Κείμενο: Στέλιος Οικονομάκης
Φωτογραφίες: Νίκος Αγγελάκης, Στέλιος Οικονομάκης, Γιώργος Καλαντζάκης

Πριν ακόμα σβήσουν καλά-καλά οι εικόνες και τα συναισθήματα της εξόρμησης μας στις Δυτικές Οροσειρές της Ελλάδος, προσπαθούμε να σας μεταφέρουμε, από το πλοίο της επιστροφής και υπό την επήρεια της «Στέλλας», αυτές τις μοναδικές στιγμές που ζήσαμε.

Το τριήμερο του Αγίου Πνεύματος ήταν πολλές οι προτάσεις για τους φίλους της μοτοσικλέτας. Η Πανελλήνια Συγκέντρωση Μοτοσικλέτας, weekend γνωστής εταιρείας στην πίστα των Σερρών ή…αυτό που κάναμε εμείς! Ένα τριήμερο στα μαγευτικά Ζαγοροχώρια με την πατροπαράδοτη αρχιτεκτονική τους, στον επιβλητικό και καταπράσινο Εθνικό Δρυμό του Βίκου – Αωού, και στον παγωμένο και γεμάτο χρώματα ποταμό «Βοϊδομάτη».

Ας πάρουμε τα πράγματα όμως από την αρχή. Πέμπτη βράδυ επιβιβαζόμαστε στο καινούργιο και πολυτελές πλοίο της ΑΝΕΚ «Αριάδνη» όπου για μια τελευταία φορά αναλύουμε την πορεία μας, απολαμβάνοντας το θαυμάσιο γεύμα του σεφ συνοδευόμενο από τα πλήρως απαραίτητα παγωμένα μπυράκια μας για να κατευθυνθούμε στη συνέχεια στη καμπίνα μας για ξεκούραση… Την επόμενη μέρα μας περίμεναν πολλά οδιγικά χιλιόμετρα.

Ημέρα 1^η, χιλιόμετρα 610
06.30 το πρωί έχουμε ήδη αναχωρήσει αντιμετωπίζοντας την κίνηση της Αθήνας η οποία αυξανόταν λεπτό με το λεπτό. Παρέα με τους φίλους και συνεργάτες του περιοδικού CS auto-moto οδεύσαμε μέχρι την Θήβα όπου και χωρίσαμε μιας και εκείνοι επέλεξαν να περάσουν το Σαββατοκύριακο τους στην πίστα των Σερρών. Εμείς τραβήξαμε πορεία προς τα δυτικά με πρώτη στάση για καφέ μετά από 190 όμορφα χιλιόμετρα, στην κοσμοπολίτικη ορεινή κωμόπολη της Αράχοβας. Αν και είναι ακόμα πολύ πρωί, βρίσκουμε να παρκάρουμε με δυσκολία και οδεύουμε σε ένα καφέ-ζαχαροπλαστείο με θέα την πλαγιά του βουνού και τα κεραμίδα των σπιτιών.

Σύντομα ξαναβρισκόμαστε στις σέλες των μοτοσικλετών μας ακολουθώντας την μαγική διαδρομή που περνάει από Δελφούς, Ιτέα, Γαλαξίδι, Ναύπακτο.

Ο Γιώργος κάνει νόημα ότι θέλει βενζίνα αλλά βενζινάδικο δεν λέει να εμφανισθεί μπροστά μας. Το βενζινάδικο που εν τέλη βρίσκουμε σε μια έξοδο της Εθνικής οδού προς Ναύπακτο γκρέμισε γρήγορα τα όνειρα μας για φτηνή βενζίνη. Θέλαμε να πιστεύουμε πως η βενζίνα στην υπόλοιπη Ελλάδα είναι πιο φτηνή απ’ αυτή των Χανιών αλλά τελικά ανακαλύψαμε πως δυστυχώς οι περισσότεροι κινούνται στα ίδια περίπου επίπεδα.

Δεν έφτανε που «την πληρώσαμε ακριβά», το βενζινάδικο αποδείχτηκε γκαντέμικο για το Νίκο. Κατά πρώτον η βενζίνη έλουσε το ρεζερβουάρ του και κατά δεύτερον έφαγε μια αριστοκρατική τούμπα καθώς στην αναστροφή που κάναμε για να φύγουμε απ’ το βενζινάδικο το tank bag του πάτησε το kill switch του κινητήρα.

