Κείμενο: Στέλιος Οικονομάκης, Στέλιος Μαυριγιαννάκης
Φωτογραφίες: Στέλιος Οικονομάκης, Κώστας Κουράκης, Στράτος Βερτζίνης,
Στέλιος Μαυριγιαννάκης, Δημήτρης Μιχελάκης

Πρόλογος
Έχω ξεκινήσει να γράφω αυτές τις γραμμές λίγες μέρες αφότου έχω επιστρέψει. Είναι ακόμα τόσο ανακατωμένες οι εικόνες που έχω στο μυαλό μου και έχω τόσα πολλά να σας πω που δεν ξέρω από που να ξεκινήσω. Τι να σας πρωτοπώ… Για τα απίστευτα φαράγγια της Γαλλίας… για τα πανέμορφα και καταπράσινα Πυρηναία… για την εντυπωσιακή Βαρκελώνη… ή για τα γραφικά Ισπανικά και Γαλλικά Μεσογειακά παράλια; Για τους καταπληκτικούς Γαλλικούς και Ισπανικούς δρόμους… για την οδική παιδεία προς μίμηση των Γάλλων και των Ισπανών… ή για την τρομερή οργάνωση και της πιο μικρής πόλης που επισκεφτήκαμε;

Στις παρακάτω γραμμές θα προσπαθήσω να σας μεταφέρω τις προαναφερόμενες εικόνες, χωρίς να είμαι σίγουρος για το αποτέλεσμα που θα αποδώσω. Είναι δύσκολο και πολλές φορές αδύνατο οι εικόνες αυτές να μεταφερθούν σε χαρτί.

Ας πάρω τα πράγματα όμως απ’ την αρχή και αν δεν μπορέσω να αποδώσω κάτι, συγχωρέστε με. Όσοι από εσάς έχουν ταξιδέψει στα ίδια ή σε άλλα μέρη, είμαι σίγουρος πως μπορούν να καταλάβουν αυτή τη αδυναμία του λόγου μου.

Αναχώρηση
Οι ώρες αναμονής μου φαίνονται ατελείωτες. Μου θυμίζουν το κινέζικο βασανιστήριο με τις σταγόνες. Έχω τσεκάρει τα πράγματα μου 7 φορές, όχι γιατί φοβάμαι μην ξεχάσω τίποτα, αλλά για να ροκανίσω τις ώρες μέχρι να αναχωρήσουμε. Το ραντεβού μας πια καθιερωμένο, στο σπίτι μου. Το παρεάκι πάνω-κάτω το ίδιο με πέρυσι. Εγώ με TDM 900, ο Στέλιος με την Αντιγόνη με V-Strom 650, ο Μήτσος με Adventure 990, ο Στράτος με V-Strom 650, ο Κώστας με GS 1200 και το «φρέσκο» μέλος της εκδρομικής παρέας, ο Δημήτρης, με V-Strom 650 επίσης.

Τραβάμε τις καθιερωμένες πια αναμνηστικές φωτογραφίες και καταγράφω τα χιλιόμετρα όλων για τα στατιστικά μας.

Από αριστερά, Μήτσος (Adventure 990), Στράτος (V-Strom 650), Στέλιος & Αντιγόνη (V-Strom 650), Δημήτρης (V-Strom 650), Στέλιος (TDM 900) και Κώστας (GS 1200)

Κατά τη μικρή αυτή αναμονή παρατηρούμε ότι μια πρόκα έχει επισκεφτεί το λάστιχο του V-Strom του Στέλιου. Δεν χάνει αέρα, έτσι αποφασίζουμε να πάμε στο λιμάνι και το πρωί βλέπουμε αν το φτιάξουμε Πειραιά ή Πάτρα. Αναχωρούμε τάχιστα για το καράβι και μετά από μια 45λεπτη αναμονή για να φορτώσουμε τα μοτοσακά μας, βρισκόμαστε εντός αυτού.

Αναχωρεί με μισή ώρα καθυστέρηση και εμείς αποχαιρετούμε τα Χανιά τσουγκρίζοντας τα καθιερωμένα πια, παγωμένα μπυράκια μας.

Μέρα 1η, Πειραιάς – Πάτρα – Ancona (χλμ: 217)
Το καράβι δένει με καθυστέρηση αλλά δεν μας χαλάει καθόλου. Κερδίζουμε ώρες ύπνου. Το λάστιχο του V-Strom καλά κρατεί, έτσι αναχωρούμε για Πάτρα με αργούς ρυθμούς. Σταματάνε για πρωινό και καφέ σε κάποιο από τα καφεβενζινοεστιατόρια που βρίσκονται επί της εθνικής. Φτάνοντας στην Πάτρα γεμίζουμε τα ρεζερβουάρ μας -λόγω ότι η βενζίνη είναι ακόμα πολύ φτηνότερη στην Ελλάδα- και τραβάμε σε ένα βουλκανιζατέρ για να επισκευάσουμε το λάστιχο του V-Strom. Την θέση της πρόκας παίρνει ένα κορδόνι και κατηφορίζουμε στο λιμάνι για check in. Μας πλησιάζει ο Γιώργος, μοτοσικλετιστής και λιμενικός, κάτοχος ενός TDM. Ανταλλάσσουμε ιστορίες, ταξιδιωτικές και μη. Ο Γιώργος δεν έχει τολμήσει να βγει ακόμα εκτός Ελλάδος αλλά νομίζω πως τον πείσαμε να το κάνει.

Κατά την τελευταία μας διαδρομή από το βουλκανιζατέρ στο λιμάνι, ο Στράτος παρατήρησε μια αρρυθμία στα φλας και τα φώτα στο V-Strom του Στέλιου. Ο Γιώργος μας υποδεικνύει ένα ηλεκτρολογείο και τραβάμε να αγοράσουμε ασφάλειες. Απορώ πως μας είχε διαφύγει να κρατάμε extra ασφάλειες μαζί μας. Αγοράζουμε μερικές παραπάνω ασφάλειες πριν το πάθημα μας γίνει μάθημα.

Ο Στράτος κάνει ένα γρήγορο έλεγχο στα ηλεκτρικά του V-Strom

Αλλάζουμε προληπτικά την ασφάλεια -η αρρυθμία μάλλον προερχόταν από στιγμιαίο κόλλημα του ρελέ- και πάμε για καφεδάκι στον πεζόδρομο μέχρι να έρθει η ώρα για επιβίβαση.

Παίζουμε κρυφτούλι με τους τροχαίους που δεν αφήνουν κανένα να παρκάρει δίπλα στον πεζόδρομο και αφού καταφέρνουμε να μην μας φιλοδωρήσουν με ροζ χαρτάκι, τραβάμε να επιβιβαστούμε στο γεμάτο καράβι. Το μικρό laptop που κουβαλάμε μαζί μας για να φορτώνουμε χάρτες στο navigator και για να ξεφορτώνουμε τις φωτογραφικές μηχανές, βοηθάει και στο ροκάνισμα του χρόνου αναμονής. Δύο ταινίες μας κρατάν συντροφιά μέχρι να βραδιάσει για τα καλά.

Μέρα 2η Ancona – Carmagnola (χλμ: 568)

Download route: Google Earth, MapSource, Microsoft Autoroute

Η σημερινή διαδρομή είναι ολίγον βαρετή. Περίπου 550 χιλιόμετρα στην autostrada. Βγαίνουμε όσο πιο γρήγορα γίνετε από το καράβι για να γλιτώσουμε το μποτιλιάρισμα που γίνετε στον κόμβο προς autostrada, λόγω των φορτηγών. Το κόλπο έπιασε και δεν συναντάμε κίνηση. Βγαίνουμε στην autostrada ή οποία όμως έχει κίνηση μέχρι το ύψος του Rimini (80 χλμ περίπου). Από εκεί και πέρα οι δύο λωρίδες γίνονται τρεις και στο ύψος τις Bologna τέσσερις. Η κίνηση πια είναι μηδαμινή αλλά το τοπίο συνεχίζει να είναι βαρετό. Η βροχή παίζει μαζί μας παιχνίδια. Ψιχαλίζει για λίγο και έπειτα σταματάει… Καταιγίδα για μερικά λεπτά και πάλι παύση… Μέχρι και χαλάζι έριξε, ίσα-ίσα για να πονέσουν τα δάκτυλα μας κάτω απ’ τα λεπτά γάντια. Στρίβουμε προς Τορίνο και το τοπίο σιγά-σιγά αλλάζει. Αγροτόσπιτα χτισμένα στη μέση τεραστίων γεωργικών εκτάσεων, τοποθετημένα ακανόνιστα πάνω, κάτω, δεξιά και αριστερά από μικρούς λοφίσκους. Το ψιλόβροχο και οι παραπάνω εικόνες μας κρατούν συντροφιά μέχρι να φτάσουμε κοντά στο Τορίνο. Πληρώνουμε 26,10€ διόδια και συνεχίζουμε προς Carmagnola. Μας περιμένουν άλλα δύο πληρωτέα διόδια 1,20€ και 1,90€ με αυτόματα μηχανήματα που δέχονται κέρματα, χαρτονομίσματα ή πιστωτικές κάρτες και επιστρέφουν και ρέστα. Ο Στράτος περνάει δίπλα απ’ την μπάρα στα δεύτερα χωρίς να πληρώσει. Οι υπάλληλοι που κάθονται στο παραπλήσιο κισσέ δεν τον πήραν χαμπάρι. Εμείς τον κοροϊδεύουμε πως θα του έρθει φωτογραφική κλήση όταν επιστρέψει στην πατρίδα. Θα δείξει…

Λίγα χιλιόμετρα παρακάτω βρίσκετε το ξενοδοχείο μας, το Hotel Continental. Συμπαθητικό ξενοδοχείο πολύ κοντά στην παλιά πόλη και με υπόγειο πάρκινγκ. Τακτοποιούμαστε και βγαίνουμε σφαίρα για φαγητό καθώς είναι ήδη 6:30μμ και τα πάντα κλείνουν στις 8:00μμ.

Το κάστρο της πόλης

Church of the Confraternita di S. Rocco

Ηouse Meridian στην πλατεία του Αγίου Αυγουστίνου

Η εκκλησία του Αγίου Αυγουστίνου στην ομώνυμη πλατεία της πόλης

Βολτάρουμε στην γραφική παλαιά πόλη ψάχνοντας κάπου να φάμε. Η ξαφνική δυνατή βροχή μας οδηγεί μέσα σε μια πιτσαρία, take away όπως αποδείχτηκε. Ο παππούς προθυμοποιείται να μας βολέψει σε 2 τραπέζια που έχει. Οι πίτσες του πεντανόστιμες. Τις τιμάμε δεκάκις. Φυσικά με τη συνοδεία άφθονης μπύρας. Ζητάμε το λογαριασμό και ο παππούς κάνει αρκετή ώρα υπολογισμούς. Ανησυχούμε… Εν τέλη ο λογαριασμός καταφθάνει. Το ποσό σε λιρέτες και από κάτω η μετατροπή σε ευρώ. Σύνολο 70€…..

Ωστόσο η βροχή έχει σταματήσει, έτσι εμείς συνεχίζουμε την βόλτα μας στην παλιά πόλη. Φωτογραφίες και χαζολόγημα στα πλακόστρωτα στενάκια για αρκετή ώρα.

Η εκκλησία του Πέτρου και Παύλου

Και το καμπαναριό της

Σιγά-σιγά τα σοκάκια μας οδηγούν πίσω στο ξενοδοχείο για ξεκούραση.

Μέρα 3η Carmagnola – Barcelonnette (χλμ: 334)

Download route: Google Earth, MapSource, Microsoft Autoroute

Πλούσιο πρωινό -όπως επιβάλλετε- και άμεση αναχώρηση για Γαλλία και συγκεκριμένα για την τουριστική κωμόπολη Barcelonnette. Βγαίνουμε για ακόμα μια φορά στην άδεια autostrada για καμιά 50 χιλιόμετρα. 50 χρυσοπληρωμένα χιλιόμετρα όπως αποδείχτηκε, καθώς μας κόστισαν 4,30€. Έλεος…

Συνεχίζουμε από επαρχιακό δίκτυο σκαρφαλώνοντας στο Col de Tende. Έχει κάμποση κίνηση η οποία όμως δεν μας καθυστερεί. Όλα τα αυτοκίνητα με το που μας βλέπουν στο καθρέπτη τους, ανοίγουν την γραμμή τους για να περάσουμε. Σταματάμε για λίγο στην κορυφή (1321m) έξω από ένα τούνελ όπου επικρατεί μικρό μποτιλιάρισμα.

Δεν μπορώ να καταλάβω προς τι η κίνηση, αλλά βλέπω κάτι Ιταλούς μοτοσικλετιστές να καβαλάνε τα μοτοσακά τους και να φεύγουν σφαίρα. Φωνάζω στους άλλους να φύγουμε και εμείς σφαίρα αλλά μέχρι να βάλουν μπουφάν και κράνη υπάρχει μια σχετική καθυστέρηση. Φτάνοντας στην είσοδο του τούνελ το φανάρι είναι κόκκινο. Ένα φωτεινός πίνακας δίπλα γράφει «14». «Έχε γούστο να εννοεί λεπτά» σκέφτομαι. Ρωτάω τον οδηγό του αυτοκινήτου δίπλα μου και δυστυχώς επιβεβαιώνει τις σκέψεις μου. Συνεχίζω τη συζήτηση μαζί του για να περάσει η ώρα όπου και μου λέει ότι μετά το τούνελ ακολουθεί ένα πολύ όμορφο φαράγγι. Σπανίζει να πετύχεις Ιταλό να μιλάει τόσο καλά αγγλικά, πράγμα που εκμεταλλευόμαστε μαζεύοντας πληροφορίες για τα δυτικά παράλια της Ιταλίας και τα νησάκια που βρίσκονται εκεί. Τα λεπτά της αναμονής ροκανίστηκαν γρήγορα και το φανάρι άναψε πράσινο.

Στο τούνελ βρίσκονται και τα νοητά σύνορα Ιταλίας – Γαλλίας. Βγαίνουμε σε Γαλλικό έδαφος και αρχίζουμε να κατηφορίζουμε το μαγευτικό φαράγγι. Η 14λεπτη αναμονή μας έκανε τελικά καλό. Ο δρόμος ήταν άδειος, η άσφαλτος φυσικά τέλεια και οι πατητήρες μας αρχίζουν να έχουν στενές ή κοντινές επαφές με την άσφαλτο. Στρίβουμε προς το χωριό Sospel για να περάσουμε από μια ακόμα κορυφή, το Col de Brouis (879m) πριν συνεχίσουμε προς το Gοrge de Piaon.

Το σκηνικό είναι μοναδικής ομορφιάς. Ο φιδίσιος και άδειος από κίνηση -αλλά μέτριος σε ποιότητα ασφάλτου- δρόμος σκαρφαλώνει στις καταπράσινες πλαγιές των Άλπεων. Σταματάμε στο γραφικό εκκλησάκι της Παναγίας του Menour για να απολαύσουμε τη θέα και το φραπέ μας. Η είσοδος για την εκκλησία -την οποία και επισκεπτόμαστε- είναι μέσο μιας γέφυρας πάνω απ’ τα κεφάλια μας. Η θέα από το εκκλησάκι μοναδική και οι φωτογραφικές μηχανές παίρνουν φωτιά.

Η συμμορία κάτω απ’ την γέφυρα

Η εντυπωσιακή γέφυρα οδηγούσε στο εκκλησάκι

Ένα μέρος απ’ την πανέμορφη διαδρομή που ακολουθήσαμε

Τα «άλογα» ποζάρουν κάτω απ΄ τη γέφυρα

Το διάλειμμα μας τελειώνει και συνεχίζουμε προς το χωριό Moulinet. Η άσφαλτος βελτιώνεται αισθητά. Ο στριφτερός δρόμος ανεβαίνει το Col Saint Martin (1500m) και καταλήγει στο χωριό St Sauveur sur Tinée. Από εκεί ξεκινάει η ανάβαση για το Col de la Bonette την ψηλότερη οδική αρτηρία της Ευρώπης. Αρχικά μπαίνουμε στο Gorges de Valabres. Οι βράχοι γύρω μας έχουν ένα σκούρο κόκκινο χρώμα. Βωξίτης, όπως μας λέει ο ειδικός της παρέας, Στέλιος.

Παρατηρήστε τον κατακόκκινο βράχο μέσα στο τούνελ

Η ανάβαση είναι γρήγορη καθώς ο δρόμος είναι ανοικτός με ελάχιστες κλειστές στροφές. Περνάμε από ένα εγκαταλελειμμένο στρατόπεδο σε υψόμετρο άνω των 2000 μέτρων και συνεχίζουμε προς την κορυφή.

Φτάνουμε στο Col de Restefond (2678m) το οποίο ήταν παλιότερα το ψηλότερο σημείο του περάσματος. Οι έξυπνοι Γάλλοι έχουν ανοίξει μια μικρή παράκαμψη, περιμετρικά της κορυφής του βουνού ανεβάζοντας τον πήχη του υψόμετρου στα 2802 μέτρα. Ο δρόμος στο τελευταίο κομμάτι της ανάβασης είναι γεμάτος με πετραδάκια που έχουν πέσει από το διπλανό βουνό. Δεν υπάρχουν μπαριέρες και η πλαγιά είναι αρκετά απότομη. Οδήγηση με σύνεση λοιπόν μέχρι να φτάσουμε στην κορυφή όπου σφύζει από μοτοσικλετιστές και ποδηλάτες. Με το ζόρι βρίσκουμε να παρκάρουμε, καθώς εκτός της πινακίδας που αναφέρει το υψόμετρο δεν υπάρχει ούτε χώρος για στάθμευση, ούτε καν μια καντίνα.

Μοτοσικλετιστές και ποδηλάτες συνωστίζονται γύρο από την πινακίδα που αναφέρει το υψόμετρο για μια αναμνηστική φωτογραφία.

Το navigator μου έδειχνε μερικά μέτρα πιο ψηλά, 2806

Η θέα δεν μπορεί να περιγραφεί με λόγια. Οι παραπάνω φωτογραφίες διορθώνουν λίγο την αδυναμία του λόγου, αλλά ούτε και αυτές καταφέρνουν να αποδώσουν την μαγεία του τοπίου.

Ένα μονοπάτι οδηγεί στην κορυφή του βουνού, 60 μέτρα πιο πάνω από εμάς. Δεν ξέρω τι μας έπιασε, αλλά βαριόμαστε και δεν ανεβαίνουμε. Από όσο γνωρίζω στην κορυφή υπάρχει ένα μνημείο μόνο.

Ο τελικός σημερινός μας προορισμός, η Barcelonnette, βρίσκετε 30 χιλιόμετρα μακριά μας. Η κατάβαση μέχρι το χωριό Jausiers είναι με συνεχόμενες ανοιχτές φουρκέτες που επιτρέπουν την γρήγορη οδήγηση.

8 χιλιόμετρα μετά το Jausiers βρίσκετε η Barcelonnette και το Grand Hotel στο οποίο θα διανυκτερεύσουμε. Το ξενοδοχείο είναι “Biker’s Friendly” όπως τα λένε στο εξωτερικό, δηλαδή φιλικό προς τους μοτοσικλετιστές.

