Κείμενο: Στέλιος Οικονομάκης
Φωτογραφίες: Στέλιος Οικονομάκης, Ελένη Λειβαδιτάκη, Θεόδωρος Λεκάκος , Δημήτρης Αναστασάκης

Είναι η τρίτη φορά που σβήνω τον πρόλογο και ξαναρχίζω το οδοιπορικό απ’ την αρχή. Είναι τόσο πολύπλοκες οι εικόνες και τα συναισθήματα που έχω μαζέψει απ’ την φετινή μας εξόρμηση που περιέργως κωλύομαι να τα μεταφέρω σε χαρτί. Ας προσπαθήσω για τέταρτη φορά, αφήνοντας τα θαυμαστικά και τους φανταζέ προλόγους και απλά βάζοντας τα πράγματα σε μια σειρά.

Η μοτοπαρέα μας φέτος είχε αρκετές απώλειες. Διάφορες υποχρεώσεις και κολλήματα κράτησαν αρκετούς από τους «συνήθεις ύποπτους» στην βάση τους. «Ζωντανοί» παρέμειναν τέσσερις ταξιδευτές με 3 μοτοσακά. Ο Μήτσος με KTM Adventure 990, o Θοδωρής με την Ελένη με Fazer 1000 και ο υπογράφων αυτών το γραμμών, Στέλιος με TDM 900.
Η προετοιμασία μας κράτησε πάνω από ένα εξάμηνο καθώς όλα ήταν λίγο πιο δύσκολα. Κακή χαρτογράφηση, λιγότερες πληροφορίες, λιγότερες επιλογές σε καταλύματα, διαβατήρια, ευρωπαϊκά διπλώματα και άλλα μικρότερα, τα οποία μας κράτησαν απασχολημένους για πάνω από έξι μήνες.

5 Αυγούστου, Χανιά – Πειραιάς
Η τελευταία μέρα πάντα περνάει χωρίς να το καταλάβω, καθώς οι τελευταίες εκκρεμότητες με κρατάν απασχολημένο καθ’ όλη την διάρκεια της. Πριν λοιπόν καλά-καλά το καταλάβω οι συνταξίδευες μου καταφθάνουν στο σπίτι μου και μετά από ένα σύντομο έλεγχο βασικού εξοπλισμού αναχωρούμε προς το λιμάνι της Σούδας.

Αναμνηστικές φωτογραφίες και επιβίβαση εις το καράβι, προσπαθώντας να παρκάρουμε κάπου ώστε να βγούμε όσο πιο νωρίς γίνετε το πρωί. Τσουγκρίζουμε τις καθιερωμένες μας πια μπύρες, αποχαιρετάμε τα Χανιά και σύντομα οδεύουμε για νάνι καθώς το πρωί έχουμε να διανύσουμε πάνω από 700 χιλιόμετρα.

6 Αυγούστου, Πειραιάς – Οχρίδα (χλμ 724)

Παραδόξως η θέση που επιλέξαμε για παρκάρισμα ήταν σωστή και η αποβίβαση μας πρωινή-πρωινή. Εκμεταλλευόμενοι την πρωινή δροσιά, ξεχυνόμαστε στο δρόμο για να καταπιούμε όσα περισσότερα χιλιόμετρα μπορούμε.
Την μονότονη διαδρομή που έχουμε να διανύσουμε έρχεται να σπάσει η συνάντηση με τον φίλο Γιώργο στο ύψος της Χαλκίδας, ο οποίος τράβαγε για Αλεξανδρούπολη.

Πρώτη στάση στις Θερμοπύλες για καφέ και βενζίνα και κουβεντούλα με τον νέο συνταξιδευτή μας. Ξανακαβαλάμε τα μοτοσακά μου και συνεχίζουμε μέχρι το ύψος της Λάρισας όπου και αποχαιρετούμε τον Γιώργο.

Το πρώτο κύμα του ανακοινωθέν καύσωνα γίνετε αισθητό καθώς διασχίζουμε σημειωτών την Λάρισα. Ευτυχώς απ’ εκεί και πάνω ο δρόμος είναι ανοικτός και πιο γραφικός και χωρίς καλά-καλά να το καταλάβουμε βρισκόμαστε στο συνοριακό φυλάκιο την Νίκης. Ο Έλληνας συνοριοφύλακας μας ρωτά αν έχουμε διαβατήρια και πράσινες κάρτες και αφού του γνέφουμε καταφατικά μας κάνει νόημα να περάσουμε. Στο Σκοπιανό φυλάκιο συμπληρώνουμε μια κάρτα εισόδου την οποία μας σφραγίζουνε, τσεκάρουνε τα διαβατήρια μας και τις πράσινες κάρτες και δίχως καθυστέρηση συνεχίζουμε το οδοιπορικό μας στα Σκόπια, Φύρομ, Μακεδονία ή όπως θέλει να τα ονομάσει ο καθένας μας. Δεν θα ασχοληθώ με το θέμα της ονομασίας, απλώς θα παραθέσω μια φωτογραφία από το συνοριακό φυλάκιο η οποία ανακοινώνει τις εργασίες νέο φυλακίου με κονδύλια της Ευρωπαϊκής Ένωσης και η οποία έντεχνα αποφεύγει να αναφέρει κάποια ονομασία.

Ακολουθούμε την διαδρομή προς Bitola μέσο ενός στενού, μέτριου σε ποιότητα ασφάλτου αλλά γραφικού δρόμου. Παρέα μας οι Ελληνικές πινακίδες σε αρκετά καταστήματα και κέντρα διασκέδασης.

Το πλάνο συμπληρώνετε από αυτοκίνητα παλιά, ξεχασμένα θα έλεγα και από άμορφες πολυκατοικίες όπως αυτήν της φωτογραφίας παρακάτω.

Για την Οχρίδα υπάρχουν 2 διαδρομές. Η γρήγορη αλλά -μάλλον- αδιάφορη και η αργή, η οποία γλύφει την βορινή πλευρά της Μεγάλης Πρέσπας και της λίμνης Οχρίδας. Μιας και ο χρόνος μας παίρνει επιλέγουμε την δεύτερη και σύντομα πλησιάζουμε τη Μεγάλη Πρέσπα.

Ο δρόμος συνεχίζει να είναι μέτριος αλλά το τοπίο μαγευτικό. Βρίσκουμε ένα όμορφο πλάτωμα για την πρώτη μας στάση και για να σβήσουμε τις καλλιτεχνικές μας ανησυχίες.

Ακολουθούμε ένα στενό και κακό δρόμο προς την λίμνη Οχρίδα, ο οποίος σκαρφαλώνει στα 1600 μέτρα και μας χαρίζει μια μαγευτική θέα προς την λίμνη αρχικά της Μεγάλης Πρέσπας…

Και στη συνέχεια της λίμνης Οχρίδας. Αρκετός κόσμος χαζεύει την θέα και μερικοί τολμηροί ασχολούνται με το σπορ του παρά πέντε.

Συνεχόμενες απότομες φουρκέτες μας οδηγούν δίπλα στη λίμνη και ύστερα από ένα μίνι συμβούλιο αποφασίζουμε να τραβήξουμε νότια προς την γραφική εκκλησία του Sveti Naum. Δυστυχώς η πρόσβαση προς αυτήν ήταν αδύνατη λόγο κάποιας κοσμοπολίτικης παραλίας που βρισκόταν ακριβώς πριν από αυτήν. Για να πλησιάσουμε θα έπρεπε να αφήσουμε τι μοτοσικλέτες μας και να συνεχίσουμε με τα πόδια, πράγμα ολίγον επικίνδυνο λόγω ότι τα πράγματα μας δεν ήταν ασφαλές.

Πορεία λοιπόν βόρεια προς Οχρίδα, μέσο δεκάδων τουριστικότατων θέρετρων τα οποία φυσικά έσφυζαν από κίνηση. Γύρω στις 16:30 φτάνουμε στο ξενοδοχείο μας (Hotel Tino) το οποίο βρίσκετε δίπλα στην λίμνη. Τάχιστη τακτοποίηση και εξόρμηση στην γεμάτη από τουρισμό πόλη της Οχρίδας.

Οι Ελληνικές φίρμες δίνουν και εδώ φυσικά το παρόν. Τα «σαραβαλάκια» μαγνητίζουν και πάλι τους φακούς μας.

Περπατάμε δίπλα στην λίμνη επισκεπτόμενοι αρχικά την εκκλησία της Αγίας Σοφίας

Στη συνέχεια το γραφικό εκκλησάκι του Αγίου Ιωάννη του Θεολόγου το οποίο κυριολεκτικά κρέμεται πάνω από την λίμνη

Ανηφορίζουμε περνώντας από την εκκλησία του Κοσμά και Δαμιανού και από το αρχαίο θέατρο

Και κατηφορίζουμε προς το πολυσύχναστο πεζόδρομο.

Οι Ελληνικές φίρμες δίνουν και πάλι το παρόν.

Το περπάτημα μας έχει ανοίξει αρκετά την όρεξη και ακολουθούμε την συμβουλή του Lonely Planet, το οποίο αναφέρει ότι η πιτσαρία του Leonardo φτιάχνει την καλύτερη και φτηνότερη πίτσα στην περιοχή. Οι πίτσες και οι μακαρονάδες δεν αργούν να φτάσουν στα τραπέζια μας και φυσικά δεν αργούν να καταναλωθούν. Φυσικά με την συνοδεία της τοπικής μπύρας Skopje.
Για 4 μακαρονάδες, 2 πίτσες, 1 σαλάτα και 8 μπύρες πληρώνουμε το υπέρογκο ποσό των 38,55€ και συνεχίζουμε γελώντας την βόλτα μας….

