Share this:

Κείμενο: Στέλιος Οικονομάκης, Ιάκωβος Σουργουτσίδης
Φωτογραφίες: Στέλιος Οικονομάκης και λοιπών συνταξιδιωτών

Πρέπει να το ομολογήσω, ήταν ένα περίεργο ταξίδι για μένα. Έπρεπε να συνταξιδέψω για οκτώ ημέρες και να οδηγήσω στην Ιταλία έντεκα μοτοσυκλέτες με δεκατρείς επιβάτες οι περισσότεροι από τους οποίους μου ήταν άγνωστοι. Δεν θα το κρύψω, αρχικά ήμουν αγχωμένος. Σε εκδρομικό κλίμα μπήκα μετά τα πρώτα χιλιόμετρα στην Ιταλία, όταν πια είδα πως το γκρουπάκι μας τα πάει μια χαρά τόσο εντός δρόμου, όσο και εκτός αυτού.

Το προαναφερόμενο γκρουπάκι αποτελούταν κατά το πλείστον από Χανιώτες και πιο συγκεκριμένα από τους: Κώστα (Κουμπιουτεράκιας) και την  Ράνια (Ροζουλί) με XJ6 600, τον Γρηγόρη (Γκατζετάκιας) και την Βούλα (Ντοκτόρισσα) με Varadero 1000, τον Γιάννη (Όμορφος) με Multistrada 1000, τον Μήτσο (Σκορτζέζε) με Adventure 990, τον Γιάννη (Τραπεζίτη) με Fazer 600, τον Γρηγόρη (Ιλ Ντοτόρι ντε Πλάστικο ή Υιός #1) απ’ τη Θεσσαλονίκη με  K1300S, τον Σήφη (Πολυμίλης) με Freewind 650, τους Γιώργο (Γεροπαράξενος #1, Γουόλτερ Ματάου) με Stelvio 1200 και Αποστόλη (Γεροπαράξενος #2, Τζακ Λέμον) με CB 1000R, τον Μανώλη (Πατέρας) από την Ιεράπετρα με GS 1200 και τον Ορέστη (Νεαρός) με GSX 1400. Οδηγός και σκούπα του γκρουπ ήταν η αφεντιά μου (Ναβιγκέητορ & Ρέησινγκ φωτόγκραφερ) με TDM 900 και ο Ιάκωβος (Ηλεκτρική Σκούπα ή Υιός Νο 2) με Fazer 600 αντίστοιχα.

Η προετοιμασία μας κράτησε απασχολημένους για περίπου έξι μήνες. Χαρτούρα, ενημέρωση ταξιδιωτών, κρατήσεις ξενοδοχείων, εισιτήρια αγώνα, συνεννοήσεις για ξεναγήσεις σε μουσεία και εργοστάσια και άλλα πολλά. Συνεπώς ο καιρός πέρασε γρήγορα και η ώρα της αναχώρησης έφτασε. Η τελική συνάντηση μας ήταν έξω από το κατάστημα αξεσουάρ μοτοσυκλέτας GAS στις 2 Ιουνίου, στις 19:30.

Αναμνηστικές φωτογραφίες και αναχώρηση προς το λιμάνι για επιβίβαση στο χλιδάτο Έλυρος της ANEK Lines. Οι φωτογραφικές μηχανές δεν λένε να σταματήσουν, αυξάνοντας την ώρα παραμονής μας στην προβλήτα.

Εν τέλει επιβιβαζόμαστε, τακτοποιούμαστε γρήγορα στις καμπίνες μας και τσουγκρίζουμε στο πολυτελές σαλόνι τις παγωμένες μπύρες μας, τις οποίες συνοδεύουν φυσικά ευχές για καλό μας ταξίδι.

3 Ιουνίου 2010, Πειραιάς – Μουσείο Ακρόπολης – Πάτρα

Οι δεκατρείς των Χανίων γίνονται δεκατέσσερις καθώς έξω από το καράβι μας περιμένει ο Μανώλης απ’ την Ιεράπετρα, ο οποίος ερχόταν από Ηράκλειο που τον βόλευε καλύτερα. Αναχωρούμε για πρωινό καφεδάκι στον πεζόδρομο έξω από το μουσείο Ακρόπολης ροκανίζοντας την ώρα αναμονής μέχρι να ανοίξει το μουσείο.

Λίγη ώρα αργότερα βρισκόμαστε εντός του μουσείου με  το γλυκό χαμόγελο της Σελήνης πίσω απ’ το γκισέ των εισιτηρίων -φανατική οπαδός του Rossi όπως μάθαμε αργότερα- να μας καλωσορίζει. Το βεστιάριο του μουσείου σχεδόν γεμίζει με τον μοτοσυκλετιστικό μας εξοπλισμό και η περιήγησή μας ξεκινά. Η πολύ πρωινή ώρα βοηθά καθώς οι τουρίστες δεν έχουν συνέλθει ακόμα από το χτεσινό τους tour και το μουσείο είναι σχεδόν άδειο.

Ότι και να πούμε για το μουσείο είναι λίγο. Δεν με νοιάζει αν ακουστώ τοπικιστής αλλά πραγματικά είναι ένα στολίδι για τον τόπο μας. Από τα εκθέματα μέχρι και τον τελευταίο υπάλληλο. Όλοι τους εξυπηρετικότατοι, πρόθυμοι να σου λύσουν οποιαδήποτε απορία ή απλά να συζητήσουν μαζί σου και να πουν την γνώμη τους. Ένα μεγάλο εύγε σε όλα τα παιδιά του μουσείου.

Οι φωτογραφίες δεν επιτρέπονται κι έτσι θα αρκεστείτε με μερικές της Ακρόπολης τραβηγμένες από την καφετέρια του μουσείου:

Τελειώνοντας την περιήγηση μας μένουμε με μια πίκρα για όλα τα εκθέματα που ήταν μαρκαρισμένα ως BM (British Museum). Αν και είναι άξιο σχολιασμού, κρατάμε μετά βίας τα χέρια μακριά απ’ το πληκτρολόγιο και αφήνουμε όλα αυτά τα πολιτικοκατακτητικά παιχνίδια έξω από το μοτοσυκλετιστικό ταξιδιωτικό μας.