Το πάρκινγκ στην είσοδο του ξενοδοχείο το οποίο προορίζετε μόνο για ποδήλατα και μοτοσικλέτες χωράει ίσα-ίσα τα 6 μοτοσακά της παρέας μας. Το ξενοδοχείο διακοσμημένο με ιστορικές φωτογραφίες από τον ποδηλατικό γύρο της Γαλλίας. Μισοανακαινισμένο με μέτρια ως καλά δωμάτια, δεν μας εντυπωσιάζει αλλά ούτε μας χαλάει. Τακτοποιούμαστε τάχιστα και βγαίνουμε βόλτα στην γεμάτη κόσμο πόλη.

Ο πεζόδρομος

Church of Faucon-de-Barcelonnette

Ένας μεγάλος πεζόδρομος σφύζει από κίνηση και μαγαζάκια όπου πουλούν την βαλάντια τους. Ως συνήθως τσεκάρουμε τιμές στα εστιατόρια για να αποφασίσουμε σε πιο απ’ όλα θα φάμε. Οι τιμές πάνω-κάτω οι ίδιες με τη μόνη διαφορά -σε σχέση με χτες- ότι όλα ανοίγουν στις 20:00. Η πόλη είναι μικρή έτσι η βόλτα μας δεν κρατάει και πολύ. Στο πάρκινγκ απέναντι απ’ το ξενοδοχείο μας συναντάμε μερικά ιδιοκατασκευασμένα μάλλον, εντυπωσιακά αυτοκίνητα.

Από κάποιο μαγαζάκι αγοράζουμε ψωμί, τυρί και σαλάμι για το αυριανό πρωινό μας, μιας και στην Γαλλία το πρωινό στα ξενοδοχεία χρεώνετε έξτρα και η αίθουσα του πρωινού του ξενοδοχείου μας δεν μας γεμίζει το μάτι.

Ο ήλιος πέφτει και μαζί του και η θερμοκρασία. Κάνει αρκετό κρύο και στο εστιατόριο που επιλέξαμε όλα τα τραπέζια εντός είναι ρεζερβέ. Καθόμαστε έξω σε χώρο κλειστό με τέντες. Το κρύο ακόμα αισθητό και το φαί μέτριο και ψιλοακριβό. Τρώμε και πίνουμε μέτρια. Η πόρτα του ξενοδοχείου μας βρίσκετε ακριβώς δίπλα απ’ το εστιατόριο και το κρύο μας οδηγεί σύντομα να τη διασχίσουμε. Στο μπαρ του ξενοδοχείου υπάρχει βαρελίσια μπύρα και μπιλιάρδο όπου μας κρατούν συντροφιά μέχρι να οδεύσουμε στην αγκαλιά του Ορφέα.

Μέρα 4η Barcelonnette – Mende (χλμ: 379)

Download route: Google Earth, MapSource, Microsoft Autoroute

Ο καιρός είναι μουντός έτοιμος να συνεχίσει την χτεσινοβραδινή βροχή. Κάνει αρκετό κρύο. Φορτώνουμε τις μοτοσικλέτες μας γρήγορα για να γλιτώσουμε το πρωινό μπάνιο. Κοιτάζω δυτικά όπου και κατευθυνόμαστε. Τα σύννεφα φαίνετε να αραιώνουν. Ξεχυνόμαστε στον πανέμορφο ανοικτό και ψιλοάδειο δρόμο.

Περνάμε δίπλα απ’ την πανέμορφη λίμνη Serre-Poncon και συνεχίζουμε από στενά ερημικά δρομάκια μέχρι να συναντήσουμε τον N85, γνωστό και ως Route Napoleon. Το πέρασμα μας από αυτόν είναι σύντομο -θα ξανασυναντήσουμε ένα μεγάλο κομμάτι του κατά την επιστροφή μας- και συνεχίζουμε πάλι από έρημα δρομάκια που διασχίζουν τα δάση της κεντρικής Γαλλίας.

Έχουμε διανύσει περίπου 100 χιλιόμετρα, τα περισσότερα μέσα από πανέμορφα δάση, όταν αποφασίζουμε ότι ήρθε η ώρα για στάση. Παρκάρουμε σε ένα άριστα οργανωμένο πάρκινγκ για σαντουιτσάκι και φραπεδάκι.

Επόμενος μας σταθμός το εντυπωσιακό Gorges de l’Ardèche. Το φαράγγι εκτός απ’ την ομορφιά του, είναι γνωστό και για την τέλεια ποιότητας άσφαλτο του. Στην είσοδο του φαραγγιού υπάρχει μια προειδοποιητική πινακίδα που αναφέρει «Πολλά ατυχήματα έχουν συμβεί εδώ, σύνεση».

Ο δρόμος που διασχίζει το φαράγγι δεν έχει μπαριέρες οι πλαγιές είναι απότομες και τα ατυχήματα συχνά απ’ ότι φαίνετε. Απορώ βέβαια πως μπορείς να χάσεις πρόσφυση σε τέτοιο δρόμο. Είναι τόσο μαγευτική η διαδρομή που με το ζόρι σταματάω για να τραβήξω δύο φωτογραφίες από το νοτιοανατολικό πέρασμα του φαραγγιού.

Σταματάμε για να δροσιστούμε σε μια καντίνα στο μέσο περίπου της διαδρομής. Το φαράγγι από κάτω μας εντυπωσιακό, θυμίζει μικρό Grand Canyon. Ο ομώνυμος ποταμός που το διασχίζει είναι γεμάτος με εκδρομείς που ασχολούνται με στο σπορ του κανόε-καγιάκ.

Μετά τις απαραίτητες φωτογραφίες συνεχίζουμε προς την βορειοδυτική έξοδο του φαραγγιού, η οποία προς κακή μας τύχη σφύζει από κίνηση. Η πλευρά αυτή του φαραγγιού είναι γεμάτη με κάμπινγκ τα οποία προορίζονται για τους κανοεκαγιακάδες (πω πω λέξη, τρέμε Μπαμπινιώτη). Τροχόσπιτα και λεωφορεία πηγαινοερχόντουσαν, κάνοντας τα βεντιλατέρ το μοτοσικλετών μας να πάρουν μπροστά. Χρησιμοποιώντας Ελληνικούς μεθόδους και εκμεταλλευόμενοι την Ευρωπαϊκή παιδία των οδηγών που συναντάμε, καταφέρνουμε να ξεμπερδέψουμε γρήγορα από την κίνηση. Ακολουθούμε τον D901 ο οποίος περνάει δίπλα από το διεθνές πάρκο Des Civennes. 80 χιλιόμετρα μοναδικής καταπράσινης ομορφιάς, χωρίς κίνηση, με τέλεια άσφαλτο και με μερικά διάσπαρτα κάστρα να συμπληρώνουν την ομορφιά του τοπίου. Τι άλλο μπορείς να ζητήσεις για το φινάλε μιας ημέρας;

Πλησιάζοντας το Mende ελαττώνω ταχύτητα για να ξαναμαζευτεί το κομβόι μας. Ο Δημήτρης είχε σταματήσει για φωτογραφίες και έχει μείνει λίγο πίσω. Ακριβώς στα όρια της πόλης πέφτουμε σε μπλόκο με τουλάχιστον 10 πολισμάνους. Μας κοιτάν περίεργα, μάλλον δεν μπορούν να πιστέψουν ότι πηγαίνουμε τόσο σιγά. Ούτε εμείς μπορούμε να πιστέψουμε την κωλοφαρδία μας. Πέντε λεπτά νωρίτερα πηγαίναμε κομμάτια.

Με αργά βήματα λόγω κίνησης, διασχίζουμε το Mende. Παρκάρουμε στο ανοικτό παρκινγκ του ξενοδοχείου Du Pont Roupt. Ούτε αυτό το ξενοδοχείο καταφέρνει να μας εντυπωσιάσει. Τα δωμάτια στενά χωρισμένα με γυψοσανίδες και οι τουαλέτες τους παλιές, ετοιμόρροπες. Ζοριζόμαστε να τακτοποιηθούμε λόγω χώρου, αφού καλά-καλά δεν χωράν οι βαλίτσες των μοτοσικλετών στο δωμάτια. Αφού τα καταφέρνουμε εξορμούμε στην πόλη των ιαματικών πηγών και των spa. Το ξενοδοχείο βρίσκετε δίπλα στον γραφικό ποταμό Lot.

Λέτε να κλέβουν εδώ;

Τον προσπερνάμε και οδεύουμε προς την παλιά πόλη. Πρώτη στάση στον εντυπωσιακό καθεδρικό ναό της Παναγίας. Εντυπωσιακά βιτρό και δεκάδες παρεκκλήσια κοσμούν το εσωτερικό του ναού.

Συνεχίζουμε την βόλτα μας στην παλιά πόλη ψάχνοντας ταυτόχρονα κάποιο εστιατόριο.

Δικαστικό μέγαρο

Δεν υπάρχει δέντρο πάνω απ’ αυτό το υπόστεγο. Τα κλαδιά είναι ζωγραφισμένα στο plexiglas

Μισογκρεμισμένος πύργος

Ζωγραφιά έξω από ένα βιβλιοπωλείο

Άλλη μία σε κάποιο κτίριο

Η ανεύρεση εστιατορίου αποδεικνύετε δύσκολη υπόθεση και ζητάμε τη βοήθεια του navigator. Μας δείχνει 6 εστιατόρια κοντά και επισκεπτόμαστε το ένα μετά το άλλο. Δεν μας γεμίζει κανένα το μάτι. Κατά τύχη ανακαλύπτουμε ένα μη χαρτογραφημένο, το Los Voutas. Γραφικότατο, φτηνό και με υπέροχη κουζίνα καταφέρνει εύκολα να σβήσει την πείνα μας. Ο σερβιτόρος δεν μπορούσε να πιστέψει πως 7 νομάτοι παρήγγειλαν 13 πιάτα.

Νωρίτερα έχουμε σταμπάρει μια μπυραρία σε μια πλατεία στην παλιά πόλη. Οι μόνοι θαμώνες της pub είναι η πιτσιρικαρία της πόλης.

Απολαμβάνουμε την Guinness μας και κατηφορίζουμε προς το ξενοδοχείο για ξεκούραση.

Μέρα 5η Mende – Andorra la Vella (χλμ: 447)

Download route: Google Earth, MapSource, Microsoft Autoroute

Σηκωνόμαστε αρκετά νωρίς και φορτώνουμε τα πράγματα μας μηχανικά. Φοράμε επενδύσεις και χοντρά γάντια καθώς το κρύο είναι τσουχτερό. Γεμίζουμε τα ρεζερβουάρ μας και ξεχυνόμαστε στο δρόμο. Διανύουμε περίπου 30 χιλιόμετρα πριν φτάσουμε στο μαγευτικό Gorge du Tam.

Στα πόδια μας ένα γραφικό χωριουδάκι, το Sainte-Enimie, χτισμένο μέσα στο φαράγγι και δίπλα του ο ποταμός Tam. Ο ήρεμος ποταμός, γεμάτος και εδώ με κανόε-καγιάκ. Ο δρόμος που διασχίζει το φαράγγι στενός και με πολλές λακκούβες. Ο Στέλιος τον ονομάζει πολύ σωστά «Ελληνικό δρόμο με Ευρωπαϊκή άσφαλτο». Το φαράγγι διαρκεί 50 εντυπωσιακά αλλά ολίγον κουραστικά χιλιόμετρα μέχρι το χωριό Millau.

Διασχίζουμε το χωριό και περνάμε κάτω την εντυπωσιακή γέφυρα του A75 -εθνικής Γαλλικής οδού-, πριν πέσουμε σε ένα τοπικό πανηγύρι στο χωριό Saint-Georges-de-Luzencon, το οποίο και μας καθυστερεί αρκετά. Συνεχίζουμε να διασχίζουμε μικρά, γραφικά και τουριστικά χωριουδάκια πριν αποφασίζουμε ότι ήρθε η ώρα για στάση. Σταματάμε σε ένα οργανωμένο πάρκινγκ για πρωινό και καφέ. Στο πάρκινγκ μπαίνει μια οικογένεια που ταξιδεύει με ποδήλατα. Τραβάνε και αυτοί προς Ανδόρα, με τι διαφορά πως αυτοί θα φτάσουν σε 3 μέρες. Εμείς έχουμε ακόμα κοντά 300 χιλιόμετρα και έχει ήδη πάει 1:00 το μεσημέρι.

Το θερμόμετρο έχει ανεβεί αισθητά έτσι οι επενδύσεις παίρνουν θέση στις μπαγαζιέρες μας. Τσιμπολογάμε, πίνουμε το φραπεδάκι μας και αναχωρούμε με τάχιστες κινήσεις για να διασχίζουμε το εθνικό πάρκο Des Grands Causses. Ο δρόμος, ο οποίος είναι κυριολεκτικά δικός μας, διασχίζει καταπράσινα λιβάδια σε μικρό υψόμετρο. Οι φωτογραφικές μηχανές μας αδυνατούν να αποδώσουν την ομορφιά του απέραντου πράσινου.

Τα λιβάδια κάποια στιγμή τελειώνουν και αρχίζουν τα καταπράσινα δάση όπου σε συνδυασμό με την ανύπαρκτη κίνηση σε κάνει να νομίζεις πως ταξιδεύεις σε μια άλλη εποχή. Έχουμε διανύσει κοντά στα 150 χιλιόμετρα από την τελευταία μας στάση και είναι ώρα για μικρό διάλειμμα. Βλέπω ένα όμορφο πάρκινγκ δίπλα από τον ποταμό Aude και στρίβω μέσα σε αυτό.

Ο Μήτσος και ο Κώστας δοκιμάζουν την αδιαβροχοποίηση στις μπότες τους. Πέρα απ’ την πλάκα, οι μπότες δεν έβαλαν σταλιά νερό.

Μπαίνοντας στο πάρκινγκ πατάω ένα σίδερο καρφωμένο μέσα στο έδαφος το οποίο και σκίζει το πίσω ελαστικό μου. Αρχικά δεν το αντιλαμβάνομαι παρά μόνο όταν ξανακαβαλάω την μοτοσικλέτα για να φύγουμε. Το γραφικό πάρκινγκ παίρνει ξαφνικά τη μορφή pits του Moto GP. Έξι άτομα έχουν πέσει πάνω στο TDM και η Αντιγόνη καταγράφει όλο το σκηνικό στο video. Μέσα σε 2 λεπτά ένα κορδόνι και 2 αμπούλες αέρα επισκευάζουν το λάστιχο. Οι αμπούλες δεν φτάνουν για να φουσκώσουν το λάστιχο, έτσι τσεκάρω το navigator για το πιο κοντινό βενζινάδικο. Είχαμε να συναντήσουμε βενζινάδικο αρκετή ώρα και αρχικά ανησύχησα αλλά ευτυχώς έχει σε μόλις 2 χιλιόμετρα όπως αναφέρει το navigator. Καθ’ οδών λοιπόν για το βενζινάδικο το οποίο δυστυχώς δεν έχει αέρα. Το navigator δείχνει και άλλα βενζινάδικα κοντά. Συνεχίζω να κινούμε αργά μέχρι το επόμενο χωριό -6 χιλιόμετρα παρακάτω- όπου κάτι τροχαίοι με ραντάρ έχουν κρυφτεί πίσω από κάτι δέντρα, δίπλα σε μια πινακίδα με ανώτατο όριο ταχύτητας 30 χιλιόμετρα. Γελάω μέσα απ’ το κράνος. Τυχερός μέσα στην ατυχία μου. Σταματάμε στο βενζινάδικο του χωριού για ανεφοδιασμό και φούσκωμα του ελαστικού. Το κορδόνι φαίνετε να κρατεί καλά.

Στο βάθος έχουν αρχίσει να ξεχωρίζουν τα Πυρηναία. Όσο πλησιάζουμε προς αυτά τόσο η κίνηση αυξάνετε. Η ανάβαση σε αυτά ξεκινάει από το χωριό Espezel. Αρχικά ανεβαίνουμε στο Col du Chioula (1431m) όπου και κάνουμε μικρή στάση για ξέμουδιασμα.

Σύντομα συνεχίζουμε την ανάβαση και πλησιάζουμε τα σύνορα προς Ανδόρα. Έχει αρκετή κίνηση κοντά στα σύνορα αλλά πολύ λιγότερη από ότι έχει στο αντίθετο ρεύμα. Δεν υπάρχει κανένας έλεγχος στην είσοδο. Στην έξοδο όμως προς Γαλλία γίνετε πανζουρλισμός. Παραπάνω από 3 χιλιόμετρα ουρά. Λίγα χιλιόμετρα παρακάτω γίνετε χαμός από πολυκαταστήματα. Χαμός γίνετε και από κόσμο, λόγω αφορολόγητων.

Εμείς συνεχίζουμε και παρακάμπτουμε το τούνελ που περνάει κάτω από τα Πυρηναία. Διασχίζουμε αρκετές ανοικτές φουρκέτες και σύντομα βρισκόμαστε στο Port d’Envalira στα 2408 μέτρα, την ψηλότερη οδική αρτηρία των Πυρηναίων.

Η θέα υπέροχη τόσο προς την πλευρά της Γαλλίας όσο και προς την πλευρά την Ανδόρας. Γύρω μας δεκάδες άλογα βοσκούσαν ελεύθερα.

Η θέα προς την πλευρά της Γαλλίας

Ο Μήτσος καλοπιάνει το άλογο με απώτερο σκοπό να αυξήσει την ιπποδύναμη του KTM

Το GS ποζάρει στο Port d’Envalira

Φωτογραφίες και χαζολόγημα με τα άλογα για λίγη ώρα, μέχρι να αποφασίζουμε να οδεύσουμε προς το ξενοδοχείο μας. Η κατάβαση από το Port d’Envalira με ανοικτές φουρκέτες που επιτρέπουν γρήγορη οδήγηση. Το τοπίο γεμάτο από τεράστιους γερανούς. Ανά 500 μέτρα χτίζετε και ένα μεγάλο ξενοδοχείο. Οικοδομικός οργασμός…

Φτάνουμε εύκολα στο ξενοδοχείο μας (Hotel Tudel) το οποίο βρίσκετε σε μια πλατεία δίπλα στον κεντρικό δρόμο που διασχίζει την πόλη. Παρκάρουμε με δυσκολία έξω απ’ αυτό για να ξεφορτώσουμε τα πράγματα μας. Οι μπαγαζιέρες των δυο Μήτσων έχουν μια στενή επαφή, με αποτέλεσμα το V-Strom να βρεθεί φαρδύ-πλατύ στην άσφαλτο. Ευτυχώς με μόνο κόστος μερικές γρατσουνιές στη μπαγαζιέρα.