Η κούραση σε συνδυασμό με την δύσκολη αυριανή διαδρομή δεν αργεί να μας οδηγήσει πίσω στο ξενοδοχείο μας. Πριν εναποθέσουμε τα κορμιά μας λιπαίνουμε τις αλυσίδες των μοτοσακών μας και τα ασφαλίζουμε όσο καλύτερα μπορούμε καθώς το πάρκινγκ του ξενοδοχείου μας είναι σε εξωτερικό χώρο.

7 Αυγούστου, Οχρίδα – Ντουμπρόβνικ (χλμ 425)

Κατά το σχεδιασμό αυτής της εκδρομής είχα ακούσει τα όσα για την Αλβανία. Κακοί δρόμοι και κάκιστη οδική συμπεριφορά ήταν τα σύνηθες που άκουγα, μέχρι που κάποιοι μου έλεγαν ότι δεν υπάρχει περίπτωση να φτάσω στο Ντουμπρόβνικ. Εγώ πάλι άκουσα τους πάντες, έψαξα το net για πληροφορίες και τελικά πείσμωσα να διαψεύσω τους αντιρρησίες.

Αναχωρούμε προυνό-προυνό μετά φυσικά από ένα πλούσιο πρωινό, αρχικά προς Struga και μετά προς τα σύνορα για Αλβανία. Το τελευταίο κομμάτι της διαδρομής από Struga προς σύνορα είναι υπέροχο. Στα σύνορα προσπερνάμε την ουρά, καθώς έχει λίγη κίνηση, και αράζουμε δίπλα στο Σκοπιανό φυλάκιο. Ένας αστυνομικός μας ρωτάει με τρόπο αν έχουμε €. «Δεν έχουμε» του απαντώ, «μόνο κάρτα, € στην τράπεζα» και απογοητευμένος μας δείχνει τον κισσέ με τον τελωνιακό. Ο πιτσιρικάς τελωνειακός κάτοχος ενός GSXR 600 μας εξυπηρετεί τάχιστα και συνεχίζουμε προς το Αλβανικό συνοριακό σταθμό.
Στην Αλβανική πλευρά παρκάρουμε δίπλα στον σταθμό και οδηγούμαστε σε ένα παραπλήσιο κιόσκι στο οποίο ευτυχώς περιμένει μικρή ουρά. Σύντομα βρισκόμαστε μπροστά στον υπάλληλο ο οποίος μας ζητάει με σπαστά Αλβανοαγγλικά διαβατήριο και πράσινη κάρτα. Ελέγχει, σφραγίζει και μας ζητάει κάτι ακόμα που αρχικά δεν το καταλαβαίνουμε. Στην πορεία πιάνουμε ότι ζητάει λεφτά για τα διόδια, τα οποία όπως γνωρίζουμε είναι 10€ ανά μοτοσικλέτα + 2€ ανά επιβάτη. Ο Μήτσος τους σπρώχνει ένα 10€ και τα μάτια τους βγάζουν φωτιές. Μετά από ένα σύντομο διάλογο μας κάνουν νόημα ότι τα λεφτά αυτά φτάνουν και για τους τέσσερις και μας δίνουν τα χαρτιά μας αποχαιρετώντας μας με χαμόγελα. Από ότι καταλάβαμε θα μπορούσαμε να την βγάλουμε και φτηνότερα αλλά και πάλι με βάση τα δεδομένα μας είμαστε στο κέρδος.

Η όμορφη διαδρομή των Σκοπίων, συνεχίζει και στην Αλβανία, αρχικά περνώντας δίπλα από αρκετά πολυβολεία….

Και στη συνέχεια μέσο μιας γραφικής διαδρομής μέχρι το Elbasan. Τα περισσότερα αυτοκίνητα που συναντήσαμε ήταν με Ελληνικές πινακίδες, ενώ εντύπωση μας έκανε τα στολισμένα αυτοκίνητα που κουβαλούσαν γαμπρό ή νύφη, πηγαίνοντας κομμάτια για μεγάλες αποστάσεις.

Τις Ελληνικές πινακίδες των αυτοκινήτων συνοδεύουν Ελληνικά πρατήρια καυσίμων. Το κλίμα μυρίζει Ελλάδα….

Η διαδρομή μέχρι το Ελμπασάν υπέροχη…

Επίσημο επάγγελμα της Αλβανίας θα πρέπει να είναι το πλύσιμο αυτοκινήτων. Πρέπει να συναντήσαμε πάνω από 100 πιτσιρικάδες με λάστιχα και σε ελάχιστες περιπτώσεις με κάτι πεπαλαιωμένα πιεστικά, να προσπαθούν με διάφορους μεθόδους να κεντρίσουν το ενδιαφέρον μας. Το κορυφαίο βέβαια είναι ότι τα λάστιχα τους δεν έκλειναν ποτέ. Απλά τα σφήνωναν ανάμεσα σε πέτρες δημιουργώντας αυτοσχέδια σιντριβάνια…

Τα περισσότερα σπίτια που συναντάμε στην διαδρομή μας είναι στα τούβλα, αλλά είναι κατοικημένα! Οι γνωστές πολυκατοικίες των Σκοπίων κάνουν την εμφάνιση τους μόλις φτάνουμε στο Ελμπασάν, με την μόνη διαφορά ότι σοβατισμένη και βαμμένη μόνη η πρόσοψη. Το υπόλοιπο στα τούβλα, όπως βλέπετε και στην φωτογραφία παρακάτω…

Μια γραφική ορεινή διαδρομή ενώνει το Ελμπασάν με τα Τίρανα. Αν και μέχρι τώρα η ποιότητα την ασφάλτου ήταν πολύ καλή, στην ορεινή διαδρομή προς Τίρανα συναντάμε πολλές λακκούβες οι οποίες μας κουράζουν και μας οδηγούν στην πρώτη μας στάση κάπου στην κορυφή του βουνού σε ένα όμορφο καφέ-εστιατόριο.

Παραγγέλνουμε στα Ελληνικά, πληρώνουμε σε €, μιας και δεν έχουμε κάνει συνάλλαγμα και κατηφορίζουμε προς Τίρανα.

Στην πρωτεύουσα της Αλβανίας γίνετε χαμός από έργα και κίνηση. Αν και από το navigator απουσιάζουν οι χάρτες της πόλης, δεν δυσκολευόμαστε να βρούμε το δρόμο προς το κέντρο. Η Ελένη φωτογραφίζει καθοδόν καθώς η στάση θεωρείται δύσκολη.

Ο κεντρικός δρόμος που διασχίζει τα Τίρανα έχει τρεις λωρίδες ανά κατεύθυνση, στις οποίες κυκλοφορεί από Hammer μέχρι κάρο. Για του λόγου το αληθές:

Οκ, δεν είναι κάρο αλλά συναντήσαμε και τέτοια. Απλά δεν προλάβαμε να τα φωτογραφήσουμε.

Οι πληροφορίες μας λέγανε ότι ο δρόμος από Τίρανα μέχρι Shkoder είναι μαρτύριο.

Κάποια έργα στην αρχή αυτού του δρόμου λίγο πριν το αεροδρόμιο μας ανησυχούν αρχικά, αλλά γρήγορα ο δρόμος στρώνει. Η διαδρομή είναι μια βαρετή ευθεία 100 περίπου χιλιομέτρων, με μια λωρίδα ανά κατεύθυνση, με αρκετή κίνηση και πολλά μπλόκα. Συναντήσαμε 4 ραντάρ αλλά σε όλα μας είχαν προειδοποιήσει, αναβοσβήνοντας μας τα φώτα, νωρίτερα.

Η «απέραντη» ευθεία φτάνοντας στην Shkoder λαμβάνει τέλος και εμείς στρίβουμε προς Μαυροβούνιο διασχίζοντας πάνω από μια παλιά ξύλινη γέφυρα τον ποταμό Buna.Τα αντιθέτως διερχόμενα οχήματα ανέβαζαν τον βαθμό δυσκολίας διάσχισης της προαναφερόμενης γέφυρας.

Το τοπίο αλλάζει δραματικά στην απέναντι όχθη του ποταμού. Άδειοι δρόμοι, μέτριοι σε ποιότητα, με συνεχόμενες στροφές και με μπόλικο πράσινο να μας κάνει παρέα για τα λίγα χιλιόμετρα που μας χωρίζουν με τα σύνορα του Μαυροβουνίου.

1η στάση στο Αλβανικό Φυλάκιο. Σύντομος έλεγχος διαβατηρίων και μετάβαση στο δίπλα κισσέ. Μας ζητάνε κάτι που δεν καταλαβαίνουμε…. Τους δείχνουμε ότι έχουμε και δεν έχουμε. Διαβατήριο, πράσινη κάρτα, ευρωπαϊκό δίπλωμα και ότι άλλη χαρτούρα κουβαλάμε μαζί μας. Δεν τους κάνει τίποτα απ’ αυτά…. Εν τέλη πιάνοντας κάποιες λέξεις καταλαβαίνουμε ότι μας ζητάνε κάποια απόδειξη που έπρεπε να είχαμε πάρει κατά την είσοδο μας στην Αλβανία. Τους εξηγούμε ότι δεν μας έδωσαν και αντιδράνε λες και διαπράξαμε κάποιο έγκλημα…. Και πάνω που αρχίζει να περνάει απ’ το μυαλό μου ότι «εδώ θα μείνουμε», «αυτό ήταν το τέλος του ταξιδιού», μας ζητάν 3 ολόκληρα € για να περάσουμε… Προσπαθώντας να πνίξω το γέλιο μου τα σπρώχνω στο κισσέ και καβαλάω την μοτοσικλέτα μου προς το φυλάκιο του Μαυροβουνίου.
Παρακάμπτουμε την μικρή ουρά φτάνοντας μπροστά στο φυλάκιο, όπου ο υπάλληλος φέρνει την σφραγίδα απ’ τον κισσέ και μας σφραγίζει τα διαβατήρια χωρίς καν να τα ελένξει.