Αναχώρηση λοιπόν για Πάτρα με το θερμόμετρο να βαράει κόκκινα. Ο τραγικός δρόμος -που θέλει να λέγεται Εθνική Οδός- είναι γεμάτος από μοτοσυκλέτες που πάνε στον ίδιο προορισμό. Στα πρώτα διόδια συναντάμε ένα μεγάλο γκρουπ. Μαζί τους και μια μισοκαμένη μοτοσυκλέτα. Με μια πρόχειρη αναγνώριση αιτία της πυρκαγιάς ήταν τα κακοδεμένα σαμάρια τα οποία ακούμπησαν πάνω στην εξάτμιση. (Όταν επιστρέψαμε μάθαμε ότι ήταν Χανιώτης! Δεν μάσησε όμως, συνέχισε το ταξίδι του αγοράζοντας απλώς καινούργια ρούχα και εσώρουχα.)

Κάνουμε μια μικρή στάση για αναπλήρωση υγρών λίγο έξω απ΄ την Κόρινθο και συνεχίζουμε την πορεία μας μέσω έργων. Για μισή λωρίδα κυκλοφορίας ανά ρεύμα πληρώνουμε διόδια… έλεος…. Εν τέλει φτάνουμε Πάτρα και αράζουμε στην πλατεία για σύντομο γεύμα. Ο Ιάκωβος και εγώ πάμε κατευθείαν στο λιμάνι για check-in. Η πλατεία του λιμανιού θυμίζει κάτι από μοτοσυκλετιστική συνάντηση. Όχι δεν είχε αντίσκηνα και burnouts (ευτυχώς), αλλά μόνο μοτοσυκλέτες…

Check in, fast food in και Olympic Champion in. Η εξυπηρέτηση άριστη, η τακτοποίηση σύντομη αλλά οι ώρες της αναμονής δεν περνάνε με τίποτα. Αργά το βράδυ πιάνουμε Ηγουμενίτσα όπου και επιβιβάζεται ο τελευταίος της παρέας, Ο Σαλονικιός Γρηγόρης.

Μπύρες και ιστορίες μας κάνουν παρέα μέχρι και τις πρώτες πρωινές ώρες πριν καταλήξουμε για ξεκούραση στις κουκέτες μας.

4 Ιουνίου 2010, Ανκόνα – Φλωρεντία

Γρήγορη αναχώρηση για να γλιτώσουμε το μποτιλιάρισμα στην έξοδο από Ανκόνα για Autostrada, η οποία παραδόξως στέφεται με επιτυχία. Ο ρυθμός της ομάδας δουλεύει μια χαρά, πράγμα που με ξεαγχώνει αρκετά.

Μετά από 120 βαρετά χιλιόμετρα αφήνουμε την autostrada και κατευθυνόμαστε προς Φλωρεντία μέσο του passo Muraglione. Την μαγική αυτή διαδρομή την κάνω για 3^η φορά, αλλά και 20^η να ήταν θα ένιωθα ακριβώς το ίδιο. Στρίβουμε, χαζεύουμε, διασκεδάζουμε και σταματάμε στην κορυφή του περάσματος για αναμνηστικές φωτογραφίες και μασαμπούκα.

Το μαγαζάκι γραφικό…

Tο μόνο που του έλειπε ήταν φυσικά ένα αυτοκόλλητο GAS.

Χαζολογάμε για αρκετή ώρα πριν αναχωρήσουμε για να διανύσουμε τα τελευταία 50 περίπου χιλιόμετρα που μας χωρίζουν από την πόλη της Φλωρεντίας. Μία σφίγγα η οποία επισκέπτεται τον Τραπεζίτη φροντίζει να μας καθυστερήσει λίγο μέχρι να του δοθούν οι πρώτες βοήθειες. Με 2 γιατρούς στην παρέα, μέχρι εγχείρηση ανοικτής καρδιάς μπορούσαμε να κάνουμε….

Φτάνουμε Φλωρεντία και το GPS αναλαμβάνει να μας πάει στο ξενοδοχείο. Η επιλογή μας, το Hotel Jane, αποδεικνύεται άριστη. Κοντά στην παλιά πόλη, σε ήσυχη γειτονιά, με όμορφα και άνετα δωμάτια, καλό πρωινό, ιδιωτικό πάρκινγκ και εξυπηρετικότατο προσωπικό.

Φώτο απ' το ντεκόρ του ξενοδοχείου

Η τακτοποίηση μας συντομότατη και λίγο πριν σουρουπώσει ξεκινάμε για εξόρμηση στην γραφικότατη πόλη η οποία μας μαγεύει από την πρώτη στιγμή. Αν και έχω ξαναέρθει Φλωρεντία, η προηγούμενη επίσκεψη ήταν ελλιπής όσον αφορά τα αξιοθέατα και δεν είχα σκοπό να φύγω με ελλείψεις αυτή τη φορά.

Περπατάμε αρχικά δίπλα στο ποταμό Άρνο απολαμβάνοντας τα μαγικά χρώματα του ηλιοβασιλέματος.

Ponte Vecchio

Ηλιοβασίλεμα στο Ponte Vecchio

Στη συνέχεια βολτάρουμε για λίγο στο ιστορικό κέντρο αλλά το κενό των στομαχιών μας, μας οδηγεί σύντομα σε αναζήτηση κάποιου εστιατόριου.

Santa Maria del Fiore, γνωστό και ως Duomo

Baptistery

Duomo, η μικρή παραμόρφωση στη photo οφείλεται στο panorama.... Θέλω ευρυγώνιο φακό τώρα....

Piazza della Repubblica

Piazzale degli Uffizi

Piazza della Signoria

Palazzo Vecchio

Η φίλη Γιάννα η οποία σπούδαζε πολλά χρόνια στη Φλωρεντία μας είχε δώσει τις κατάλληλες πληροφορίες. Επιλέγουμε μία από τις προτάσεις της φίλης η οποία βρισκόταν κοντά στο Duomo και άκουγε στο όνομα Il Coquinarius. Το μικρό εστιατόριο ήταν δυστυχώς γεμάτο και το προσωπικό τρομοκρατήθηκε μόνο στο άκουσμα ότι θέλουμε τραπέζι για δεκαπέντε άτομα.