Το ραγισμένο φέρινγκ του Fazer δεν χάλασε τη διάθεση του Νίκο -συνεπώς και εμάς-, συνεχίζοντας την πορεία μας βόρεια μέσο του απαράδεκτου δρόμου που οδηγεί από Αντίρριο, Αμφιλοχία. Οι πινακίδες που ανακοινώνουν το έργο της Ιονίας οδού μας έκαναν να σταυροκοπιόμαστε συχνά και να αναφωνούμε «Αμήν και πότε».

Φτάνοντας Αμφιλοχία τηλεφωνούμε στον φίλο Κώστα και στην εξαδέλφη του Γιώργου Στέλλα οι οποίοι μας περιμένουν για καφέ στην Άρτα, ενημερώνοντας τους πως πλησιάζουμε. Μια όμορφη διαδρομή με όμορφο στροφιλίκι μας κρατάει παρέα στην σύντομη διαδρομή που ενώνει την πόλη της Αμφιλοχίας με την πόλη της Άρτας. Στην είσοδο της πόλης μας περιμένει ο Κώστας ο οποίος αναλαμβάνει να μας οδηγήσει στο γνωστό γιοφύρι. Καθ’ οδών «φορτώνουμε και την Στέλλα» και σύντομα βρισκόμαστε δίπλα στον προορισμό μας κάτω από τον παχύ ίσκιο των Πλατανιών δίπλα στο γεφύρι της Άρτας. Η ώρα κυλάει ευχάριστα -συνεπώς και γρήγορα- με την ανταλλαγή ιστοριών, πειραγμάτων και συμβουλών.

Αφού αποφασίζουμε να μην οδεύσουμε προς Κορονησία λόγω του περασμένου της ώρας, δεχόμαστε την πρόταση του «σπιτονοικοκύρη μας» Κώστα για μια σύντομη ξενάγηση στην λίμνη Ζίρου.

Βγαίνοντας από Άρτα μπαίνουμε σε ένα κομμάτι της Ιονίας οδού το οποίο περνάει δίπλα από το φράγμα Πουρναρίου πριν καταλήξουμε στην όντως εντυπωσιακή σύντομη διαδρομή που περνάει δίπλα απ’ την λίμνη του Ζίρου.

Η ξενάγηση τελειώνει και εμείς αφού αποχαιρετήσαμε τον Κώστα, συνεχίζουμε την πορεία μας προς Ιωάννινα όπου και σταματάμε για να συναντήσουμε ένα ακόμα φίλο, τον Μιχάλη. Ο Μιχάλης θα αναλάβει την ξενάγηση μας στις γύρω περιοχές τις επόμενες ημέρες.

Η συνάντηση μας είναι σύντομη καθώς η ώρα είναι ήδη περασμένη και η αναχώρηση μας προς το χωριό Κήπους άμεση. Αφήνοντας πίσω τα Ιωάννινα και πλησιάζοντας προς Ζαγόρια το τοπίο αλλάζει δραματικά. Νιώθουμε σαν να έχουμε διακτινιστεί σε άλλο μέρος ίσως και σε άλλη εποχή.

Έχει ήδη σουρουπώσει και στον ορίζοντα διακρίνετε ένα επιβλητικό μνημείο. Πλησιάζουμε ανακαλύπτοντας πως πρόκειται για το μνημείο της Γυναίκας Ηρωίδας της επανάστασης. Ο συνδυασμός της ομορφιάς του μνημείου και του τοπίου ξυπνάει τις καλλιτεχνικές μας φλέβες και οι φωτογραφικές μας μηχανές παίρνουν φωτιά.

Λίγο πριν φτάσουμε στο προορισμό μας συναντάμε το γεφύρι του Κόκορη ή αλλιώς Νούτσου. Τα μαγευτικά χρώματα του σούρουπου μας αναγκάζουν να κάνουμε μια γρήγορη στάση για μερικά κλικ του φακού μας. Αναλυτικότερη αναφορά καθώς και μερικά ιστορικά στοιχεία για αυτό το γεφύρι -καθώς και για ότι άλλο επισκεφτούμε- θα κάνουμε στη συνέχεια του οδοιπορικού μας.

Μερικά χιλιόμετρα παρακάτω μπαίνουμε στο χωριό Κήπους όπου έχουμε κλείσει κατάλυμα. Το ξενοδοχείο Μαχαλάς μας εντυπωσιάζει από το πρώτο δευτερόλεπτο. Ένας συνδυασμός παράδοσης και πολυτέλειας δεμένος όσο πιο αρμονικά γίνετε.

