπερχείλιση στο φουλάρισμα που κάναμε στην Πάτρα. Άφιξη στην Αγκώνα με καθυστέρηση στις 11:00.

Download route: Google Earth, MapSource, Microsoft Autoroute

Αναχωρούμε γύρω στις 12:00 καθώς ο Μήτσος πειραματίζεται με το ματάκι της κάμερας και την σωστή λειτουργία του. Βγαίνουμε γρήγορα autostrada αφήνοντας πίσω τους κακούς δρόμους της Αγκώνας. Περνάμε απ’ τα διόδια όπου το μηχάνημα αρνείται πεισματικά να «βγάλει» χαρτάκι στο Γιώργο. Με τα πολλά εμφανίζετε ένας υπάλληλος όπου φυσικά δεν μιλάει γρι αγγλικά. Πιάνοντας μερικές κουβέντες του, καταλαβαίνουμε ότι θα πρέπει να εξηγήσουμε στον υπάλληλο στην έξοδο το πρόβλημα και ότι είμαστε όλοι μαζί για να χρησιμοποιήσει ένα απ’ τα δικά μας χαρτάκια. Φεύγουμε και ο Θεός βοηθός. Η ευθείες ατελείωτες και τα γκάζια ανεβαίνουν όσο περνάει η ώρα. Μέχρι να συναντήσουμε την πρώτη στροφή έχουμε ξεχάσει πως στρίβουν. Το Transalp δουλεύει στα όρια (160-175) πράγμα που αυξάνει τρελά την κατανάλωση του. Σε 166 χιλιόμετρα έκαψε 22,30€!

Αράζουμε λίγο σε ένα βενζινάδικο για να ξεμουδιάσουμε όπου και σκάνε 2 supersport κολοφτιαγμένα. Οι αναβάτες τους με ολόσωμες φόρμες με φανταχτερά χρώματα, μπότες και λοιπό αγωνιστικό εξοπλισμό. Βγάζουν τα κράνη τους και ανακαλύπτουμε πως πρόκειται για γυναίκες οδηγούς!

Μετά από συνολικά 2 γεμίσματα και 500 περίπου ανιαρά χιλιόμετρα φτάνουμε στο Μιλάνο και περνάμε απ’ τα διόδια εξόδου. Δεν αντιμετωπίζουμε πρόβλημα με την περίπτωση του Γιώργου. Μάλλον ήταν συνηθισμένο πρόβλημα των μηχανημάτων να μην βγάζουν χαρτάκι. Πληρώνουμε τα τσουχτερά διόδια 20,40€ και βγαίνουμε απ’ την autostrada ακολουθώντας το navigator που απέδειξε την αξία του από το πρώτο κιόλας λεπτό. Ακολουθώ τις ενδείξεις του και αλλάζω κόμβους πάνω απ’ το Μιλάνο λες και έχω περάσει και από εκεί χτες. Περνάμε άλλα τρία πληρωτέα διόδια όπου πληρώνουμε σύνολο 4,2€ πριν βγούμε στον περιφερειακό για Como. Το navigator αποδεικνύει για άλλη μια φορά την αξία του οδηγώντας μας ακριβώς μπροστά στο ξενοδοχείο (Firenze Hotel). Ξεφορτώνοντας τα πράγματα, παρατηρώ ότι από το Transalp απεχώρησε ο δεξής τεντοτήρας της αλυσίδας. Προφανώς απ’ τους κραδασμούς, λόγω ότι το μηχανάκι δούλευε στα όρια, χαλάρωσαν οι βίδες και ο τεντοτήρας κατέληξε κάπου στην autostrada. Μικρό το κακό, δεν πτοούμαστε, κάνουμε ένα γρήγορο μπανάκι και βουρ για έξοδο στην πόλη.

Το Como είναι μια τουριστική κωμόπολη χτισμένη στους πρόποδες των Άλπεων στην νότια πλευρά της ομώνυμης λίμνης.

Τα περισσότερα διατηρητέα κτίρια κοσμούσαν αγάλματα του Δία, της Αθηνάς, του Ποσειδώνα και του Ερμή. Ένα τελεφερίκ οδηγούσε λίγο πάνω από την πόλη, στους πρόποδες των Άλπεων, όπου η θέα είναι μαγευτική.

Οδεύουμε για φαγητό όπου και οι ρόλοι αλλάζουν. Αξιοθέατα γινόμαστε εμείς καθώς 9 πιάτα για 5 νομάτους δεν είναι σύνηθες φαινόμενο. Η πλατεία κάτω απ’ το ξενοδοχείο μας, φιλοξενεί ένα τζαζ φεστιβάλ όπου και παρακολουθούμε για κάμποση ώρα.

Πριν πάμε για ύπνο περπατάμε στην μαγευτική παλιά και άριστα διατηρημένη πόλη όπου φυσικά είναι όλη πεζοδρομημένη.

Δευτέρα 1 Αυγούστου, Como – Interlaken (217 χλμ)
Σηκωνόμαστε αρκετά νωρίς για να προλάβουμε να δούμε κάτι ακόμα από το μαγευτικό Como πριν αναχωρήσουμε για Ελβετία. Πλούσιο πρωινό πρώτα και στη συνέχεια βόλτα γύρω απ’ την λίμνη.

Τα άριστα διατηρημένα κτίρια πλαισιώνονται από πολύχρωμους κήπους. Μάλλον όλοι οι κάτοικοι του Como ασχολούνται με την συντήρηση της πόλης. Σε απόσταση ενός χιλιομέτρου περίπου συναντάμε 10 άτομα να ασχολούνται με την κηπουρική και άλλους 5-6 να κάνουν διάφορες άλλες δουλειές. Επιστροφή στο ξενοδοχείο γύρω στις 11:00 και αναχώρηση για Ελβετία και συγκεκριμένα για Interlaken στις 12:00.

Download route: Google Earth, MapSource, Microsoft Autoroute

Σε μόλις 30 χιλιόμετρα έξω από το Como συναντάμε τα Ελβετικά σύνορα. Οι υπάλληλοι μας κάνουν νόημα να περάσουμε αλλά εμείς διαβασμένοι τους ζητάμε να αγοράσουμε κάρτες διοδίων. Μας δείχνουν τον κισσέ σε ένα διπλανό κτίριο. Για τις 5 κάρτες μου ζητάνε 200 Ελβετικά φράγκα ή 133€. Τους δίνω 140€ και μου γυρνάνε ρέστα 10 Ελβετικά φράγκα. Ζητάω ρέστα σε € και μου λένε πως δεν δίνουν! Στην πορεία ανακαλύπτουμε ότι κανείς στην Ελβετία δεν γυρίζει ρέστα σε € και ότι κανείς δεν δέχεται κέρματα, τι κόλλημα και αυτό θεέ μου!
Βγαίνουμε στην εθνική τους οδό η οποία είναι φανταστική. Υπέροχοι δρόμοι και πανέμορφο τοπίο. Ανεβαίνοντας βόρεια πυκνώνουν τα τούνελ μέχρι που φτάνουμε στο περίφημο Gothard Tunnel. Το μήκος του είναι 17 χιλ. και είναι το μεγαλύτερο της Ευρώπης. Τα πρώτα 7 χιλιόμετρα είναι αποπνικτικά. Ιδρώνουμε και ζοριζόμαστε να αναπνεύσουμε. Ευτυχώς τα υπόλοιπα 10 χιλιόμετρα είναι μια χαρά. Ακόμα δεν είμαι σίγουρος αν το τούνελ αεριζόταν καλύτερα ή το συνηθίσαμε εμείς. Βγαίνουμε απ’ το τούνελ και η διαφορά θερμοκρασίας είναι αισθητή. Λίγα χιλιόμετρα παρακάτω αφήνουμε το Εθνικό τους δίκτυο και στρίβουμε στο επαρχιακό για Interlaken μέσο του Sustenpass (2224m).