Τα πρώτα μας «βήματα» στο έδαφος του Μαυροβουνίου, θυμίζουν έντονα τα τελευταία μας χιλιόμετρα επί Αλβανικού εδάφους. Ίδια ησυχία και ίδια ποιότητα ασφάλτου. Όλα αυτά μέχρι να φτάσουμε στο ύψος του Bar (δεν είναι American Bar, πόλη είναι).

Η αρκετή κίνηση ιδίως μέσα στις πόλεις και οι παραλίες τίγκα σε ομπρελοκαθίσματα συνθέτουν ένα γνώριμο σε εμάς τους νησιώτες τοπίο. Τι διαφορά κάνουν οι φρεσκοστρωμένοι δρόμοι και τα γραφικά χωριουδάκια όπως το Sveti Stefan που βλέπετε στην φωτογραφία παρακάτω.

Συνεχίζουμε φτάνοντας στον τεράστιο όρμο του Kotor τον οποίο διασχίζουμε με καραβάκι καθώς αν επιλέγαμε οδικός θα κάναμε περίπου +40 χιλιόμετρα. Το καραβάκι κάνει περίπου 5 λεπτά να τον διασχίσει και κοστίζει 1,5€ ανά μοτοσικλέτα. Οι επιβάτες δεν πληρώνουν.

Η έξοδο μας από το Μαυροβούνιο είναι μια ολιγόλεπτη διαδικασία, δεν συμβαίνει όμως το ίδιο με την είσοδο μας στην Κροατία. Η ουρά που αναμένει στα σύνορα είναι πάνω από 3 χιλιόμετρα και φυσικά γκρινιάζει που την προσπερνάμε και προσπαθούμε να χωθούμε δίπλα στο φυλάκιο. Εν τέλη καταφέρνουμε να χωθούμε χωρίς βέβαια να γλιτώσουμε κάποια φραστικά επεισόδια και περνάμε δίχως έλεγχο καθώς μόλις ο υπάλληλος -που τα έχει δει όλα απ’ την τρελή κίνηση- βλέπει Ελληνικά διαβατήρια μας κάνει νόημα να περάσουμε συμπληρώνοντας την τρομερή ατάκα «I don’t care!»

Από ότι καταλάβαμε, λόγω ότι το Μαυροβούνιο είναι αρκετά πιο φτηνό απ την Κροατία, γίνετε τρελός έλεγχος σε οποιοδήποτε αυτοκίνητο με Κροατικές πινακίδες περάσει απ’ αυτά τα σύνορα. Το θέμα είναι πως δεν οδηγούν το ελεγχέν αυτοκίνητο δεξιά η αριστερά του φυλακίου, αλλά το ελέγχουν επί τόπου κωλύοντας όλη την κυκλοφορία των οχημάτων. Σε οχήματα με πινακίδες της Ευρωπαϊκής Ένωσης δεν υπάρχει κανένας απολύτως έλεγχος…

40 χιλιόμετρα μας χωρίζουν από τον σημερινό προορισμό μας που δεν είναι άλλος από το «Διαμάντι της Αδριατικής» κατά το Λόρδο Βύρωνα ή κοινώς το Ντουμπρόβνικ. Χιλιόμετρα που δεν αργούμε να καταπιούμε, παρκάροντας έξω από το ξενοδοχείο μας (Ivka) στις 18:30.

Τακτοποιούμαστε και αποφασίζουμε να πάμε μια βόλτα στην περιοχή Lapad, η οποία βρίσκετε πολύ κοντά στο ξενοδοχείο μας και να αφήσουμε την παλιά πόλη για αύριο, μιας και θα μείνουμε τρία βράδια στο Ντουμπρόβνικ.

Σύντομα περπατάμε στον πεζόδρομο της Lapad ψάχνοντας ταυτόχρονα κάπου για να σβήσουμε την πείνα μας. Δεν βρίσκουμε κάτι να μας γεμίζει το μάτι και συμβουλευόμαστε για ακόμα μια φορά το Lonely Planet. Το 1ο εστιατόριο που προτείνει αδυνατούμε να το εντοπίσουμε, ενώ τα άλλα δύο της περιοχής βρίσκονται αρκετά μακριά. Περπατάμε προς αυτά και επιλέγουμε το Eden λόγω της θέας που είχε. Φαγητό νόστιμο μεν, αλλά σε μικρές μερίδες και όχι σε τόσο φτηνή τιμή. Πεινασμένοι ακόμα περπατάμε στον πεζόδρομο προσπαθώντας να γεμίσουμε το κενό στα στομάχια μας με φτηνό παγωτό…

8 Αυγούστου, Ντουμπρόβνικ
Η αρχική μας απόφαση ήταν να επισκεφτούμε την παλιά πόλη χρησιμοποιώντας τα μέσα μαζικής μεταφοράς, μιας και το ξενοδοχείο μας απέχει 5 χιλιόμετρα απ’ αυτή. Ο λόγος που αποκλείσαμε τις μοτοσικλέτες μας ήταν ένα εκδρομικό που είχα διαβάσει στο moto.gr όπου τα κράνη των παιδιών είχαν κάνει φτερά και ας ήταν κλειδωμένα πάνω στις μοτοσικλέτες τους. Η απόφαση μας εγκαταλείφτηκε γρήγορα, καθώς το λεωφορείο δεν έλεγε να περάσει και όταν τελικά πέρασε ήταν τόσο γεμάτο που έφερνε στο νου μου τα λεωφορεία της Αθήνας πριν μια 15ετία.
Χρησιμοποιώντας λοιπόν τις μοτοσικλέτες μας φτάνουμε έξω απ’ την παλιά πόλη και παρκάρουμε εύκολα έξω απ’ αυτήν. Φορτώνουμε τα κράνη μας (προσέχουμε για να έχουμε) και αρχίζουμε την εξερεύνηση σε αυτήν.

Περνώντας την κεντρική πύλη συναντάς το κεντρικό πεζόδρομο με το σιντριβάνι του Onofrio στα δεξιά σου.

Στο βάθος του πεζόδρομου συναντάμε το άγαλμα ενός θρυλικού ιππότη ονόματι Orlando Furioso καθώς και το ομώνυμο καμπαναριό. Πίσω από το άγαλμα δεσπόζει η εκκλησία του St. Blaze, ενώ δίπλα στο καμπαναριό βρίσκετε το Sponza Palace.

Ανατολικότερα συναντάμε το όμορφο λιμάνι ενώ λίγο πιο νότια βρίσκετε το Rector’s Palace και ο καθεδρικός ναός της Κοίμησης της Θεοτόκου.

Συνεχίζουμε την περιήγηση μας με μια βόλτα στα τοίχοι της παλιάς πόλης (είσοδος ~7€). 2 περίπου χλμ μαγευτικής ομορφιάς με καταπληκτικές εικόνες τόσο απ’ την παλιά πόλη, όσο και από την Αδριατική.

Οποιοσδήποτε κάνει αυτόν τον κύκλο στα τοίχοι, δεν μπορεί να χάσει το café Buza το οποίο κρέμεται έξω απ’ τα τοίχοι της παλιάς πόλης.

Μια τρύπα στον τοίχο οδηγεί στο γραφικό café όπου και αράζουμε για να απολαύσουμε την παγωμένη μπύρα μας.

Η συνέχεια της ημέρας μας βρίσκει να εξερευνούμε την πόλη με τις μοτοσικλέτες μας. Αρχικά γυρίζουμε την περιοχή Babin Kuk και στη συνέχεια κατευθυνόμαστε προς το λιμάνι. Χαζεύουμε τα τεράστια κρουαζιερόπλοια και συνεχίζουμε περνώντας κάτω απ’ την φημισμένη γέφυρα, φτάνοντας μέχρι το κοντινό χωριό Komolac.

Δίχως να βρούμε κάποια παραλία που να μας εντυπωσιάσει επιστρέφουμε στο ξενοδοχείο για ολιγόωρη ξεκούραση πριν πάρουμε μια γεύση από την νυχτερινή ζωή της παλιάς πόλης.

Η παλιά πόλη σφύζει από ζωή και το βράδυ. Γυρίζουμε τα σοκάκια ψάχνοντας εν τέλη επιτυχώς την πιτσαρία Mea Culpa. Πεντανόστιμες πίτσες σε πολύ χαμηλές τιμές.

Το nightlife μας ξεκινά με ποτάκι σε ένα μπαρ με ζωντανή μουσική πριν καταλήξουμε στην disco Latino Fuego η οποία βρίσετε ακριβώς πριν την είσοδο της παλιάς πόλης. Τυχαίνουμε σε βραδιά της Stella Artois με φτηνή μπύρα και όμορφα κορίτσια που μοίραζαν διάφορα δώρα αν απαντούσες σωστά σε κάποιες ερωτήσεις που σου έκαναν μέσο ενός PDA. Με την βοήθεια της κοπέλας απάντησα 5 σωστές ερωτήσεις στα Κροατικά (3 εγώ και 2 αυτή) για να κερδίσω ένα XXL μπλουζάκι όπου χωρούσε όλη η παρέα μας μέσα… Μπλουζάκια κέρδισαν και όλοι οι αρσενικοί συνταξίδευες μου με την μόνη διαφορά πως η κοπέλα βρήκε πως γυρίζει το μενού του PDA στα Αγγλικά…

9 Αυγούστου, γύρος Μαυροβουνίου (χλμ 348)

Αν έβαζα τίτλους σε κάθε ημέρα, ο τίτλος για την σημερινή θα ήταν «Το άλλο Μαυροβούνιο». Είδαμε καθοδόν προς Ντουμπρόβνικ το πλούσιο και τουριστικότατο Μαυροβούνιο, σήμερα θα εξερευνούσαμε λίγο πιο βόρεια.