Τακτοποιούμαστε τάχυστα και μετά από ένα γρήγορο μπανάκι οδεύουμε στην ακριβώς απέναντι ταβέρνα ονόματι «Στου Μιχάλη» για να σβήσουμε την πείνα μας. Παραδοσιακές χορτόπιτες, κοτόπιτες και διάφοροι άλλοι παραδοσιακοί μεζέδες περνούν για δευτερόλεπτα από το τραπέζι μας πριν καταλήξουν σε κάποια γωνιά του στομαχιού μας.

Δίπλα μας ένα ζευγάρι απ’ την Αθήνα οι οποίοι είχαν περάσει με το ηρωικό τους BMW μέσα απ’ την Βάλια Κάλντα, κυνηγημένοι από δεκάδες τσοπανόσκυλα όπως μας αποκάλυψαν. Ανταλλάσσουμε ταξιδιωτικές ιστορίες και όνειρα που ξεκινούν από το Βόρειο Ακρωτήριο και καταλήγουν στην Λατινική Αμερική πριν καταλήξουμε πίσω στο διαμέρισμα μας για ύπνο.

Ημέρα 2^η, χιλιόμετρα 287
Η απόλυτη βραδινή ησυχία μας ρίχνει σε βαθύ ύπνο, έτσι στις 7:00 το πρωί έχουμε ήδη σηκωθεί με γεμάτες μπαταρίες για μια καλά γεμάτη μέρα όπως θα αποδεικτή στην συνέχεια. Η πρωινή ομίχλη μας οδηγεί στην αυλή του ξενοδοχείου για να σβήσουμε τις καλλιτεχνικές μας ανησυχίες.

Παίρνουμε το πλούσιο πρωινό μας περιμένοντας το ξεναγό μας, τον Μιχάλη. Ο Μιχάλης καταφθάνει με 4 τροχούς καθώς πριν μερικές βδομάδες πούλησε το Fazerακι του και αναμένει ακόμα το GSXR. To Fazer του Γιώργου αναλαμβάνει αρχικά την φιλοξενία του Μιχάλη και κατηφορίζουμε με στάση στα 500 μέτρα απ’ το χωριό Κήποι, στη γέφυρα του Κοντοδήμου η οποία είναι χτισμένη στη χαράδρα του μικρού Βίκου. Το γεφύρι χτίστηκε το 1753 από τον Τόλη Κοντοδήμο απ’ τον οποίο πήρε το όνομα του. Είναι γνωστό και ως Λαζαρίδη από τον δάσκαλο Κώστα Λαζαρίδη ο οποίος κατάγεται από το κοντινό χωριό Κουκούλι.

Λίγο παρακάτω σταματάμε στο μοναδικό τρίτοξο γεφύρι της περιοχής, γνωστό και ως Πλακίδα ή Καλογερικό. Αρχικά το γεφύρι ήταν ξύλινο αλλά μετατράπηκε σε πέτρινο το 1814 με χορηγία του ηγούμενου του μοναστηριού των Κήπων Σεραφείμ, εξού και η ονομασία του «Καλογερικό». Το όνομα «Πλακίδα» δόθηκε το 1865 όταν επισκευάστηκε από τον Αλέξη Πλακίδα.

Ακολουθεί το γεφύρι του Κοκόρη ή αλλιώς Νούτσου το οποίο πρωτοχτίστηκε το 1750 με χρήματα του Κοντοδήμου Νούτσου αλλά πολλές ήταν οι φορές που χρειάστηκε να επισκευαστεί ή και να χτιστεί απ’ την αρχή. Ένας απ’ τους πολλούς συντηρητές, ήταν και ο Γρηγόρης Κοκόρης, απ’ τον οποίο πήρε και την ονομασία του.

Συνεχίζουμε με επίσκεψη στο πανέμορφο χωριό Δίλοφο στο οποίο βρίσκετε η εκκλησιά της Κοίμησης της Θεοτόκου χτισμένη το 1850. Δυστυχώς τα έργα συντήρησης σιώπησαν μερικός τους φωτογραφικούς μας φακούς.

Όπως έχουμε διαβάσει και όπως μας επιβεβαιώνει ο «ξεναγός μας» την καλύτερη θέα προς την χαράδρα του Βίκου την έχεις από το χωριό Μονοδένδρι. Το φαράγγι του Βίκου έχει μπει το βιβλίο Γκίνες ως το φαράγγι με την πιο βαθιά χαράδρα στον κόσμο. Έχει βάθος 900 μέτρα και άνοιγμα 1100 μέτρα!

Στάση λοιπόν στο Μονοδένδρι και πορεία προς την μονή της Αγίας Παρασκευής η οποία αιωρείται πάνω απ’ την χαράδρα του Βίκου.