Το πάρκινγκ του ξενοδοχείου -το οποίο κοστίζει 12€- είναι γεμάτο. Αν και δεν υπάρχει από ότι φαίνεται φόβος για να αφήσουμε τις μοτοσικλέτες μας έξω, προτιμούμε να τις πάμε σε φυλασσόμενο χώρο στάθμευσης. Ένα τεράστιο υπόγειο πάρκινγκ βρίσκετε 200 μέτρα μακριά από το ξενοδοχείο μας. Βγαίνοντας παρατηρώ ότι μερικοί δεν έχουν πάρει τα κράνη τους. Έχοντας διαβάσει για τα αυστηρά αστυνομικά μέτρα της Ανδόρας -κάθε 100 μέτρα υπάρχει και ένα πολισμάνος- φωνάζω να πάρουν όλοι τα κράνη τους. Ο Στράτος δεν με ακούει. Μία αστυνομικός τον ακολουθεί για 200 μέτρα με τα πόδια και τον φτάνει έξω από την είσοδο του πάρκινγκ. Με τα χίλια ζόρια γλιτώνει την κλήση.

Το πάρκινγκ δεν είναι φτηνό, μας πιάνει 10,5€ η βραδιά. Προτιμούμε όμως να τα δώσουμε για να κοιμηθούμε ήσυχοι. Πίσω στο μοντέρνο και όμορφο ξενοδοχείο μας για γρήγορο μπανάκι και εξόρμηση στην τουριστικότατη πόλη. Οι τιμές στα μαγαζιά παίζουν 15%-30% πιο κάτω απ’ την Ελλάδα. Ξεχωρίζω πολύ χαμηλές τιμές σε pda και navigators. Ψάχνουμε για μαγαζιά με είδη μοτοσικλέτας αλλά μάταια. Όπως ανακαλύψαμε την επόμενη μέρα το πρωί αυτά βρίσκονται στην έξοδο της πόλης απ’ την πλευρά που οδηγεί στην Ισπανία. Βολτάρουμε στα μαγαζιά και ταυτόχρονα ψάχνουμε για εστιατόριο. Οι τιμές στα περισσότερα είναι λογικές. Διαλέγουμε ένα στην τύχη όπου και τρώμε ως συνήθως τον αγλέουρα. Το βραδινό περπάτημα για χώνεψη θεωρείτε απαραίτητο.

Caldea – Φημισμένο συγκρότημα για spa, sauna και κολύμβηση

Οι δέκα εντολές, χαραγμένες στον τοίχο μιας εκκλησίας

Η Andorra la Vella, πρωτεύουσα της Ανδόρας, δεν έχει γλιτώσει απ’ τον οικοδομικό οργασμό που επικρατεί στο μικρό αυτό κρατίδιο. Στην βορινή πλευρά της πόλης χτίζονται πάρκα, ξενοδοχεία και μοντέρνα χτίρια. Η καταραμένη φτώχεια που επικρατεί φαίνετε απ’ τα οχήματα με τοπικές πινακίδες.

Βολτάρουμε αρκετή ώρα πριν καταλήξουμε στην πλατεία μπροστά απ’ το ξενοδοχείο μας όπου φιλοξενούσε ζωντανή μουσική και παραδοσιακούς χορούς. Πλήθος κόσμου παρακολουθούσε τους παραδοσιακούς χορούς οι οποίοι κατ’ εμάς δεν ήταν τίποτε το ιδιαίτερο. Μου θύμιζαν ένα επαναλαμβανόμενο δέκα-έντεκα από το συρτό.

Μ’ αυτά και μ’ αυτά η ώρα είχε περάσει για τα καλά και αύριο μας περίμεναν 340 χιλιόμετρα στις κορυφές των Πυρηναίων. Μπορεί τα χιλιόμετρα να φαίνονται λίγα σε σχέση με τα σημερινά, θα πρέπει όμως να υπολογιστεί ότι αύριο είναι Κυριακή και οι κορφές των Πυρηναίων θα έχουν σίγουρα κίνηση.

Μέρα 6η Andorra la Vella – Eaux-Bonnes (χλμ: 343)

Download route: Google Earth, MapSource, Microsoft Autoroute

Στην Ανδόρα το πρωινό περιλαμβάνετε στην τιμή του ξενοδοχείου έτσι και εμείς το τιμούμαι δεόντως. Φορτώνουμε τις μοτοσικλέτες μας και κατηφορίζουμε προς τα σύνορα με Ισπανία. Λίγο πριν τα σύνορα σταματάμε για φουλάρισμα καθώς η τιμή της βενζίνας είναι γύρο στο 1€, πολύ φτηνότερη απ’ τη Γαλλία αλλά στα ίδια επίπεδα με την Ισπανία. Τσεκάρουμε και την πίεση των ελαστικών του TDM για να διαβεβαιωθούμε ότι έπιασε το κορδόνι και καθαρίζουμε και τις ζελατίνες των μοτοσικλετών μας οι οποίες ήταν γεμάτες από κάθε λογής Ευρωπαϊκό ιπτάμενο ζωύφιο.

Παραδίπλα από το βενζινάδικο βρίσκετε ένα μεγάλο μαγαζί με είδη μοτοσικλέτας. Απέξω περιμένουν πάνω από 15 άτομα το πότε θα ανοίξει. Εμείς, μιας και δεν μας λείπει και τίποτα, προχωράμε προς τα σύνορα. Υπάρχει μια μικρή ουρά αναμονής και δεν βλέπω κανένα μοτοσικλετιστή να προσπερνάει, έτσι περιμένουμε υπομονετικά κανά 10λεπτο. Υπάρχει έλεγχος σε όλα τα αυτοκίνητα, εμάς όμως μας κάνουν νόημα να περάσουμε.

Σύντομα στρίβουμε προς τον Ν260 ο οποίος αναφέρετε ως ο πιο γραφικός δρόμος της Ισπανίας. Δεν θα το ακολουθήσουμε όμως για πολύ, θα τον συναντήσουμε και αυτόν αργότερα, στην πορεία μας προς Βαρκελώνη. Ο δρόμος σκαρφαλώνει στις παρυφές των Πυρηναίων και μας δίνει μια πρώτη γεύση για το τι τοπία θα γευτούμε σήμερα.

Τα οροπέδια και τα χωριουδάκια που συναντάμε υπέροχα, η άσφαλτος φυσικά τέλεια σε σημείο που δεν ξέρεις τι να απολαύσεις. Το τοπίο ή την οδήγηση…

Πάνω στον Ν260 βρίσκετε και η πρώτη απ’ τις κορυφές που θα περάσουμε σήμερα, τo Coll de Canto (1725m). Δεν με εντυπωσιάζει, έτσι συνεχίζω για το επόμενο, το Port de la Bonaigua. Τα έργα βελτίωσης δρόμου που γίνονται στην ανάβαση, μας καθυστερούν και μας σκονίζουν αρκετά. Αρκετά ξενοδοχεία χτίζονται και σε αυτή την περιοχή. Φτάνουμε στην κορυφή, στα 2072 μέτρα και παρκάρουμε δίπλα στο τελεφερίκ. Φραπεδάκι και καλλιτεχνικές ανησυχίες για αρκετή ώρα πριν συνεχίσουμε για την επόμενη κορυφή.

Η θέα απ’ την κορυφή

Τα «άλογα» βοσκάνε

Κώστας και GS ποζάρουν στο Port de la Bonaigua

ΚΤΜ και TDM ποζάρουν και αυτά με τη σειρά τους

Τα παιδία παίζει…

Η κατάβαση όμορφη μέχρι το χωριό Vielha. Από εκεί ακολουθούμε τον N230 μέχρι το χωριό Bossost όπου και στρίβουμε προς το Col du Portillon (1293m) στο οποίο βρίσκονται τα Ισπανογαλλικά σύνορα. Η ανάβαση καταπληκτική. Ο στενός αλλά τέλειος δρόμος διασχίζει ένα πυκνό δάσος, τόσο πυκνό που με δυσκολία περνάν οι ακτίνες του ήλιου. Φτάνοντας στην κορυφή κάνουμε μία σύντομη δεύτερη στάση για δρόσισμα, συνοδευόμενο από τις απαραίτητες φωτογραφίες.

Col du Portillon

Col du Portillon, στην πέτρα χαραγμένα F (France) και E (Espania) υποδηλώνουν τα νοητά σύνορα

Έχουμε διανύσει 170 χιλιόμετρα σε Ισπανικό έδαφος και έχουν μείνει άλλα τόσα επί Γαλλικού εδάφους. Επόμενη κορυφή το Col De Peyresourde (1569m) όπου και περνάμε χωρίς να σταματήσουμε. Τα δεκάδες μυνήματα που είναι γραμμένα στο δρόμο μας υπενθυμίζουν ότι από εδώ πέρασε πριν λίγες μέρες ο ποδηλατικός γύρος της Γαλλίας (Tour de France).

Επόμενος σταθμός το πανέμορφο Col d’Aspin (1489m). Η ανάβαση σε αυτό απλά μαγευτική.

Ο δρόμος που σε ανεβάζει στο Col d’Aspin

Και για του λόγου το αληθές

Παίζουμε με τι γελάδες και τις κατσίκες που βρίσκονται στην κορυφή και συνεχίζουμε προς το φημισμένο Col du Tourmalet (2116m). Κατά την ανάβαση μας πιάνει πυκνή ομίχλη, τόσο πυκνή που ζορίζομε να διακρίνω τον Στέλιο που κινείται στα 5 μέτρα μπροστά μου. Στην κορυφή κάνει τρελό κρύο και εμείς έχουμε ξεκινήσει την όλη διαδρομή καλοκαιρινά ντυμένοι. Τα χοντρά γάντια και οι μπαλακλάβες βγαίνουν με τάχιστες κινήσεις. Αναμνηστικά και φωτογραφίες κάτω απ’ τον ποδηλάτη με τάχιστες επίσης κινήσεις και παίρνουμε δρόμο της κατάβασης πριν παγώσουμε.

Ψοφόκρυο…

Το GS με ομιχλώδες φόντο

Col du Tourmalet, κάτω απ’ το άγαλμα του ποδηλάτη

Έχουμε μείνει γύρω στα 70 χιλιόμετρα για τον προορισμό μας αλλά μένει να είναι τα πιο δύσκολα. Η κατάβαση μέσα και πάλι από πυκνή ομίχλη. Ο καιρός μπροστά μας φαίνεται βροχερός. Στάση για να φορέσουμε επενδύσεις καθώς το κρύο είναι τσουχτερό. Η βροχή αρχίζει μερικά χιλιόμετρα πιο κάτω και φροντίζει να μας συνοδέψει για αρκετά χιλιόμετρα. Φτάνουμε στο χωριό Saint-Savin και στρίβουμε στον D13 για να ανέβουμε στο Col du Soulor (1444m). Το οδόστρωμά μέτριο και σε συνδυασμό με την βροχή κάνει την ανάβαση κομμάτι δύσκολη. Τα σύννεφα στην κορυφή δεν μας αφήνουν να απολαύσουμε τη θέα και αναχωρούμε με τάχιστους ρυθμούς για την τελευταία κορυφή της διαδρομή μας, το Col d’Aubisque (1709m). Μικρή στάση για να ανασυγκρότηση. Η θέα μαγευτική αλλά οι φωτογραφικές μηχανές μένουν στα tank bag λόγω βροχής. Την απίστευτη θέα έρχεται να χαλάσει όμως ο κάκιστος δρόμος που ακολουθεί. Στενός με λακκούβες που θα ζήλευε και ένας Ελληνικός δρόμος ακόμα, με συνεχόμενες στροφές χωρίς ορατότητα, μετατρέπει άνετα τα τελευταία χιλιόμετρα της διαδρομής σε οδηγικό μαρτύριο.

Έχουμε κάνει γύρο στα 300 χιλιόμετρα από τον τελευταίο ανεφοδιασμό και ο Μήτσος ανησυχεί με την αυτονομία του Adventure και σβήνει στις κατηφόρες. Με τους πρόχειρους υπολογισμούς που έχω κάνει -καθώς κρατάω λίστα με τα λίτρα που βάζουμε σε κάθε γέμισμα για τα στατιστικά μας- θεωρώ ότι το Adventure βγάζει από 350 έως 400 χιλιόμετρα. Θα δείξει…

Η κατάβαση τελειώνει και η βροχή σταματάει. 15 χιλιόμετρα ακόμα, αλλά τα μαρτύρια συνεχίζονται. Ακολουθώ μια υποτιθέμενη κονταρίδα που καταλήγει σε υπερβολικά στενό δρόμο μέσα από δεκάδες χωριουδάκια. Ζήτημα να κινούμαστε με 20 χιλιόμετρα. Φτάνοντας στο Gourette ο δρόμος φαρδαίνει. Ελάχιστα χιλιόμετρα μας χωρίζουν από το Eaux-Bonnes. Πλησιάζοντας το ξενοδοχείο μας υπάρχει τρελό μποτιλιάρισμα. Στην πλατεία του χωριού περνάνε άρματα…. Είναι η γιορτή των λουλουδιών και γιορτάζετε με χορούς, άρματα, capoeira και «βρώμικα» hot dog. Είμαστε 200 μέτρα από το ξενοδοχείο μας, ονόματι Du Pont Roupt, αλλά δεν μπορούμε να πλησιάσουμε λόγω ότι ο δρόμος είναι κλειστός. Παρακολουθούμε την γιορτή από εκεί για κανένα τέταρτο μέχρι να ανοίξει ο δρόμος. Εν τέλη καταφέρνουμε να πλησιάσουμε αλλά λόγω του πανηγυριού δεν βρίσκουμε να παρκάρουμε…

Περνάει ακόμα αρκετή ώρα μέχρι να καταφέρουμε να τακτοποιηθούμε. Το ξενοδοχείο θυμίζει σαλούν, σαν να βγήκε από κάποια αμερικάνικη ταινία. Τα δωμάτια μεγάλα χωρίς όμως να εντυπωσιάζουν. Μπανιαριζόμαστε με γοργούς ρυθμούς και κατεβαίνουμε στην πλατεία για να προλάβουμε κάτι απ’ την γιορτή.

Προλαβαίνουμε το μάζεμα… και κάτι κιόσκια που πουλάν διάφορα πράγματα. Στάση για βρώμικο και καυτερό -όπως αποδεικνύετε- λουκάνικο.

Σύντομη βόλτα στην πλατεία και επιστροφή στο εστιατόριο του ξενοδοχείου. Για πρώτη φορά στη Γαλλία δοκιμάζουμε το «μενού». Το Γαλλικό «μενού» αποτελείται από 3-4 ατομικά πιάτα, έχοντας κάποιες επιλογές μεταξύ τους και σε πολύ συμφέρουσα τιμή. Πρώτο πιάτο σουπίτσα, δεύτερο κάτι γεμιστά καλαμάρια, τρίτο πιάτο μπριτζολίτσα και τέταρτο γλυκάκι. Όλα απίστευτης νοστιμιάς συνοδευόμενα από ένα υπέροχο ροζέ κρασί παραγωγής τους.

Κουρασμένοι και ζαλισμένοι από το κρασί, αλλά γεμάτοι με υπέροχες εικόνες, σύντομα ανοίγουμε την ενδιάμεση πόρτα που οδηγεί από το εστιατόριο στα δωμάτια του ξενοδοχείου μας.

Μέρα 7η Eaux-Bonnes tour (χλμ: 288)

Download route: Google Earth, MapSource, Microsoft Autoroute

Το πρόγραμμα σήμερα περιλάμβανε βόλτα με μοτοσακά ή πεζοπορία. Ο καιρός ήταν ιδανικός και για τα δύο. Επικρατούσε ελαφριά συννεφιά και δροσιά. Μετά από ένα κλασσικό πρωινό με κρουασάν που μας είχαν σπάσει την μύτη από την ώρα που ήμασταν στα κρεβάτια μας, σπιτική μαρμελάδα από φρούτα της περιοχής και τον πιο δυνατό γαλλικό καφέ που είχαμε πιει ποτέ, η ομάδα του οδοιπορικού συμπληρώθηκε με τον Στέλιο, την Αντιγόνη, τον Στράτο και τον Δημήτρη (V-strom), με κωδική ονομασία ομάδας Suzukaκηδες. Οι υπόλοιποι, Στέλιος, Μήτσος και Κώστας δηλαδή, προτιμούμαι να κάνουμε μια βόλτα στα γύρω Πυρηναία.

Ετοιμαζόμαστε, άλλοι με αθλητική και άλλοι με μοτοσικλετιστική περιβολή. Το Adventure αρνείται πεισματικά να πάρει μπροστά. Το χτεσινό άναψε-σβήσε, ρούφηξε την μπαταρία… Το συνεργείο παίρνει πάλι μπρος. Κατεβάζουμε την καούκα του Adventure για να φέρουμε στο φως την μπαταρία.

Την συνδέουμε με το GS χάρις τα κροκοδειλάκια που κουβαλάμε μαζί μας. Με την πρώτη μιζιά το θηρίο παίρνει μπροστά και τραβάμε στο 1ο βενζινάδικο, έξι χιλιόμετρα πιο κάτω. Σβήνουμε το Adventure με δισταγμό αλλά αυτό μας κάνει τη χάρη να πάρει μπροστά μετά το γέμισμα. Διασχίσουμε το τουριστικότατο Laruns, προορισμό των οδοιπόρων μας και συνεχίζουμε βόρεια πριν στρίψουμε στον D294 για να ανέβουμε στο Col de Marie Blanque (1035m). Στενός δρόμος με τέλεια άσφαλτος και χωρίς κίνηση. Ότι πρέπει για πρωινό ξύπνημα…

Σταματάμε για φωτογραφίες στην κορυφή δίπλα σε ένα μνημείο στην μνήμη κάποιων Ισπανών που έπεσαν ηρωικά μαχόμενοι τους Ναζί.

Συνεχίζουμε προς το χωριό Escot μέσα από πυκνό δάσος αλλά μέτρια άσφαλτο. Πορεία νότια προς Ισπανία, σκαρφαλώνοντας στο Col de la Pierre (1760m) όπου βρίσκονται και τα Γαλλοισπανικά σύνορα. Η ανάβαση γίνετε με πολύ αργούς ρυθμούς λόγω πυκνής ομίχλης, αλλά σύντομα βγαίνουμε πάνω απ’ τα σύννεφα όπου και μας καλωσορίζει ένας υπέροχος ήλιος.

Ο ποδηλατικός γύρος της Γαλλίας έχει περάσει και από εδώ, αφήνοντας τα στίγματα του στην άσφαλτο όπως φαίνετε στις φωτογραφίες.

Το Roncal pass μας περιμένει μερικά χιλιόμετρα παρακάτω. Υπέροχο φαράγγι, γεμάτο με γυπαετούς. Ελαττώνουμε ταχύτητα χαζεύοντας τους γυπαετούς, οι οποίοι μας γλιτώνουν από ένα μπλόκο της τροχαίας.

Φτάνουμε στην τουριστική λίμνη της Yesa και στρίβουμε προς τον N240. Απέραντα λιβάδια και δεκάδες γραφικά χωριουδάκια μας κάνουν παρέα μέχρι να στρίψουμε βόρεια στον Ε7.