Οδηγούμαστε στο απέναντι αδιάφορο όπως αποδείχτηκε εστιατόριο όπου και τρώμε ότι ζυμαρικό υπήρχε στον κατάλογο και πίνουμε από μπύρα μέχρι Λιμοντσέλο. Συνεχίζουμε την βόλτα μας στα μαγευτικά σοκάκια της Φλωρεντίας χαζολογώντας την νυκτερινή τους ζωή πριν επιστρέψουμε στο ξενοδοχείο για ξεκούραση.

5 Ιουνίου 2010, Mugello ή Φλωρεντία-San Gimignano-Siena

Διαφορετικά γούστα, διαφορετικά γκρουπ. Άλλοι ήθελαν δοκιμαστικά και άλλοι βόλτα στην μαγευτική επαρχία της Τοσκάνης. Πριν χωριστούμε σε δύο γκρουπ πήγαμε όλοι μαζί στην piazza Michelangelo η οποία βρίσκεται σε ένα μικρό λόφο και χαρίζει πανοραμική θέα στην πόλη, όπου και μας περίμενε μια μικρή έκπληξη. Παραταγμένα βρίσκονται πάνω από 20 κλασσικά και μη αυτοκίνητα τα οποία πραγματοποιούν τον γύρο της Ιταλίας. Δεν ξέρουμε τι να πρωτοχαζέψουμε… την μαγική θέα της πόλης…

…ή τα αυτοκίνητα που στην καλύτερη περίπτωση τα έχουμε δει μόνο σε φωτογραφίες.

Το παρεάκι χωρίζει με εμένα να οδηγώ το γκρουπ που πάει προς Mugello και τον Ιάκωβο αυτό που πάει προς San Gimignano-Siena.

Group A’, Mugello

Θεωρώ ότι η μέρα για να δεις το τι παίζεται στην πίστα είναι η μέρα των δοκιμαστικών. Δεν ασφυκτιεί από κόσμο, προλαβαίνεις να χαζέψεις μαγαζιά με αναμνηστικά και να παρακολουθήσεις όλα τα happenings, αλλά και να θαυμάσεις τους τρελαμένους φανατικούς οπαδούς που γυρνάνε στην πίστα. Την ημέρα των αγώνων δεν προλαβαίνεις να κάνεις τίποτα από αυτά. Δεν υπήρχε λοιπόν περίπτωση να μην πάω στα χρονομετρημένα. Μαζί μου ο Μήτσος, ο Γρηγόρης παρέα με ένα φίλο του που σπούδαζε Φλωρεντία, ο Αποστόλης, ο Γιάννης και ο Ορέστης.

Η σημερινή μας μετάβαση στην πίστα ήταν και μια ευκαιρία να φρεσκάρω την εναλλακτική διαδρομή που ήξερα. Όλοι οι επισκέπτες προτιμούν την autostrada, πράγμα που κάνει την μετάβαση στην πίστα την ημέρα των αγώνων υπερβολικά δύσκολη. Η διαδρομή που ήξερα ήταν πολύ πιο χαλαρή από κίνηση.

Φτάνοντας στην πίστα οι υπεύθυνοι μας δείχνουν το δρόμο εντός αυτής και σύντομα βρισκόμαστε να παρκάρουμε κοντά στα επίσημα περίπτερα των αγωνιζόμενων. Μιας και τα δοκιμαστικά δεν έχουν αρχίσει ακόμα οδηγούμαστε για σύντομο shopping therapy και όχι μόνο…

Μετά λύπης μας πληροφορούμαστε ότι ο τοπικός ήρωας Valentino Rossi, έφαγε τα μούτρα του στην χτεσινή προπόνηση και δεν θα τρέξει στον αγώνα. Αν και φιλοβαλεντινικοί οι περισσότεροι, δεν πτοούμαστε. Γυρνάμε την πίστα και βλέπουμε τα χρονομετρημένα από διαφορετικές πλευρές της, χαζεύοντας ταυτόχρονα τους μοσχοκούζουλους θεατές…

Μπυρίτσα κανείς ?!?

Μετά το τέλος των χρονομετρημένων αναχωρούμε προς Φλωρεντία, αφού κάνουμε πιο πρώτα μια γυροβολιά της πίστας, από τον βοηθητικό δρόμο φυσικά.

Group B’, San Gimignano-Siena (περιγραφή: Ιάκωβος Σουργουτσίδης)

Οι υπόλοιποι εννέα αποφασίσαμε να μην πάμε δύο συνεχόμενες μέρες στην πίστα να καούμε στο λιοπύρι και να χωρίσουν οι γυναίκες τους άντρες τους – αντί αυτού πήγαμε μια μικρή εκδρομή στη μαγευτική επαρχιακή Τοσκάνη. Πρώτος σταθμός το San Gimignano. Δεν το είχαμε ξανακούσει σαν προορισμό αλλά πριν φύγουμε με είχε ρωτήσει ένας φίλος που σπουδάζει η κόρη του στη Φλωρεντία: “Θα πάτε από San Gimignano εεε;” “Δεν ξέρω, που είναι αυτό;” “Σαράντα λεπτά από την Φλωρεντία είναι μόνο, άμα δεν πάτε μια βόλτα από κει καλύτερα μην πάτε καθόλου Ιταλία.” Και είχε απόλυτο δίκιο.