Χαζεύουμε για λίγο τη θέα απ’ την μονή και γοργά αναχωρούμε για τη θέση γνωστή ως «μπαλκόνι» η οποία προσφέρει την πιο μαγευτική θέα προς το φαράγγι. Το μονοπάτι που οδηγεί στο «μπαλκόνι» είναι σκαμμένο στην κόψη του βουνού.

Βλέποντας τις παραπάνω φωτογραφίες αφότου έχουμε επιστρέψει απορώ με το πόσο άνετα το διασχίσαμε….

Μια πόρτα πριν το «μπαλκόνι» υποδηλώνει πως μάλλον εδώ κάποτε ήταν ερημητήριο. Πλησιάζουμε διστακτικά κοντά στην χαράδρα και απολαμβάνουμε τη θέα. Κοιτάζοντας κάτω νιώθουμε το κενό να μας τραβάει….

Χαζολογούμε για αρκετή ώρα πριν αποφασίσουμε να συνεχίσουμε προς το διασημότερο χωριό των Ζαγοριών, το Πάπιγκο. Το Πάπιγκο και το Μικρό Πάπιγκο βρίσκονται χτισμένα στις παρυφές του εντυπωσιακού Αστράκα. Καταπληκτική θέα προς το φιδίσιο δρόμο που σκαρφαλώνει στα προαναφερόμενα χωριά έχει κανείς μέσα απ’ το χωριό Αρίστη.

Λίγο πιο έξω από την Αρίστη συναντάς ένα όμορφο μικρό γεφύρι -γνωστό ως γεφύρι του Πάπιγκου- το οποίο διασχίζει τον ποταμό Βοϊδομάτη. Ο ποταμός πηγάζει από το φαράγγι του Βίκου και συναντάει τον ποταμό Αωό στον κάμπο της Κόνιτσας, Το νερό του είναι πόσιμο και έχει σταθερή θερμοκρασία 4C καθ’ όλο το χρόνο.

Δεξιά και αριστερά της γέφυρας υπάρχει χώρος για ξεκούραση τον οποίο και τιμούμαι. Δοκιμάζουμε την θερμοκρασία του νερού, άλλοι φορώντας τις μπότες και άλλοι όχι. Πάντως η διαφορά θερμοκρασίας είναι αισθητή ακόμα και με τις μπότες!

Συνεχίζουμε σκαρφαλώνοντας τον φιδίσιο δρόμο και περνάμε από το τουριστικό Πάπιγκο με κατεύθυνση προς Μικρό Πάπιγκο με μικρές στάσεις για φωτογραφίες προς τον εντυπωσιακό Αστράκα που ορθώνεται πάνω απ’ τα προαναφερόμενα χωριά.

Ανάμεσα στο δύο χωριά βρίσκονται οι Ρογκοβό Οβίρες ή όπως είναι ευρέως γνωστές «Κολυμπήθρες». Οι «Κολυμπήθρες» είναι ουσιαστικά ένα μικρό ρέμα με μικρούς καταρράκτες και μικρές λιμνούλες (οβίρες). Οι κάτοικοι της περιοχής έχουν χτίσει μικρά φράγματα μεταξύ των λιμνών τα οποία κλείνουν με μικρές πόρτες, δημιουργώντας έτσι μικρές κολυμπήθρες στις οποίες μπορείς να απολαύσεις το μπάνιο σου.

Επόμενη στάση στο χωριό Μικρό Πάπιγκο, απολαμβάνοντας από κοντά τον επιβλητικό Αστράκα.

Κατηφορίζουμε ξανά την ίδια διαδρομή και τραβάμε πιο βόρεια για μια επίσκεψη στο γεφύρι της Κόνιτσας. Είναι το μεγαλύτερο σε ύψος και μήκος μονότοξο γιοφύρι των Βαλκανίων και είναι έργο του λαϊκού αρχιτέκτονα και πρωτομάστορα της πέτρας, Ζιώγα Φρόντζου. Για την ασφαλέστερη διέλευση των κατοίκων, στο κέντρο της καμάρας υπήρχε ένα καμπανάκι και όταν φυσούσε ο αέρας χτυπούσε προειδοποιώντας τους διαβάτες να προσέχουν τα ζώα και το φορτίο.

Δίπλα απ’ το γιοφύρι υπάρχει και ένας εντυπωσιακός καταρράκτης.