Η διαδρομή είναι υπέροχη. Πάνω μας οι χιονισμένες και συννεφιασμένες κορφές των Άλπεων. Στις παρυφές του βουνού μικροί καταρράκτες που καταλήγουν σε ορμητικά ποτάμια. Στα πόδια μας καταπράσινα λιβάδια όπου ανάμεσα τους ξεφυτρώνουν μικρά ξύλινα παραδοσιακά σπίτια γεμάτα με Ελβετικές σημαίες (άλλο κόλλημα και αυτό, ο τόπος γεμάτος από Ελβετικές σημαίες σε σημείο που σου ερχόταν να ξεράσεις από τόσες σημαίες). Την ομορφιά του τοπίου συμπληρώνουν οι δύο παγετώνες που συναντάμε στο διάβα μας.

Αμέτρητες μηχανές ξεφυτρώνουν από παντού λες και έχουν καμιά φωλιά εδώ τριγύρω. Χαιρετάμε και το 99,9% απ’ αυτές ανταποδίδει το χαιρετισμό μας. Μαγεμένοι απ’ την όλη διαδρομή δεν καταλάβαμε πότε φτάσαμε στον προορισμό μας. Το ξενοδοχείο (Baeren Hotel) παραδοσιακό λίγο έξω απ’ την πόλη (3 χιλ).

Η θέα απ’ το παράθυρο του δωματίου μας

Ο Θοδωρής παρατηρεί ότι απ’ το Fazer έχει φύγει μια βίδα απ’ την καρίνα ή οποία είναι η αιτία για να φεύγει η φύσα απ’ τα προβολάκια που έχουν τοποθετηθεί σε αυτήν. Τίποτα το σπουδαίο και πάλι. Βολευόμαστε στα δωμάτια και κατηφορίζουμε στην πόλη.

Ο ποταμός Aare διασχίζει την πόλη και ενώνει τις λίμνες Thunersee και Brienzersee

Η τεράστια και καταπράσινη πλατεία του Interlaken χρησιμοποιούνταν και ως μέρος προσγείωσης για τους τολμηρούς που έκαναν Παρά Πέντε

Πολύχρωμα λουλούδια και όμορφα σιντριβάνια κοσμούσαν την πλατεία του χωριού

Όπου και να κοιτάξουμε βλέπουμε Κορεάτες, πραγματικός χαμός. Στα τοπικά μαγαζιά δουλεύουν Κορεάτες, παραδίπλα μας ένα Κορεάτικο εστιατόριο, ο πεζόδρομος φίσκα στους Κορεάτες. Τελικά αυτοί οι Κορεάτες -και όχι οι Κινέζοι-έχουν κατακλύσει τον κόσμο…

Μετά από λίγο ψάξιμο βρίσκουμε τα γραφεία των extreme sports. Επιλέγουμε στην τύχη το Outdoor Interlaken και κλείνουμε για rafting την επόμενη μέρα στις 12:30. Κόστος 67€ το άτομο.
Στο Interlaken, η 1^η Αυγούστου είναι η μέρα «σκανδαλιάς» και την γιορτάζουν με λουκάνικα, τοπική μπύρα Rugenbran και βεγγαλικά. Όλα αυτά στην πλατεία της πόλης και υπό σιγανής βροχής.

Κάποια στιγμή αρχίζει καταιγίδα και ο κόσμος σκορπάει. Δεν έχουμε μαζί μας αδιάβροχα αλλά πρέπει να φύγουμε για να προλάβουμε ανοικτό το πάρκινγκ του ξενοδοχείου. Γινόμαστε παπιά μέχρι να φτάσουμε στο ξενοδοχείο…

Τρίτη 2 Αυγούστου, Interlaken

Η μέρα ξημερώνει μουντή. Τα βουνά δεν διακρίνονται απ’ την ομίχλη και βρέχει κατά διαστήματα αρκετά. Ξεκινάμε για rafting υπό βροχής.

Στο κέντρο επιχειρήσεων μαζεύονται 48 άτομα. 43 Κορεάτες και εμείς…. έλεος. Μας λένε τα καθέκαστα, μας ντύνουν (στολές, σωσίβια, κράνη κτλ) και τραβάμε για το ποτάμι. Στην βάρκα μπαίνουν 9 άτομα, 8 μαθητευόμενοι και ένας εκπαιδευτής. Μπαίνουμε σε μια βάρκα μαζί με 3 Κορεάτισσες. Τις αφήνουμε τέρμα πίσω στην βάρκα για να μην χάσουμε την πλάκα. Το νερό είναι μπούζι και μας κάνει να αναιρέσουμε τον προηγούμενο διάλογο μας ο οποίος ανέφερε ότι θα πέσουμε στο ποτάμι για πλάκα. Η βάρκα κυλάει στο ποτάμι και το γέλιο αρχίζει. Κωπηλατούμε σαν σκόρπια διαδήλωση στην αρχή, αλλά καταφέρνουμε να βρούμε ρυθμό στην πορεία. Οι εκπαιδευτές θεοκούζουλοι κάνουν ότι μπορούν για μας διασκεδάσουν. Έχουμε παγώσει τόσο πολύ που πια το νερό δεν μας φαίνετε και τόσο κρύο. Σε κάποιο ήσυχο κομμάτι του ποταμού βουτάμε κιόλας. Μετά από 1:30 περίπου ώρα αλλά κατά τη γνώμη μας με αρκετά «νεκρά» σημεία καταφτάνουμε στη λίμνη, όπου και η διαφορά θερμοκρασίας νερού είναι εμφανέστατη. Στο κέντρο επιχειρήσεων μαθαίνουμε πως δεν υπάρχουν φωτογραφίες απ’ το rafting γιατί οι φωτογράφοι είχαν ρεπό λόγω ότι ήταν κομμάτια απ’ την χθεσινή γιορτή. Την ατυχία μας μέσα…………
Πίσω στο ξενοδοχείο για ζεστό μπάνιο για να επανέλθει η θερμοκρασία του σώματος. Ο Γιώργος καβαλάει τη μοτοσικλέτα και οδεύει για να σβήσει τις καλλιτεχνικές του ανησυχίες.

Το βράδυ καταλήγουμε στην ταβέρνα του ξενοδοχείου για παραδοσιακό φαγητό.

Παραγγέλνουμε τοπικές λιχουδιές όπου και τρώμε για δυο ώρες περίπου. Το τραπέζι δίπλα μας έχει αδειάσει δις. Πριν οδηγηθούμε στα δωμάτια μας περνάμε από το πάρκινγκ για να λιπάνουμε τις αλυσίδες μας, καθώς αύριο μας περιμένουν ακόμα 500 χιλιόμετρα.