Πρώτη στάση λίγο έξω απ’ το Ντουμπρόβνικ για μια όμορφη φωτογραφία της παλιάς πόλης και συνέχεια προς τα σύνορα για Βοσνία. Οι διαδικασίες τυπικές, οι υπάλληλοι φιλικότατοι και σύντομα βρισκόμαστε να κινούμαστε μέσο μιας όμορφης διαδρομής προς την πόλη Trebinje.
Διασχίζουμε την πόλη και ακολουθούμε μια καταπληκτική διαδρομή δίπλα στον ποταμό Trebisnjica. Οι στάσεις για φωτογραφίες αρκετές…

Πλησιάζοντας προς τα σύνορα του Μαυροβουνίου η διαδρομή γίνετε ορεινή. Η εναλλαγή των εικόνων μας έχει ήδη μαγέψει…

Οι Βόσνιοι συνοριακοί υπάλληλοι «τσακίζουν» την γλώσσα τους προσπαθώντας αστειευόμενοι να διαβάσουν τα επίθετα μας στα διαβατήρια, αλλά οι του Μαυροβουνίου τυπικοί και αργόσχολοι. Ξεμπερδεύουμε και με δαύτους και συνεχίζουμε την όμορφη ορεινή διαδρομή μέχρι να εμφανιστεί μπροστά μας η λίμνη Slano η οποία βρίσκετε πολύ κοντά στην μεγαλούπολη Niksic.

Την ομορφιά του τοπίου προσπαθούν να χαλάσουν τα μαύρα σύννεφα που κάνουν την εμφάνιση τους στο βάθος, συνοδευόμενα από αρκετά αστραπόβροντα. Λόγω του πρωινού ήλιου τα αδιάβροχα μας -εκτός αυτά του Μήτσου- έχουν μείνει στο ξενοδοχείο. Την βρόχα δεν την γλιτώνουμε, αλλά πόσο δα μπορεί να κρατήσει μια καλοκαιρινή βρόχα;

Κατηφορίζουμε προς Niksic και στρίβουμε προς Podgorica. Ο δρόμος βρεγμένος και σε κακή κατάσταση. Το πρόγραμμα μας περιλαμβάνει επίσκεψη στο μοναστήρι του Ostroq και μιας και ο καιρός βρίσκετε ακόμα μπροστά μας, αποφασίζουμε να το ακολουθήσουμε.

Ανηφορίζουμε για 10 περίπου χιλιόμετρα προς το μοναστήρι μέσο ενός πολύ στενού, γεμάτου λακκούβες και με αρκετή κίνηση δρόμου για να φτάσουμε κοντά στο μοναστήρι το οποίο έσφιξε από κίνηση.

Οι περισσότεροι επισκέπτες ανέβαιναν τα τελευταία 2 χιλιόμετρα με τα πόδια λόγω μάλλον κάποιου τάματος. Εμείς περπατάμε για καμιά 500 μέτρα από το πάρκινγκ μέχρι το μοναστήρι…

Όμορφο μεν, αλλά οι ορδές του κόσμου σε συνδυασμό με την εμπορευματοποίηση του, μας κάνουν γρήγορα να γυρίσουμε πλάτη. Πριν κατηφορίσουμε κάτι πιτσιρίκια μας ζητάν να βγάλουν φωτογραφίες με τις μοτοσικλέτες μας. Δεν μπορούμε φυσικά να αρνηθούμε σε ένα παιδικό όνειρο….

Οι πρώτες ψιχάλες πέφτουν με το που ξεκινά η κατάβαση. Ο καιρός κλείνει ακόμα περισσότερο και οι ψιχάλες δεν αργούν να γίνουν χαλάζι. Ψάχνω κάπου να προφυλαχτούμε επειγόντως αλλά μάταια. Έχουμε γίνει ήδη παπιά όταν καταφέρνουμε να προφυλαχτούμε κάτω από μια παράγκα.

Ρίχνει όχι απλά καρέκλες αλλά σαλονοτραπεζαρίες και σύνθετα.

Χαλάζι σε μέγεθος δοντιού όπως βλέπετε στην φωτογραφία.

Η μπόρα κρατάει για περίπου 30 λεπτά και εμείς περιμένουμε υπομονετικά να κοπάσει. Κατηφορίζουμε και συνεχίζουμε υπό ψιλής βροχής μέχρι το χωριό Danilovgrad. Στρίβουμε προς Kotor αποφεύγοντας τον καιρό που συνέχιζε την πορεία του νοτιοανατολικά. Ο δρόμος που ακολουθούμε για 20 περίπου χιλιόμετρα είναι υπερβολικά στενός και σε χείριστη κατάσταση. Συναντήσαμε και μια πινακίδα που προειδοποιούσε για ναρκοπέδιο αλλά δυστυχώς δεν την φωτογραφήσαμε…
Φτάνοντας στο χωριό Cevo ο δρόμος βελτιώνετε και μας δίνει τη δυνατότητα να απολαύσουμε το μεγαλύτερο φιόρδ της Νότιας Ευρώπης και την υπέροχη κάθοδο προς Kotor.

Δυστυχώς αναγκαζόμαστε να ξαναπεράσουμε από το ίδιο συνοριακό φυλάκιο της προχτεσινής ταλαιπωρίας. Η κατάσταση σήμερα είναι χειρότερη αλλά εμείς καταφέρνουμε να περάσουμε έστω και αν μας στόλισαν πάλι. Αυτό που μου έκανε πάντως εντύπωση είναι ότι δεν συνάντησα ουδέ μια μοτοσικλέτα σε αυτό το συνοριακό φυλάκιο. Όσο και αν έψαξα πάντως στο internet δεν βρήκα καμία σύντομη εναλλακτική διαδρομή.

Έχει ήδη σουρουπώσει όταν επιστρέφουμε στο ξενοδοχείο. Μπανιαριζόμαστε τάχιστος και οδεύουμε για μάσα σε ένα Μεξικάνικο εστιατόριο -απέναντι από την πιτσαρία Mea Culpa που φάγαμε της προηγούμενη- ονόματι Poco Loco. Εντυπωσιακές μερίδες αλλά αγενέστατο προσωπικό. Πλερώνουμε σε € -το οποίο μπορεί να θεωρηθεί και το εθνικό τους νόμισμα- μιας και δεν δεχόταν κάρτα και αράζουμε για ένα σύντομο ποτάκι σε κάποιο μπαρ στα σοκάκια της παλιάς πόλης.

10 Αυγούστου, Ντουμπρόβνικ – Sibenik (χλμ 295)

Αναχωρούμε γύρω στις 10:30 ακολουθώντας την ακτογραμμή των Δαλματικών ακτών. Αρχικά περνάμε πάνω απ’ την γέφυρα του Ντουμπρόβνικ…

Η διαδρομή όμορφη αλλά με αρκετή κίνηση. Είναι η πρώτη μέρα που συναντήσαμε ένα σεβαστό αριθμό μοτοσικλετών στο διάβα μας.

Η ακτογραμμή περιλαμβάνει και μερικά χιλιόμετρα που ανήκουν στην Βοσνία. Στα εκεί συνοριακά φυλάκια δεν υπήρχε κανένας έλεγχος. Απλά ελαττώσαμε ταχύτητα και περιμέναμε το νόημα του συνοριοφύλακα για να περάσουμε. Πρώτη μας στάση πάνω από την όμορφη λίμνη Bacinska Jezera.

Highlights τα καμένα δέντρα από τις περυσινές φωτιές, όπου το τελευταίο δέντρο το έβρεχε κυριολεκτικά το κύμα, τα δεκάδες νησάκια και το ασυνήθιστο για εμάς φαινόμενο, με τον κόσμο να ξαπλώνει σε προβλήτες και βράχια, λόγω της απουσίας κάποιας παραλίας με άμμο.

Εν τέλη φτάνουμε στο ξενοδοχείο μας (Villa Daniela) το οποίο στην βρίσκετε Brodarica, μερικά χιλιόμετρα έξω από το Sibenik. Η βίλα δεν καταφέρνει να μας εντυπωσιάσει, χωρίς όμως και να μας απογοητεύσει. Λόγω του εθνικού πάρκου που υπάρχει κοντά, τα ξενοδοχεία είναι αρκετά ακριβά και δυσεύρετα. Επιλογές υπήρχαν λίγες και όλες ήταν σε sobe, κοινώς ενοικιαζόμενα δωμάτια.

Κατηφορίζουμε προς την παραλία τους ή κατά εμάς στην προβλήτα και αράζουμε για χαλάρωση σε ένα καφέ-μπαρ. Χαζεύουμε ένα αγώνα πόλο με πιτσιρίκια…

Και περπατάμε στην παραλιακή προβλήτα ψάχνοντας για κάποιο εστιατόριο. Η περιοχή δεν είχε και πολλές επιλογές, μια πιτσαρία και ένα μεγάλο εστιατόριο ονόματι Zlatna Ribica. Επιλέγουμε το δεύτερο ορθός, καθώς τρώμε καλά και φτηνά.