Ο φρεσκοστρωμένος δρόμος σε συνδυασμό με τη μηδαμινή κίνηση, κάνει το δεξί μας χέρι βαρύτερο. Γρήγορη οδήγηση για αρκετά χιλιόμετρα πριν κάνουμε στάση σε ένα παλιό σιδηροδρομικό σταθμό. Χαζολογάμε, πίνουμε καφεδάκι και τσιμπολογάμε για αρκετή ώρα.

Συνεχίζουμε με αργούς ρυθμούς καθώς μας χωρίζουν μόλις 50 χιλιόμετρα απ’ το ξενοδοχείο μας. Η διαδρομή που έχω επιλέξει για επιστροφή, μέσο του National Park des Pyrenees, δεν μου φαίνεται σωική. Αν και ο δρόμος είναι στρωμένος, είναι πολύ στενός και σύντομα πρέπει να γίνετε μονοπάτι. Οι υποψίες μου αυξάνονται καθώς δεκάδες περιπατητές ανεβοκατεβαίνουν απ’ το μονοπάτι αυτό. Δεν μπαίνω στον κόπο να το εξακριβώσω -αν και το μετάνιωσα αργότερα-, επιλέγω να επιστρέψουμε πάλι μέσο του Col de Marie Blanque. Το μόνο θετικό σε αυτή την αλλαγή ήταν ότι το λιβάδι της φωτογραφίας που συναντήσαμε λίγο παρακάτω.

Ως τόσο οι οδοιπόροι παίρνοντας κάποιες πληροφορίες από τον chef του ξενοδοχείου, ο οποίος ήταν και από τους ελάχιστους που μιλούσαν αγγλικά, κατατοπίστηκαν για το προς τα που να περπατήσουν, ποσά χιλιόμετρα ήταν περίπου τα κοντινά χωριά και ποιους δρόμους να ακολουθήσουν. Έτσι ξεκίνησαν για το χωριό του Assouste από το γραφικό δρόμο που ακολουθούσε των ποταμό του Gave d’ Ossau, ο οποίος ήταν ένας στενός δρόμος μέσα στο δάσος που κάλυπτε όλη την γύρω περιοχή.

Ο δρόμος ήταν γεμάτος γεφυράκια που επέτρεπαν στο ποτάμι να συνεχίζει την πορεία του. Ο ήχος του νερού σε έκανε να χαλαρώνεις ενώ η έλλειψη αυτοκινήτων σου έδινε την αίσθηση ότι βρίσκεσαι σε άλλη εποχή. Οι μόνοι συμπορευτές τους ήταν μια οικογένεια με ποδήλατα που απολάμβαναν και αυτοί την εξοχή και την ηρεμία. Οι εικόνες εναλλασσόταν συνεχώς. Συχνά συναντούσαν τεχνητές λιμνούλες λόγω μικρών φραγμάτων, στις οποίες οι επίδοξοι ψαράδες είχαν πετάξει τις πετονιές τους και προσπαθούσαν να πιάσουν πέστροφες και σολομούς. Ανά τακτά χρονικά διαστήματα βρισκόντουσαν σε πάρκα γεμάτα πολύχρωμα λουλούδια και μνημεία προς τιμή Γάλλων αθλητών του ποδηλάτου. Σχεδόν όλοι οι δρόμοι ήταν γραμμένοι με συνθήματα για την ειδική διαδρομή του γύρου Γαλλίας που είχε πραγματοποιηθεί πριν από καμιά εικοσαριά μέρες. Για την ιστορία, το γύρο της Γαλλίας το 2007 τον κέρδισε Ισπανός.

Συνέχισαν την πορεία τους από το Eaux-Bonnes προς το χωριό Assouste και από εκεί προς το χωρίο Lourdes και Beost, γραφικά πετρόχτιστα χωριουδάκια, φυσικά όλα μέσα στο πράσινο, με θέα την κωμόπολη του Laruns. Η Laruns βρισκόταν σε μία κοιλάδα στους πρόποδες του Gourette. Η διαδρομή ήταν αρκετά ξεκούραστη, αν σκεφτεί κανείς ότι είχε ελαφριά συννεφιά και ο δρόμος ήταν κατηφορικός. Σύμφωνα με τις πληροφορίες που έδωσε ο σεφ, η απόσταση ήταν περίπου 4 με 5 km. Στάση για ψώνια στο Laruns, για ορειβατικά είδη που είχαν εκπτώσεις τις τάξεως του εξήντα τις εκατό, για λίγο νερό και για ξεκούραση. Τα σύννεφα είχαν πλέον υποχωρήσει και είχαν δώσει την θέση τους σε ένα δυνατό ήλιο που είχε ανεβάσει την θερμοκρασία σε σχέση με το πρωί κατά 8 με 10 βαθμούς.

Η πόλη του Laruns ήταν γραφική με περισσότερη ζωή και αρκετά μεγάλη αγορά αλλά πάντα ήρεμη και γαλήνια. Η πλατεία de la Mairie στο κέντρο ήταν γεμάτη με εστιατόρια και καφέ.

Αφού ξαπόστασαν και μελέτησαν το χάρτη της περιοχής που ήταν αναρτημένος στο κέντρο της πλατειάς και αφού τον έβγαλαν φωτογραφία με την ψηφιακή για να τον έχουμε ανά πάσα στιγμή μαζί τους, ξεκίνησαν το δρόμο της επιστροφής για το Eaux-Bonnes και μαζί και το πιο δύσκολο κομμάτι της ανάβασης. Καθώς πλησίαζαν στην έξοδο της πόλης συνάντησαν για άλλη μια φορά την οικολογική διάθεση και παιδεία των Γάλλων. Ένα μικρό υδροηλεκτρικό έργο που πρόσφερε την απαιτούμενη ηλεκτρική ενέργεια στην ευρύτερη περιοχή και παρακαλώ πολύ με έτος κατασκευής 1924! Έτσι άρχισε ο ανηφορικός δρόμος της επιστροφής, ο οποίος ήταν το ίδιο όμορφος με αυτόν της κατάβασης μόνο που ήταν πιο πολυσύχναστος από πλευρά αυτοκίνητων των οποίων οι οδηγοί είχαν απίστευτη οδική συμπεριφορά. Επιβράδυνση και φλας μόλις μας έβλεπαν στην άκρη του δρόμου ο οποίος δεν είχε πεζοδρόμιο ή κάτι ανάλογο για πεζούς.

Η συνολική ανάβαση διάρκεσε γύρω στην μιάμιση ώρα σε αρκετά γρήγορο τέμπο, ενώ μόλις άρχισε να ξεπροβάλει το Eaux-Bonnes μέσα από το δάσος μία ανακούφιση άρχισε να τους κατακλύζει. Φτάνοντας στην υπέροχη πλατεία του Eaux-Bonnes και έξω ακριβώς από το ξενοδοχείο μας μία σειρά διατάσεων για τα πόδια ήταν ότι χρειαζόταν μετά από μία πεζοπορία που είχε διάρκεια σχεδόν τέσσερις ώρες. Το άδειο στομάχι γέμισε με ένα σπιτικό σάντουιτς με ζυμωτό ψωμί, τοπικό τυρί και καπνιστό χοιρινό, μαζί με μία παγωμένη βαρελίσια μπύρα. Ο Δημήτρης, ο οποίος δεν πίστευε ότι η απόσταση που διανύσαν ήταν μόνο 10 km, όπως έλεγαν οι πληροφορίες του σεφ και οι πινακίδες των δρόμων, αποφάσισε να κάνει την διαδρομή με την μηχανή και να δει πόσα χιλιόμετρα είχαμε διανύσει: Στην πραγματικότητα λοιπόν η πεζοπορία μας ήταν 16 km.

Οδοιπόροι και μοτοσικλετιστές επιστρέφουν στο ξενοδοχείο και τραβάν για βόλτα στο χωριό. Το Eaux-Bonnes είναι το μικρότερο χωριό που θα διανυκτερεύσουμε καθ’ όλο το ταξίδι μας, αλλά έμελλε να είναι και το πιο οργανωμένο. Μία μεγάλη πλατεία χωρίζει το χωριό στα δύο. Απ’ την μια πλευρά της πλατείας υπάρχει ζωή, ενώ απ’ την άλλη είναι όλα εγκαταλελειμμένα. Σαν στοιχειωμένη πόλη…

Για την ιστορία το Eaux-Bonnes -Ελληνική μετάφραση «Καλό Νερό»- χτίστηκε γύρω στον 18 αιώνα δίπλα σε θερμικές πηγές. Η πόλη υπήρξε πόλος τουρισμού λόγω των θερμικών πηγών. Η τουριστική αυτή άνθιση έφερε ένα καζίνο στην πόλη το οποίο όμως δεν έγινε καλοδεχούμενο από τους ντόπιους. Το καζίνο σιγά-σιγά έσβηνε και σε συνδυασμό με ένα υδροηλεκτρικό εργοστάσιο που χτίσθηκε κοντά στην πόλη, άρχισε να σβήνει και ο τουρισμός. Πολλά μαγαζιά, ξενοδοχεία και το καζίνο αναγκάστηκαν να κλείσουν. Κερασάκι στην τούρτα ήταν μια μεγάλη πυρκαγιά η οποία αποτέφρωσε όλα τα γύρω βουνά. Η αποκατάσταση της πόλης και των γύρω περιοχών ήταν υποδειγματική. Μέσα σε μερικά χρόνια τα πάντα πάλι ήταν καταπράσινα.

Επισκεπτόμαστε την εκκλησία, το κτίριο στο οποίο στεγαζόταν το καζίνο και κατηφορίζουμε στο πάρκο όπου όλοι παίζουν το παιχνίδι «πετάν». Είναι ένα παιχνίδι με μπίλιες. Απ’ ότι κατάλαβα, υπάρχει μια μικρή μπίλια και κερδίζει όποιος πετάξει την δικιά του μπίλια πιο κοντά. Ο κάθε παίκτης έχει 3 μπίλιες και μπορεί είτε να χτυπήσει μπίλια αντιπάλου διώχνοντας την πιο μακριά, είτε να προσπαθήσει να πλησιάσει την μικρή μπίλια. Το άθλημα ήταν πάρα πολύ διαδεδομένο στις περιοχές αυτές, το μαρτυρούσαν άλλωστε τα δεκάδες κύπελλα που φιλοξενούταν σε τροπαιοθήκη στο ξενοδοχείο μας.

Στην είσοδο της πόλης

Η εκκλησία του χωριού

Εντυπωσιακά βιτρό κοσμούν και αυτή την εκκλησία

Το «στοιχειωμένο» καζίνο

Στην πλατεία του χωριού παίζουν το παιχνίδι πετάν. Τα λουλούδια μπροστά σχηματίζουν το όνομα της πόλης, Eaux-Bonnes.

Με αυτά και με αυτά ή ώρα έχει περάσει και τα στομάχια μας έχουν αρχίσει να διαμαρτύρονται. Επιλέγουμε τη δοκιμασμένη συνταγή -όχι και πως είχαμε και πολλές επιλογές δηλαδή- και επισκεπτόμαστε το εστιατόριο του ξενοδοχείου μας.

Επιλέγουμε και πάλι μενού 4 πιάτων συνοδευόμενο από κόκκινο κρασί αυτή τη φορά. Το φαγητό και πάλι υπέροχο, το κρασί όμως γλυφό, δεν μας εντυπωσιάζει.

Δεν αργούμε να οδεύσουμε για ύπνο μιας και η αυριανή διαδρομή προς Βαρκελώνη είναι 530 χιλιόμετρα, τα περισσότερα σε επαρχιακό δίκτυο. Πριν αποκοιμηθούμε αποθανατίζουμε το μοναδικό σαλούν ξενοδοχείο μας.

Μέρα 8η Eaux-Bonnes – Barcelona (χλμ: 534)

Download route: Google Earth, MapSource, Microsoft Autoroute

Τρώμε πρωινό με το ζόρι καθώς ακόμα δεν έχουμε χωνέψει τα χτεσινά. Φορτώνουμε τα μοτοσακά μας, παίρνουμε και κάτι σάντουιτς για το δρόμο και 8:00 έχουμε ήδη ξεκινήσει με τελικό προορισμό την Βαρκελώνη.

Στάση στο 1ο βενζινάδικο για φουλάρισα και πορεία νότια προς Ισπανία. Ανεβαίνουμε από ένα πανέμορφο φαράγγι στο Col du Pourtalet (1794m).

Περνάμε από τα αφύλακτα σύνορα σε Ισπανικό έδαφος και συνεχίζουμε μέχρι να συναντήσουμε τον πιο γραφικό δρόμο της Ισπανίας, τον Ν260. Γραφικός μεν, κακός δεν.

60 χιλιόμετρα λακκουβών, προσπαθούν να χαλάσουν το μαγευτικό τοπίο που μας χαρίζουν τα Ισπανικά Πυρηναία. Σταματάμε πάνω απ’ τον ποταμό Cinca. Στο βάθος διακρίνετε μια ερειπωμένη πόλη, απ’ τις πολλές που περιβάλλουν αυτό το δρόμο. Την ομορφιά του τοπίου συμπληρώνει μια ξύλινη γέφυρα.

Ο δρόμος βελτιώνετε κατά πολύ απ’ αυτό το σημείο και πέρα. 30 χιλιόμετρα πιο κάτω, στην πόλη Campo, πέφτουμε σε τρελό μποτιλιάρισμα. Με τα πολλά φτάνουμε μπροστά σε ένα υπάλληλο του Δήμου ο οποίος φυσικά δεν μιλάει γρι αγγλικά. Το δείχνω το GPS και την πορεία που θέλουμε να ακολουθήσουμε και καταλαβαίνω απ’ τα νοήματα του ότι ο δρόμος είναι κλειστός και πρέπει να ακολουθήσουμε άλλη πορεία. Μου δείχνει ένα δρόμο στα δεξιά το οποίο και ακολουθούμε. Δεν υπάρχει ουδέ μια άλλη πινακίδα ή κάποιος χριστιανός για να μας δείξει πιο άλλο δρόμο θα ακολουθήσουμε έτσι κινούμαστε κατά τύχη. Ακολουθώ ένα αυτοκίνητο που προπορεύεται αλλά σύντομα ανακαλύπτω πως δεν ξέρει ούτε αυτός που πάει. Έχουμε κάνει γύρω στα 20 χιλιόμετρα χωρίς να ξέρουμε που πηγαίνουμε. Σταματάω για να ψάξω τη διαδρομή μέσο του navigator όταν ακούω το θόρυβο μιας μοτοσικλέτας που μας προσπερνάει. Δείχνει να ξέρει που πηγαίνει έτσι τον ακολουθούμε. Η διαδρομή που κάνουμε κατά λάθος είναι καταπληκτικής ομορφιάς. Ο πολύ στενός αλλά καλός Α1605 σκαρφαλώνει στα Πυρηναία και στην κορυφή Puerto de Serrate (1112m) πριν κατηφορίσει προς το χωριό Bonansa. Εκεί ξαναβρίσκουμε τον N260 τον οποίο ακολουθούμε για 50 χιλιόμετρα πριν στρίψουμε στον L511 και τον L401, δρόμους που έχω βρει σημειωμένους ως γραφικούς, στους χάρτες της Michelin.

Δεν υπάρχουν λόγια που να περιγράφουν την ομορφιά του τοπίου, ούτε και υπάρχουν λόγια να περιγράφουν την ποιότητα της ασφάλτου. Ο δρόμος κινείται κάτω απ’ την κορυφή των Πυρηναίων Cap del Boumort προσφέροντας σου απίστευτη θέα της κορυφής και των γύρω βουνών. Μια τεράστια σημαία της Ανδόρας κοσμεί ένα απ’ αυτά τα βουνά. Απορώ, η Ανδόρα βρίσκετε αρκετά πιο μακριά όπως βλέπω στον χάρτη μου.

Η απόλυτη ησυχία μας οδηγεί να σταματήσουμε στην Collada de Faidella σε υψόμετρο 1250 μέτρων για να απολαύσουμε το καφεδάκι μας και το σάντουιτς μας.

Η συνέχεια είναι ακόμα πιο εντυπωσιακή. Ο δρόμος χάνετε στις πλαγιές των Πυρηναίων προσφέροντας μας απλόχερα υπέροχες εικόνες.

Περνάμε από το Coll de Boixols (1380m) και από το Coll de Nargo (1748m).

Στάση για ανασυγκρότηση και συνεχίζουμε κατεβαίνοντας απ’ τα Πυρηναία προς την πόλη Berga. Η θέα της πόλης πάνω απ’ τα βουνά υπέροχη. Στο βάθος διακρίνετε και η λίμνη Panta de la Baells.

Πορεία νότια προς Barcelona καταρχάς μέσο αρκετών τουριστικών χωριών. Στα χωριά αυτά υπάρχει συνήθως ένα ραντάρ που μετράει την ταχύτητα σου λίγο πριν μπεις στην πόλη. Αν αυτή υπερβαίνει το όριο των 50 χιλιομέτρων, αυτομάτως ένα φανάρι που βρίσκετε στο κέντρο του χωριού ανάβει κόκκινο και σε αφήνει στην αναμονή γύρω στα 2 λεπτά. Έχοντας διαβάσει για αυτό το κόλπο κινούμαστε πάντα κάτω απ’ το όριο όταν μπαίνουμε σε κάποιο χωριό και αναπτύσσουμε ελαφρός ταχύτητα μόλις περάσουμε το ραντάρ. Αθάνατοι Έλληνες!

Ο δρόμος που κινούμαστε, ο Ε9 δηλαδή, μέλει να γίνει προέκταση της ήδη υπάρχουσας Εθνικής οδούς. Τα έργα που γίνονται σε αυτόν αρκετά και οι αναγκαστικές παρεκκλίσεις πορείας συχνές. Εν τέλη μπαίνουμε στον Α9 για τα τελευταία 80 χιλιόμετρα της διαδρομής μας. Οι λωρίδες κυκλοφορίας αυξάνονται σε 3 και μερικές φορές 4, αύξηση που ακολουθεί και το γκάζι των μοτοσικλετών μας. Με γοργούς ρυθμούς περνάμε τα διόδια πληρώνοντας 1,65€ και βρισκόμαστε πάνω απ’ την Βαρκελώνη. Το navigator δείχνει για μια φορά ακόμα την αξία του οδηγώντας μας έξω από το διαμέρισμα που έχουμε νοικιάσει. Έχουμε επικοινωνήσει τηλεφωνικός νωρίτερα με το γραφείο που έχουμε νοικιάσει το διαμέρισμα, ενημερώνοντας τους ότι φτάνουμε και να μας περιμένουν. Το παλικάρι απ’ το γραφείο μας περιμένει έξω απ’ το διαμέρισμα. Παράδοση παραλαβή των κλειδιών, ξεφόρτωμα αποσκευών και βουρ για να βρούμε πάρκινγκ μιας και η Βαρκελώνη δεν θεωρείτε και απ’ τις πιο ασφαλείς πόλεις.

Το πέλμα στο πίσω λάστιχο του V-Strom του Στέλιου έχει αρχίσει να εξαφανίζετε και ο Στέλιος οδεύει σε ένα βουλκανιζατέρ που είδαμε κατά την πορεία μας στο διαμέρισμα.