Τετάρτη 3 Αυγούστου, Interlaken – Heidelberg (425 χλμ)
Η βρόχα έπεφτε right through και ‘μεις ντυμένοι σαν κουραμπιέδες (επενδύσεις, αδιάβροχα, γκέτες) αποχαιρετούμε το Interlaken.

Download route: Google Earth, MapSource, Microsoft Autoroute

Γεμίζουμε τα ρεζερβουάρ μας, συμπληρώνουμε λάδια στο KTM και οδηγούμε για 150 περίπου χιλιόμετρα -τα περισσότερα υπό βροχής- μέχρι να συναντήσουμε τα σύνορα της Γερμανίας. Μας υποχρεώνουν να ελαττώσουμε ταχύτητα αλλά δεν υπάρχει έλεγχος. Διανύουμε 50 χιλιόμετρα περίπου στον εθνικό δίκτυο της Γερμανίας πριν στρίψουμε για Freiburg όπου και ακολουθούμε τον Β3 ο οποίος και γλύφει το μαύρο δάσος (Black Forest). Ο Β3 είναι αρκετά πιο αργός δρόμος καθώς περνάει μέσα από πολλά χωριουδάκια, αλλά είναι πολύ πιο γραφικός.

Οδηγούμε για ακόμα 100 χιλιόμετρα μέχρι να φτάσουμε σε μια από τις εισόδους του δάσους. Παρκάρουμε μπροστά απ’ ένα φορτηγό διακόπτοντας ένα ζευγαράκι που ερωτοτροπούσε.

Με τάχιστες κινήσεις αφαιρούμε αδιάβροχα καθώς ο ουρανός έχει ανοίξει για τα καλά και μεταφερόμαστε μερικές δεκάδες μέτρα μέσα στο δάσος ώστε να έχουμε οπτική επαφή με τις μοτοσικλέτες μας. Αράζουμε σε κάτι κομμένους κορμούς και βγάζουμε τα σέικερ. Φραπεδάκι on the woods, απόλαυση! Το δάσος είναι υπέροχο. Τόσο πυκνό που δεν διακρίνεις τίποτα μερικά μέτρα μακριά σου. Εξού και η ονομασία του «μαύρο δάσος», αφού απ’ την πυκνότητα του δεν αφήνει τις ακτίνες του ήλιου να περάσουν. Τελειώνουμε τον καφέ μας και συνεχίζουμε βόρεια μέχρι το πανέμορφο Baden-Baden και από εκεί ξανά εθνική οδό για τα τελευταία 100 χιλιόμετρα της διαδρομής. Η αριστερή λωρίδα κινείτε με 220 ενώ το navigator στο Transalp δείχνει 178 km (το κοντέρ δείχνει 185). Στις 18:30 φτάνουμε στο ξενοδοχείο (NH Hirschberg) όπου βρίσκετε 12 χιλιόμετρα έξω απ’ την Χαϊδελβέργη.
Τακτοποιούμαστε τάχιστα και φεύγουμε για μια γρήγορη ματιά στην πόλη πριν σουρουπωσει.

Η διάσημη γέφυρα της Χαϊδελβέργης

Ο κεντρικός πεζόδρομος, ακριβώς απέναντι απ’ την γέφυρα

Οδεύουμε για φαγητό σε ένα παραδοσιακό εστιατόριο που μας έχουν συστήσει.

Δοκιμάζουμε φυσικά όλες τις τοπικές λιχουδιές που έχει ο κατάλογος και κατόπιν περπατάμε στην παλιά πόλη για να χωνέψουμε. Η πόλη μας μαγεύει με την ομορφιά της αλλά η κούραση και η βροχή μας οδηγεί κατά τις 12 το βράδυ πίσω στο ξενοδοχείο για ύπνο. Άλλωστε έχουμε ακόμα 2 ολόκληρες μέρες να την εξερευνήσουμε.

Πέμπτη 4 Αυγούστου, Heidelberg
Η παλιά πόλη, η παλιά γέφυρα και το κάστρο με τους πανέμορφους κήπους του που δεσπόζει πάνω απ’ την πόλη, είναι πανέμορφα.

Η παλιά γέφυρα

Το κάστρο της Χαϊδελβέργης

Τα κτίρια της παλιάς πόλης έμοιαζαν με ψεύτικα

Η θέα από το κάστρο της Χαϊδελβέργης

Απίστευτης ομορφιάς κάστρο….

…με υπέροχους κήπους και σιντριβάνια

Εκεί φιλοξενείτε και το μεγαλύτερο βαρέλι κρασιού στον κόσμο το οποίο έχει χωρητικότητα 221.726 lit! Εβίβα μαέστρο!

Δυστυχώς δεν υπήρχε τρόπος να χωρέσουμε όλο το βαρέλι σε μια φωτογραφία

Στα δεξιά είναι ένα πολύ μικρότερο κρασοβάρελο ενώ στα αριστερά είναι η πινακίδα που αναφέρει το μέγεθος του βαρελιού της προηγούμενης φωτογραφίας.

Τελειώνοντας την ξενάγηση μας στο κάστρο κατηφορίζουμε και πάλι προς την παλαιά πόλη. Στην κεντρική πλατεία της βρίσκουμε το κατάλληλο μέρος για να πιούμε φραπέ, το «Καφέ Έλλην».

Γυρίζουμε όλη μέρα και χαζεύουμε την πόλη που είναι πραγματικά μαγευτική.

Η ιστορία αναφέρει ότι το δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο, η Χαϊδελβέργη ήταν η μοναδική πόλη που δεν βομβάρδισαν οι Αμερικάνοι λόγω ότι μαγεύτηκαν από την ομορφιά της και την έκαναν στρατηγείο τους.
Το βράδυ καταλήγουμε σε μια παραδοσιακή μπυραρία ονόματι «Vetter» όπου παράγει την δικιά της μπύρα. Η μπύρα μυρίζει ζύμωση και σερβίρετε κατευθείαν από το καζάνι. Τα μπυράκια συνοδεύονται από κάτι πεντανόστιμους παραδοσιακούς μεζέδες.

Παρασκευή 5 Αυγούστου, Heidelberg – Schwetzingen (45 χλμ)
Στο πρωινό αποφασίζουμε να επισκεφτούμε την κοντινή Schwetzingen και το κάστρο της. Απέχει μόλις 22 χιλιόμετρα από το ξενοδοχείο μας και 10 από την Χαϊδελβέργη.

Download route: Google Earth, MapSource, Microsoft Autoroute

Η απόφαση μας δικαιώνετε με το που φτάνουμε στο κάστρο.

Το παλάτι του κάστρου περιβάλλετε από 640 στρέμματα κήπους! Λουλούδια σε εκατομμύρια χρώματα περικυκλώνουν ένα μεγάλο αριθμό από σιντριβάνια.

Τα δέντρα είναι τόσο καλά περιποιημένα που μοιάζουν με κλωνοποιημένα. Είναι δε αριθμημένα και κάποια στιγμή συναντήσαμε τον αριθμό 3754 σε ένα απ’ αυτά.