Το βρήκαμε πολύ εύκολα – άλλωστε δεν είναι και τόσο δύσκολο σε χώρες με τόσο καλή σήμανση. Παρκάραμε τις μοτοσυκλέτες έξω από ένα τείχος το οποίο δεν μαρτυρούσε ούτε στο ελάχιστο αυτό που έκρυβε στο εσωτερικό του. Το San Gimignano είναι μία μικρή μεσαιωνική πόλη με εβδομήντα δύο πύργους, εκ των οποίων οι δεκατέσσερις είναι τέλεια διατηρημένοι από τους μάγους σ’ αυτά Ιταλούς. Προσέξτε, δεν υπάρχουν άλλα σπίτια ή καινούργιες γειτονιές ή διαμερίσματα. Οι κάτοικοι μένουν σ’ αυτούς τους πύργους όπως μαρτυρούσαν οι μπουγάδες στα μπαλκόνια και οι γιαγιάδες που σκούπιζαν τις μικρές αυλές. Το χωριό είναι χτισμένο αμφιθεατρικά πάνω σ’ ένα λόφο (334 μέτρα ύψος) και κοιτάζει μια καταπράσινη κοιλάδα. Η κεντρική του πλατεία με το πηγάδι ήταν συνεχώς γεμάτη από κόσμο που χάζευε το πραγματικά μοναδικό θέαμα. Αράξαμε σε μία όμορφη καφετέρια στη σκιά και παραγγείλαμε τα κλασικά: άκουα μινεράλε νο γκαζάτο, καπουτσίνο, και πανίνι πομοντόρο/μοτζαρέλα. Τέλεια! Μετά τραβήξαμε μερικές φωτογραφίες αλλά δυστυχώς ούτε οι μηχανές μας ούτε οι ικανότητές μας μπορούν να αποτυπώσουν τέτοιες υπέροχες εικόνες.

Πήγαμε από το duomo, περπατήσαμε στις δύο κεντρικές οδούς του, περάσαμε από τις άλλες τρεις μικρές πλατείες, κάποιοι πρόλαβαν να ανέβουν στο αρχαιολογικό μουσείο, ενώ κάποιοι άλλοι δοκίμασαν το πιο νόστιμο gelato της ζωής τους από το μικρό μαγαζί με τη γιγάντια ουρά από κόσμο που περίμενε υπομονετικά τη σειρά του.

Όλοι ήθελαν να περάσουν περισσότερη ώρα εκεί, όμως θέλαμε να πάμε και στη Σιένα και ο χρόνος δεν θα μας έπαιρνε. Εάν πάτε Ιταλία και δεν περάσετε από εκεί καλύτερα να μην πάτε καθόλου.

Ξανά μανά πάνω στα μηχανάκια, ο Γρηγόρης μπροστά στο ρόλο του πλοηγού με τα τέσσερα (4!!) gps του και το κάδρο μου τελευταίος στο ρόλο της ηλεκτρικής σκούπας που θα μάζευε όποιον είχε κάποιο πρόβλημα. Να μετά από λίγο και η Σιένα. Κι αυτή η πόλη, όπως και το San Gimignano προηγουμένως, στην αρχή δεν σε προδιαθέτουν καθόλου γι’ αυτό που πρόκειται να δεις μετά. Δεν σε εντυπωσιάζουν οι πρώτες εικόνες τους: ούτε οι γειτονιές, ούτε οι δρόμοι  μέχρι το δημόσιο πάρκινγκ, ούτε κάτι άλλο σου τραβάει το μάτι. Ίσως αυτό να είναι το μυστικό τους: όλα μέτρια στην αρχή και μετά ΜΠΑΜ! Πάρε κατακέφαλα την γιγάντια κεκλιμένη πλατεία με το εκπληκτικής αρχιτεκτονικής duomo, τους μεσαιωνικούς πύργους, τα παλιά δημόσια κτίρια, τα γραφικά ετρουσκικά σπίτια… Πραγματικά δεν ξέρεις τι να πρωτοχαζέψεις: τον καθεδρικό ναό του 13^ου αιώνα; Το Palazzo Pubblico που τώρα είναι μουσείο; Τον Πύργο del Mangia; Στον τελευταίο ανεβήκαμε τέσσερις γενναίοι – τρακόσια ογδόντα έξι σκαλιά ήταν αυτά! Ο Γρηγόρης υποστηρίζει ότι ήταν πάνω από τετρακόσια γιατί του βγήκε η γλώσσα αλλά επειδή τα μετρούσα ένα-ένα στο κατέβασμα επιμένω στον αριθμό.

Οι εικόνες μοιάζουν να βγαίνουν από κινηματογραφική ταινία με πρώτο ρόλο κομπάρσου εσένα.  Δεν υπάρχουν λέξεις να μπορούν να αποδώσουν αυτό που είδαμε, θα σου πούμε όμως ότι ακόμα και στην τύχη να τραβήξεις φωτογραφία εκεί χωρίς καν να σημαδεύεις, οι φωτογραφίες σου θα είναι καρτ ποστάλ που θα χαζέψουν πολλοί. Δεν σου λέμε τίποτα άλλο, να πας και να τα δεις ο ίδιος. (Τέλος περιγραφής Υιού Νο 2)

Επιστρέφουμε σχεδόν ταυτόχρονα στο ξενοδοχείο και ακολουθώντας τις συμβουλές της φίλης Γιάννας κλείνουμε τραπεζάκι στο γνωστό εστιατόριο Il Latini για να δοκιμάσουμε την φημισμένη bistecca alla Fiorentina. Η λέξη well done απλά δεν υπάρχει στο γραφικό αυτό εστιατόριο και η λέξη medium done προκαλεί ανατριχίλα στους σερβιτόρους. Να είστε προετοιμασμένοι για κάτι τέτοιο…

Πριν επιστρέψουμε στο ξενοδοχείο παίρνουμε μια γεύση από την νυκτερινή ζωή της Φλωρεντίας απολαμβάνοντας ένα Mojito όπως συνηθίζουν οι Ιταλοί: Όρθιοι σε μια πλατεία…

6 Ιουνίου 2010, Race day

Για να αποφύγουμε την κίνηση η αναχώρησή μας είναι αρκετά πρωινή. Η επιλογή να ακολουθήσουμε την εναλλακτική διαδρομή λειτουργεί άψογα καθώς φτάνουμε μερικά χιλιόμετρα πριν την πίστα σε χρόνο ντε-τε. Τα τελευταία 5-6 χιλιόμετρα γίνονται με πιο αργούς ρυθμούς αλλά όχι κουραστικούς. Οδηγώ το γκρουπ σε ένα σκιερό πάρκινγκ που είχα μπανίσει από την προηγούμενη λίγο πριν την είσοδο της πίστας και το οποίο είναι περιέργως ακόμα άδειο. Παρκάρουμε, τακτοποιούμε τα πράγματα μας και προχωρούμε εντός μαζί με 75.585 ακόμα θεατές…