Έχοντας ενημερωθεί για το πιο φτηνό πάρκινγκ της γειτονιάς τραβάμε προς αυτό. Φτηνό βέβαια που λέει ο λόγος, καθώς κοστίζει 15€ η βραδιά. Στη Βαρκελώνη τα πάρκινγκ είναι γενικά ακριβά, έτσι το 15€ θεωρείται μια φυσιολογικότατη τιμή. Δυστυχώς το πάρκινγκ δεν δέχεται μοτοσικλέτες…

Έχω αφήσει το navigator στο διαμέρισμα και έτσι αρχίζουμε το ψάξιμο στα τυφλά. Εντοπίζουμε ένα με 20€ το βράδυ. Αρχίζουμε τα παζάρια και τελικά τον καταφέρνουμε να μας το αφήσει 60€ για τις 4 μέρες που θα κάτσουμε.

Ως τόσο καταφθάνει και ο Στέλιος. Βρήκε λάστιχο. 320€ το πίσω μόνο…. Έλεος…. Φυσικά και δεν το έβαλε, θα ξαναπροσπαθήσουμε μεθαύριο καθώς αύριο είναι 15 Αυγούστου και είναι όλα κλειστά.

Επιστρέφουμε στο όμορφο και πολύ βολικό -όπως αποδείχτηκε- Oronzo apartment. Τακτοποιούμαστε, επισκεπτόμαστε το παραπλήσιο super market για προμήθειες και τραβάμε για νυκτερινή έξοδο στη Βαρκελώνη. Που αλλού; Φυσικά στην La Rambla, το γνωστό κεντρικό πεζόδρομο της Βαρκελώνης όπου σφύζει από τουρίστες και κάθε λογής καλλιτέχνες του δρόμου.

Μένουμε αρκετά κοντά στο κέντρο και σε 15 περίπου λεπτά βρισκόμαστε στην Plaza Catalunya -από την οποία ξεκινάει η La Rambla- η οποία φυσικά ασφυκτιεί από κόσμο. Μιας και είμαστε «επαρχιώτες» εντυπωσιαζόμαστε από αυτή τη μίξη κάθε λογής φυλής και κάθε λογής ηλικίας. Ο πεζόδρομος, όπως προανέφερα, φιλοξενεί ένα μεγάλο αριθμό από καλλιτέχνες του δρόμου. Την αρχή δίνουν οι χορευτές. Από break dance μέχρι κλακέτες… Λίγο παρακάτω οι γνωστές παντομίμες. Από γατούλες μέχρι Βίκινγκς… Ακολουθούν οι ζωγράφοι. Γκραβούρες, πορτραίτα, πίνακες φτιαγμένοι με σπρέι και ότι άλλο περνάει από το μυαλό σας… Ενδιάμεσα αρκετά μικρά μαγαζάκια -κάτι σαν μεγάλα περίπτερα- πουλάν εφημερίδες, λουλούδια και πτηνά. Σκόρπιοι δεκάδες μικροπωλητές πουλάνε την πραμάτεια τους. Από μπύρες σε εξάδες μέχρι κοσμήματα…

Φτάνοντας στο λιμάνι βλέπουμε ένα ενδιαφέρον εστιατόριο για παέγιες και σανγκριά φυσικά. Γίνετε ψιλοχαμός. Ο σερβιτόρος μας λέει μισή ώρα αναμονή. Κλείνουμε τραπέζι και τραβάμε προς το λιμάνι για να ροκανίσουμε την ώρα αναμονής. Λόγω πείνας δεν απομακρυνόμαστε και πολύ από το εστιατόριο. Χαζεύουμε για λίγο το άγαλμα του Κολόμβου -θα αναφερθούμε σε αυτό παρακάτω όταν το επισκεφτούμε- και επιστρέφουμε στο εστιατόριο. Το τραπέζι μας έτοιμο μέσα σε μερικά λεπτά. Χωρίς δεύτερη σκέψη παραγγέλνουμε όλοι παέγιες και σανγκριά. Το πρώτο απίστευτης νοστιμιάς και σε συμφέρουσα τιμή. Το δεύτερο απολαυστικό αλλά ακριβό. Σκουπίζουμε κυριολεκτικά το τηγάνι -στο οποίο σερβίρετε η παέγια- πληρώνουμε φυσιολογικά και αναχωρούμε για επιστροφή στο διαμέρισμα. Η κούραση κάνει το δρόμο της επιστροφής να φαίνεται ατελείωτος. Γύρω στις 2:00 το βράδυ καταφθάνουμε σε αυτό. Ένα λεπτό αργότερα έχουμε όλοι βουλιάξει στα κρεβάτια μας.

Μέρα 9η Barcelona
Αν και έπρεπε να σηκωθούμε νωρίς κανείς δεν τα κατάφερε να ξεκολλήσει από το κρεβάτι του. Σηκώνομαι πρώτος γύρω στις 9:30 και αρχίζω να ξυπνάω και τους υπόλοιπους. Τρώμε πλούσιο πρωινό από τα χέρια του προσωπικού μας σεφ Στέλιου και σχεδιάζουμε το σημερινό μας πρόγραμμα.

Έχουμε αποφασίσει να αφήσουμε τις μοτοσικλέτες στο πάρκινγκ και να κινηθούμε με το μετρό και με τα πόδια. Αγοράζουμε εισιτήριο για τρεις μέρες, προς 13,70€, το οποίο όπως αποδείχτηκε τα «έβγαλε» τα λεφτά του.

Εντυπωσιακό σιντριβάνι έξω απ’ τον σταθμό του μετρό

Πρώτος σταθμός La Sagrada Familia (Ελληνιστί: η Άγια Οικογένεια), το εντυπωσιακότατο δημιούργημα του Antoni Gaudi. Ο ναός ξεκίνησε να χτίζετε από τον αρχιτέκτονα Francisco de Paula Villar y Lozano, ο οποίος γρήγορα εγκατέλειψε το έργο. Το 1883 ανέλαβε να συνεχίσει το έργο ο Gaudi αλλάζοντας το νέο γοτθικό στυλ του ναού σε κλασικό γοτθικό όπως συνηθίζει. Το έργο αυτό κράτησε τον Gaudi απασχολημένο για 40 περίπου χρόνια -μέχρι και τον θάνατο του δηλαδή- και είναι μέχρι και σήμερα σε εξέλιξη. Η Sagrada Familia έχει συνολικό εμβαδόν 4.500 τμ και μπορεί να φιλοξενήσει μέχρι 14.000 πιστούς. Αποτελείται από 18 καμπαναριά απ’ τα οποία τα 12 συμβολίζουν τους Αποστόλους, τα 4 του Ευαγγελιστές και από ένα είναι αφιερωμένα στην Παρθένο Μαρία και τον Χριστό. Η ανατολική όψη του ναού απεικονίζει τη Γέννηση, η δυτική τη δόξα του Κυρίου, η νότια τα πάθη του Κυρίου, ενώ η βορινή πλευρά αποτελείται από 7 παρεκκλήσια και ένα κλειστό προαύλιο.

Ο τουριστικός μας οδηγός γράφει ότι όποιος αντικρίζει για πρώτη φορά την Sagrada Familia μένει με το στόμα ανοιχτό. Λόγια 100% εύστοχα. Ξεπερνάμε το πρώτο σοκ και τραβάμε για το ταμείο. Η κοπέλα πίσω απ’ τον κισσέ μας υποδέχεται στα Ελληνικά. Πιάνουμε την κουβέντα μαζί της σε μια μίξη Ελληνικών, Αγγλικών και Ισπανικών με απώτερο σκοπό να γλιτώσουμε κανά ψιλό από το ακριβό εισιτήριο των 8€. Το κόλπο παραδόξως πιάνει, πληρώνουμε τιμή γκρουπ, 5€ και μπαίνουμε εντός του προαυλίου του ναού. Το δεύτερο σοκ έρχεται καθώς χαζεύουμε τις κατασκευαστικές λεπτομέρειες του. Το όραμα το Gaudi ήταν με αυτό του το δημιούργημα, να αποδώσει την βίβλο σε πέτρα, πράγμα που το έχει καταφέρει όπως θα δείτε στις φωτογραφίες που ακολουθούν.

Η σταύρωση και από κάτω το μαντήλι με το οποίο η Βερονίκη σκούπιζε τον ιδρώτα του Ιησού.

Η Άγια Οικογένεια. Η Παρθένος Μαρία πάνω στο γαϊδουράκι με το Ιησού στην αγκαλιά της, προσπαθούν να γλιτώσουν απ’ τα σπαθιά των Στρατιωτών. Ένας άγγελος τραβάει το γαϊδουράκι.

Η χορωδία την αγγέλων.

Αναπαράσταση των προσφορών

Πάνω στον τοίχο του πύργου γράφει «Sanctus» (τρισάγιο) και από κάτω Ιησούς, Μαρία και Ιωσήφ.

Λεπτομέρεια απ’ την βορινή πλευρά του ναού

Η εσωτερική όψη. Πανύψηλη και επιβλητική.

Λειτουργία σε κάποιο παρεκκλήσι.

Στο υπόγειο του ναού φιλοξενείτε το μουσείο του ναού με την ιστορία κατασκευής του. Εκεί φυλάσσονται και τα πρωτότυπα σχέδια του ναού. Επίσης υπάρχει ένα μικρό σινεμά όπου παίζει βίντεο σχετικό με την κατασκευή του ναού, ένα μικρό εργαστήριο με καλούπια από διάφορα τμήματα του ναού και μια λεπτομερέστατη μινιατούρα του ναού. Το πιο εντυπωσιακό έκθεμα είναι ένα περίπλοκο σύστημα, το οποίο αποτελείτε από σχοινιά και μικρά σακιά με άμμο και εξομοιώνει τα βάρη που δέχεται ο ναός για να υπολογίσει την ισορροπία του.

Απ’ τα σχέδια του ναού

Το πολύπλοκο σύστημα με τα σχοινιά και τα μικρά σακιά με άμμο που εξομοιώνει την ισορροπία του ναού.

Εργαστήριο με μινιατούρες

Η αυτού μεγαλειότης, Antoni Gaudi

Επόμενος σταθμός La Predera (Ελληνιστί: Το λατομείο) ή αλλιώς Casa Mila. Ο Gaudi μεγαλουργεί και πάλι. Με τη μοναδική αρχιτεκτονική του η οποία είναι εμπνευσμένη απ’ την φύση και αποφεύγοντας να χρησιμοποιήσει ευθείες γραμμές, σχεδιάζει εξ’ ολοκλήρου το La Predera. Από τοίχους μέχρι πόμολα και καρέκλες. Επισκέψιμα είναι το ισόγειο, η σοφίτα η οποία έχει μετατραπεί σε ένα μικρό μουσείο, η ταράτσα που σου θυμίζει έντονα σεληνιακό τοπίο και ένα διαμέρισμα το οποίο είναι διακοσμημένο με έπιπλα εποχής.

Η ουρά για να πάρεις εισιτήριο σχεδόν κυκλώνει το κτίριο. Περιμένουμε υπομονετικά πάνω από 30 λεπτά. Φτάνοντας στο ταμείο μας πλησιάζουν μια οικογένεια ομοεθνών και μας παρακαλούν να τους εξυπηρετήσουμε κόβοντας τους εισιτήριο. Φυσικά και το κάνουμε, εθνική αλληλεγγύη. Πληρώνουμε 8€ είσοδο -δυστυχώς δεν έχει σκόντο αυτή τη φορά- και περνάμε την εντυπωσιακή πόρτα της εισόδου. Τα λόγια είναι λίγα για να περιγράψουν το αριστούργημα του Γκαουντί. Αφήνω τις φωτογραφίες να μιλήσουν από μόνες τους.

Μικρογραφία του La Predera

Το εξάγωνο πλακάκι, σχέδιο και αυτό του Γκαουντί φυσικά

Ο Στέλιος και η Αντιγόνη δοκιμάζουν μία απ’ τις πολυθρόνες του Gaudi.

Στην ταράτσα του La Predera

Το τοπίο σεληνιακό

Οι καμινάδες στρατιώτες

Εντυπωσιακής σχεδίασης ήταν και η πόρτα της εξόδου. Διακρίνετε η ουρά του κόσμου που περιμένει υπομονετικά για ένα εισιτήριο.

Το μεγαλύτερο -σε έκταση- δημιούργημα του Γκαουντί είναι το Park Guell, το οποίο βρίσκετε σε ένα λόφο στην βορινή πλευρά της πόλης. Μπαίνουμε στο πάρκο από την νοτιότερη είσοδο η οποία μας χαρίζει μαγευτική θεά προς της πόλη της Βαρκελώνης.

Μαγευτική θέα της Βαρκελώνης. Δεν έλλειπαν τα αναρχικά συνθήματα στις ταράτσες των κτιρίων

Η Sagrada Familia φαίνετε από οποιοδήποτε σημείο της πόλης

Συνεχίζουμε στο κομμάτι του πάρκου όπου ο Γκαουντί έβαλε το χεράκι του. Χρησιμοποιώντας κεραμικά πολύχρωμα θραύσματα σε καμπύλες επιφάνειες έχει καταφέρει να στήσει ένα παραμυθένιο σκηνικό. Χωρίς άλλα δικά μας σχόλια θαυμάστε τις φωτογραφίες που ακολουθούν.

Η κεντρική «εξέδρα» του πάρκου

No comments…

Το καμπυλωτό παγκάκι περιμετρικά της «εξέδρας»

Η εξέδρα στηριζόταν σε αυτές τις θηριώδεις κολώνες

Το ταβάνι ήταν διακοσμημένο με δεκάδες τέτοια σχέδια

Ένα απ’ τα δύο κτίρια που κοσμούσαν την είσοδο

Σαν να βγήκαν από κάποιο παραμύθι

Η πηγή Γκουέλ, απλά απίστευτη

Η είσοδος του πάρκου

Επιστρέφουμε για λίγο στο διαμέρισμα και κατηφορίζουμε προς το πάρκο Ciutadella που βρίσκετε μόλις μερικά τετράγωνα μακριά. Περνάμε απ’ την αψίδα του θριάμβου και συνεχίζουμε σε ένα εντυπωσιακό πεζόδρομο.

Έχει σουρουπώσει όταν καταλήγουμε στο λιμάνι και η επιχείρηση εύρεση ταβέρνας παίρνει εμπρός. Οι «κράχτες» έξω απ’ τις ταβέρνες μας θυμίζουν έντονα την Ελλάδα. Ένας από αυτούς μοιράζετε μαζί μας τις τρεις Ελληνικές λέξεις που ξέρει: «Εγώ είμαι σερβιτόρος». Για δεύτερη συνεχή ημέρα απολαμβάνουμε παέγια με τη συνοδεία μπύρας αυτή τη φορά. Όπως προανέφερα, η σανγκριά είναι ακριβή.

Συνεχίζουμε τη βόλτα στο λιμάνι, στην La Rambla και στα στενά της, πριν καταλήξουμε πίσω στο διαμέρισμα για ξεκούραση. Έχουμε γράψει απίστευτα χιλιόμετρα ποδαρόδρομο σήμερα.

Μέρα 10η Barcelona
Το σημερινό πρόγραμμα περιλαμβάνει επισκέψεις στα αξιοθέατα του λιμανιού και της La Rambla. Ο Στέλιος κάνει άλλη μια προσπάθεια μήπως και βρει πίσω ελαστικό για την μοτοσικλέτα του. Μαζί του οδεύουν ο Στράτος και ο Κώστας. Οι υπόλοιποι τραβάμε για το μουσείο κέρινων ομοιωμάτων.

Πληρώνουμε είσοδο 7,5€. Εντός του μουσείου δυστυχώς απαγορεύονται οι φωτογραφίες. Τα ομοιώματα ντεμί. Άλλα επιτυχημένα και άλλα όχι. Προσωπικά μου άρεσε το τμήμα του μουσείου που ήταν αφιερωμένο στο Hollywood. Από «Πόλεμο των άστρων» και «20.000 λεύγες κάτω απ’ την θάλασσα» μέχρι «Φράγκεσταιν» και «ΕΤ».

Βγαίνοντας απ’ το μουσείο συναντιόμαστε με τους υπόλοιπους. Η υπόθεση λάστιχο αποδείχτηκε και πάλι τζίφος. Λόγω του 15αύγουστου είναι τα πάντα κλειστά.

Κατηφορίζουμε προς το Άγαλμα του Κολόμβου. Ξέρουμε πως υπάρχει ένα ασανσέρ που σε ανεβάζει στην κορυφή του αλλά υπολογίζουμε πως θα έχει υπερβολική κίνηση. Διαψευδόμαστε. Δεν υπάρχει κανείς να περιμένει στην ουρά. Μάλλον λόγω του ψιλόβροχου. Πληρώνουμε 2,30€ και ανεβαίνουμε στην κορυφή του. Η θέα μαγική.

Η La Rambla όπως φαίνετε από το Άγαλμα του Κολόμβου

Επόμενη στάση L’ Aquarium. Η ουρά ατελείωτη. Περιμένουμε κοντά στη μια ώρα για να φτάσουμε στο ταμείο (16€). Το ενυδρείο της Βαρκελώνης είναι το σπουδαιότερο ενυδρείο -όσο αναφορά τον θαλασσόκοσμο της Μεσογείου- στον κόσμο. Αριθμεί 35 δεξαμενές, 450 διαφορετικά είδη ψαριών, περίπου 11.000 ψάρια και μια μοναδική τεράστια δεξαμενή με ψάρια που ζουν σε ωκεανούς συμπεριλαμβανομένων και καρχαριών. Ένα τούνελ μήκος 80 μέτρων διασχίζει πλευρικά αυτή την δεξαμενή χαρίζοντας στους επισκέπτες μοναδικές εικόνες.

Nautilus

Ο Κάπταιν Νέμο

Lionfish

Λευκή σμέρνα

Το 80 μέτρων τούνελ κάτω απ’ την τεράστια δεξαμενή του ενυδρείου

Σαλάχι εντός της τεράστια δεξαμενής

Η ανάσα σου κόβετε απ’ τους πελώριους καρχαρίες που περνάν δίπλα σου

Sea dragon

Weedy seadragon

Και πιγκουΐνους έχουμε

και iguana

Δίπλα απ’ το ενυδρείο υπάρχει ένα τεράστιο πολυκατάστημα. Ρίχνουμε μια ματιά, τσιμπάμε κάτι στα όρθια και προχωράμε προς La Rambla, τον διάσημο πεζόδρομο της Βαρκελώνης.

Λόγο υπερβολικού κόσμου, κάνουμε μεγάλες προσπάθειες να μην χαθούμε μεταξύ μας. Χαζεύουμε πότε την απίστευτη αρχιτεκτονική των γύρω κτιρίων και πότε τους καλλιτέχνες του δρόμου.