Στο βάθος του κεντρικού κήπου συναντάμε με τεράστια λίμνη με πάπιες, κορμοράνους και τεράστιους κυπρίνους. Μικρά γεφυράκια επέτρεπαν να περπατήσεις γύρω απ’ αυτή.

Ένα αραβικό παλάτι στην δυτική πλευρά του κήπου συμπληρώνει την μαγεία του τοπίου. Δυστυχώς ήταν υπό συντήρηση και οι σκαλωσιές δεν μας επέτρεψαν καλύτερη λήψη.

Ακολουθούμε το τουρ μέσα στο παλάτι και μαθαίνουμε ότι ήταν η εξοχική κατοικία του Φρειδερίκου αρχικά και γι’ αυτό και ήταν τόσο μικρό! Είχε μόνο 10 δωμάτια για την κυρία του σπιτιού και 5 για το κύριο…
Η ξενάγηση τελειώνει και οδεύουμε προς Χαϊδελβέργη. Το ηλιοβασίλεμα στο γνωστό μονοπάτι των ποιητών μαγευτικό….

Κλασικά καταλήγουμε πάλι σε μια παραδοσιακή μπυραρία. Ο κατάλογος στα Γερμανικά και οι μπύρες που νομίζαμε πως παραγγείλαμε μας βγήκαν ice tea. Τα πίνουμε για να μην γίνουμε ξεφτίλα και ξαναπροσπαθούμε αυτή τη φορά επιτυχώς. Το ποτό μας συνόδευαν ως συνήθως παραδοσιακά πιάτα.

Στο βάθος του μαγαζιού λειτουργεί bar το οποίο και επισκεπτόμαστε. Το CD έπαιζε σε repeat mode μέχρι να θυμηθεί κανείς να το αλλάξει και η κάβα του bar αποτελούταν από 20 μπουκάλια. Τι να τα κάνουν άλλωστε, όλοι μπύρα πίνουν εδώ. Δεν αργούμε να οδεύσουμε για το ξενοδοχείο καθώς η αυριανή διαδρομή είναι η πιο δύσκολη. Χαϊδελβέργη-Regensburg μέσο το δρόμο των κάστρων.

Σάββατο 6 Αυγούστου, Heidelberg – Regensburg (374 χλμ)

Download route: Google Earth, MapSource, Microsoft Autoroute

8:00 έχουμε γεμίσει τα ρεζερβουάρ μας και αφήνουμε πίσω την Χαϊδελβέργη. Η διαδρομή κυλάει δίπλα στον ποταμό Neckar, πότε απ’ την μία όχθη και πότε απ’ την άλλη. Που και που ξεφυτρώνει κάποιο κάστρο στον μακρινό ορίζοντα για να υπενθυμίζει ότι ακολουθούμε τον δρόμο των κάστρων. Αφήνουμε πίσω τον ποταμό Neckar και βουτάμε μέσα στα δάση της Βαυαρίας. Τα γραφικά χωριουδάκια που ξεφυτρώνουν ανάμεσα στα δάση φροντίζουν να μας επαναφέρουν στην πραγματικότητα.

Στην Γερμανία οι περιφερειακοί δρόμοι είναι κατά το πλείστον άδειοι. Λόγω ότι η Εθνική οδός τους δεν έχει διόδια, κανείς δεν χρησιμοποιεί τους περιφερειακούς δρόμους. Απολαμβάνουμε την μοναξιά μας και σταματάμε σε ένα πάρκο στην μέση του πουθενά για φραπεδάκια και μπισκοτάκια που κουβαλάμε μαζί μας.

Από την μία πλευρά του πάρκου πυκνό δάσος και απ’ την άλλη καταπράσινη κοιλάδα χωρίς ίχνος ζωής πουθενά. Τα ελάχιστα διερχόμενα αυτοκίνητα προσπαθούν να μας υπενθυμίσουν πως υπάρχει ζωή σ’ αυτόν το τόπο.
Συνεχίζοντας συναντάμε μερικά ακόμα εντυπωσιακά κάστρα, ένα απ’ αυτά ιδιόκτητο μάλιστα.

Το πιο εντυπωσιακό το συναντάμε Langenburg και το πιο μεγάλο στο Rothenburg, αλλά δυστυχώς δεν έχουμε το χρόνο να τα επισκεφτούμε. Τα τελευταία 100 χιλιόμετρα της διαδρομής μας, τα κάνουμε στο εθνικό δίκτυο. Φτάνουμε στο Regensburg κατά τις 4:00 το απόγευμα. Τακτοποιούμαστε στο εντυπωσιακό ξενοδοχείο (Park Hotel Maximilian) και εξορμούμε στην πόλη.

Το εντυπωσιακότατο ξενοδοχείο μας, Hotel Maximilian

Στην παλιά πόλη δεσπόζει ο μεγαλοπρεπείς ναός του Αγίου Πέτρου όπου η κορυφή του διακρίνεται απ’ οποιοδήποτε σημείο της πόλης.

Άξια προσοχής είναι η παλιά γέφυρα και τα ξενοδοχεία που είναι κτισμένα σε νησάκια μέσα στο ποτάμι.

Η παλιά πόλη και εδώ είναι άριστα διατηρημένη. Τα κτίρια είναι όλα βαμμένα σε υπέροχα απαλά χρώματα και τα παρτέρια των παραθύρων τους διακοσμημένα με πολύχρωμα λουλούδια.

Δαβίδ και Γολιάθ στον τοίχο κάποιου κτιρίου

Η κούραση κάνει όλους τους δρόμους που ακολουθούμε να οδηγούν στο ξενοδοχείο, όπου και αράζουμε για ολιγόωρη ξεκούραση.

Κυριακή 7 Αυγούστου, Regensburg – Salzburg (250 χλμ)
Η ολιγόωρη ξεκούραση έγινε πολύωρη καθώς κανείς μας δεν ξύπνησε μετά από 2 ώρες όπως είχαμε συνεννοηθεί. Κατεβαίνουμε στην πόλη για μια δεύτερη ματιά και για την αγορά κάποιου σουβενίρ.

Παραξενευόμαστε που οι δρόμοι είναι άδειοι και τα μαγαζιά είναι όλα κλειστά ώσπου κάποια στιγμή συνειδητοποιούμαι ότι είναι Κυριακή.

Download route: Google Earth, MapSource, Microsoft Autoroute

Αναχωρούμε για Salzburg κατά τις 12:00. Η διαδρομή κυλάει και πάλι μέσο των δασών της Βαυαρίας και είναι υπέροχη. Ο καιρός είναι έτοιμος για βροχή. Σταματάμε για φουλάρισμα και βάζουμε τα αδιάβροχα μας. Η βροχή αρχίζει μερικά λεπτά αργότερα και εμείς περιμένουμε σε κάποια διάβαση τρένου για 5 περίπου λεπτά μέχρι να περάσουν 2 τρένα. Ρίχνει καρέκλες και εμείς χορεύουμε πάνω στα μηχανάκια μας. Η βροχή όσο πάει και δυναμώνει και δεν αργεί να το γυρίσει σε χαλάζι, το οποίο και γέμισε με χαρακιές την οθόνη του navigator κάνοντας αρκετά κουραστική την ανάγνωση του.