Ότι και να περιγράψω για το κλίμα που επικρατεί στον αγώνα είναι λίγο. Μόνο όσοι ήταν παρόντες μπορούν να καταλάβουν τι έγινε όταν ο σχολιαστής του αγώνα έβγαλε σε ζωντανή τηλεφωνική σύνδεση τον τοπικό ήρωα Valentino Rossi. Ως φόρο τιμής -ή μήπως επιβεβαιώνοντας τις φήμες για μεταγραφή- η επίσημη κερκίδα της Ducati, σήκωσε πλακάτ με το όνομα του Rossi. Δεν θα πω άλλα, θα αφήσω τις φωτογραφίες να μιλήσουν. Μην περιμένετε πολλές από τον αγώνα… με το δικό μου φακό, την απόσταση που είχα από την πίστα και τα εμπόδια που είχα μπροστά μου, δεν θα μπορούσα να έχω επιθυμητό αποτέλεσμα.

Στο περίπτερο του Vale χαμός, στα άλλα βαράνε μύγες

Οι καμένες μοτοσυκλέτες είναι σύνηθες φαινόμενο στην πίστα του Mugello

Vale=λατρεία

Ο αγώνας τελειώνει, φορ δε ρέκορντ με τον Ντάνι στο πιο ψηλό σκαλί του βάθρου, και οι πόρτες της πίστας ανοίγουν. Το κοινό ορμάει για να πατήσει, να φιλήσει και να φωτογραφηθεί με την άσφαλτο που τόσες συγκινήσεις του έχει προσφέρει. Μαζί του όμως μπουκάρουν και δεκάδες οχήματα διαφόρων τύπων. Δίκυκλα, τρίκυκλα, τετράκυκλα τελευταίας τεχνολογίας αλλά και ιδιοκατασκευές, μανουβράρουν ανάμεσα στους δεκάδες πεζοπόρους θεατές δημιουργώντας μας ένα κλίμα ανασφάλειας, το οποίο επιβεβαιώνεται από το παραπλήσιο ασθενοφόρο που προσφέρει πρώτες βοήθειες στο ματωμένο κούτελο κάποιου θαμώνα. Οι καγκουριές δεν τελειώνουν εκεί: Κάποιοι μαύροι καπνοί που διακρίνονται στο βάθος προέρχονται -όπως αποδεικνύεται αργότερα- από μία καμένη μοτοσυκλέτα.

Μα πως στο καλό βρίσκουν πρόσφυση εκεί πάνω τα θηρία του Moto GP;

Ότι απέμεινε από την καμένη μοτοσυκλέτα...

Νομίζω πως η μετάφρασή είναι: δεν αξίζει χωρίς τον Vale

Τα μπαρ στην πίστα κάνουν τα πάντα για να πουλήσουν τα τελευταία λίτρα μπύρας

Συγκεντρωνόμαστε στο πάρκινγκ και ετοιμαζόμαστε για αναχώρηση. Δεν βιαζόμαστε καθώς είμαστε σίγουροι πως θα πέσουμε σε μποτιλιάρισμα. Ο Σήφης μου δείχνει στο βάθος μια δεύτερη έξοδο του πάρκινγκ. Η κίνηση φαίνετε πιο χαλαρή από εκεί και αποφασίζουμε να την ακολουθήσουμε. Ένας υπάλληλος μας δείχνει να πάμε προς βόρεια. Του λέω πως θέλουμε να πάμε Φλωρεντία αλλά αυτός επιμένει να μας στέλνει βόρεια. Ανηφορίζουμε μια στενή διαδρομή μέσω πυκνού δάσους, σημειωτόν εξαιτίας κάποιων τροχόσπιτων που βρίσκονται μπροστά μας. Τα προσπερνάμε και η διαδρομή ανοίγει. Υπέροχες φουρκέτες διασχίζουν ένα πυκνό, καταπράσινο δάσος, οι οποίες μας οδηγούν αρχικά στο Passo Del Giogo και στη συνέχεια σχεδόν στην κορυφή του Passo Della Futa. Μικρή στάση για αναφωνήματα, συνειδητοποιώντας ότι όλη αυτήν την διαδρομή την κάναμε κατά λάθος, απλά επειδή ο Σήφης είπε “δεν πάμε μωρέ από εκεί”!

Κατηφορίζουμε πίσω προς Φλωρεντία για να βρεθούμε από τη νότια πλευρά της πίστας έχοντας κάνει περίπου 50 χιλιόμετρα. Ξεμπερδεύουμε γρήγορα από το μποτιλιάρισμα που επικρατούσε στον περιφερειακό για autostrada και ακολουθούμε και πάλι την εναλλακτική διαδρομή η οποία έχει μεν κίνηση αλλά όχι σε τέτοιο βαθμό. Φτάνουμε στο ξενοδοχείο γύρω στις 20:00, γρήγορο μπανάκι και φαγητό στο κοντινό εστιατόριο Cento Canti που μας σύστησαν από το ξενοδοχείο.

Καθ’ όλο το γεύμα μας, κύριο θέμα είναι ο φυσικά ο σημερινός αγώνας, που δεν αργεί να γίνει θέμα και του προσωπικού του συνοικιακού εστιατορίου.

7 Ιουνίου 2010, Φλωρεντία – Μουσείο Ferrari – Μπολόνια

Αποχαιρετάμε τους φιλικότατους ιδιοκτήτες και προσωπικό του ξενοδοχείου και τραβάμε αρχικά από την ίδια χτεσινή διαδρομή προς το Passo Futa στο οποίο κατά το πλείστον έχει στρωθεί νέα άσφαλτος! Το παράλογο της υπόθεσης είναι ότι χτες που περάσαμε δεν υπήρχε! Ούτε ήταν ξυσμένος ο δρόμος! Ούτε υπήρχε ένα μηχάνημα στο δρόμο!