Η θέα απ’ το γεφύρι της Κονιτσάς

Η ώρα έχει περάσει αρκετά και εμείς έχουμε στο πρόγραμμα μας ένα μικρό κύκλο -δίχως πολλές στάσεις- στα ορεινά Ζαγοροχώρια. Αρχικά ακολουθούμε μία πανέμορφη διαδρομή την οποία μας σύστησε ο φίλος Χρήστος από το TDM Hellas, η οποία περνάει από το χιονοδρομικό κέντρο της Βασιλίτσας και καταλήγει στα Γρεβενά. Εμείς είχαμε σκοπό να φτάσουμε μέχρι το χωριό Δίστρατο και μετά μέσο βατού χωματόδρομου όπως είχαμε πληροφορηθεί να μεταβούμε στην Βοβούσα.

Η διαδρομή καταπληκτική, μέσα στο πράσινο. Ο δρόμος φιδίσιος -η μεγαλύτερη ευθεία δεν πρέπει να ξεπερνάει τα 200 μέτρα- και κατά το πλείστον με φρεσκοστρωμένα κομμάτια με τέλειες κλίσεις. Αν ποτέ βρεθείτε σε αυτά τα μέρη δώστε προσοχή στα ζώα που διασχίζουν σε διάφορα σημεία τον δρόμο καθώς και στα πετραδάκια που έχουν πέσει από τα παραπλεύρως βουνά.

Φτάνουμε στο Δίστρατο και ψάχνουμε να βρούμε τον χωματόδρομο που οδηγεί στο χωριό Βοβούσες. Ένας ντόπιος με KLR μας αποθαρρύνει εντελώς: «Ούτε εγώ δεν περνάω από αυτόν το δρόμο», «Θα χαθείτε σίγουρα», «50 λεπτά θα κάνετε να πάτε γύρω-γύρω». Με αυτά και με αυτά αποφασίζουμε να ακολουθήσουμε τις συμβουλές του. Τα 50 λεπτά αποδείχτηκαν όμως κάτι περισσότερο από 2:00 ώρες! Περάσαμε και περίπου 5 χιλιόμετρα βατού χωματόδρομου μετά το χωριό Λάβδα με κατεύθυνση προς Περιβόλι.

Η διαδρομή από Περιβόλι μέχρι Βοβούσες είναι πάντως «όλα τα λεφτά». Η καταπληκτική άσφαλτο και το συνεχόμενο στροφιλίκι κρατά την αδρεναλίνη μας σε υψηλά επίπεδα. Φτάνοντας στο χωριό Βοβούσες έχει ήδη σουρουπώσει και ενώ μας απομένουν περίπου 60 χιλιόμετρα για να επιστρέψουμε στο ξενοδοχείο μας.

Στο Θεοσκότεινο δρόμο τα xenon του TDM μοιάζουν με θαυματουργά. Υποθέτουμε πως η διαδρομή είναι υπέροχη καθώς δεν βλέπουμε την τύφλα μας.

Εν τέλη περίπου στις 10:00 το βράδυ και πεινασμένοι ως λύκοι, καταφθάνουμε στους Κήπους. Λες και είμαστε συνεννοημένοι, την ίδια ώρα καταφθάνει και ο φίλος Δημήτρης ο οποίος ερχόταν από Θεσσαλονίκη. Τάχιστα ανεβαίνουμε στην γνωστή απέναντι ταβέρνα όπου μάταια προσπαθούμε να σβήσουμε την πείνα μας. Πραγματικά δεν ξέρω τι εντύπωση αφήσαμε στον Δημήτρη, καθώς με δυσκολία σηκώναμε τα κεφάλια από τα πιάτα μας. Η βραδιά συνεχίστηκε με τις κλασσικές ιστορίες και τα κλασικά πειράγματα πριν λιώσουμε για ακόμα μια βραδιά κάτω από τα παπλώματα μας.

Ημέρα 3^η, χιλιόμετρα οδικά 100, περιπάτου 8
Είχαμε προαποφασίσει να αφιερώσουμε το πρωινό μας σε μια μικρή πεζοπορία, αλλά δεν είχαμε καταλήξει σε ποια ακριβώς θα κάνουμε. Κατά τη διάρκεια του πρωινού αποφασίζουμε να περπατήσουμε ένα κομμάτι από το φαράγγι του Βίκου, από το χωριό Μονοδένδρι μέχρι τους Κήπους. Μας βόλευε καθώς το Μονοδένδρι είναι 15 περίπου χιλιόμετρα από το κατάλυμα μας και θα πηγαίναμε εκεί με 2 μοτοσικλέτες τις οποίες και θα αφήναμε εκεί για να επιστρέψουμε να τις πάρουμε χρησιμοποιώντας τις 2 άλλες μοτοσικλέτες της παρέας.