Άλλο ένα εντυπωσιακό κάστρο στη μέση της λίμνης Klostersee

Πλησιάζουμε προς την λίμνη Chiensee και η βροχή σταματάει. Περικυκλώνουμε την πολύ όμορφη λίμνη με αποκορύφωμα το νησάκι στο κέντρο της και βγαίνουμε στον αυτοκινητόδρομο ο οποίος ασφυκτιεί απ’ την κίνηση. Σε 30 χιλιόμετρα φτάνουμε στα σύνορα της Αυστρίας. Όλες οι πινακίδες στα Γερμανικά. Δεν υπάρχει έλεγχος αλλά ξέρουμε πως πρέπει να αγοράσουμε κάρτες διοδίων. Ακολουθώ τις πινακίδες στην τύχη και ως δια μαγείας βρισκόμαστε δίπλα στον κισσέ για τα διόδια. Ο υπάλληλος πίσω απ’ τον κισσέ δεν μιλάει γρι αγγλικά και ο Θοδωρής συνεννοείται με νοήματα. Βγαίνοντας πανηγυρίζει που κατάφερε να πάρει 5 κάρτες διοδίων προς 4,30€ η μία. Τις κολλάμε και αυτές στην μοτοσικλέτες μας και συνεχίζουμε για Salzburg το οποίο απέχει 20 ακόμα χιλιόμετρα. Στο τσακ φτάνουμε στο ξενοδοχείο πριν αρχίσει η καταρρακτώδης βροχή. Αν και έχει γίνει κάποιο μπέρδεμα με την κράτηση μας, καταφέρνουμε να το ξεμπερδέψουμε και να τακτοποιηθούμε ταχέως. Ντυνόμαστε καλά-καλά καθώς η θερμοκρασία είναι στους 10ο βαθμούς Κελσίου και ξανοιγόμαστε για την πόλη του Μότσαρτ.

Ο ποταμός Salzach διασχίζει το Saltsburg

Η πόλη ασφυκτιεί από τουρίστες. Βολτάρουμε στην -ως συνήθως- άριστα διατηρημένη παλιά πόλη όπου συναντάμε αρκετούς κουλτουριάρηδες και τρελομουσικούς. Γρήγορο φαγητό και επιστροφή κατά τις 12:00 στο ξενοδοχείο.

Δευτέρα 8 Αυγούστου, Salzburg
Πρωινό και κατεβαίνουμε στο γκαράζ για ψιλοσυντήρηση. Λιπαίνουμε αλυσίδες, τεντώνουμε την αλυσίδα του Transalp (είχε χαλαρώσει λόγω της απώλειας του τεντωτήρα), συμπληρώνουμε λάδια στο ΚΤΜ και καθαρίζουμε τις ζελατίνες των μοτοσικλετών μας. Ο Θοδωρής προσπαθεί μάταια να πατεντάρει τα καλώδια των προβολέων στην καρίνα του Fazer.
Στη συνέχεια κατευθυνόμαστε προς την πόλη όπου αρχικά επισκεπτόμαστε τους κήπους του παλατιού Mirabell.

Περπατάμε στην παλιά πόλη και οδεύουμε προς το κάστρο, Hohensalzburg Fortress, όπου δεσπόζει πάνω απ’ την πόλη, στον λόφο Feustonsburg.

Πληρώνουμε 9,90€ για το τελεφερίκ και είσοδο στο κάστρο. Η θέα είναι μαγευτική αλλά το κάστρο δεν λεει και πολλά.

Συνεχίζουμε την βόλτα στην πανέμορφη πόλη φωτογραφίζοντας κατά ριπάς σχεδόν κάθε κτίριο που συναντούσαμε.

Το Ελληνικό στοιχείο παρόν και στο Salzburg. Καφέ-εστιατόριο Santorini

Το απογευματάκι οδεύουμε για φαγητό στο Nordic See, σε ένα fast food ψαρικών που μας έκανε εντύπωση με τον κόσμο που είχε και τις τιμές του. Την κάνουμε ταράτσα και συνεχίζουμε τον περίπατο μας μέχρι να βραδιάσει και να επιστρέψουμε πίσω στο ξενοδοχείο.

Τρίτη 9 Αυγούστου, Salzburg – Lienz (208 χλμ)
Επιτέλους ήλιος! 2 μέρες συνεχούς βροχής μας είχαν ψιλοαπογοητεύσει και μας είχαν βάλει σε αρκετές σκέψεις σε ότι αναφορά τον καιρό που θα συναντήσουμε στις Άλπεις. Δεν ενθουσιαζόμαστε όμως, έχουμε πια συνηθίσει από τις τρελές εναλλαγές του καιρού.

Download route: Google Earth, MapSource, Microsoft Autoroute

Φεύγουμε νωρίς το πρωί για να απολαύσουμε την μαγεία της διαδρομής. Μπαίνουμε στον Α10 όπου και το ακολουθούμε για 50 χιλιόμετρα.

Οι κορυφές των Άλπεων αρχίζουν να ξεχωρίζουν από πάνω μας

Όσο πλησιάζουμε στις Άλπεις τόσο πιο μαγική γίνετε η διαδρομή. Στρίβουμε σε επαρχιακό δίκτυο και συγκεκριμένα στο Dientner Sattel (1357m), όπου και κλείνουμε τις ζελατίνες για να μην γεμίσει κουνουπάκια το ανοικτό -από την ομορφιά του τοπίου- στόμα μας. Ο δρόμος περνάει μέσα από ένα καταπράσινο μικρό φαράγγι δίπλα από ένα μικρό αλλά ορμητικό ποταμό. Βγαίνοντας από το φαράγγι και σε υψόμετρο ~1300 μέτρων, κινούμαστε ανάμεσα από αρκετά μονοπάτια που οδηγούν στις χιονισμένες κορφές των Άλπεων.

Κατηφορίζουμε στα 800 μέτρα, περνώντας από δεκάδες γραφικά χωριουδάκια και οδεύουμε για το Hochalpenstrasee Glossglockner, την διαδρομή όπου έχουμε επιλέξει για να διασχίσουμε τις Άλπεις. Πληρώνουμε 17€ διόδια -άουτς- και αρχίζουμε να ανηφορίζουμε. Η ομορφιά του τοπίου δεν περιγράφετε με λόγια. Κάθε τόσο σταματάμε για επιφωνήματα και φωτογραφίες.

Φτάνουμε στα 2504 όπου και σταματάμε για αρκετή ώρα θαυμάζοντας το τοπίο.

Ακολουθούμε ένα μονοπάτι και φτάνουμε στην κορυφή Edelweisspitze σε υψόμετρο 2571 μέτρων, μία από τις ψηλότερες οδικές αρτηρίες των Άλπεων.

Γίνετε χαμός από μοτοσικλετιστές και μοτοσικλέτες. Άγγλοι, Γάλλοι, Γερμανοί, Ιταλοί όπου οδηγούν από Dominator και XT μέχρι Goldwing και Harley. Κάτι Ιταλοί την «πέφτουν» στην μηχανή του Μήτσου χαζεύοντας τα καμεράκια. Ο Μήτσος προσπαθεί να τους εξηγήσει το όλο σύστημα. Ανάθεμα και αν κατάλαβαν τίποτα, αφού τα αγγλικά τους είναι χειρότερα απ’ τα δικά μας «καμακίστικα».