Μερικά χιλιόμετρα παρακάτω συναντάμε το συνεργείο που στρώνει την άσφαλτο. Το 1^ο μηχάνημα ξύνει την παλιά άσφαλτο, το επόμενο στρώνει καινούργια, από πίσω ένας οδοστρωτήρας στρώνει το φρέσκο υλικό και τέλος μερικοί υπάλληλοι σκουπίζουν ότι απέμεινε από τα μηχανήματα. Απλά πράγματα. Είναι 9:30 το πρωί και έχουν στρώσει πάνω από 20 χιλιόμετρα…

Εμείς συνεχίζουμε μέχρι την κορυφή του περάσματος όπου και σταματάμε για αναμνηστικές φωτογραφίες.

GAS εδώ, GAS εκεί, GAS και παραπέρα...

Η διαδρομή συνεχίζει να είναι καταπληκτική και εμείς συνεχίζουμε να «παίζουμε» μέχρι το επόμενο πέρασμα, το Passo Raticosa. Στάση για καφέ, φωτογραφίες και συζητήσεις με μοτοσυκλετιστές από διάφορα σημεία του κόσμου που τυχαίνει να σταματάνε στο πέρασμα.

Εντύπωση μας κάνουν οι δίδυμοι παππούδες που σκάνε με 2 απίστευτα φτιαγμένα ΜΤ-03. Ohlins αναρτήσεις, δαγκάνες brembo μπρος πίσω, δίσκοι μαργαρίτες, G&G τελικά, παντού ανθρακονήματα και άλλα καλούδια. Τα λάστιχά τους δε ήταν πατημένα και μετά το τέλος της κορώνας… Τα μηχανάκια ήταν φτιαγμένα από τον βελτιωτικό οίκο GFM και στις τιμονόπλακες είχαν χαραγμένα τα ονόματά τους Gianluigi & Antonio. Παρά το search που έκανα στο γούγλη, δεν κατάφερα να βρω κανένα στοιχείο για αυτούς.

Συνεχίζουμε κατηφορίζοντας για μερικά ακόμα χιλιόμετρα το όμορφο passo, πριν βγούμε στην autostrada για να διανύσουμε τα 20 περίπου χιλιόμετρα που μας χωρίζουν με την πόλη του Maranello όπου βρίσκεται το μουσείο της Ferrari. Στην έξοδο από autostrada έχει αυτόματα μηχανήματα πληρωμής όπου και μπερδεύουν τους συνταξιδιώτες μου. Αν και κολλάμε την κυκλοφορία για παραπάνω από δέκα λεπτά δεν ακούστηκε ούτε μία κόρνα. Φανταστείτε να γινόταν κάτι παρόμοιο στην Ελλάδα…

Φτάνουμε στο μουσείο, πληρώνουμε 13€ είσοδο και μπαίνουμε γρήγορα για να κάνουμε μια βόλτα στο χρόνο θαυμάζοντας την ιστορία αυτής της θρυλικής εταιρίας. Από τα πρώτα μονοθέσια μέχρι τη Formula 1 και τα τελευταίας τεχνολογίας οχήματα. Νο μορ κόμεντς, λετ δε πίκτσερς σπικ….

Τζούρα Ferrari!

Τελειώνοντας το μουσείο κάνουμε μια μικρή βόλτα από την τσουχτερή μπουτίκ πριν αναχωρήσουμε για Μπολόνια και συγκεκριμένα για το Savhotel. Με το που μπαίνουμε στο εντυπωσιακό ξενοδοχείο αρχίζει το ψιλόβροχο όπου και κρατάει καθ’ όλη την ώρα που εμείς τακτοποιούμαστε. Σταματάει με το που ετοιμαζόμαστε για βόλτα στην πόλη αλλά ξαναρχίζει μόλις φτάνουμε κοντά στο κέντρο.

Βλέπουμε λίγα πράγματα από το κέντρο της Μπολόνια, έχουμε και μια απρόοπτη συνάντηση με την συμπαθητική κυρία Αθηνά, μόνιμη κάτοικο τα τελευταία χρόνια της πόλης, η οποία μας κατατοπίζει στο τι θα δούμε και που θα φάμε, πριν αράξουμε για μάσα στην trattoria Del Rosso. Καταπληκτικό φαγητό σε φοιτητικές τιμές. Κλου της βραδιάς η τούρτα για τα γενέθλια του Γιώργου.

8 Ιουνίου 2010, Μουσείο Ducati & Μουσείο Lamborghini

Εννέα το πρωί βρισκόμαστε έξω από το εργοστάσιο της Ducati. Παρκάρουμε, πληρώνουμε 5€ την ξενάγηση στο εργοστάσιο -το μουσείο είναι προς τιμήν τους δωρεάν- και μπαίνουμε μέσα με συνοδεία ξεναγού. Οι φωτογραφίες απαγορεύονται, άρα δεν υπάρχει τίποτα άλλο εκτός από την παρακάτω που είναι κατά την είσοδο μας στο εργοστάσιο:

Το εργοστάσιο είναι μόνο συναρμολόγησης, όλα τα περιφερειακά (εκτός από στρόφαλους και εκκεντροφόρους λόγω desmo) κατασκευάζονται αλλού, μεταφέρονται σε αυτό και οι εργαζόμενοι «χτίζουν» την μοτοσυκλέτα από το Α έως το Ω. Παρακολουθούμε όλα τα στάδια και βομβαρδίζουμε με ερωτήσεις τον ξεναγό μας. Από τα λεγόμενα του κρατάμε τα εξής:

Κατ’ αρχήν το εργοστάσιο είναι το μοναδικό στον κόσμο, δηλαδή δεν υπάρχουν άλλα πουθενά στην υφήλιο. Αν αγοράσεις Ducati, είναι σίγουρα φτιαγμένη εκεί και όχι στην Κίνα ή κάπου αλλού. Χίλια άτομα εργάζονται στο καινούργιο εργοστάσιο –  “καινούργιο” τρόπος του λέγειν, διότι στεγάζεται εκεί περίπου πενήντα χρόνια. Προηγουμένως ήταν στα ερείπια ακριβώς δίπλα. Από τα χίλια άτομα λοιπόν οι μισοί είναι μηχανικοί, οι τριακόσιοι ογδόντα κάνουν marketing και οι υπόλοιποι εκατόν είκοσι εργάζονται στο τμήμα έρευνας και εξέλιξης.