11 Αυγούστου, National Park Krka (χλμ 42)
Μετά από ένα πλούσιο και πεντανόστιμο πρωινό από τα χεράκια του ιδιοκτήτη της βίλας καβαλάμε τα δυο μοτοσακά -αφήνοντας το KTM να ξεκουραστεί- και τραβάμε για το εθνικό πάρκο Krka. Τεράστιες πινακίδες και ολοκαίνουργιο οδικό δίκτυο μας οδηγούν σύντομα σε αυτό. Πληρώνουμε περίπου 11,50€ είσοδο -το περίπου είναι λόγω της μετατροπής από Κούνα σε €- και ξεκινάμε την περιήγηση μας σε ένα επίγειο παράδεισο…

Η πρωινή μας επίσκεψη είχε τα θετικά της καθώς ακόμα δεν έχει «σκάσει» πολύς κόσμος. Έτσι μας δίνεται η δυνατότητα να απολαύσουμε το τοπίο πριν σκάσει το «μπουλούκι» το οποίο έρχεται με το πρώτο καραβάκι από το Sibenik γύρω στις 11:30. Σας αφήνω λοιπόν να απολαύσετε αυτό που εμάς μας μάγεψε:

Το μπάνιο επιτρέπεται δίπλα στον καταρράκτη, πράγμα που φυσικά απολαμβάνουμε…

Κατά την είσοδο έχουμε κλείσει εισιτήρια για βαρκάδα στο ποτάμι, επίσκεψη στο νησάκι του Visovac και στον μικρότερο καταρράκτη Roski Slap. Το tour κόστιζε ~14€. Απολαύστε, τα λόγια είναι άλλωστε περιττά….

Η βαρκάδα τελειώνει αργά το απόγευμα και εμείς αποχωρούμε από το εθνικό πάρκο με προορισμό το Sibenik. Παρκάρουμε δίπλα στον παραλιακό πεζόδρομο και περπατάμε χαζεύοντας πότε τα εντυπωσιακά κότερα και πότε τις ομορφιές της πόλης.

Το σούρουπο μας βρίσκει σε ένα καφέ-μπαρ-εστιατόριο-πιτσαρία ονόματι Admiral στα σοκάκια της πόλης. Νόστιμο φαγητό σε φυσιολογικές τιμές. Γύρω στα μεσάνυχτα επιστρέφουμε στα δωμάτια μας, καθώς αύριο μας περιμένει μια δύσκολη διαδρομή μέχρι την Λουμπλιάνα.

12 Αυγούστου, Sibenik – Λουμπλιάνα (χλμ 506)

Καλημέρα με λάστιχο στο KTM. Ρωτάμε τον ξενοδόχο και μας λέει ότι έχει βουλκανιζατέρ σε 200 μέτρα. Χρησιμοποιούμαι την μικρή ηλεκτροκίνητη τρόμπα για να φουσκώσουμε το λάστιχο και τραβάμε προς το βουλκανιζατέρ.

Δεν επισκευάζουν λάστιχα μοτοσικλέτας και μας στέλνουν στο Sibenik στο Auto Antonio. Ακολουθούμε την γνωστή συνταγή που λέει ρωτώντας πας στην πόλη και εν τέλη κάποιος Χριστιανός με ένα σκούτερ μας κάνει νόημα να τον ακολουθήσουμε. Σε μερικά λεπτά βρισκόμαστε έξω από το βουλκανιζατέρ και αφού τoν ευχαριστούμε θερμά, σπρώχνουμε το KTM προς εγχείρηση.

Μια καινούργια σαμπρέλα παίρνει την θέση της φθαρμένης παλιάς και χωρίς άλλη καθυστέρηση ξαναχυνόμαστε στον δρόμο. Συνεχίζουμε παραλιακά μέχρι το ύψος του Zadar. Η υπερβολική κίνηση σε συνδυασμό με την πρωινή καθυστέρηση μας σπρώχνει προς εθνική οδό την οποία θα ακολουθούμε για αρκετά χιλιόμετρα. Όσο και αν φαίνεται περίεργο η εθνική τους οδό δεν ήταν καθόλου βαρετή. Όμορφα τοπία, όμορφες ανοικτές στροφές και γουστόζικες πινακίδες με φατσούλες που ανακοίνωναν έργα επί της οδού, μας κάνουν παρέα μέχρι την Rijeka.

Ψιλομπερδέυομαι και μπαίνω μέσα στην πόλη της Rijeka. Ανακαλύπτω γρήγορα το λάθος μου αλλά δυστυχώς η έξοδος προς στην περιφερειακή οδό ήταν κλειστή. Αναγκαζόμαστε να διασχίσουμε όλη την πόλη για να ξαναβγούμε στην περιφερειακή. Τουλάχιστον πήραμε μια γεύση απ’ την Rijeka.

Συνεχίζουμε βόρεια για περίπου 20 χιλιόμετρα πριν συναντήσουμε τα σύνορα για Σλοβενία. Οι διαδικασίες τυπικότατες και σύντομα οδηγούμε σε ένα υπέροχο επαρχιακό κομμάτι το οποίο ήταν μαρκαρισμένο με την εξής πινακίδα:

Στο ύψος της Postojna μπαίνουμε στην εθνική οδό για τα τελευταία 50 χιλιόμετρα της σημερινής διαδρομής. Αν και είχα διαβάσει πως τα διόδια της Σλοβενίας είναι πληρωτέα, στον σταθμό δεν υπάρχει άνθρωπος. Αφού περνάνε όλοι περνάμε και εμείς νομίζοντας πως είναι κάποιος κλειστός σταθμός. Περνώντας και τον 2ο αφύλακτο σταθμό καμιά 20 χιλιόμετρα παρακάτω καταλαβαίνουμε ότι κάτι δεν έχουμε κάνει σωστά.
Στο ξενοδοχείο (Hotel Park) πια, παίρνουμε την πληροφορία ότι θα έπρεπε να έχουμε προμηθευτεί με κάρτες διοδίων (toll vignettes) από κάποιο βενζινάδικο ή από τα σύνορα. Εις αύριον βέβαια. Σήμερα προτρέχει έξοδο στην Λουμπλιάνα.

Περπατάμε αρκετά στην πόλη παίρνοντας μια πρώτη γεύση απ’ τις ομορφιές της:

Το βράδυ καταλήγουμε σε ένα Μεξικάνικο εστιατόριο ονόματι Cantina Mexicana, όπου τρώμε σε λογικότατες τιμές. Πιο φτηνά από Ελλάδα αλλά λίγο πιο ακριβά από ότι είχαμε συνηθίσει μέχρι τώρα.

Η συνέχεια περιλαμβάνει ποτάκι στον φίσκα σε κόσμο πεζόδρομο πριν επιστρέψουμε στο ξενοδοχείο για ξεκούραση. Πριν πέσουμε στα κρεβάτια μας τσεκάρουμε τον καιρό ανακαλύπτοντας πως το τριήμερο στην πρωτεύουσα της Σλοβενίας μας επιφυλάσσει βροχερό καιρό.

13 Αυγούστου, Ιουλιανές Άλπεις (χλμ 358)

Το χτεσινό μετεωρολογικό δελτίο έδινε την μικρότερη πιθανότητα βροχής στις Ιουλιανές Άλπεις σήμερα. Έτσι και εμείς, θέλοντας να απολαύσουμε τις Άλπεις με όσο καλύτερο καιρό γίνετε, αφιερώνουμε την σημερινή μέρα στην εξερεύνηση τους.

Κατά την έξοδο μας από το ξενοδοχείο συναντάμε 2 ζευγάρια απ’ την Ελλάδα, με Caponord και Transalp οι οποίοι επέστρεφαν στην πατρίδα. Μαζί τους και ένας γερμανός μοτοσικλετιστής με την κοπέλα του, η οποία είχε ένα ατύχημα με το Transalp της με αποτέλεσμα να σπάσει την κλείδα της. Η ασφάλεια του Γερμανού μοτοσικλετιστή τους έχει διαθέσει ένα βαν για να φορτώσουν τις μοτοσικλέτες τους και να επιστρέψουν στην πατρίδα τους. Βοηθάμε τα παιδιά να φορτώσουν τις μοτοσικλέτες και αναχωρούμε προς Ιουλιανές Άλπεις.
Σταματάμε σε 3 βενζινάδικα ψάχνοντας ανεπιτυχώς να αγοράσουμε κάρτες διοδίων, επιτυγχάνοντας στην 4 μας προσπάθεια και ενώ βρισκόμαστε ήδη επί της εθνικής οδού. Οι κάρτες κοστίζουν 17,5€ έκαστη και έχουν ισχύ για έξι μήνες…
Τις κολλάμε στις μοτοσικλέτες μας και συνεχίζουμε, νόμιμα, προς το πρώτο μας ορεινό πέρασμα, το Wuzrenpass (1073μ), το οποίο βρίσκετε λίγο μετά τα αφύλακτα σύνορα με Αυστρία.

Η Αυστριακή πλευρά του περάσματος είναι υπερβολικά κατηφορική. Συνεχείς πινακίδες τονίζουν στους οδηγούς να έχουν πρώτη ταχύτητα στο κιβώτιο τους.

Το πέρασμα μας από την Αυστρία σύντομο καθώς λίγα χιλιόμετρα παρακάτω μπαίνουμε σε Ιταλικό έδαφος. Ο καιρός έχει κλείσει για τα καλά και σύντομα αρχίζει να ψιχαλίζει.
Ακολουθούμε μια πανέμορφη διαδρομή για αν επιστρέψουμε στην Σλοβενία μέσο του Predil Pass (1156μ).

Λίγα χιλιόμετρα πιο κάτω τραβάμε προς το passo Mangrt. Πληρώνουμε 5€ διόδια και ανηφορίζουμε προς το passo μέσο ενός στενού αλλά ήσυχου δρόμου. Η κακοκαιρία έχει κρατήσει μάλλον μακριά από αυτό το πέρασμα. Η θέα κατά την ανάβαση μοναδική…

Φτάνουμε στο πιο ψηλό σημείο, 2072μ, όπου και κάνουμε σύντομη στάση. Ψιλοβρέχει και κάνει ψοφόκρυο, αλλά το να βρίσκεσαι μόνος στην κορφή ενός βουνού είναι μοναδικό συναίσθημα.