Ο ταξιδιωτικός μας οδηγός αναφέρει ότι από 17:15 έως 19:30 η επίσκεψη στο καθεδρικό ναό της Βαρκελώνης είναι δωρεάν. Έχουμε υπολογίσει το χρόνο και 18:00 είμαστε απ’ έξω απ’ το πελώριο ναό. Λόγω συντήρησης είναι γεμάτος σκαλωσιές, κάνοντας τις φωτογραφικές μηχανές να σωπάσουν μερικώς. Σύμφωνα με τα ιστορικά αρχεία, σε αυτή την τοποθεσία ανεγέρθηκε τον 6ο αιώνα ένα χριστιανικό βαπτιστήριο, το οποίο τον 11ο αιώνα αντικαταστάθηκε μια ρομανική βασιλική εκκλησία, η οποία με τη σειρά της το 1928 παραχώρησε τη θέση της στον υπάρχοντα ναό.

Το εσωτερικό του ναού είναι τεράστιο με δεκάδες βιτρό και παρεκκλήσια να το κοσμούν. Ο ναός περιλαμβάνει ακόμα ένα προαύλιο με ένα όμορφο σιντριβάνι.

Επιστρέφουμε στο διαμέρισμα για δείπνο όπως προαποφασίσαμε. Ο οικονομικός προϋπολογισμός της εκδρομής έχει ξεφύγει λίγο και είναι ώρα να τον προσγειώσουμε. Ο προσωπικός μας σεφ «Στέλιος» μεγαλουργεί και πάλι.

Το φαγητό μας έπεσε βαρύ και σε συνδυασμό με τα 3 λίτρα σαγκριά, μας έκανε να αναβάλουμε το σχέδιο για νυκτερινή βόλτα μετά μηχανών στην Βαρκελώνη. Θα το κάνουμε όμως αύριο.

Μέρα 11η Barcelona
Όσο και αν σας φαίνετε απίστευτο, το Νο 2 αξιοθέατο -σε επισκεψιμότητα- της Βαρκελώνης είναι το Camp Nou, το στάδιο της Barcelona. Για να πω την αμαρτία μου δεν είμαι και ο μεγαλύτερος fan του ποδοσφαίρου, έτσι η επίσκεψη μας σε αυτό δεν με ενθουσίαζε ιδιαίτερα. Μπαίνοντας στο στάδιο επισκεφτήκαμε κατευθείαν την boutique η οποία με άφησε επίσης αδιάφορο.

Μέσα γινόταν πραγματικός πανικός. Οι υπάλληλοι δεν προλάβαιναν να γεμίσουν τα ράφια. Μέχρι και τα security βοηθούσαν στο γέμισμα των ραφιών. Η ομάδα της Barcelona δεν χρειάζετε άλλα έσοδα, συντηρείτε χαλαρά μόνο απ’ αυτό.

Τα ψώνια τελειώνουν και οδεύουμε για τουρ εντός σταδίου. Είσοδος 11,5€. Περνάμε από τα αποδυτήρια και από ένα εκκλησάκι πριν καταλήξουμε δίπλα στο χορτάρι.

Τεράστιοι ανεμιστήρες φρόντιζαν για τον αερισμό του χορταριού για να μην καταλήξει όπως αυτό στο Καραϊσκάκη. Συρόμενες τέντες, τοποθετημένες κάθετα, σκίαζαν το χορτάρι για να δημιουργήσουν τις χρωματικές διαφορές που βλέπουμε στις τηλεοράσεις μας. Ανεβαίνουμε αρχικά στις θέσεις επισήμων και στη συνέχεια στα δημοσιογραφικά θεωρεία.

Το πιο εντυπωσιακό κατ’ εμέ, ήταν το μουσείο της Barcelona. Όχι η τροπαιοθήκη αλλά η ιστορία του ποδοσφαίρου μέσα από φωτογραφίες. Καταληκτικές φωτογραφίες απ’ όλο τον κόσμο σου υπενθύμιζαν γιατί το ποδόσφαιρο λέγετε «βασιλιάς των σπορ».

Ένα μικρό δείγμα απ’ την τροπαιοθήκη της Barcelona. Όσες προσπάθειες και να κάναμε δεν χωρούσε με τίποτα ολόκληρη στο φακό.

Στάδιο 5 αστέρων με σφραγίδα και υπογραφή

Η παραπάνω φωτογραφία αναφερόταν στην Ελλάδα. Στην λεζάντα γράφει: «Ορθόδοξος Ιερέας, Ελλάδα 1997»

Η συνέχεια της ημέρας περιλάμβανε ψώνια και συνάντηση στο διαμέρισμα για δείπνο κατά τις 19:00. Η ομάδα διασπάστηκε. Ο Στέλιος με την Αντιγόνη περπάτησαν την Diagonial, ένα από τους πιο εμπορικούς δρόμους της Βαρκελώνης, ο Δημήτρης με τον Κώστα την Passeig de Gracia, επίσης εμπορικός δρόμος, ενώ εγώ, ο Μήτσος και ο Στράτος κατηφορίσαμε την Rambla de Catalunya.

Casa Battlo, άλλο ένα δημιούργημα του Γκαουντί το οποίο δυστυχώς δεν προλάβαμε να επισκεφτούμε.

Επιστρέφοντας στο διαμέρισμα ο προσωπικός μας σεφ έχει ήδη ετοιμάσει το πλούσιο δείπνο μας. Κρατάμε την χτεσινή μας υπόσχεση και τραβάμε για νυχτερινή βόλτα στην Βαρκελώνη. Αρχικά περνάμε απ’ την παραλιακή ή οποία ναι μεν έχει κίνηση αλλά τίποτα το ιδιαίτερο. Επιστρέφουμε προς La Rambla όπου φυσικά γίνετε χαμός και συνεχίζουμε να σβουρίζουμε μήπως βρούμε τίποτα ενδιαφέρον μακριά απ’ αυτήν. Μετά από αρκετή νυχτερινά χιλιόμετρα στην Βαρκελώνη καταλήγουμε στο ότι δεν κυκλοφορεί φύλο πουθενά αλλού εκτός από την La Rambla και την Plaza Catalunya.

Αποχαιρετούμε την πόλη καθώς αύριο θα ξεκινήσουμε το ταξίδι της επιστροφής και επιστρέφουμε στο διαμέρισμα για ύπνο.

Μέρα 12η Barcelona – Sete (χλμ: 378)

Download route: Google Earth, MapSource, Microsoft Autoroute

Αναχωρούμε αρκετά νωρίς καθώς υπολογίζουμε πως στα παράλια θα συναντήσουμε κίνηση. Βγαίνουμε autopista για περίπου 120 χιλιόμετρα. Πληρώνουμε 9,81€ διόδια και βγαίνουμε στον Ν260 για να απολαύσουμε τα Ισπανικά παράλια. Ο N260 είναι ο ίδιος γραφικός δρόμος που ακολουθήσαμε στην πορεία μας από Eaux-Bonnes για Βαρκελώνη.

Γεμίζουμε τα ρεζερβουάρ μας πριν περάσουμε τα σύνορα λόγω φτηνότερης βενζίνης και συνεχίζουμε με φόντο τα Γαλλικά παράλια ακολουθώντας το “Route de Vins”, τον «Δρόμο των κρασιών» δηλαδή. Σταματάμε σε κάποιο πάρκινγκ με θέα την θάλασσα για καφέ και κολατσιό.

Συνεχίζουμε την αργή πορεία μας -λόγω κίνησης- μέσο δεκάδων τουριστικών θέρετρων. Η στάθμευση για φωτογραφίες δεν είναι εύκολη και δυστυχώς υπάρχουν ελάχιστες φωτογραφίες απ’ την διαδρομή. Κορυφαίο σημείο της διαδρομής μας ήταν η διαδρομή κοντά στο Port Leucate. Μια στενή λωρίδα γης, χωρίζει τη λίμνη Leucate ou de Salses από την Μεσόγειο. Ο δρόμος περνάει πάνω απ’ αυτή τη λωρίδα γης.

Ξαναβγαίνουμε στην εθνική οδό για 60 περίπου χιλιόμετρα. Ο δρόμος έχει πολύ κίνηση και εμείς κινούμαστε την περισσότερη ώρα από την λωρίδα SOS. Μια τεράστια πυρκαγιά που διακρίνετε νότια μας, μάλλον είναι η αιτία αυτής της κίνησης. Στο ύψος του Beziers βγαίνουμε απ’ την Εθνική Οδό πληρώνοντας 2,5€ διόδια. Η κίνηση είναι χειρότερη απ΄ αυτή της autoroute. Για περίπου 2 χιλιόμετρα προσπερνάμε μποτιλιαρισμένα ακίνητα αυτοκίνητα μέχρι να συναντήσουμε την αιτία του μποτιλιαρίσματος. Ένα χαλασμένο φορτηγό έχει κλείσει το αντίθετη ρεύμα κυκλοφορίας και η τροχονόμος έχει κλείσει την δικιά μας λωρίδα μέχρι να έρθει το ρυμουλκό.

Συνεχίζουμε με αργούς αλλά σταθερούς ρυθμούς διασχίζοντας απέραντες παραλίες λίγο πριν το Sete. Κατακλυσμένες από κόσμο χωρίς όμως ίχνος ομπρελοκαθισμάτων και καντινών. Το βλέμμα μου αγναντεύει συνεχώς τις παραλίες στα δεξιά μου και χαιρετάω μηχανικά τους διερχόμενους από την αντίθετη κατεύθυνση μοτοσικλετιστές που πιάνει η άκρη του ματιού μου. Κάποια στιγμή πιάνω τον εαυτό μου να χαιρετάει ένα τρέιλερ με μια μοτοσικλέτα επάνω…

Η παραλία κάποια στιγμή τελειώνει και διασχίζουμε το Sete προς το ξενοδοχείο μας. Έχω μαρκάρει λάθος την θέση του στο navigator αλλά έχω τυπωμένο τον χάρτη του από το net. Αφήνω τους άλλους σε κάποιο πάρκινγκ για να μην ψάχνουμε όλοι μαζί και τραβάω να το βρω μόνος μου. Δεν αργώ να το βρω και να οδηγήσω και τους υπόλοιπους σε αυτό. Το ξενοδοχείο Campanile Sète Nord βρίσκετε στη βιομηχανική ζώνη του Sete. Δεν είναι τίποτα το ιδιαίτερο αλλά είναι υπερβολικά φτηνό. Ξεφορτώνουμε, μπανιαριζόμαστε και ξανακαβαλάμε τις μοτοσικλέτες μας για να διανύσουμε τα 8 χιλιόμετρα που μας χωρίζουν με την πόλη του Sete.

Γραφική πόλη γεμάτη με κανάλια, αλιευτικός παράδεισος. Περπατάμε στα στενάκια της πόλης και ακολουθούμε τον πεζόδρομο δίπλα από ένα μεγάλο κανάλι.

Ο πεζόδρομος ασφυκτιεί από εστιατόρια και οι θαμώνες του απολαμβάνουν οστρακοειδή, κυρίως μύδια σερβιρισμένα στο τσικάλι. Οι τιμές στα οστρακοειδή είναι υπερβολικά χαμηλές.

Παρατηρήστε πόσα μύδια είναι κολλημένα στη βάρκα

Έχει τρελή κίνηση από τουρίστες και στο εστιατόριο που μας γέμισε το μάτι δεν λέει να αδειάσει τραπέζι. Η πείνα μας όμως δεν έχει υπομονή και οδηγούμαστε στο παραπλεύρως εστιατόριο. Πίτσες, μακαρονάδες και σαλάτες με θαλασσινά περνάν για δευτερόλεπτα από το τραπέζι μας μέχρι να αναπαυθούνε σε κάποια γωνιά του στομαχιού μας.

Η επιστροφή στο ξενοδοχείο -μετά από τόσα οστρακοειδή- μας βρίσκει όλους να έχουμε πιάσει τοίχο…

Μέρα 13η Sete – Nice (χλμ: 470)

Download route: Google Earth, MapSource, Microsoft Autoroute

Θέλοντας να κερδίσουμε οδιγικές ώρες, 8:00 το πρωί έχουμε ήδη «χυθεί» στο δρόμο. Βγαίνουμε αυτοκινητόδρομο, τον οποίο και θα ακολουθήσουμε για 200 περίπου χιλιόμετρα. Κάνουμε τα 150 απ’ αυτά και σταματάμε σε ένα βενζινάδικο για ξεκούραση.

Μας πλησιάζει ένας Έλληνας οδηγός νταλίκας. Ανταλλάζουμε χαιρετούρες και ιστορίες. Μαθαίνεις πάντα χρήσιμα πράγματα από τους πολυταξιδεμένους. Ζητάω πληροφορίες για την διαδρομή από Cannes για Νίκαια. Με καθησυχάζει πως δεν έχει πολύ κίνηση. «Ακόλουθα το Route Napoleon και θα βγεις στην παραλία των Κανών. Η διαδρομή είναι μαγική», μου λέει.

Ως τόσο στο αντίθετο ρεύμα της εθνικής έχει γίνει μάλλον κάποιο ατύχημα. Περνάει ένα ασθενοφόρο μπάλα και δύο αστυνομικοί με μοτοσικλέτες, ένα FJR και ένα VFR… Η δικιά μας λωρίδα είναι ευτυχώς άδεια. Το μόνο σπαστικό στην autoroute είναι τα συνεχές διόδια. Ανά 50 περίπου χιλιόμετρα περνάμε και κάποιο σταθμό διοδίων.

Περνάμε τον 3ο σταθμό διοδίων έχοντας δώσει σύνολο 6,4€. Ένας αστυνομικός κάνει νόημα στο προπορευόμενο αυτοκίνητο να σταματήσει. Κατεβάζει κάτω τους επιβάτες και αρχίζει να ψάχνει το αυτοκίνητο πετώντας κυριολεκτικά τα πράγματα στο δρόμο. Αναρωτιέμαι τι θα γινόταν αν έκανε αυτό στις βαλίτσες μας.

Ο δρόμος μπροστά μας στενεύει και μια ταμπέλα που δηλώνει το τέλος της Εθνική οδού εμφανίζετε. Μπορεί να πηγαίνουμε πιο αργά αλλά τουλάχιστον δεν θα ξανασταματήσω για διόδια σκέφτομαι. Αμ’ δε. Περνώντας το Aix-en-Provence ο δρόμος ξαναφαρδαίνει και μερικά χιλιόμετρα παρακάτω βλέπω ταμπέλα για διόδια. Νομίζοντας πως είμαι πιο έξυπνος απ’ τους Γάλλους βγαίνω απ’ την εθνική οδό για να αποφύγω τον σταθμό διοδίων καθώς είχαν μείνει μόλις 10 χιλιόμετρα πριν στρίψουμε σε επαρχιακό δρόμο. Με το που στρίβω απ’ τον κόμβο ένας μεγαλοπρεπείς σταθμός διοδίων με καλωσορίζει… Κατά 0,70€ φτωχότερος και με το παράσημο της ηλιθιότητας φορεμένο στο πέτο μου, συνεχίζω από επαρχιακό δίκτυο.

Ένα μαγευτικό φαράγγι φροντίζει να αποζημιώσει την ηλιθιότητα μου. Κινούμαστε απ΄ τ’ αριστερά του ποταμού Durance αλλά θα πρέπει να περάσουμε στην δεξιά όχθη του. Χαζεύοντας το πανέμορφο φαράγγι, χάνω όμως την έξοδο. Το ανακαλύπτω μερικά χιλιόμετρα πιο πάνω αλλά βλέπω μπροστά μου ένα στενό δρόμο που σύμφωνα με το navigator διασχίζει τον ποταμό. Στρίβοντας στο δρομάκι βλέπω στους καθρέπτες μου ότι κανείς δεν τολμάει να με ακολουθήσει. Περνάω από 2 αυλές σπιτιών, από 300 μέτρα χωματόδρομου, πάνω από μια στενή γέφυρα και τσουπ βρίσκομε στην απέναντι όχθη. Και πάνω που πήγα να καυχηθώ για το επίτευγμα μου, μια μπάρα μου κόβει το δρόμο.

Ηλεκτρική εταιρία της Γαλλίας. Η είσοδος απαγορεύετε. Κίνδυνος.

Μεταβολή και επιστροφή προς την «χαμένη» διασταύρωση. Διασχίζουμε τον ποταμό Verdon και κάνουμε μικρή στάση στο χωριό Moustiers-Sainte-Marie. Η θέα προς την λίμνη Sainte Croix φανταστική.

Στους χάρτες μου υπάρχουν δυο δρόμοι που διασχίζουν το φαράγγι του Verdon. Εγώ έχω επιλέξει να διασχίσουμε το νοτιότερο ενώ οι πινακίδες με στέλνουν σε αυτό που βρίσκετε βόρια. Αρχικά με ζώνουν σκέψεις ότι έχω κάνει κάποια πατάτα. Σύντομα όμως μπαίνουμε σε ένα καταπληκτικό φαράγγι το οποίο διαλύει όλες τις κακόβουλες σκέψεις μου. Ο δρόμος που διασχίζει το «Grand Canyon της Γαλλίας», είναι στενός αλλά με καταπληκτική άσφαλτο. Η θέα προς τον ποταμό Verdon μαγευτική. Ο ποταμός φυσικά γεμάτος με κανόε-καγιάκ. Απέναντι μας ξεχωρίζει ο δρόμος που διασχίζει την βορινή πλευρά του φαραγγιού.

Στάση για φωτογραφίες. Ένα GS 1150 με Ελληνικές πινακίδες μας προσπερνάει. Φωνάζουμε… δεν μας ακούει. Καβαλάμε τις μοτοσικλέτες μας και τον προλαβαίνουμε παρακάτω. Το ζευγάρι απ’ τη Θεσσαλονίκη έχει περπατήσει σχεδόν στα ίδια μέρη με εμάς. Δεν έχουν ανέβει στα Πυρηναία αλλά οδεύουν για Άλπεις. Αποχαιρετιώμαστε και συνεχίζουμε τη διάσχιση του φαραγγιού. Σε μια γέφυρα κάνουνε bungee jumping. Περιμένω λίγο μήπως και πετύχω καμιά καλή φωτογραφία. Τζίφος, αργούν πολύ οι τύποι.

Βγαίνουμε στον N85, γνωστό ως Route Napoleon. Νονός της διαδρομής αυτής ο Ναπολέοντας φυσικά. Είναι η διαδρομή που έκανε επιστρέφοντας από την Elba στην Γαλλία. Ο δρόμος είναι ένας από τους διάσημους μοτοσικλετιστικούς δρόμους, φημισμένος για το οδόστρωμα του και για τις στροφές του με τέλεια κλήση. Αποτέλεσμα όλων των παραπάνω είναι να χρησιμοποιείτε από πολλούς μοτοσικλετιστές ως αυτοσχέδια πίστα, πράγμα γνωστό και απ’ την αστυνομία η οποία κοσμεί την περιοχή με αρκετά καθημερινά μπλόκα.