Αποχαιρετούμε τον Δημήτρη, καθώς αυτός θα συνέχιζε προς Κέρκυρα, και καβαλάμε τα δύο Fazer της παρέας. Φτάνουμε στο Μονοδένδρι και ακολουθούμε το αρχικά σηματοδοτημένο μονοπάτι περνώντας δίπλα από ένα μικρό όμορφο θεατράκι κατηφορίζοντας τη χαράδρα του Βίκου.

Η κάθοδος εντυπωσιακή, μέσα από πολύ πυκνή βλάστηση, η οποία κρατούσε ετοιμοπόλεμους τους φωτογραφικούς μας φακούς.

Το navigator έχει τοποθετηθεί έντεχνα στην θήκη της φωτογραφικής μηχανής για να καταγράψει την πορεία μας κατά πρώτον και για καλό και κακό κατά δεύτερον. Όπως αποδείχτηκε στη συνέχεια κάναμε κίνηση ματ. Υπήρχαν μεγάλες πιθανότητες να γυρίζουμε ακόμα στα μη σηματοδοτημένα μονοπάτια…

6 μαγευτικά χιλιόμετρα μέσα στο φαράγγι του Βίκου, συνοδευόμενα με πολύ γέλιο και με αποκορύφωμα την παρακάτω ιστορία που συνέβη κοντά στο γεφύρι του Μίσιου (σημ. χτίστηκε το 1748 από τον Αλέξη Μίσιο):

Περνώντας το γεφύρι συναντάμε ένα ζευγάρι Βέλγους περιπατητές οι οποίοι όπως μαθαίνουμε έχουν περπατήσει τις Άλπεις, τα Πυρηναία και τώρα την Πίνδο. Μαζί τους ένας σκύλος που όπως μας πληροφορούν τους ακολούθησε από το χωριό Κουκούλι.

Μας ρωτάν αν ξέρουμε που πάμε και αφού τους διαβεβαιώνουμε ότι δεν ξέρουμε την τύφλα μας αλλά έχουμε navigator, μας ζητάνε να μας ακολουθήσουν. Φυσικά και δεχόμαστε και όλοι μαζί ξεκινάμε χαρωπά, μέχρι να συναντήσουμε την πρώτη διασταύρωση. Ο σκύλος μπαίνει μπροστά ακολουθώντας ένα από τα δύο μονοπάτια.

Τσεκάρουμε το navigator και βλέπουμε ότι έχει πάρει το σωστό μονοπάτι! Συνεχίζουμε να ακολουθούμε τον σκύλο ο οποίος και τα καταφέρνει άνετα να βρίσκει τα σωστά μονοπάτια! Κάποια στιγμή ο σκύλος σταματά….

«Έλα «Guide» (έτσι τον ονομάσαμε) προχώρα» του λέγαμε… τίποτα αυτός… ώσπου ανακαλύπτουμε πως οι Βέλγοι συνοδοιπόροι είχαν μείνει λίγο πίσω… Με το που μας φτάνουν οι Βέλγοι ο «Guide» ξαναξεκινά και εν τέλη μας οδηγεί μέχρι την έξοδο του μονοπατιού!

Η ιστορία όμως δεν τελειώνει εδώ. Καθώς αποχαιρετάμε τους συνοδοιπόρους μας, η γυναίκα μας λέει ότι νιώθει στο δέρμα της ότι θα βρέξει. Ο Νίκος την καθησυχάζει λέγοντας της ότι όπου πάμε εμείς δεν βρέχει και απομακρυνόμαστε μέσο μιας δυνατής μπόρας….

Επιστρέφουμε βρεγμένοι στο καταυλισμό μας για ολιγόωρη ξεκούραση και δοκιμή στο τζακούζι που διέθετε το διαμερίσμα μας και στη συνέχεια αναχωρούμε προς την πόλη των Ιωαννίνων όπου μας περιμένει και πάλι ο Μιχάλης. Κατά την κάθοδο μαζεύουμε τα 2 μοτοσακά που είχαμε παρκάρει νωρίτερα στο χωριό Μονοδένδρι.

Ακολουθεί ξενάγηση δίπλα στην λίμνη και στο κάστρο πάνω απ’ αυτή. Ο «ξεναγός μας», μας πληροφορεί ότι το παλαιότερα το κάστρο βρεχόταν απ’ την λίμνη. Ο παραλίμνιος δρόμος που κυκλώνει το κάστρο δημιούργημα της τελευταίας 100ετίας. Το κάστρο χτίστηκε το 528 μ.χ. και είναι το πιο αρχαίο Βυζαντινό κάστρο, το οποίο κατά την εποχή του Αλή Πασά αποτελούσε το μεγαλύτερο διοικητικό κέντρο ολόκληρης της Ελλάδος. Εμείς επισκεπτόμαστε το τμήμα που ονομάζεται Ιτς Καλέ το οποίο χαρίζει και μοναδική θέα προς το νησάκι της λίμνης.