Η κορυφή βρίσκετε δίπλα στα σύνορα με Αυστρία και η θέα προς αυτή είναι μοναδική. Το βουνό κόβει απότομα δημιουργώντας ένα εντυπωσιακό πλάνο που σε κάνει να νιώθεις σαν αστροναύτης.

Επόμενος σταθμός το passo Vrsic (1611μ) ένα «ιδιαίτερο» πέρασμα καθώς έχει 48 φουρκέτες, με τις μισές περίπου απ’ αυτές να είναι πλακόστρωτες!

Έχει απογευματιάσει για τα καλά όταν φτάνουμε στο παραμυθένιο τοπίο του κάστρου της λίμνης Bled. Πληρώνουμε 7€ είσοδο και απολαμβάνουμε το σκηνικό, το οποίο πραγματικά είναι σαν να έχει βρει από κάποιο καρτ ποστάλ…

Μετά την σύντομη ξενάγηση στο κάστρο κυκλώνουμε την λίμνη μαζεύοντας όμορφες εικόνες πριν ξαναβγούμε εθνική οδό για να επιστρέψουμε στην βάση μας.

Παίρνουμε το βραδινό μας γεύμα σε ένα εστιατόριο που είχαμε λοκάρει εψές ονόματι Gostilna As και οδεύουμε φυσικά για ποτάκι στον πεζόδρομο. Το περίεργο είναι πως μόνο 2 μαγαζιά φτιάχνουν κοκτέιλ και φυσικά γίνετε χαμός σε αυτά. Στεκόμαστε τυχεροί βρίσκοντας τραπεζάκι και απολαμβάνουμε τα mojito μας τα οποία τα είχαν σε εξευτελιστικά χαμηλές τιμές.

14 Αυγούστου, Λουμπλιάνα
Σήμερα η μέρα μας είναι αφιερωμένη στην πρωτεύουσα της Σλοβενίας, την Λουμπλιάνα. Φωτοξενάγηση λοιπόν:

Περνάμε από την αγορά της πόλης

Και χρησιμοποιώντας το εν λόγω τελεφερίκ ανεβαίνουμε στο κάστρο

Το οποίο δεν λέει και πολλά, αλλά η θέα απ’ αυτό είναι εκπληκτική

Η κάθοδος γίνετε μετά ποδός, πράγμα που μας δίνει τη δυνατότητα να πάρουμε μια γεύση εξωτερικά του κάστρου

Seminary Palace and Library

Επόμενος σταθμός ο εντυπωσιακός καθεδρικός ναός του Αγίου Νικολάου…

Robba Fountain

Άποψη της παλαιάς πόλης

Και απ’ τα κτίρια της

Franciscan Church

Cooperative Business Bank building

The Urbanc House

Dragon bridge

Με αυτά και με αυτά η μέρα πέρασε και το βράδυ μας βρίσκει να τρώμε σε ένα παραδοσιακό εστιατόριο (River House) με ζωντανή ροκ μουσική. Ακολουθεί φυσικά ποτάκι στον πεζόδρομο και nightlife στην Λουμπλιάνα στο club Ultra. Μόνο οι άντρες πλήρωναν είσοδο….

15 Αυγούστου, Postojna Caves, Predjama Castle, Rakitna Lake (χλμ 147)

Το μετεωρολογικό δελτίο δεν έκανε λάθος. Πρωινό ψιλόβροχο με επιδείνωση το βράδυ. Εμείς κατευθυνόμαστε προς Postojna Caves μέσο εθνικής οδού. Διανύουμε γοργά τα 50 περίπου χιλιόμετρα που μας χωρίζουν και παρκάρουμε κοντά στην είσοδο των σπηλιών.

Προλαβαίνουμε και παίρνουμε εισιτήρια (25€ για Postojna Caves και Predjama Castle) πριν πλακώσει το μεγάλο μπούγιο και στεκόμαστε στην ουρά για 20 λεπτά περίπου περιμένοντας το τρενάκι που θα μας οδηγήσει εντός των σπηλαίων. Στην είσοδο νοικιάζουν χλαίνες καθώς η θερμοκρασία εντός των σπηλαίων είναι σταθερά 8ο Κελσίου. Να που μια φορά οι κορντούρες μας φάνηκαν χρήσιμες και εκτός μοτοσικλέτας
Το τρενάκι καταφθάνει και ακολουθεί μια τρομακτική διαδρομή που ευχόμουν εκτός του μπουφάν να φορούσα και το κράνος. Το τρενάκι κινείτε με μεγάλη ταχύτητα ενώ πάνω απ’ το κεφάλι σου περνάν δεκάδες σταλακτίτες. Δεν ξέρω κατά πόσο θα έβρισκα πάνω, αυτό που ξέρω είναι ότι όλοι ανεξαιρέτως είχαν σκύψει.
Πριν συνεχίσω να ενημερώσω ότι οι φωτογραφίες μέσα στο σπήλαιο απαγορευόταν -πράγμα που δεν σεβόταν σχεδόν κανείς-, άρα φωτογραφίες δεν έχει.
Το τρενάκι του τρόμου εν τέλη σταματά και εμείς κατεβαίνουμε σε μια τεράστια αποβάθρα στην οποία και βλέπουμε μια πινακίδα που έγραφε “English Language”. Υποθέτουμε πως είναι για την ξενάγηση και περιμένουμε σαν πρόβατα προς σφαγή γύρω στα 15 λεπτά μέχρι να εμφανισθεί η ξεναγός. Μας λέει τα καθέκαστα περί του σπηλαίου, μας γνέφει να την ακολουθήσουμε και ως δια μαγείας διακτινίζεται στο επόμενο σημείο! Δεν κάνω πλάκα ακόμα απορώ με την ταχύτητα που εξαφανιζόταν!
Ας αφήσουμε όμως την ξεναγό και ας περάσουμε στις εντυπώσεις μας από το σπήλαιο. Το σπήλαιο είναι χαώδες. Το πλήθος και η ποικιλία των σταλαγμίτων και σταλακτίτων μοναδικά. Αλλά εμείς μείναμε με την αρνητική εντύπωση της καταστροφής που έχουν προξενήσει για να γίνει αυτό το μέρος προσβάσιμο. Έχει πέσει τρελή ποσότητα από άναρχο τσιμέντο…

Το τουρ τελειώνει και μετά από μια επαναληπτική διαδρομή με το τρενάκι του τρόμου ξαναβρισκόμαστε στην επιφάνεια. Επόμενος σταθμός μας το Predjama Castle, 10 χιλιόμετρα μακριά μας. Το σκηνικό μας αφήνει άφωνους από την πρώτη κιόλας στιγμή…

Έξω απ’ το κάστρο υπήρχε χώρος για κονταρομαχίες…

Το κάστρο μέσα αρκετά μεγάλο με πολλά πατώματα, τα οποία και περιείχαν από θάλαμο βασανιστηρίων μέχρι και εκκλησία. Τελειώνοντας την ξενάγηση τα απειλητικά σύννεφα έχουν αραιώσει, πράγμα που μας αφήνει να συνεχίσουμε το πρόγραμμα μας μέχρι την λίμνη Rakitna. Η διαδρομή γραφική, περνάει μέσα από δεκάδες μικρά χωριουδάκια. Ο στριφτερός δρόμος που οδηγούσε προς την λίμνη μας επεφύλασσε και μια έκπληξη. Προς χαρά του KTM η όμορφη άσφαλτος αφήνει την θέση του σε ένα βατό χωματόδρομο…

Φτάνουμε στην όμορφη λίμνη και αράζουμε στο παραπλήσιο καφέ-μπαρ για να δροσιστούμε με κάποιο αναψυκτικό.

Ο καιρός αρχίζει να κλείνει και πάλι, πράγμα που μας οδηγεί γοργά στις μοτοσικλέτες για να διανύσουμε τα τελευταία 30 χιλιόμετρα που μας χωρίζουν με την πόλη της Λουμπλιάνας. Προλαβαίνουμε και επιστρέφουμε στο ξενοδοχείο πριν αρχίσει μια δυνατή καταιγίδα η οποία δεν λέει να κοπάσει με τίποτα.
Ο καιρός μας αναγκάζει να πάρουμε ταξί για να οδεύσουμε προς μια πιτσαρία (Ljubljanski Dvor) την οποία μας είχε συστήσει ο φίλος Σωτήρης. 100 είδη πίτσας, μεγέθη που θα ικανοποιούσαν και τον πιο πεινασμένο, σε πολύ χαμηλές τιμές.

16 Αυγούστου, Λουμπλιάνα – Βελιγράδι (χλμ 620)

Η βρόχα δεν λέει να κοπάσει και εμείς φοράμε τα αδιάβροχα μας και ετοιμαζόμαστε για τα τελευταία μας χιλιόμετρα επί Σλοβενικού εδάφους. Η βροχή σταματάει μερικά χιλιόμετρα πριν βγούμε από την Σλοβενία και εμείς σταματάμε σε ένα βενζινάδικο για να γεμίζουμε τα ρεζερβουάρ μας, λόγο φτηνότερης βενζίνης.