Ο δρόμος μέχρι το Grasse χαραγμένος πάνω στο βουνό, με απίστευτη θέα προς την Μεσόγειο. Στο Gracce μπερδευόμαστε λίγο αλλά ξεμπλέκουμε και γρήγορα βρισκόμαστε στην λεωφόρο που οδηγεί στην παραλία των Κανών. Τα φανάρια έχουν 50 μέτρα απόσταση μεταξύ τους και πέφτουμε από κόκκινο σε κόκκινο. Φτάνουμε παραλιακή και τα φανάρια ελαττώνονται, αλλά η κίνηση αυξάνετε κατακόρυφα. Στο μυαλό μου τριγυρίζουν τα λόγια του νταλικέρη. Πόσο λάθος έκανε…

Η Αντιγόνη έχει εξοπλιστεί με τη φωτογραφική μηχανή ανά χείρας. Δεν υπάρχει χρόνος ούτε και χώρος για στάθμευση έτσι αποθανατίζουμε καθ’ οδών. Διασχίζουμε την κοσμοπολίτικη παραλιακή των Κανών και προχωράμε προς Νίκαια. Η παραλία γεμάτη. Τα κρουαζιερόπλοια έρχονται και πάνε.

Η διάσημη παραλιακή στις Κάνες

Ο πεζόδρομος της Νίκαιας είναι πολύ πιο φαρδύς απ’ τον παραλιακό δρόμο.

Το ξενοδοχείο μας, το Saint Georges, είναι 1 περίπου χιλιόμετρο μακριά απ’ την παραλιακή. Φτάνοντας έξω απ’ αυτό, παρατηρούμε υπερχείλιση στο KTM, μάλλον λόγω της υψηλής θερμοκρασίας. Απομονώνουμε το ένα ντεπόζιτο και η υπερχείλιση σταματάει. Problem solved

Το ξενοδοχείο μας ήσυχο, όμορφο αλλά δυστυχώς χωρίς πάρκινγκ. Υπάρχει ένας μικρός ιδιόκτητος χώρος έξω απ’ το ξενοδοχείο όπου ο υπεύθυνος του ξενοδοχείου μας ενημερώνει ότι μπορούμε να τον χρησιμοποιήσουμε για να παρκάρουμε τις μηχανές. Το πως χωρέσαμε 6 μηχανές εκεί μέσα ένα θεός ξέρει.

Τακτοποιούμαστε γοργά και τραβάμε για βόλτα στην πόλη. Σύντομα φτάνουμε στην πανέμορφη πλατεία Massena με το θεόρατο σιντριβάνι της.

Προχωράμε προς τον πεζόδρομο, παράλληλα της παραλιακής, ο οποίος φυσικά ασφυκτιεί από κόσμο.

Βολτάρουμε και ψάχνουμε κάποιο εστιατόριο για να γεμίσουμε τα στομάχια μας. Οι τιμές κατά το πλείστον φυσιολογικές. Επιλέγουμε ένα βιαστικά, λόγω πείνας, και τρώμε σαν λύκοι ως συνήθως. Συνεχίζουμε την βόλτα μας στην παραλιακή πριν επιστρέψουμε στο ξενοδοχείο για ξεκούραση.

Έχουμε αποφασίσει να φύγουμε όσο πιο πρωί γίνετε για να μπορέσουμε να δούμε το Monaco και το Monte Carlo πριν πιάσει κίνηση.

Μέρα 14η Nice – La Spezia (χλμ: 317)

Download route: Google Earth, MapSource, Microsoft Autoroute

Η απόφαση μας να ξεκινήσουμε όσο πιο νωρίς γίνετε, δικαιώνετε. Η κίνηση είναι μηδαμινή, οι κάτοικοι και οι επισκέπτες των κοσμοπολίτικων θέρετρων είναι ακόμα στα κρεβάτια τους, και εμείς απολαμβάνουμε το ξημέρωμα με φόντο τα Γαλλικά παράλια. Η Αντιγόνη έχει πάρει πάλι την φωτογραφική μηχανή ανά χείρας. Είναι δύσκολο να σταματάμε λόγω ότι δεν βρίσκεις εύκολα πάρκινγκ για έξι μοτοσικλέτες. Επίσης, η πολύ καλή αστυνόμευση με τους πολλούς πολισμάνους, κάνουν την παράνομη στάθμευση αδύνατη. Δεν μας χαλάει όμως. Πηγαίνουμε σιγά και χαζεύουμε. Περνάμε από το «φτωχό» λιμάνι την Νίκαιας και ανηφορίζουμε προς το κρατίδιο του Μονακό.

Η Νίκαια από ψηλά

Πλησιάζουμε το λιμάνι του Μονακό και προσπαθούμε να παρκάρουμε, μάταια… Ο πλούτος που επικρατεί αντικατοπτρίζετε στα αυτοκίνητα που κυκλοφορούν. Βλέπεις Porsche και δεν γυρίζεις να κοιτάξεις… Οι Lamborghini και οι Ferrari κάνουν πάρτι… Τα ταξί είναι Aston Martin… Έξω από ένα ξενοδοχείο βλέπω ένα αυτοκίνητο παντελώς άγνωστης μάρκας για εμένα… Ρωτάω τον ειδικό, Στράτο… Bentley μου λέει…

Ο δρόμος που διασχίζει το λιμάνι του Monaco

Η αρχική μας σκέψη να κάνουμε τη διαδρομή της F1 αποβαίνει τελικός αδύνατη. Αρκετές απ’ τις διαδρομές που ακολουθεί η F1 είναι μονόδρομοι. Το διάσημο τούνελ για κάποιο λόγο είναι κλειστό.

Το Μονακό εφ’ υψηλού

Διασχίζουμε το Monaco και περνάμε στο Monte Carlo. Βρίσκω πάρκινγκ και παρκάρουμε δίπλα απ’ την παραλία για να πιούμε τον πρωινό μας καφέ.

Τα σύννεφα από πάνω μας απειλητικά. Αν και είναι αρκετά νωρίς η παραλία είναι γεμάτη. Χαζεύουμε τον πλούτο, πίνουμε τον καφέ μας και συνεχίζουμε προς San Remo.

Η κίνηση έχει αρχίσει να γίνετε αφόρητη. Περνάμε σε ιταλικό έδαφος. Ο κεντρικός δρόμος που διασχίζει την Ventimiglia είναι γεμάτος με αρκετά βουλκανιζατέρ. Ρωτάμε για λάστιχα για το V-Strom αλλά τζίφος. Μόνο κατόπιν παραγγελίας…

Λόγω κίνησης η υπόθεση San Remo έχει αρχίζει να ξεθωριάζει. Με την πρώτη ευκαιρία στρίβουμε προς autostrada. Συνεχόμενα τούνελ μας κάνουν παρέα μέχρι το ύψος της Γένοβας. Τα σύννεφα που μας ακολουθούσαν απ’ το πρωί, τελικός μας έφτασαν. Ξαφνική καταρρακτώδεις βροχή… Ψάχνω μέρος να σταματήσω… Ο δρόμος μπροστά μου μποτιλιαρισμένος… Το πρόσωπο μου χαμογελάει όταν ξεχωρίζω στο βάθος μπροστά μου μια γέφυρα… Παραπάνω από 10 μοτοσικλέτες έχουν βρει καταφύγιο εκεί… Απ’ τη σκέψη μου περνάν το ζευγάρι απ’ τη Θεσσαλονίκη που συναντήσαμε εχτές. Σήμερα θα τραβούσαν με αυτό τον παλιόκαιρο για Άλπεις…

Απ’ τη λωρίδα SOS του μποτιλιαρισμένου δρόμου περνάν σφαίρα 1 ασθενοφόρο και 2 περιπολικά. Κάποιο ατύχημα μάλλον. Εντωμεταξύ το κομβόι μας έχει συγκεντρωθεί κάτω απ’ τη γέφυρα. Φοράμε τα αδιάβροχα μας υπό το βλέμμα των υπόλοιπων μοτοσικλετιστών. Μας περιεργάζονται περίεργα, καθώς κανείς απ’ αυτούς που μοιραζόμαστε την προστασία της γέφυρας δεν έχει αδιάβροχα. Οι περισότεροι απ’ αυτούς είναι ντυμένοι καλοκαιρινά. Χαιρετάμε και συνεχίζουμε με ελιγμούς ανάμεσα από τα μποτιλιαρισμένα αυτοκίνητα. Αιτία του μποτιλιαρίσματος -όπως σωστά είχα υποθέσει- μια καραμπόλα τεσσάρων αυτοκινήτων στην είσοδο ενός τούνελ. Την προσπερνάμε και συνεχίζουμε μέσο συνεχόμενων τούνελ και πανύψηλων γεφυρών. Βγαίνοντας από autostrada και έχοντας διανύσει περίπου 250 χιλιόμετρα σε αυτήν, πληρώνουμε το διόλου ευκαταφρόνητο ποσό των 22€.

Το Hotel Ghironi στο οποίο θα διανυκτερεύσουμε βρίσκετε στην είσοδο της πόλης. Ξενοδοχείο 4 αστέρων σε προσιτή τιμή λόγω της γεωγραφικής του θέσης. Ψηφίζετε ομόφωνα μακράν το καλύτερο ξενοδοχείο της εκδρομής.

Η La Spezia είναι μια τουριστική πόλη με μεγάλο εμπορικό και επιβατικό λιμάνι. Κατεβαίνουμε στην παλιά πόλη και περπατάμε στον γεμάτο από κόσμο πεζόδρομο. Είναι η ώρα που κλείνουν τα μαγαζιά και γρήγορα ο κόσμος σπάει.

Η «Μύκονος» στη La Spezia

Ο πεζόδρομος της παλιάς πόλης

Η εύρεση εστιατορίου αποδεικνύεται εύκολη υπόθεση. Οι πίτσες και η μακαρονάδες κυμαίνονται από 5€ έως 9€. Το σερβίρισμα ήταν τάχιστο αλλά πιο «τάχιστοι» αποδειχτήκαμε εμείς στην κατανάλωση του. Ο νυκτερινός μας περίπατος αποδείχτηκε μοναχικός -δεν κυκλοφορούσε κουνούπι- και υπό τον φόβο βροχής επιστρέφουμε στο ξενοδοχείο για νάνι.

Μέρα 15η La Spezia -Ancona (χλμ: 428)

Download route: Google Earth, MapSource, Microsoft Autoroute

Πλουσιότατο πρωινό μιας και είμαστε επί Ιταλικού εδάφους και αυτό περιλαμβάνετε στην τιμή. Ο καιρός έξω μουντός έτοιμος για βροχή. Μέχρι να φορτώσουμε τις μοτοσικλέτες μας αρχίζει η βρόχα. Βάζουμε τα αδιάβροχα και βγαίνουμε για 10 χιλ. στην autostrada, κόστος 2€… Στρίβουμε στο χωριό Aulla και τραβάμε προ το Passo di Cerreto (1260m). Λόγω της βροχής ο δρόμος γλιστράει αρκετά. Συνετή βροχερή οδήγηση λοιπόν, όπου σύντομα γίνετε και ομιχλώδες. Η πυκνή ομίχλη κάνει την ορατότητα σχεδόν αδύνατη. Ευτυχώς ο δρόμος είναι παντελώς άδειος. Φτάνουμε στην κορυφή του περάσματος όπου υπάρχουν 2 καφέ-εστιατόρια. Δεν σταματάμε συνεχίζουμε με τους ίδιους αργούς ρυθμούς. Η ομίχλη πυκνώνει ακόμα πιο πολύ. Διασταυρωνόμαστε με κάτι ποδηλάτες που ανεβαίνουν το πέρασμα. Υπάρχουν και χειρότεροι από εμάς…

Μερικά χιλιόμετρα παρακάτω η ομίχλη διαλύετε και η βροχή σταματάει. Μπαίνω σε ένα πάρκινγκ για ξεμούδιασμα. Χαζεύουμε την πανέμορφη θέα από κάτω μας.

Ο Μήτσος δείχνει κάτι στο λάστιχο του V-Strom του Δημήτρη. Μία ξυλόβιδα…

Τσεκάρουμε, χάνει αέρα αλλά λίγο. Χρειαζόμαστε αέρα έτσι τσεκάρω το navigator για βενζινάδικο. Σε 12 χιλιόμετρα μου λέει. Φεύγουμε σφαίρα και σε μερικά λεπτά παρκάρουμε έξω απ’ το βενζινάδικο. Η επισκευή γίνετε τάχιστα καθώς έχει αρχίσει πάλι να ψιλοβρέχει.

Συνεχίζουμε μετά βροχής μέσο γραφικών χωριών για 50 περίπου χιλιόμετρα μέχρι να πιάσουμε autostrada. 280 χιλιόμετρα μας χωρίζουν απ’ την Αγκώνα. Ο καιρός ανοίγει αλλά η διάθεση μου έχει πέσει κατακόρυφα. Έχω μπει σε ρυθμούς επιστροφής και δεν μου αρέσει καθόλου. Συχνά-πυκνά κοιτάω προς τα πίσω και σκέφτομαι να κάνω μεταβολή. Οι σκέψεις αυτές μου κρατάν παρέα για 150 περίπου χιλιόμετρα όπου κάνουμε στάση σε κάποιο βενζινάδικο για καφέ και για να τσιμπήσουμε κάτι. Ο καιρός έχει ανοίξει για τα καλά και τα αδιάβροχα παίρνουν θέση στις μπαγαζιέρες μας. Δεν μας πιέζει ο χρόνος έτσι κάνουμε ένα μεγαλοπρεπές διάλειμμα.

Ξανακαβαλάμε τα μοτοσακά για να διανύσουμε τα 130 χιλιόμετρα που μας χωρίζουν από την Αγκώνα. Οι σκέψεις της μεταβολής μου κάνουν παρέα και γι’ αυτά τα χιλιόμετρα. Μια μικρή μπόρα προσπάθησε μάταια να τις σβήσει.

Λίγο πριν τα διόδια πιάνει τον Κώστα κόψιμο. Μάλλον φταίει η πίτσα που έφαγε στο εστιατόριο του πάρκινγκ. Δεν την παλεύει. Σταματάει και χώνεται στο χαντάκι της autostrada. Σαν γνήσιοι φίλοι εμείς τον βοηθάμε γελώντας και αποθανατίζοντας τον να ξελαφρώνει…

Αν παρατηρήσετε καλά θα δείτε ένα κεφαλάκι να προεξέχει απ’ το χαντάκι

Περνάμε τα διόδια πληρώνοντας 13,70€ και κατευθυνόμαστε για check in.

Χρησιμοποιώ όλες τις μεθόδους που ξέρω για να πείσω την γλυκύτατη Ιταλίδα να μας δώσει 2 πλήρες καμπίνες, να μην βάλει δηλαδή κανένα άλλο στην κουκέτα που περισσεύει. Τα καταφέρνω και οδηγούμαστε προς επιβίβαση.

Σύντομα βρισκόμαστε εντός του πλοίου. Στο σαλόνι του πλοίου ακούμε ειδήσεις μετά από 15 μέρες… εκλογές σε 15 μέρες… γέλια… Στη συνέχεια η εθνική παίζει πάλι μπάσκετ με τους Ιταλούς. Κάθε χρόνο βλέπουμε μπάσκετ στο καράβι… Ούτε προγραμματισμένο να το είχαμε…

Σύντομα ο ένας μετά τον άλλον παίρνει τον δρόμο για τις καμπίνες μας…

Μέρα 16η Πάτρα – Πειραιάς (χλμ: 213)
Μιας και δεν έχουμε τίποτα καλύτερο να κάνουμε, λιώνουμε στον ύπνο. Σηκωνόμαστε γύρω στις 10:00 και αράζουμε σε κάποια γωνία για να κάνουμε απολογισμό της εκδρομής. Χρησιμοποιούμε το laptop για να δούμε τις φωτογραφίες και να κάνουμε ένα μίνι flash back. Ροκανίζουμε τις εν πλω ώρες με το να βγάλουμε τις καταναλώσεις, τα χιλιόμετρα που διανύσαμε και κάνοντας κοστολόγιο της εκδρομής.

Το βαπόρι εν τέλη δένει και εμείς βγαίνουμε στο λιοπύρι. Ένας Ιταλός με ένα MP3 400 μας ρωτάει αν πάμε Αθήνα και αφού του γνέφουμε καταφατικά μας ζητάει να μας ακολουθήσει. Φυσικά τον καλοδεχόμαστε στην μοτοπαρέα μας.

Λίγα μέτρα μακριά απ’ το βαπόρι και συνηθισμένος από την Ευρωπαϊκή μου παιδεία, σταματάω σε μια διάβαση για να δώσω προτεραιότητα σε ένα πεζό. Το φορτηγό από πίσω μου πλακώνεται στα φρένα. Χρειάστηκε να κάνω τρεις φορές νόημα στο πεζό ο οποίος με κοίταγε σαν να είδε εξωγήινο.

Στάση για βενζίνα και τελευταία δοκιμή ανεύρεσης ελαστικού για το V-Strom του Στέλιου, στο οποίο έχουν αρχίσει ήδη να φαίνονται τα λινά. Ατυχήσαμε και πάλι…

Δεν έχουμε όμως την πολυτέλεια να σπαταλήσουμε χρόνο ψάχνοντας. Γίνετε σύντομη Γ.Μ.Σ. (Γενική Μοτοσικλετιστική Συνέλευση) η οποία αποφασίζει ότι το λάστιχο την παλεύει μέχρι τα Χανιά. Η φθορά του ελαστικού στην Ελληνική άσφαλτο είναι μηδαμινή μπροστά σε αυτή της ευρωπαϊκής ασφάλτου.

Το γκρουπάκι μας χωρίζετε. Εγώ με το Στέλιο μένουμε πίσω πηγαίνοντας αργά, προσέχοντας να μην καταπονούμε το ελαστικό του, ενώ οι υπόλοιποι φεύγουν σφαίρα για Αθήνα μήπως και προλάβουν να πλύνουν τις μηχανές τους. Μαζί τους και το νέο μέλος του γκρουπ, ο Ιταλός με το MP3.

Κατά την διαδρομή χαιρετάω πάνω από 50 μοτοσικλέτες που συναντάω. Μόνο οι 8 ανταποκρίνονται στο χαιρετισμό μου… Συναντάμε αρκετά μπλόκα στην εθνική οδό. Πηγαίνουμε όμως με μέγιστη ταχύτητα 110 χιλ. Περίπου δύο ώρες αργότερα φτάνουμε στον Πειραιά και οδεύουμε κατευθείαν για επιβίβαση.

Το βράδυ κυλάει με σκέψεις για την επόμενη μας εξόρμηση. Ακούγονται διάφορες ενδιαφέρουσες ιδέες οι οποίες και θα τεθούν σύντομα υπό συζήτηση.

Η αυριανή μέρα είναι για τους περισσότερους εργάσιμη και έτσι δεν αργούμε να οδηγηθούμε στις κουκέτες μας για νάνι.

Μέρα 17η Χανιά – Back to Reality
Το καράβι δένει αρκετά νωρίς και έτσι έχουμε το χρόνο για πρωινή μπουγάτσα. Ο μαγαζάτορας μας έχει μάθει πια. Μας υποδέχεται και μας ρωτάει πως περάσαμε. Μας σερβίρει και μας εύχεται και του χρόνου. Η ίδια ευχή ανταλλάσσεται και μεταξύ μας.