Τα στομάχια μας γουργουρίζουν άγρια καθώς η πρωινή πεζοπορία έχει φροντίσει να τους δημιουργήσει ένα τεράστιο κενό. Και επειδή έχουμε μπουχτίσει από το πολύ κρέας των τελευταίων ημερών, ο Μιχάλης μας οδηγεί σε ένα όμορφο ιταλικό εστιατόριο απέναντι απ’ την πύλη του Αγίου Γεωργίου.

Φαγωμένοι συνεχίσουμε βόλτα στα γεμάτα από νεολαία σοκάκια των Ιωαννίνων με τον Μιχάλη να πολεμά μάταια να μας πείσει να κάτσουμε για ένα έστω ποτό. Αναλογιζόμενοι ότι αύριο μας περιμένει μια πολύ δύσκολη μέρα στην οποία έκτος από τα πολλά χιλιόμετρα που έχουμε να διανύσουμε, πρέπει να αντιμετωπίσουμε και την αυξημένη κίνηση λόγω της επιστροφής των εκδρομέων του τριημέρου, αποφασίζουμε να οδεύσουμε πίσω στο «Μαχαλά μας».

Το πόσο μικρός είναι ο κόσμος μας το γνωρίζουμε όλοι μας. Για εμάς έμελλε να επιβεβαιωθεί για ακόμα μια φορά όταν καθοδόν προς το σημείο που αφήσαμε τις μοτοσικλέτες μας συναντήσαμε ένα γνωστό μοτοσακό. Ακολουθεί τηλεφωνική συνομιλία με τον κάτοχο της μοτοσικλέτας:

- Που είσαι;
- Ιωάννινα…
- Ρε βολτάρουμε Ιωάννινα και πέφτουμε πάνω στο μηχανάκι σου…
- Άσε την πλάκα, ο Αλέξης στο είπε…
- Βγες έξω, είμαστε δίπλα στην μηχανή σου.
- Βγαίνω…

Μερικά δευτερόλεπτα αργότερα ο Αντρέας τραβάει τα μαλλιά του και εμείς γελάμε με την ψυχή μας, διερωτούμενοι τι άλλο μπορεί να μας συμβεί σήμερα…

Ημέρα 4^η, χιλιόμετρα 520
Η πρωινή αναχώρηση επιβαλλόταν λόγω της αποστάσεως που θέλαμε να καλύψουμε και λόγω ότι θέλαμε να περάσουμε από περισσότερα μέρη από όσα προλαβαίναμε.

Πορεία νότια λοιπόν ακολουθώντας μέρος της διαδρομής που κάναμε 2 μέρες πριν, με την μόνη διαφορά ότι τότε ήταν νύχτα. Η διαδρομή που υποθέταμε ότι ήταν καταπληκτική, ήταν όντως. Καταπράσινη, με πολύ καλή άσφαλτο και μηδαμινή κίνηση. Διανύσαμε 47 ολόκληρα χιλιόμετρα μέχρι να συναντήσουμε το πρώτο αυτοκίνητο!

Μόνο ένα βοσκό είδαμε όταν ψιλομπερδευτήκαμε σε μια διασταύρωση, ο οποίος μας προειδοποίησε να προσέχουμε της αρκούδες στο δρόμο… Εμείς άλλο που δεν θέλαμε, προσαρμόσαμε την μικρή βιντεοκάμερα στο tank bang του V-Strom μη τυχών και πέσουμε πάνω της…

Ρωτώντας τον ίδιο βοσκό παίρνω την πληροφορία ότι ο δρόμος που οδηγεί στην τεχνητή λίμνη των πηγών του Αωού είναι πια ασφαλτοστρωμένος και όχι χωματόδρομος όπως δείχνει ο χάρτης μου. Μετά από μίνι σύσκεψη αποφασίζουμε να περάσουμε και από εκεί μιας και δεν βγαίνουμε κατά πολύ εκτός πορείας.

Η μαγική διαδρομή που ακολουθούμε δικαιώνει την απόφαση μας. Προπαντός τα 10 τελευταία χιλιόμετρα από το χωριό Γρεβενίτη μέχρι την τεχνητή λίμνη είναι ότι καλύτερο οδηγήσαμε. Η λίμνη ξεπροβάλει μπροστά μας και εμείς οδεύουμε πάνω στο φράγμα για φωτογραφίες.