Συνέχεια επί Κροατικού εδάφους με τον καιρό να ανοίγει όσο πιο ανατολικά κινούμαστε. Ο βρόχινος εξοπλισμός μας σιγά-σιγά παίρνει θέση στις μπαγαζιέρες μας, αντικαθιστώμενος από καλοκαιρινά γάντια και κοντομάνικες μπλούζες.
Προσπαθούμε να σπάσουμε την μονότονη και άχρωμη εθνική οδό της Κροατίας με μια επίσκεψη στο Vukovar, στην πιο βομβαρδισμένη πόλη της Κροατίας κατά τον πόλεμο με την Σερβία. Η καταστροφή της πόλης ήταν ολοκληρωτική και εμφανείς ακόμα και σήμερα.

Οι εικόνες που μιλάν μόνες τους σε συνδυασμό με όλες τις υπόλοιπες εικόνες που μαζέψαμε αλλά δεν φωτογραφήσαμε, κρατάν το γκάζι της μοτοσικλέτας μας ανοιχτό και ωθούν μακριά από αυτό το δύστυχο μέρος. Οι ίδιες εικόνες επαναλαμβάνονται καθ’ όλη την πορεία μας δίπλα στα Σερβοκροατικά σύνορα.

Η είσοδος μας στην Σερβία εύκολη, δίχως ταλαιπωρία. Ο συνδυασμός όμως της κάκιστης εθνικής οδού με τα πανάκριβα διόδια και το εντελώς αδιάφορο τοπίο, κάνουν τα 110 περίπου χιλιόμετρα που μας χωρίζουν από την πόλη του Βελιγραδίου ατελείωτα.
Η κακή χαρτογράφηση της περιοχής στο navigator μας μπερδεύει αρκετές φορές αλλά εν τέλη καταφέρνουμε να φτάσουμε στο ξενοδοχείο μας (Srbija Hotel) γύρω στις 18:30. Γρήγορη τακτοποίηση και έξοδος στην πόλη.
Μιας και δεν είμαστε σίγουροι το πόσο ασφαλές είναι να πάρουμε τις μοτοσικλέτες μας στην πόλη, αποφασίζουμε να χρησιμοποιήσουμε τα μέσα μαζικής μεταφοράς. Ρωτάμε για εισιτήρια και μας λένε ότι θα πάρουμε μέσα απ’ το λεωφορείο. Επιβιβαζόμαστε στο λεωφορείο και ζητάμε εισιτήρια απ’ τον οδηγό, ο οποίος μας κάνει νόημα να προχωρήσουμε. Προχωράμε απορημένοι και εν τέλη κατεβαίνουμε απ’ το λεωφορείο -μερικές στάσεις πριν από την Knez Mihailova, τον κεντρικό τους πεζόδρομο- χωρίς να έχουμε πληρώσει εισιτήριο. Πλησιάζουμε ένα νεαρό και ζητάμε γενικές πληροφορίες. Όταν τον ρωτάμε περί εισιτηρίων και λεωφορείου παίρνουμε την κορυφαία απάντηση: «Εδώ είναι Σερβία, κανείς δεν πληρώνει στο λεωφορείο».

Περπατάμε στο νυχτερινό Βελιγράδι καταλήγοντας σε ένα μικρό εστιατόριο, ονόματι Freska. Η τυχαία επιλογή μας αποδείχτηκε πολύ καλή ποιοτικός και οικονομικός. Συνεχίζουμε την περιήγηση μας στον γεμάτο νεολαία πεζόδρομο πριν επιστρέψουμε στο ξενοδοχείο για ξεκούραση.

17 Αυγούστου, Βελιγράδι

Επιβίβαση και πάλι στο λεωφορείο για την ξενάγηση μας ή οποία ξεκινά από την Knez Mihailova

Και συνεχίζει στο φρούριο Kalemegdan Citadel

Στο οποίο φιλοξενείτε ένα μουσείο αρμάτων

Η θέα προς την συμβολή του ποταμού Δούναβη και Σάβα εκπληκτική

Το μεσημέρι αράζουμε σε μια καφετέρια για να απολαύσουμε τα Moto GP απολαμβάνοντας την φραπεδιά μας.

Και το απόγευμα περπατάμε στην δυτική πλευρά του ποταμού Σάβα, χαζεύοντας τα πλωτά εστιατόρια και μπαρ.

Και το βράδυ γευματίζουμε στο παραδοσιακό εστιατόριο «?». Μιας και ο κατάλογος είναι ακαταλαβίστικος για εμάς, ακολουθούμε τις προτάσεις του σερβιτόρου οι οποίες ήταν πραγματικά πεντανόστιμες. Ακολουθεί γνωριμία με την νυχτερινή ζωή του Βελιγραδίου μέσο του πλωτού bar Freestyler.

18 Αυγούστου, Βελιγράδι
Μετά από το πλούσιο πρωινό, οδηγούμαστε στο πάρκινγκ του ξενοδοχείου για να τεντώσουμε την αλυσίδα του KTM και να λαδώσουμε τις αλυσίδες των υπολοίπων μοτοσικλετών.

Η συνέχεια μας βρίσκει να ψάχνουμε το Museum of Automobiles. Ψάχνοντας το περνάμε από την εντυπωσιακή εκκλησία του Αγίου Μάρκου.

Μετά από αρκετό ψάξιμο καταφέρνουμε να ανακαλύψουμε το μικρό ιδιόκτητο μουσείο (είσοδος: ~1,40€) στο οποίο φυλάσσονται αρκετά καλοδιατηρημένα συλλεκτικά κομμάτια:

Austro-Kalman 1600 Super, 1972, Austria (Τετρακύλινδρο, 1588cc, 105 hp/6000 rpm)

Marot-Gardon De Dion-Buton, 1897 France (Μονοκύλινδρο, 137cc, 1,5 hp/1500 rpm)

Ford Pilot, 1908, USA (Δικύλινδρο, 2000cc, 12 hp/1600 rpm)

Citroen B-10, 1925, France (Τετρακύλινδρο, 1300cc, 18 hp/2200 rpm)

Aero 10 HP500, 1929, Czechoslovakia (Δικύλινδρο, 662cc, 18 hp/3500 rpm)

Austro-Kalman 1600 Super, 1974, Austria (Τετρακύλινδρο, 1588cc, 110 hp/6000 rpm)

Η μέρα συνεχίζετε με περπάτημα στον γνωστό πεζόδρομο, καφεδάκι και στη συνέχεια επίσκεψη στον μεγαλειώδες ναό του Αγίου Σάβα. Εντυπωσιακός εξωτερικά αλλά υπό κατασκευή εσωτερικά.

Μετά των μοτοσικλετών μας κάνουμε μια βόλτα γύρω από το φρούριο

Και οδεύουμε προς τον πεζόδρομο δίπλα στον Δούναβη για καφεδάκι στο πλωτό Fashion.

Το βράδυ οδεύουμε σε μια πιτσαρία ονόματι Pomodoro. Οι πίτσες πεντανόστιμες αλλά…

19 Αυγούστου, Βελιγράδι – Θεσσαλονίκη (χλμ 675)

Το στομάχι μου διαμαρτύρεται έντονα. Δεν τολμάω να φαω τίποτα στο πρωινό. Ξεκινάμε αρκετά πρωί με τελικό προορισμό την Θεσσαλονίκη, αλλά σύντομα μπαίνω σε κάποιο πάρκινγκ. Η χτεσινή πίστα βγαίνει όπως ακριβώς ήταν από το στομάχι μου…
Αφού συνέρχομαι ολίγον συνεχίσουμε την πορεία μας νότια. Καλύπτουμε καμιά 100ριά χιλιόμετρα πριν ξανασταματήσω για να αφήσω ακόμα μερικά κομμάτια πίτσας που είχα ξεχάσει σε κάποια γωνιά του στομαχιού μου.
Μια αφόρητη δυσοσμία από μαζούτ μας συνοδεύει καθ’ όλη την αδιάφορη διαδρομή. Διανύουμε συνολικά 380 χιλιόμετρα μέχρι τα σύνορα με Σκόπια. Φουλάρουμε τα ρεζερβουάρ ας λίγο πριν βγούμε από Σερβία υπολογίζοντας το επόμενο μας γέμισμα στην Ελλάδα.
Οι διαδικασίες τυπικότατες. Είχαμε κρατήσει την κάρτα που συμπληρώσαμε κατά την είσοδο μας στα Σκόπια την 1η φορά, έτσι δεν χρειάστηκε να συμπληρώσουμε ξανά. Ο υπάλληλος στα σύνορα μας σφραγίζει την ίδια.
Η εθνική οδό των Σκοπίων σε απαράδεκτη κατάσταση. Ανά 50 περίπου χιλιόμετρα υπάρχει και ένας κισσές διοδίων. Το κόστος για μοτοσικλέτα είναι 50 δηνάρια (80 λεπτά περίπου). Πληρώνουμε σε €. Μας κλέβουν εν γνώση μας στην μετατροπή, ζητώντας μας 1€ την φορά.
Η ζέστη είναι αφόρητη. Βρίσκουμε μια σκιά κάτω από την σκεπή ενός βενζινάδικου. Θύμα στομαχικών διαταραχών πέφτει και ο Μήτσος. Συνεχίζουμε μετά κόπο και βασάνων. Δεν μας φτάνει ο καύσωνας, γίνονται έργα σε ένα μεγάλο μήκος της εθνικής οδού. Υπάρχουν φανάρια ανά μερικά χιλιόμετρα. Πέφτουμε από κόκκινο σε κόκκινο. Κάθε φανάρι μένει κόκκινο για 10 λεπτά!
Οι στομαχικές διαταραχές επισκέπτονται και την Ελένη. Ο Θοδωρής βράχος ακόμα…
Φτάνουμε στα σύνορα με Ελλάδα και ελάχιστα λεπτά αργότερα παρκάρουμε στο 1ο βενζινάδικο μετά τα σύνορα. Όλοι κομμάτια και ο Θοδωρής να τραβάει φωτογραφίες γελώντας…

Το ξενοδοχείο μας απέχει περίπου 90 χιλιόμετρα από τα σύνορα. Καταφέρνουμε να μπερδευτούμε με τον Θοδωρή ακολουθώντας διαφορετική διαδρομή. Συνεννοούμαστε μέσο κινητών τηλεφώνων καθώς μόνο εγώ γνωρίζω που βρίσκετε περίπου το ξενοδοχείο. Εν τέλη φτάνουμε στο ξενοδοχείο Heaven γύρω στις 19:30. Πέφτουμε νεκροί στα κρεβάτια μας. Ο Θοδωρής εκτελεί χρέη νοσοκόμου. Βγαίνει να φέρει κάτι ελαφρύ να φάμε. Τα στομάχια μας όμως αρνούνται να δεχτούν οτιδήποτε στερεό.