Ένας μηχανικός συναρμολογεί μόνος του έναν κινητήρα κάθε σαρανταπέντε λεπτά και βάζει την υπογραφή του ώστε να γνωρίζει το εργοστάσιο ανά πάσα στιγμή ποιος έφτιαξε τι. Έτσι αν στο μέλλον ο κινητήρας σου παρουσιάσει κάτι, ξέρουν ποιος τον έφτιαξε και πληροφορούν αυτόν που τον έφτιαξε για το τυχόν λάθος του, αν φυσικά φταίει αυτός. Μόλις συναρμολογηθεί ο κινητήρας γίνονται πάνω του οι πρώτες κρύες δοκιμές (“cold testing”) . Πρόκειται για ηλεκτρικές δοκιμές χωρίς καύση για να δουν αν είναι σωστή η πίεση του λαδιού και λοιπά. Μας τονίζουν ότι ενώ κατά την δεκαετία του ’90 το ποσοστό των προβληματικών κινητήρων έφτανε το 5% περίπου, το 2009 το ποσοστό ήταν λιγότερο από 1%.

Έπειτα ο ξεναγός μας δείχνει μία πόρτα που οδηγούσε στην “Area 51”. Εκεί δυστυχώς δεν μπορούμε να μπούμε όχι μόνο εμείς αλλά ούτε κι αυτός, ούτε κανείς μηχανικός! Μόνο οι 120 εργαζόμενοι του R&D οι οποίοι δουλεύουν πάνω σε πρότζεκτ και μοτοσυκλέτες που θα παρουσιαστούν στο μέλλον και φυσικά αποτελούν επτασφράγιστο μυστικό. Μετά είδαμε δύο αίθουσες στις οποίες δυναμομετρούσαν τις φρεσκοσυναρμολογημένες μοτοσυκλέτες. Ο “Νεαρός” αρνείται να πιστέψει αυτό που βλέπει. “Δηλαδή θέλετε να μου πείτε ότι εδώ δυναμομετρούν και φτάνουν στον κόφτη βασανίζοντας την μοτοσυκλέτα που εγώ θα αγοράσω και θα στρώνω ευλαβικά για βδομάδες;” Ακριβώς Ορέστη.

Λίγο παρακάτω, σε μια άλλη αίθουσα τις μαζεύουν, τις πακετάρουν, και τις στέλνουν στους εισαγωγείς που θα τις στείλουν στον αντιπρόσωπο της πόλης σου. Με ’γειά!

Συνεχίζουμε με επίσκεψη στο μικρό αλλά εντυπωσιακό μουσείο το οποίο φιλοξενεί μοτοσυκλέτες από το 1947 μέχρι και το σήμερα. Την είσοδο του κοσμούν τα μοντέλα του 2010, ενώ το πιο εντυπωσιακό κομμάτι του ήταν η αίθουσα με τις μοτοσυκλέτες MotoGP.

Ducati radio, έτσι ξεκίνησαν όλα!

Μέχρι και στην έκθεση στάζουν λάδια! Πλάκα κάνουμε, το συγκεκριμένο ήταν του 1957!

Το μπαλάκι του τένις στο τιμόνι δεν κατάλαβα σε τι μπορεί να χρησιμεύσει

Όπως επίσης δεν κατάλαβα τι γυρεύει αυτό το καρτελάκι με το σήμα της Honda στο μουσείο της Ducati

Supermono Desmoquattro!!!

Superman

Βγαίνοντας από το μουσείο ανακοινώνουμε την έκπληξη που φυλάγαμε στους συνταξιδιώτες μας: το μουσείο Lamborghini που βρίσκεται 20 περίπου χιλιόμετρα έξω από την Μπολόνια. Καλύπτουμε γρήγορα την απόσταση και αράζουμε σε ένα παραπλήσιο καφέ-εστιατόριο λόγω του μεσημεριανού break του μουσείου.

Πληρώνουμε 12€ είσοδο για να θαυμάσουμε μοναδικά αριστουργήματα. Ειδικά στον 2^ο όροφο του μουσείου υπήρχαν αρκετά σπάνια επετειακά κομμάτια. Για μία ακόμα φορά σε αυτό το ταξιδιωτικό αφήνω τις φωτογραφίες να μιλήσουν αντί για μένα.

Miura concept, πρώτυπο κατασκευασμένο το 2006

P140, 4λιτρος V10 με απόδοση 370HP. Κατασκευασμένο και αυτό από τον Marcello Gandini το 1988 ως ένα χαμηλού κόστους αυτοκίνητο. Κατασκευάστηκαν μόνο 4 κομμάτια.

Murcielago R-GT, 6λιτρο, 12κύλινδρο με απόδοση ~600HP. Μια συνεργασία της Lamborghini και της Audi.

Είπαμε να βάλουμε ένα χεράκι...

Φανταστείτε να σας κυνηγάει κάτι τέτοιο... 5λιττο, V10, με απόδοση 500HP και τελική πάνω από 300km. Παράχθηκαν 2 κομμάτια τα οποία δωριστήκαν στην Ιταλική Αστυνομία.

Πρότυπο Diablo GT2. Παρουσιάστηκε τον Μάρτιο του 1998 στο Bologna Motor Show και είναι εφοδιασμένο με ένα 6λιτρο V12 κινητήρα, ο οποίος αποδίδει 640HP και 340km τελική. Κατασκευάστηκαν μόνο 2 κομμάτια.

Τελειώνοντας, επιστρέφουμε στο ξενοδοχείο μας και πάμε γρήγορα να προλάβουμε να δούμε την φοιτητούπολη της Μπολόνια. Εντυπωσιακή μεν, αλλά όχι τόσο καλοδιατηρημένη όσο αρμόζει σε Ιταλική πόλη.