Έχει περάσει αρκετά η ώρα και αρχίζουμε να κατηφορίζουμε προς Lienz, απολαμβάνοντας την νότια πλευρά των Άλπεων. Η Lienz και το Hotel Traube στο οποίο διαμένουμε, βρίσκονται στο κέντρο των Άλπεων, σε υψόμετρο 800 μέτρων και θεωρείται κέντρο εξόρμησης προς τις Άλπεις.

Η γραφική κωμόπολη είναι γεμάτη από τουρίστες, οι περισσότεροι από αυτούς Ιταλοί, μιας και η πόλη βρίσκετε πολύ κοντά στα Ιταλικά σύνορα. Βολτάρουμε λίγο στα σοκάκια της πόλης ψάχνοντας για τα τελευταία δωράκια μας και καταλήγουμε να τρώμε σε μια βραβευμένη Ιταλική πιτσαρία. Μετά τις πεντανόστιμες ιταλικές λιχουδιές οδεύουμε στην πλατεία όπου ένα Ιταλικό συγκρότημα τραγουδάει Ιταλικές -και όχι μόνο- επιτυχίες.

Τετάρτη 10 Αυγούστου, Lienz – Arco (284 χλμ)
Μικρή πρωινή βόλτα στην πόλη και αναχώρηση για τις Ιταλικές Δολομιτικές Άλπεις.

Απ’ το ρετιρέ του ξενοδοχείου μας η θέα προς την πόλη ήταν φανταστική

Download route: Google Earth, MapSource, Microsoft Autoroute

Γεμίζουμε τα ρεζερβουάρ μας πριν αφήσουμε την Αυστρία, λόγω της φτηνότερης βενζίνης και περνάμε από τα εντελώς αφύλακτα σύνορα. Λίγα χιλιόμετρα παρακάτω στρίβουμε προς τις Δολομιτές Άλπεις. Ανάμεσα απ’ τα δάση ξεχωρίζουν οι κορυφές των Άλπεων.

Ο δρόμος έχει υπερβολική κίνηση και εμείς θυμόμαστε την Ελληνική οδήγηση. Αρχικά διασχίζουμε το Passo di Falzarego (2105m) και στη συνέχεια κατηφορίζουμε στα 1400m. Ανηφορίζουμε και πάλι στα 2259 μέσο του Passo di Pordoi, όπου και σταματάμε για φωτογραφίες.

Υπάρχουν δεκάδες τελεφερίκ που οδηγούν στις κορφές των Άλπεων, αλλά δυστυχώς δεν έχουμε το χρόνο για να τα ακολουθήσουμε. Η κατάβαση από το Passo di Pordoi είναι μοναδική. Από το υψόμετρο των 2259 κατηφορίζουμε με συνεχόμενες φουρκέτες μέχρι τα 800 μέτρα! Λόγω τις κίνησης όλα τα βεντιλατέρ έχουν πάρει μπροστά, όλα εκτός του Transalp. Το V-Strom «πετάει» ένδειξη για πρόβλημα στο ψεκασμό. Σταματάμε και το επανεκκινούμε, no problem, μάλλον κακή ποιότητα βενζίνης. Υπάρχουν αρκετά μπλόκα στην διαδρομή όπου ευτυχώς δεν τα συναντάμε όταν κάνουμε τις Ελληνικές μας ταρζανιές. 50 χιλιόμετρα πριν τον προορισμό μας συναντάμε κλειστό δρόμο. Αποφεύγουμε το εμπόδιο χάρις την επιλογή του navigator, το οποίο μας χαράζει νέα πορεία. Πλησιάζοντας προς την λίμνη Garda συναντάμε ολοκαίνουργιο οδικό δίκτυο που όπως είναι φυσικό δεν είναι χαρτογραφημένο στο navigator. Αγνοούμε τις ενδείξεις του και ακολουθούμε τις πινακίδες. Είναι ήδη 6 το απόγευμα και εμείς οδηγάμε από τις 11 το πρωί. Πλησιάζουμε προς το Arco όπου και «τρώμε» 45 λεπτά να ψάχνουμε το ξενοδοχείο (Villa Delle Rose). Η ελλιπής χαρτογράφηση της περιοχής, καθώς και η απουσία του ξενοδοχείου απ’ το navigator είναι η αιτία της ταλαιπωρίας μας. Ήταν το μοναδικό ξενοδοχείο που απουσίαζε από το navigator και ήταν ένα μικρό μάθημα στο τι θα παθαίναμε αν ταξιδεύαμε δίχως αυτό. Κατά τη διάρκεια του ψαξίματος το Fazer «ξερνάει» τα υγρά του ψυγείου λόγω θερμοκρασίας. 19:30 κατεβαίνουμε επιτέλους απ’ τα μηχανάκια μας και αφού τακτοποιούμαστε οδεύουμε προς την λίμνη και συγκεκριμένα στο χωριό Riva del Garda, 5 χιλιόμετρα περίπου απ’ το ξενοδοχείο μας.

Φαγητό και βόλτα στην παλιά πόλη μέχρι περίπου τις 12:00, όπου επιστρέφουμε στο ξενοδοχείο για ξεκούραση.

Πέμπτη 11 Αυγούστου, Arco
Νέο pit stop, συμπληρώνουμε υγρά στο ψυγείο του Fazer και λασκάρουμε λίγο την αλυσίδα του Transalp (μάλλον την είχαμε τεντώσει πολύ). Λιπαίνουμε αλυσίδες και στη συνέχεια επισκεπτόμαστε το γνωστό μαγαζί του Piero όπου πουλάει περυσινά μοντέλα Dainese μισοτιμής. Κάνουμε οπτικό shopping και οδεύουμε για καφέ δίπλα στην λίμνη. Κάνουμε σαν μικρά παιδιά όταν διαβάζουμε “coffee seikerato” στο κατάλογο, κοινώς φραπέ. Απολαμβάνουμε το φραπεδάκι και συνεχίζουμε την βόλτα στα σοκάκια της παλιάς πόλης.

Από πάνω μας, στην πλαγιά του βουνού, δεσπόζει ένας όμορφος πύργος. Ψάχνουμε να βρούμε πως μπορούμε να τον επισκεφτούμε. Αρχίζει να βρέχει και δυστυχώς δεν έχουμε αδιάβροχα μαζί μας. Τροχάδην πίσω στο ξενοδοχείο για να γλιτώσουμε τα χειρότερα. Η μπόρα ξεσπάει και εμείς επισκεπτόμαστε την παλιά πόλη του Arco.

Στα δεξιά η παλιά πόλη του Arco και στα αριστερά το κάστρο που δεσπόζει πάνω απ’ αυτήν

Περπατάμε μισή ώρα για να ανέβουμε στο κάστρο της πόλης που δεσπόζει στο λόφο πάνω απ’ αυτή. Το κάστρο δεν λεει μία, αλλά η θέα είναι φανταστική.