20 Αυγούστου, Θεσσαλονίκη (χλμ 91)
Νιώθουμε καλύτερα αλλά δεν έχουμε συνέλθει εντελώς. Προσπαθούμε να ρίξουμε κάτι στο στομάχια μας και κατηφορίζουμε στο κέντρο της Θεσσαλονίκης για μια βόλτα μέχρι τον Λευκό Πύργο και την πλατεία Αριστοτέλους.

Το απόγευμα έχουμε ραντεβού με φίλους από την συμπρωτεύουσα στον Κέδρινο Λόφο. Γέλια, πειράγματα και αφήγηση της μικρής μας περιπέτειας.

Η ώρα περνάει ευχάριστα, συνεπώς και γρήγορα, και εμείς χαιρετάμε τους φιλόξενους φίλους οδεύοντας να βρούμε κάτι ελαφρύ φαγώσιμο. Αν και οι υπόλοιποι καταφέρνουν να φάνε, το δικό μου στομάχι αδυνατεί να δεχτεί ακόμα τίποτα στερεό.

21 Αυγούστου, Θεσσαλονίκη – Αθήνα (χλμ 527)

Αναχωρούμε πρωί-πρωί για να γλιτώσουμε την υπερβολική ζέστη με σκοπό να κάνουμε στάση κάπου τι μεσημεριανές ώρες.

Πρώτη στάση στα Τέμπη όπου και παίρνουμε την απόφαση να περάσουμε στην Εύβοια μέσο Γλύφας. Σύντομα λοιπόν αφήνουμε την ανιαρή Εθνική οδό και τραβάμε προς το χωριό της Γλύφας.

Επιβίβαση στην Κλειώ, όπου μετά από μια σύντομη διαδρομή μας αποβιβάζει στον Αγιόκαμπο. Η θερμοκρασία έχει αρχίσει να ανεβαίνει επικίνδυνα και τα χιλιόμετρα μοιάζουν με μαραθώνιο. Το beach bar «Κοχύλι» κοντά στο χωριό Λίμνη δέχεται μια επίθεση από κάτι κανίβαλους μοτοσικλετιστές που πετάν δεξιά-αριστερά το εξοπλισμό τους. Δευτερόλεπτα αργότερα οι προαναφερόμενοι κανίβαλοι έχουν εγκατασταθεί εντός του Ευβοϊκού κόλπου και δεν λεν να κουνήσουν παρά μόνο όταν ο ήλιος αρχίζει να δύει.

Μιας και το καράβι προς Χανιά φεύγει στις 23:30, δεν βιαζόμαστε να ξεκινήσουμε αλλά ούτε και να φτάσουμε στον Πειραιά. Φτάνουμε γύρω στις 22:00 αλλά το καράβι δεν έχει έρθει ακόμα λόγω ημερήσιου δρομολογίου. Καταφθάνει γύρω στις 22:30 και η επιβίβαση αρχίζει 45 λεπτά μετά.
Πριν την πέσουμε για ύπνο, ρίχνουμε τις ιδέες μας για την επόμενη μας εξόρμηση. Διαδρομές που απλωνόταν σε 4 ηπείρους… Άμα έχει φαντασία ο άνθρωπος…

Επίλογος
Αντί επιλόγου θα ήθελα να πω ένα μεγάλο ευχαριστώ σε όλους τους γνωστούς και άγνωστους που μέσο μιας συζήτησης ή μέσο κάποιου forum, μας έδωσαν πληροφορίες για τα μέρη που επισκεφθήκαμε στην φετινή μας εξόρμηση.
Τέλος, ένα μεγάλο ευχαριστούμε οφείλουμε στο φίλο Σαλονικιό Νίκο για το ξενοδοχείο που μας έκλεισε, όπως επίσης και σε όλη την υπέροχη παρέα που μας υποδέχτηκε στον Κέδρινο Λόφο. Εις το επανιδείν παίδες…

Στατιστικά
Παρακάτω παραθέτουμε μερικά χρήσιμα στατιστικά απ’ την εξόρμηση μας:

Χιλιόμετρα – Κατανάλωση

	Χιλιόμετρα	Λίτρα	Λιτ/100 χιλ
TDM 900	4911	228,61	4,655
Fazer 1000	4859	293,95	6,049
Adventure 990	4672	267,33	5,721

Σημειωτέων ότι το Fazer ήταν διπλός. TDM και Adventure φορούσαν after market εξατμίσεις.

Στατιστικά από navigator
Χιλιόμετρα: 4658,4
Γενική μέση ωριαία: 54,1
Μέση ωριαία: 73
Μέγιστη ταχύτητα: 168
Οδιγικές ώρες 86:05:00
Εν κινήσει: 63:48:00
Εν στάση: 22:17:00
Σημείωση: Η διαφορά των χιλιομέτρων του navigator από τα πραγματικά είναι διότι αρκετές φορές το navigator έχανε το σήμα του -είτε μέσα στα τούνελ, είτε σε κλειστά φαράγγια- και διότι δεν το πήραμε μαζί μας σε μικροβόλτες εντός πόλεων.

Ξενοδοχεία

Hotel Tino, Ohrid, Σκόπια
Δωμάτια: Άριστα
Τοποθεσία: 500 μέτρα από τον κεντρικό πεζόδρομο και δίπλα στην λίμνη της Οχρίδας
Πρωινό: Σούπερ
Πάρκινγκ: Ναι, σε εξωτερικό χώρο μπροστά απ’ το ξενοδοχείο
Παρατηρήσεις: -

Hotel Ivka, Dubrovnik, Κροατία
Δωμάτια: Άριστα
Τοποθεσία: 4 χιλιόμετρα απ’ την παλιά πόλη, πολύ κοντά στην περιοχή Lapad
Πρωινό: Πολύ καλό
Πάρκινγκ: Ναι, υπόγειο φυλασσόμενο και σε εξωτερικό χώρο μπροστά απ’ το ξενοδοχείο
Παρατηρήσεις: Πολύ κοντά στο ξενοδοχείο υπάρχει στάση για το λεωφορείο που οδηγεί στην παλιά πόλη

Villa Daniela, Brodarica, Κροατία
Δωμάτια: Μέτρια
Τοποθεσία: 6 χιλιόμετρα μακριά απ’ την πόλη του Sibenik
Πρωινό: Πολύ καλό
Πάρκινγκ: Ναι, στην αυλή της Βίλας
Παρατηρήσεις: Στο πρωινό δεν έχει μπουφέ. Ο ιδιοκτήτης της βίλας σου φτιάχνει ένα πλούσιο και νόστιμο πρωινό.

Hotel Park, Ljubljana, Σλοβενία
Δωμάτια: Καλά
Τοποθεσία: 500 μέτρα από το κέντρο της Λουμπλιάνας
Πρωινό: Αρκετά καλό
Πάρκινγκ: Ναι, σε εξωτερικό χώρο μπροστά στο ξενοδοχείο
Παρατηρήσεις: Το μπάνιο στο δωμάτιο είναι υπερβολικά μικρό.

Hotel Srbja, Belgrade, Σερβία
Δωμάτια: Καλά
Τοποθεσία: 5 χιλιόμετρα από το κέντρο
Πρωινό: Πλούσιο
Πάρκινγκ: Ναι, σε εξωτερικό φυλασσόμενο χώρο δίπλα στο ξενοδοχείο
Παρατηρήσεις: Το ξενοδοχείο είναι παλιό και πρόχειρα ανακαινισμένο. Δίπλα από το ξενοδοχείο υπάρχει στάση λεωφορείου για το κέντρο της πόλης.

Hotel Heaven, Θεσσαλονίκη, Ελλάδα
Δωμάτια: Άριστα
Τοποθεσία: Κοντά στο αεροδρόμιο, περιοχή Ταγαράδες
Πρωινό: Πολύ καλό
Πάρκινγκ: Ναι, σε εξωτερικό φυλασσόμενο χώρο μπροστά στο ξενοδοχείο
Παρατηρήσεις: -

Routes, Tracklog & POIs
Παρακάτω παραθέτουμε ένα αρχείο σε mapsource format με τις αρχικές διαδρομές που σχεδιάσαμε, το tracklog των, καθώς και τα σημεία ενδιαφέροντος (POIs) του ταξιδιού μας. Να σημειωθεί ότι το tracklog στις Ιουλιανές Άλπεις και συγκεκριμένα στο passo Vrsic είναι κάκιστης ποιότητας, λόγω ότι το navigator σε ελάχιστες περιπτώσεις κατάφερε να επικοινωνήσει με δορυφόρο.

Download Routes, Tracklog & POIs (MapSource format)

Σχετικά άρθρα:
Το Βαλκανιζατέρ έλαβε τέλος
So far, so good
Βαλκανιζατέρ

Submit in…:
| | | | | |
| | | | | |