Piazza Maggiore

Fontana del Nettuno

San Petronio Basilica

Fontana del Nettuno

Τα στομάχια διαμαρτύρονται κι έτσι πάμε προς την πρόταση της κυρίας Αθηνάς, στο 7 Archi. Η επιλογή άριστη, εξαίσιο φαγητό σε καταπληκτικό περιβάλλον.

9 Ιουνίου 2010, Μπολόνια – Σαν Μαρίνο – Ανκόνα

Πρωινή αναχώρηση για το αυτόνομο κρατίδιο του Σαν Μαρίνο. Ο συνδυασμός της ζέστης με την βαρετή autostrada κάνουν τα 120 περίπου χιλιόμετρα να μοιάζουν με μαραθώνιο. Τελικά φτάνουμε στον προορισμό μας και τραβάμε για γρήγορη εξερεύνηση της πόλης.

Σκαρφαλώνουμε στο πιο ψηλό σημείο και χαζεύουμε την όμορφη θέα.

Ανασυγκροτούμαστε πίσω στις μοτοσυκλέτες, γεμίζουμε τα ρεζερβουάρ μας λόγω φτηνότερης βενζίνης και ξεκινάμε για να καλύψουμε τα τελευταία 100 χιλιόμετρα που μας χωρίζουν από την πόλη της Ανκόνα. Φτάνουμε στο check in όπου οι υπάλληλοι μας πετάνε στα χέρια έντρομοι τα εισιτήρια λέγοντάς μας να τρέξουμε στο καράβι… «Γιατί; Πότε φεύγει;» ρωτάμε, για να πάρουμε την απάντηση «Πριν από 3 λεπτά»… Φεύγουμε σφαίρα και στο πρώτο roundabout συνειδητοποιώ ότι όλοι οι άλλοι πήραν λάθος έξοδο… Έλεος… Πραγματικά ξύνω πατητήρα στο roundabout και τους προλαβαίνω λίγο παρακάτω… Διορθώνω την πορεία τους και σύντομα βρισκόμαστε δίπλα στο πλοίο το οποίο έχει καθυστερήσει λόγω του ότι φόρτωνε κάποια καθυστερημένα φορτηγά… Ούφ…

Εσφαλμένα λοιπόν νομίζαμε ότι το πλοίο αναχωρεί στις 17:00 αντί για τις 16:00 που ήταν η κανονική ώρα. Για όλα αυτά -εκτός την βλακεία μας να μην τσεκάρουμε τα εισιτήρια- «φταίει» κι ένας λοστρόμος που μας είχε δώσει αυτή την πληροφορία όταν άραζε το καράβι. Βέβαια -όπως μάθαμε αργότερα- το καράβι κινείται πάντα με ώρα Ελλάδος, άρα η πληροφορία του λοστρόμου ήταν σωστή. Μόλις περάσεις τον καταπέλτη τότε τα ρολόγια γυρίζουν σε ώρα Ιταλίας.

Anyway, τέλος καλό, όλα καλά. Για μια ακόμα φορά μας σκλαβώνει η άριστη εξυπηρέτηση του προσωπικού του πλοίου. Τακτοποιούμαστε και ροκανίζουμε τις ακτοπλοϊκές ώρες με ιστορίες και γέλια από το ταξίδι μας.

10 Ιουνίου 2010, Πάτρα – Πειραιάς

Σηκωνόμαστε πρωί-πρωί για να αποχαιρετήσουμε τον Il dotori που κατεβαίνει στο λιμάνι της Ηγουμενίτσας. Τις χαιρετούρες του αποχωρισμού συνοδεύουν ευχές για να τα ξαναπούμε συντόμως και αμφίδρομες προσκλήσεις από βόρειους και νότιους.

Η «κρουαζιέρα» συνεχίζεται, όπως αρμόζει με εμένα οδηγό:

Όπως καταλάβατε επισκεπτόμαστε την γέφυρα του πλοίου για ξενάγηση, καλεσμένοι από τον φιλόξενο καπετάνιο και το υπόλοιπο προσωπικό της γέφυρας.

Το μεσημέρι πιάνουμε Πάτρα και αναχωρούμε μέσω παλιάς εθνικής προς Ξυλόκαστρο για να γλιτώσουμε τα έργα. Δεν γλιτώνουμε όμως από την ζέστη η οποία και μας οδηγεί λίγο πριν το Ξυλόκαστρο σε μια ψαροταβέρνα η οποία βρισκόταν κυριολεκτικά πάνω στο κύμα και στην οποία δεν άξιζε τελικά τίποτε άλλο εκτός από την θέα.

Αφού έχουμε αναπληρώσει δυνάμεις, τραβάμε μέσω καινούργιας εθνικής αυτή τη φορά για τον Πειραιά και για να επιβιβαστούμε για στο καράβι προς Χανιά.

Η επόμενη μέρα είναι εργάσιμη για πολλούς κι έτσι σύντομα βρισκόμαστε στις κουκέτες μας για ξεκούραση.

Επί του λόγου

Ένα μήνα μετά το παρεάκι ξαναμαζεύεται, καλεσμένο από τον Μανώλη στο εστιατόριό του «Ναπολέων» στην Ιεράπετρα. Ότι και να πούμε για την φιλοξενία του είναι λίγο. Το παρατσούκλι «Πατέρας» δεν βρήκε τυχαία…

Οι φρέσκες αναμνήσεις από το ταξίδι μας ξυπνάνε και πάλι. Τα πλούσια γεύματά μας συνοδεύουν γέλια και πειράγματα μέχρι τις πρώτες πρωινές ώρες. Το μπουζούκι του Ιάκωβου και η κιθάρα του Γιάννη συμβάλουν στο να ζήσουμε για άλλη μία φορά «μοναδικές στιγμές» όπως έλεγαν καθ’ όλη την εκδρομή οι «γεροπαράξενοι» της παρέας. Λίγες μέρες είναι αρκετές για να δέσει μια παρέα με ένα κοινό ενδιαφέρον. Αυτή είναι και η μαγεία της μοτοσυκλέτας.

Σχετικά ταξιδιωτικά:
The comeback