Κατεβαίνουμε και πάλι προς την λίμνη για φαγητό. Μακαρονάδες και πίτσες μέχρι σκασμού…

Ψάχνουμε για κανένα μπαράκι αλλά μας προλαβαίνει και πάλι η δυνατή βροχή. Αποφασίζουμε να επιστρέψουμε τα μηχανάκια στο ξενοδοχείο και να πάμε κάπου εκεί κοντά για ποτό, το οποίο και κάνουμε. Καθόμαστε σε ένα μπαρ κάποιου τρελαμένου αναρριχητή. Φωτογραφίες από αναρριχητές κοσμούν το χώρο και μια αφίσα για 48 ώρες συνεχόμενους αναρρίχησης είναι κολλημένη στην πόρτα. Οι περισσότεροι θαμώνες είναι αναρριχητές. Απολαμβάνουμε τα μπυράκια μας ενώ ο Στέλιος (V-Strom) το διακινδυνεύει και παραγγέλνει tequila με φυσικό χυμό λεμόνι. Του σερβίρουν ένα σφηνάκι tequila και ένα λεμόνι κομμένο στη μέση. Πολύ γέλιο, μας κοιτάν όλοι σαν εξωγήινους. Πίνουμε τα ποτά μας και οδεύουμε για νάνι.

Παρασκευή 12 Αυγούστου, Arco – Ancona (432 χλμ)

Download route: Google Earth, MapSource, Microsoft Autoroute

Ξεκινάμε για Αγκώνα νωρίς αφού έχουμε προγραμματίσει να σταματήσουμε Rimini ή να ανέβουμε στο βράχο, στο αυτόνομο κρατίδιο του San Marino. Ο καιρός έχει διαφορετική άποψη όμως. Μόλις μπαίνουμε στην Α1 αρχίζει να βρέχει. Σταματάμε και με τάχιστες κινήσεις φοράμε τα αδιάβροχα μας. Για τα επόμενα 100 περίπου χιλιόμετρα βρέχει αρκετά. Στάση για βενζίνη και ο καιρός δείχνει πως θα ανοίξει.

Ζεσταίνομε υπερβολικά με τα αδιάβροχα και αποφασίζω να τα βγάλω. Η καταιγίδα που μας περίμενε λίγα χιλιόμετρα παρακάτω με κάνουν να βλασφημώ το Murphy και του νόμους τους. Φτάνουμε στα διόδια για Rimini όπου και πληρώνουμε 15,40€. Μπαίνουμε σε ένα υπόστεγο για να προφυλακτούμε απ’ την καταρρακτώδης βροχή. Συναντάμε δύο ζευγάρια Έλληνες ομοιοπαθείς με Transalp και Caponord όπου επιστρέφουν από Ολλανδία. Ανταλλάζουμε τα καθιερωμένα Ελληνικά πειράγματα μέχρι να στεγνώσουν λίγο τα ρούχα μου και να ξαναφορέσω αδιάβροχα. Η υπόθεση Rimini και San Marino έχει ήδη ξεχαστεί λόγο παλιόκαιρου. Ξαναβγαίνουμε στην autostrada όπου βρέχει καταρρακτωδώς και έχει υπερβολική κίνηση. Κινούμαστε σαν Έλληνες από την λωρίδα SOS…… Μετά από 60 περίπου χιλιόμετρα η βροχή κόβει. 50 χιλιόμετρα ακόμα και φτάνουμε Αγκώνα. Πληρώνουμε άλλα 4,60€ διόδια.

Σταματάμε απέναντι απ’ το καράβι για φαγητό όπου τρωμε και την πρώτη μας φόλα ως αναφορά το φαγητό. Τα μακαρόνια πρέπει να τα ‘χαν ξαναζεστάνει 5-6 φορές. Πάμε για check in και επιβιβαζόμαστε στο πλοίο. Συναντάμε τα παιδιά που είδαμε στο Rimini όπου και ανταλλάζουμε μοτοσικλετιστικές ιστορίες και όχι μόνο. Το βράδυ αράζουμε σε μια ήσυχη γωνία του πλοίου όπου και κάνουμε τον απολογισμό της εκδρομής μας.

Σάββατο 13 Αυγούστου, Πάτρα – Πειραιάς (215 χλμ)
Γύρω στις 16:00 φτάνουμε στην Πάτρα και ξεκινάμε άμεσα για Πειραιά. 50 μέτρα από το καράβι ένα αυτοκίνητο μας υπενθυμίζει πως φτάσαμε στην Ελλάδα αλλάζοντας λωρίδα χωρίς να ανάψει φλας και χωρίς να ελέγξει τον καθρέπτη του. Ευτυχώς τα αντανακλαστικά μου λειτούργησαν σωστά. Το μέχρι πριν 15 μέρες γνώριμο τοπίο μας φαίνετε ξαφνικά άγνωστο. Μέχρι να συνηθίσουμε την Ελληνική άσφαλτο πηγαίνουμε σαν χεσμένες κότες. Μια μεγάλη μερίδα από τους μοτοσικλετιστές που συναντάμε στην Εθνική είναι ελλιπώς ενδεδυμένοι. Άλλοι οδηγούν με παντόφλες, άλλοι με σορτσάκια και φανελάκια και άλλοι χωρίς κράνος. Μόνο τώρα μπορούμε να καταλάβουμε το βλέμμα των ξένων μοτοσικλετιστών όταν αντικρίζουν του δικούς μας «αντάρτες των δρόμων». Φτάνουμε Πειραιά και επιβιβαζόμαστε στο κατάμεστο καράβι. Δεν βρίσκεις ούτε καρέκλα να κάτσεις. Κατά περίεργο τρόπο αναχωρεί στην ώρα του.

Κυριακή 14 Αυγούστου, Χανιά
Τελειώνουμε αυτό το ταξίδι μας με την καθιερωμένη μπουγάτσα. Καθ’ όλη τη διάρκεια του πρωινού μας ακούγονται μόνο πέντε λέξεις: «Και στην επόμενη με καλό».

Χιλιόμετρα – Κατανάλωση – Στατιστικά
Να σημειώσουμε ότι όλα τα μηχανάκια δεν έκαναν τα ίδια χιλιόμετρα καθώς μέσα στις πόλεις κινούμαστε συνήθως με τρία απ’ αυτά. Έτσι λοιπόν έχουμε:

Μοτοσικλέτα	Χιλιόμετρα	Βενζίνη σε €	€ / Χιλιόμετρο
Honda Transalp 650	3430	243,00	0,0757481
Suzuki V-Strom 650	3412	224,10	0,0700970
Yamaha TDM 900	3315	195,10	0,0628750
Yamaha Fazer 1000	3304	215,70	0,0698736
KTM Adventure 950	3244	219,80	0,0726130

Επίσης, σημειώνουμε ότι: Στο V-Strom έχει πειραχθεί (αυξηθεί) η κατανάλωση για καλύτερη καύση πριν ξεκινήσουμε. Το Adventure ίσως να έκαιγε περισσότερα λόγω αρρυθμίας του κινητήρα που οφείλετε σε κακό σέρβις. Η κατανάλωση του Transalp είναι στα ύψη λόγω ότι έκαιγε πολλά στις Εθνικές οδούς όπου και δούλευε στα όρια.