Τελευταία πειράγματα και χαμόγελα πριν χωρίσουμε και επιστρέψουμε στην καθημερινότητα. Ή τουλάχιστον προσπαθήσουμε να επιστρέψουμε σε αυτήν…

Για ακόμα μια χρονιά περάσαμε φυσικά ΤΕΛΕΙΑ…

Άντε και του χρόνου μάγκες…

Επίλογος
Αντί επιλόγου παραθέτω την γνώμη της κοπέλας της εκδρομής η οποία συμβίωσε με 6 μαντράχαλους με όλα τα τερτίπια τους για 17 ολόκληρες ημέρες.

Κείμενο της Αντιγόνης Σηφαλάκη

Σκοπός μου δεν είναι να περιγράψω τι είδαμε στο ταξίδι μας. Εφτά άτομα πήγαμε, όλοι τα ίδια πράγμα είδαμε. Ο καθένας όμως έζησε αυτή την εκδρομή με διαφορετικό τρόπο. Ίδιες εμπειρίες δεν έχουν τον ίδιο αντίκτυπο σε όλους. Στη συγκεκριμένη περίπτωση, καθώς ήμουν η μόνη κοπέλα ανάμεσα σε έξι άντρες και η μόνη που ήταν συνοδηγός, μπορώ με σιγουριά να πω πως λίγο διαφορετικά τα είδα τα πράγματα από τους άλλους.

Φέτος ήταν το δεύτερο οδικό ταξίδι που έκανα, πάνω κάτω με την ίδια παρέα. Η βασική διαφορά ήταν πως την προηγούμενη φορά υπήρχε άλλη μία κοπέλα μαζί. Παρόλο που στο μυαλό μου αυτό ήταν σημαντική αλλαγή και για να πω την αλήθεια ήμουνα κάπως διστακτική για το φετινό, αποδείχτηκε πως η συμβίωση αυτές τις 17 μέρες ήταν εξίσου ομαλή και ευχάριστη. Για να μην πω ότι είχε και τα τυχερά του τύπου «ε, μία κοπέλα που την έχουμε, να την προσέξουμε λίγο παραπάνω»!

Επομένως, τα φοβερά λόγια σοφίας μου δεν είναι τυχαία, αλλά απόσταγμα πολύχρονης εμπειρίας (μπράβο μου!!!!). Αν λοιπόν είστε κοπέλα και σκέφτεστε να πάτε σε ένα τέτοιο ταξίδι με τους φίλους σας ή αν είστε άντρας και δεν είστε σίγουρος αν θα μπορούσατε να πάρετε την κοπέλα σας μαζί, ίσως αυτό το κείμενο σας βοηθήσει να πάρετε μία απόφαση.

Καταρχήν πρέπει να ξεκαθαρίσω ότι δεν είμαι γεννημένη μηχανόβιος. Όχι, το όνειρό μου δεν ήταν γυρίσω τον κόσμο πάνω σε μία μηχανή. Όμως μου αρέσουν τα ταξίδια, μου αρέσει η περιπέτεια και μου αρέσει να δοκιμάζω διαφορετικά πράγματα.. Με τη μηχανή ακόμη και αν δεν οδηγείς, αν οδηγεί ο φίλος σου, σιγά σιγά εξοικειώνεσαι. Μετά από λίγο καιρό αρχίζει να σου αρέσει και να ψάχνεις ευκαιρία για μικρές εκδρομούλες. Σύντομα έχεις βρεθεί με πλήρη εξοπλισμό κράνος-μπουφάν, παντελόνι, μπότες κλπ. Αυτό λοιπόν έγινε και με εμένα. Αφού πέρασα 1-2 χρόνια «ψησίματος», η ιδέα να πάω μία μακρινή εκδρομή με μηχανή είχε γίνει τρελή επιθυμία.

Το επόμενο βήμα ήταν να συζητήσω το θέμα φυσικά με το φίλο μου και με τους υπόλοιπους μελλοντικούς συνταξιδιώτες. Υπάρχουν μερικά σημαντικά πράγματα που πρέπει να λάβει κανείς υπόψη του πριν αποφασίσει να πάει ένα πολυήμερο ταξίδι με μεγάλη παρέα. Ακόμη περισσότερα όταν πρόκειται για ταξίδι με μηχανές.

Αρχικά, πρέπει να είσαι σίγουρος ότι μπορείς να συνυπάρξεις με όλους στην παρέα. Το ενδεχόμενο να γίνεται πάντα αυτό που θες εσύ απλά δεν υπάρχει. Η καλή διάθεση και συμβιβασμός από όλες τις πλευρές είναι απαραίτητα. Για αυτό, το ιδανικό είναι να πας με καλούς φίλους και ανθεκτικούς στη γυναικεία γκρίνια.

Ειδικά μια γυναίκα συνοδηγός είναι απαραίτητο να έχει λάβει υπόψη της τα εξής:

1.Αν δεν έχεις απόλυτη εμπιστοσύνη στον οδηγό, μην πας. Δε γίνεται να σε ακούει μονίμως να του λες πρόσεχε, μην τρέχεις κλπ. κλπ. Παίζει το ενδεχόμενο να σε αφήσει κάπου στο δρόμο και να συνεχίσει μόνος του.

2. Είναι νομίζω μεγάλη θυσία για το φίλο σου να σε πάρει μαζί, ειδικά αν οι υπόλοιποι στην παρέα δεν είναι διπλοί! Η οδήγηση γίνεται πιο δύσκολη και κουραστική συν του ότι ένα άγχος παραπάνω το έχει. Κοινώς πρέπει να ξεχάσεις τη μουρμούρα, και να δείξεις καλή διαγωγή.

3. Επισημαίνω και πάλι: αν η υπόλοιποι της ομάδας δεν είναι καλοί φίλοι, αλλά απλοί γνωστοί, καλύτερα να μην πας. Σκέψου ότι ίσως έρθει και ο φίλος σου σε δύσκολη θέση επειδή πήρε και την κοπέλα του μαζί-χαλάει την παρέα!

4. Αφού εξασφαλίσουμε ότι τηρούνται τα παραπάνω, έχουμε μία καλή αρχή. Από κει και πέρα τα υπόλοιπα είναι εύκολα. Τα πράγματα που θα πάρεις μαζί σου είναι ένα μεγάλο ζήτημα: Πρέπει να χωρέσουν μέσα σε μία μπαγκαζιέρα- πολύ δύσκολο για μας. Αν το καλοσκεφτείς όμως, δε χρειάζεσαι και πολλά, καθώς όλη μέρα θα είσαι με τα ρούχα της μηχανής. Πάρε μόνο τα απαραίτητα. Τα παραπάνω είναι σχεδόν σίγουρο πως δε θα τα χρησιμοποιήσεις ποτέ, είναι απλά περιττό βάρος.

5. Πρέπει να γίνεις χρήσιμη: Το ότι δεν οδηγάς δε σημαίνει πως δε μπορείς να συμμετέχεις στις αποφάσεις. Για την ακρίβεια, πολλές φορές μπορεί να έχεις περισσότερη διαύγεια σε κάποια θέματα, μια και δε σε απασχολεί η οδήγηση. Άρα ίσως να βρεις πιο εύκολα λύσεις στα τυχόν προβλήματα που προκύπτουν. Επίσης μπορείς να βοηθήσεις σε πρακτικά θέματα όπως διαμονή στα ξενοδοχεία, συγκέντρωση πληροφοριών, πληρωμές κλπ. που θα καθυστερούσαν αν έπρεπε κάθε φορά να κατεβαίνει κάποιος από τους οδηγούς και να τα φροντίζει.

6. Όσον αφορά το θέμα της κούρασης, μη σε αγχώνει. Όταν κουράζεσαι εσύ σημαίνει ότι έχουν κουραστεί και οι άλλοι. Στάσεις στη διαδρομή γίνονται ούτως ή άλλως για βενζίνη, για να δεις κάτι ενδιαφέρον. Αν νιώθεις κουρασμένη, ζήτησε να μείνετε λίγο παραπάνω σε κάποια στάση. Είναι καλύτερο από το να γκρινιάζεις σε όλη την υπόλοιπη διαδρομή. Μην στενοχωρηθείς αν ή πρώτη μέρα σου φανεί δύσκολη. Μετά συνηθίζεις.

7. Σε περίπτωση που μείνετε όλοι μαζί σε κάποιο διαμέρισμα και όχι σε ξεχωριστά δωμάτια, η κατάσταση έχει πολύ γέλιο, θυμίζει κατασκήνωση: καταμερισμός εργασίας και τα σχετικά. Προσπάθησε να αναλάβεις δουλειές που όπως και να το κάνουμε το γυναικείο χέρι κάνει τη διαφορά. Αυτό βέβαια αν είσαι καλή νοικοκυρά… Αν δεν είναι το δυνατό σου στοιχείο, δεν πειράζει , δεν είναι ντροπή να παραδεχτείς έγκαιρα ότι δεν ξέρεις να μαγειρεύεις. Θα το προτιμήσουν όλοι από το να ετοιμάσεις κάτι που δεν τρώγεται και να μείνουν νηστικοί!!!

8. Μη φρικάρεις αν κάτι στραβώσει. Είναι σχεδόν σίγουρο ότι όλο και κάτι θα συμβεί: κακός καιρός, τρύπιο λάστιχο, λάθος σε κάποια κράτηση… Αντιμετώπισε ψύχραιμα τις καταστάσεις αυτά θα θυμάσαι μετά.

Αυτά…. Σε γενικές γραμμές αυτές είναι οι συμβουλές μου προς τις μέλλουσες συνοδηγούς. Το ταξίδι θα σας ανταμείψει για οποιαδήποτε δυσκολία και να αντιμετωπίσετε, αυτό είναι σίγουρο. Τα μέρη που θα δείτε, η εμπειρία του να ταξιδεύεις με μηχανή, είναι μαγεία. Αξίζει 1000%.

Ευχαριστώ πολύ τους συνταξιδιώτες μου για τις όμορφες εμπειρίες των τελευταίων δύο χρόνων. Ένα overload βέβαια, το έπαθα, δε μπορώ να πω, πολλά τα χιλιόμετρα. Ίσως του χρόνου απουσιάσω, δεν ξέρω ακόμη, αλλά θα επιστρέψω δριμύτερη και ελπίζω ΟΔΗΓΩΝΤΑΣ!

Χιλιόμετρα και Κατανάλωση
Πριν περάσουμε όμως σε αυτή πρέπει να κάνω μερικές παρατηρήσεις. Το TDM και το Adventure είχαν after market εξατμίσεις και στο μαύρο V-Strom έχει πειραχθεί (αυξηθεί) η κατανάλωση για καλύτερη καύση και ήταν ο μοναδικός διπλός της παρέας. Έτσι λοιπόν έχουμε:

Μοτοσικλέτα	Χιλ.	λιτ	λιτ/100 χιλ
TDM 900	4961	219,95	4,6296
Adventure 990	4929	276,1	5,8595
V-Strom 650 Ασημί	4656	207,48	4,6624
GS 1200	4840	234,84	5,0721
V-Strom 650 Μαύρο	4639	232,84	5,2595
V-Strom 650 Θαλασσί	4682	227,28	5,0868

 

Υπάρχει βέβαια και μια παρατήρηση στον παραπάνω πίνακα. Το GS έχει γράψει πολύ λιγότερα χιλιόμετρα από ότι έχει κάνει στην πραγματικότητα. Δεν ξέρουμε τι φταίει, αλλά σίγουρα έχει κάνει τα ίδια χιλιόμετρα, ίσως και παραπάνω, με αυτά του TDM. Το κοντέρ του πάντως έγραψε τα παραπάνω χιλιόμετρα έτσι και εμείς υπολογίσαμε βάση αυτών.

Στατιστικά
Όπως και κάθε χρόνο αρεσκόμαστε στο να κρατάμε στατιστικά. Δεν είναι 100% αντιπροσωπευτικά αλλά μπορεί κάποιος να βγάλει κάποια άκρη. Φέτος προσπάθησα και εν τέλη κατάφερα να κρατήσω ακριβείς χρόνους στο navigator. Το έθετα σε λειτουργία λίγα δευτερόλεπτα πριν ξεκινήσουμε και το σταματούσα μόνο όταν φτάναμε στον προορισμό μας. Σημειωτέων ότι το navigator δεν δούλεψε σε μικροβόλτες μέσα στις πόλεις και φυσικά δεν δούλευε εντός των τούνελ όπου και έχανε το σήμα του με δορυφόρο. Για αυτό άλλωστε και η απόκλιση του απ’ τα πραγματικά χιλιόμετρα που διανύσαμε. Έχουμε και λέμε λοιπόν:

Κοστολόγιο
Ο προϋπολογισμός της εκδρομής ήταν 1800€ – 1900€ στον οποίο πέσαμε και φέτος μέσα. Όλοι ξόδεψαν από 1700€ έως 1850€. Αναλυτικά παραθέτω τα δικά μου έξοδα:

Χανιά – Πειραιάς – Χανιά (κουκέτα + moto)	137,5
Πάτρα – Αγκώνα – Πάτρα (κουκέτα + moto)	229,57
Ξενοδοχεία	439,64
Καύσιμα	281,63
Διόδια	96,26
Αξιοθέατα & μετρό	64,00
Πάρκινγκ	70,50
Φαγητό, καφέδες, νερά κτλπ	439,27
Σύνολο	1758,37

 

Ξενοδοχεία
Παρακάτω παραθέτω μερικές πληροφορίες και εντυπώσεις από τα ξενοδοχεία που διαμείναμε. Ίσως να φανούν χρήσιμες σε κάποιους που θελήσουν να περάσουν απ’ τα μέρη που περάσαμε. Όσο αναφορά τις τιμές, δεν τις αναφέρουμε διότι αυτές συνήθως αλλάζουν από χρόνο σε χρόνο. Απλός αναφέρουμε πως μας φάνηκε η τιμή του ξενοδοχείου σε σχέση με τα υπόλοιπα την σεζόν που ταξιδέψαμε εμείς.

Hotel Continental, Carmagnola, Italy
Δωμάτια: Πολύ καλά με μόνο ελάττωμα τα μικρά κρεβάτια
Τοποθεσία: 300 μέτρα απ’ την παλιά πόλη
Πρωινό: Αρκετά καλό
Πάρκινγκ: Ναι σε υπόγειο απ’ την πίσω πλευρά του ξενοδοχείου
Τιμή: Σούπερ
Παρατηρήσεις: Η Carmagnola είναι μια νεκρή αλλά όμορφη πόλη. Ενδείκνυται για μεσοστάση αλλά προσοχή διότι όλα τα εστιατόρια κλείνουν στις 8:00 το βράδυ.

Grand Hotel, Barcelonnette, France
Δωμάτια: Μέτρια
Τοποθεσία: Ακριβώς στην είσοδο του πεζόδρομου
Πρωινό: Στην Γαλλία το πρωινό χρεώνεται έξτρα. Δεν το δοκιμάσαμε.
Πάρκινγκ: Ναι σε εξωτερικό χώρο μπροστά απ’ το ξενοδοχείο.
Τιμή: Πολύ καλή
Παρατηρήσεις: Το πάρκινγκ είναι υπερβολικά μικρό, με το ζόρι χωράει συνολικά 6 μοτοσικλέτες. Απέναντι απ’ το ξενοδοχείο υπάρχει δημόσιος χώρος στάθμευσης.

Hotel Du Pont Roupt, Mende, France
Δωμάτια: Χειρότερα από μέτρια. Στενάχωρα με ετοιμόρροπες τουαλέτες
Τοποθεσία: 500 μέτρα απ’ την παλιά πόλη
Πρωινό: Στην Γαλλία το πρωινό χρεώνεται έξτρα. Δεν το δοκιμάσαμε.
Πάρκινγκ: Ναι σε εξωτερικό χώρο στην αυλή του ξενοδοχείου.
Τιμή: Τσιμπημένη
Παρατηρήσεις: Το πάρκινγκ είναι μικρό, αλλά θα τα καταφέρετε να βολευτείτε

Hotel Tudel, Andorra la Vella, Andorra
Δωμάτια: Πολύ καλά
Τοποθεσία: Πάνω στο κεντρικό πεζόδρομο της πόλης
Πρωινό: Πολύ καλό
Πάρκινγκ: Ναι αλλά χρεώνετε έξτρα.
Τιμή: Σούπερ ντούπερ
Παρατηρήσεις: Υπάρχουν δεκάδες χώροι στάθμευσης για μοτοσικλέτες εκτός του ξενοδοχείου και υπάρχει και τεράστιο πληρωτέο πάρκινγκ στην πίσω πλευρά του.

Hotel De La Poste, Euax-Bonnes, France
Δωμάτια: Ευρύχωρα αλλά παλιά
Τοποθεσία: Στην πλατεία της πόλης
Πρωινό: Αν και χρεώνετε έξτρα το δοκιμάσαμε. Πάρα πολύ καλό
Πάρκινγκ: Όχι, αλλά δεν θα αντιμετωπίσετε πρόβλημα να βρείτε θέση στην πλατεία
Τιμή: Ξεφτίλα
Παρατηρήσεις: Άλλη μια μικρή πόλη αλλά πολύ ενδιαφέρουσα και περιποιημένη.

Orozco Apartment, Barcelona, Spain
Δωμάτια: Άριστα
Τοποθεσία: Πολύ κοντά στην La Rampla, βόρεια του πάρκου Ciutadella
Πρωινό: -
Πάρκινγκ: Όχι
Τιμή: Πολύ καλή
Παρατηρήσεις: Στην Βαρκελώνη το πάρκινγκ είναι ακριβό. Σηκώνει όμως παζάρεμα.

Hotel Campanile Sète Nord, Balaruc-le-Vieux, France
Δωμάτια: Καλούτσικα
Τοποθεσία: Στην βιομηχανική ζώνη, 8 χιλ. έξω από το Sete
Πρωινό: Στην Γαλλία το πρωινό χρεώνεται έξτρα. Δεν το δοκιμάσαμε.
Πάρκινγκ: Ναι σε εξωτερικό χώρο στην αυλή του ξενοδοχείου
Τιμή: Εντελώς ξεφτίλα
Παρατηρήσεις: -

Hotel Saint Georges, Nice, France
Δωμάτια: Πολύ καλά
Τοποθεσία: 1 χιλ. μακριά απ’ τον πεζόδρομο
Πρωινό: Στην Γαλλία το πρωινό χρεώνεται έξτρα. Δεν το δοκιμάσαμε.
Πάρκινγκ: Όχι
Τιμή: Τσιμπημένη
Παρατηρήσεις: Υπάρχει κλειστό πληρωτέο πάρκινγκ πολύ κοντά στο ξενοδοχείο.

Hotel Ghironi, La Spezia, Italy
Δωμάτια: Τέλεια
Τοποθεσία: Στην είσοδο την πόλης, 3 χιλ. απ’ τον πεζόδρομο
Πρωινό: Σούπερ
Πάρκινγκ: Ναι, σε εξωτερικό χώρο στην αυλή του ξενοδοχείου
Τιμή: Καλή
Παρατηρήσεις: Το ξενοδοχείο είναι 4 αστέρων σε πολύ προσιτή τιμή λόγω της θέσης του.

Σχετικά άρθρα:
- Los Taxidious Periplanisious
- Επιστρέψαμε…
- Spain & Pyrenees

Submit in…:
| | | | | |
| | | | | |