Η λίμνη αρχικά δημιουργήθηκε για της ανάγκες της ΔΕΗ, αλλά έχει εξελιχτεί σε σημαντικό οικοσύστημα με πλούσια χλωρίδα και πανίδα. Βρίσκετε στο οροπέδιο της Πολιτσάς πολύ κοντά στο Μέτσοβο σε υψόμετρο 1350 μέτρων, ενώ ο δρόμος που την κυκλώνει είναι κοντά στα 30 χιλιόμετρα.

Αφήνουμε πίσω την λίμνη και τραβάμε να συναντήσουμε την παλιά εθνική οδό Ιωαννίνων – Τρικάλων. Περνάμε πάνω απ’ το Μέτσοβο και συνεχίζουμε προς το γνωστό πέρασμα της Κατάρας το οποίο βρίσκετε σε υψόμετρο 1690 μέτρων.

Στάση για τις απαραίτητες φωτογραφίες και συνέχεια προς Μετέωρα. Η κατάβαση από Κατάρα είναι άκρως συναρπαστική αλλά δυστυχώς με αρκετή κίνηση.

Η επιλογή μας να επισκεφτούμε τα Μετέωρα ανήμερα του Αγίου Πνεύματος αποδείχτηκε 100% λανθασμένη. Ο συνδυασμός της υπερβολικής κίνησης και της αφόρητης ζέστης μας έκανε να αναχωρήσουμε με γοργούς ρυθμούς. Μερικές φωτογραφίες καταφέραμε πάντως να τραβήξουμε.

Η ώρα έχει ήδη περάσει και επειδή υπάρχει πάντα το ενδεχόμενο να συναντήσουμε κίνηση στο δρόμο λόγω τριημέρου, προτιμούμε να πιάσουμε Εθνική οδό από το ύψος της Λαμίας και να αφήσουμε πίσω την ιδέα να περάσουμε από λίμνη Πλαστήρα.

Τελευταία στάση κοντά στον Δομοκό για αναπλήρωση υγρών σε μια δροσερή καφέ-ταβέρνα την οποία αναζητούσαμε για αρκετά χιλιόμετρα.

Ευτυχώς η Εθνική οδός δεν έχει την περίσσια κίνηση και σύντομα βρισκόμαστε έξω από το πλοίο «Λισσός» της ΑΝΕΚ Lines. Επιβίβαση, μπανάκι και ένα γρήγορο flash back χαζεύοντας τις φωτογραφίες που τραβήξαμε.

Τίτλοι τέλουςΚλείνουμε με ένα κοινό συμπέρασμα ή καλύτερα επιβεβαίωση, που κάναμε κατά τη διάρκεια του μικρού οδοιπορικού μας: «Τα πιο όμορφα μέρη κρύβονται δίπλα μας και περιμένουν να τα ανακαλύψουμε…»

Πρωταγωνίστησαν οι:
Αγγελάκης Νίκος, Fazer 600
Καλαντζάκης Γιώργος, Fazer 600
Μαυριγιαννάκης Στέλιος, V-Strom 650
Οικονομάκης Στέλιος, TDM 900

Συμμετείχαν εκτάκτως και έκαναν την μικρή μας βόλτα ακόμα πιο όμορφη:
Κώστας, V-Strom 650
Μιχάλης, προσεχώς με GSXR750 (θα ‘ρθουμε Ιωάννινα για τα καλορίζικα -ευκαιρία ψάχναμε-)
Δημήτρης, TDM 900
Στέλλα, χωρίς 2 τροχούς αλλά με απίστευτη διάθεση και ένα τεράστιο χαμόγελο
Σας ευχαριστούμε για την όμορφη παρέα σας

Τέλος ένα μεγάλο ευχαριστώ στην ΑΝΕΚ Lines για την ευγενική προσφορά της όσο αναφορά τα ακτοπλοϊκά μας εισιτήρια.

Χρήσιμοι σύνδεσμοι:
Track log & σημεία ενδιαφέροντος (κοινώς POIs) (Mapsource format)
Track log & σημεία ενδιαφέροντος (κοινώς POIs) (Google Earth format)
Προτάσεις για πεζοπορίες στα Ζαγοροχώρια
Πληροφορίες για τα Ζαγοροχώρια

Το εκδρομικό φιλοξενείτε με διαφορετικό φωτογραφικό υλικό και στο αδελφό site του Counter Steer

Submit in…:
| | | | | |
| | | | | |