Τα παρακάτω στατιστικά είναι παρμένα απ’ το navigator, το οποίο φιλοξενούταν στο τιμόνι του Transalp. Γενικά αντιπροσωπεύουν όλα τα μηχανάκια, εκτός τα χιλιόμετρα που διανύσαμε -τα ακριβή χιλιόμετρα κάθε μοτοσικλέτας φιλοξενούνται στον παραπάνω πίνακα- και την μέγιστη τελική ταχύτητα η οποία ελάχιστα επηρεάζει την μέση ωριαία.

Χιλιόμετρα που διανύσαμε: 3430,30
Μέση ωριαία: 75,6
Γενική μέση ωριαία: 53,5 (υπολογίζει και τον χρόνο που είμαστε σε στάση)
Μέγιστη ταχύτητα: 178 (του Transalp είπαμε)
Ώρες πάνω στη μοτοσικλέτα: 61:58 (γενικό σύνολο, ασχέτως αν εμείς κάναμε στάση ή είμαστε σταματημένοι σε κάποιο φανάρι)
Οδηγικές ώρες: 43:44 (όσες ώρες κινούταν η μοτοσικλέτα)
Εν στάση: 18:14 (όσες ώρες δεν κινούταν η μοτοσικλέτα)

Ξενοδοχεία
Παρακάτω παραθέτω μερικές πληροφορίες και εντυπώσεις από τα ξενοδοχεία που διαμείναμε. Ίσως να φανούν χρήσιμες σε κάποιους που θελήσουν να περάσουν απ’ τα μέρη που περάσαμε.

Firenze Hotel, Como, Italy
Δωμάτια: Στενάχωρα αλλά καλά
Τοποθεσία: Άριστη, 100 μέτρα από την λίμνη, στην αρχή του πεζόδρομου της παλιάς πόλης
Πρωινό: Μέτριο
Πάρκινγκ: Ναι, σε εξωτερικό χώρο ο οποίος κλειδώνει
Παρατηρήσεις: Το πάρκινγκ είναι μικρό, χωράει 5-6 μοτοσικλέτες. Στα 50 μέτρα υπάρχει πλατεία με πολλές θέσεις στάθμευσης για μοτοσικλέτες.

Baeren Hotel, Interlaken, Switzerland
Δωμάτια: Παραδοσιακά, άνετα και όμορφα
Τοποθεσία: 3 χιλ. έξω απ’ την πόλη σε πολή ήσυχη και γραφική περιοχή
Πρωινό: Καλό
Πάρκινγκ: Ναι σε γκαράζ το οποίο όμως κλείνει στις 12:00 το βράδυ
Παρατηρήσεις: Το ξενοδοχείο δεν έχει ασανσέρ, είναι μακρόστενο και διόροφο και δεν θα γλιτόσετε το κουβάλημα των αποσκευών.

NH Hirschberg, Heidelberg, Germany
Δωμάτια: Άριστα
Τοποθεσία: 12 χιλ έξω απ’ την Χαϊδελβέργη, σε πολύ ήσυχη περιοχή.
Πρωινό: Άριστο
Πάρκινγκ: Ναι σε εξωτερικό χώρο
Παρατηρήσεις: -

Park Hotel Maximilian, Regensburg, Germany
Δωμάτια: Χλιδάτα
Τοποθεσία: Άριστη, στην αρχή του πεζόδρομου που οδηγεί στην παλιά πόλη
Πρωινό: Πολύ καλό
Πάρκινγκ: Ναι σε υπόγειο γκαράζ
Παρατηρήσεις: Το ξενοδοχείο είναι γενικά χλιδάτο, νιώθεις σαν πασάς.

Mercure Hotel, Salzburg, Austria
Δωμάτια: Πολύ καλά
Τοποθεσία: 1,5 χιλ μακριά απ΄ την παλιά πόλη
Πρωινό: Άριστο
Πάρκινγκ: Ναι σε υπόγειο γκαράζ αλλά χρεώνετε έξτρα
Παρατηρήσεις: -

Hotel Traube, Lienz, Austria
Δωμάτια: Καλά
Τοποθεσία: Στο κέντρο της πόλης, πάνω στον πεζόδρομο
Πρωινό: Μέτριο
Πάρκινγκ: Όχι, υπάρχει πάντως δημόσιος χώρος στάθμευσης στην πίσω πλευρά του ξενοδοχείου.
Παρατηρήσεις: Το ξενοδοχείο διαθέτει πισίνα στο ρετιρέ με απίστευτη θέα της πόλης.

Villa Delle Rose, Arco, Italy
Δωμάτια: Πολύ καλά
Τοποθεσία: 5 χιλ από την λίμνη
Πρωινό: Αρκετά καλό
Πάρκινγκ: Ναι σε υπόγειο στην πίσω πλευρά του ξενοδοχείου
Παρατηρήσεις: Η είσοδος του πάρκινγκ είναι κάπως δύσκολο να βρεθεί την πρώτη φορά.

Επίλογος
Τι να πρωτοθυμηθώ που λεει και το λαϊκό άσμα και τι να πρωτογράψω. Η εμπειρία που ζήσαμε 15 μέρες στην Ευρώπη δεν μπορεί να καταγραφεί σε 10 σελίδες χαρτί. Σε ερώτηση στο τέλος του ταξιδιού αν του χρόνου θα ξαναταξιδεύαμε με μοτοσικλέτα εκτός Ελλάδος όλοι απαντήσανε θετικά και το μόνο θέμα που ίσως μας κολλήσει είναι το οικονομικό.
Είναι τέτοια δε η θέληση μας να ξαναφύγουμε που πριν προλάβουμε καλά-καλά να επιστρέψουμε σχεδιάζουμε ήδη την επόμενη μας εξόρμηση.
Κλείνοντας θέλουμε να ευχαριστήσουμε μερικά άτομα που συνέβαλαν στην ομαλή διεξαγωγή του ταξιδιού μας:
- Τον Νίκο Αγγελάκη όπου μας έλυσε τα χέρια δανείζοντας μας το ματάκι της κάμερας του καθώς το δικό μας παρουσίασε πρόβλημα.
- Τον Δημήτρη Χρυσοχεράκη για τις υποδείξεις αρκετών καλών διαδρομών και πόλεων.
- Τον Γιώργο απ’ την ΛΕΜΟΠΕΧ για τις υπερπολύτιμες συμβουλές του. Χωρίς αυτές θα είχαμε ταλαιπωρηθεί άσχημα.
- Τον φίλο φωτογράφο Νίκο Ριτζάκη όπου αποθανάτισε με το φωτογραφικό του φακό την αναχώρηση μας απ’ τα Χανιά. Άντε Νικόλα και του χρόνου μαζί μας

Οι μη έχοντας επιστρέψει στην πραγματικότητα ακόμη:
Στέλιος Οικονομάκης (Transalp 650)
Δημήτρης Αναστασάκης (Adventure 950)
Θοδωρής Λεκάκος (Fazer 1000)
Γιώργος Συντζανάκης (TDM 900)
Στέλιος Μαυριγιαννάκης (V-Strom 650)

Dientner Sattel part I

Dientner Sattel part II

Glossglockner part I

Glossglockner part II

Glossglockner part III

Το ταξιδιωτικό φιλοξενείτε και στο blog του περιοδικού Counter Steer

Submit in…:
| | | | | |
| | | | | |