Share this:

Κείμενο: Στέλιος Οικονομάκης
Φωτογραφίες: Στέλιος Οικονομάκης

Ώρες, ώρες έχουμε κάτι ιδέες που με κάνουν να ανησυχώ. Δεν ξέρω τι φταίει… Ίσως ο παλιμπαιδισμός μας… Ίσως πάλι η τρέλα μας για περιπέτεια σε συνδυασμό πάντα με τη μυρωδιά του αγνώστου. Μια μυρωδιά, που εκτός από τη μύτη, προσπαθεί μάλλον να μας σπάσει και τα κόκαλα…

And so the story goes
Αρχές Οκτωβρίου οι «συνήθεις ύποπτοι» -για όσους δεν παρακολουθούν τα ταξιδιωτικά του blog, οι συνήθεις ύποπτοι είναι ο Νίκος Αγγελάκης, ο Γιώργος Καλατζάκης και η αφεντιά μου-, στριμώχνονται σε ένα τραπεζάκι γνωστής μπυραρίας της πόλης, για να συζητήσουν το τι θα κάνουν εφέτος. Μαζί τους αρκετοί ακόμα φίλοι οι οποίοι δήλωσαν πρόθυμοι να ακολουθήσουν σε ότι παλαβομάρα σχεδιάσουμε να κάνουμε φέτος. Ας πρόσεχαν…
Η κουβέντα ως συνήθως δεν επικεντρώνεται πουθενά και ανάμεσα στις φιλοσοφίες, παραφιλολογίες και θεωρίες ακούγονται πεταχτά τα παρακάτω:
Στέλιος: Έχω διαβάσει για ένα υπερμαραθώνιο που διασχίζει ορεινώς όλη την Κρήτη.
Γιώργος: Καλό ακούγεται. Μπορούμε να ξεκινήσουμε από Κάτω Ζάκρο και να καταλήξουμε Σφηνάρι.
Αλέξης: Θα έχει πολύ χωματόδρομο όμως δεν γίνεται με τις μοτοσυκλέτες μας.
Νίκος: Εγώ λέω να νοικιάσουμε εντουράκια.
Μήτσος: Να πάρουμε 250αρια το πολύ.
Μενέλαος: Εγώ λόγω δουλειάς μπορώ μόνο το επόμενο Σαββατοκύριακο.
Όλοι: ΟΚ έκλεισε…
Μερικές μέρες αργότερα, οι έξι παραπάνω συν την μεταγραφή της τελευταίας στιγμής που ακούει στο όνομα Μανώλης , φορτώνουν τα μοτοσακά τους υπό βροχής και μετά από τη συνηθισμένη πια καθυστέρηση της μιας ώρας -και βάλε-, αναχωρούν για το οδοιπορικό τους.

Gentlemen push your bikes
Το να φτάσεις Κάτω Ζάκρο από Χανιά μέσω εθνικής με 200άρια και 250άρια εντουράκια, τα οποία κινούνται λίγο πιο γρήγορα από ταινίες του Αγγελόπουλου, είναι κάλλιστα ένας καλός λόγος για να αρχίσεις να έχεις υπαρξιακά προβλήματα. Στο παραπάνω σκηνικό προσθέστε και μια καταιγίδα που μας έκανε παρέα από το Ρέθυμνο έως το Ηράκλειο, κάτι σκούτερ που μας περνούσαν σαν σταματημένους και τα τρομερά ελαστικά των μοτοσακών -τα οποία μάλλον δεν είχαν αλλαχτεί ποτέ- όπου αντιμετώπιζαν την άσφαλτο σαν πάγο!
Οι επικίνδυνες αποστολές λαβαίνουν τέλος γύρω στις 12:30 το βράδυ όπου καταφθάνουμε στην παραλία της Κάτω Ζάκρου. Στήνουμε σκηνές και αράζουμε για κουβεντούλα η οποία κρατάει τα βλέφαρα ανοικτά για αρκετές ώρες. Ο ύπνος λιγοστός καθώς κανείς μας δεν θέλει να χάσει την μαγευτική ανατολή του ηλίου…

Το πρότζεκτ μας ήταν να απολαύσουμε την δύση του ηλίου την επόμενη στο Σφηνάρι. Αρκετά φιλόδοξο και ίσως ακατόρθωτο, αλλά θέλαμε να βάλουμε ένα στόχο. Επίσης είχαν πέσει στοιχήματα για το ποιος θα πέσει πρώτος και για το ποιανού μοτοσυκλέτα θα μείνει πρώτη από βλάβη. Όσο αναφορά την σαβούρδα, ομόφωνα όλοι είχαν ποντάρει στον Νίκο ενώ για την βλάβη το ματς ήταν αμφίρροπο με την πλάστιγγα να γέρνει προς την πλευρά του Μήτσου.

Ημέρα 1η, πολύ χώμα με λίγη δόση από άσφαλτο
Το πρωινό μας στην παραπλήσια ταβέρνα, συνοδεύεται από τον απλωμένο χάρτη. Η σχεδίαση ξεκινά με το δάχτυλο να δείχνει το φαράγγι των νεκρών μέχρι την Ζάκρο.

Από εκεί ακολουθούμε μια όμορφη ασφάλτινη διαδρομή μέχρι το χωριό Καρύδι όπου και ψάχνουμε μάταια τον χωματόδρομο που δείχνει ο χάρτης και πηγαίνει προς την αρχαία Πραισό. Ρωτάμε κάτι ντόπιους και οι οποίοι μας διαβεβαιώνουν ότι δεν υπάρχει χωματόδρομος και μας στέλνουν προς τα πίσω από άσφαλτο. Τα αγύριστα κεφάλια μας όμως επιμένουν στο να βρούνε χώμα, καταλήγοντας σε ένα χωράφι με ελιές όπου και «πάμε ταμείο» για να εξαργυρώσουμε τα κερδισμένα από την σαβούρδα του Νίκου! Ηλίθια και ανώδυνη μεν, αλλά το κοντέρ κατέγραψε: Πτώσεις – Νίκος 1-0.

Έχοντας σπαταλήσει πάνω από μια ώρα στα χωράφια αποφασίζουμε να ακούσουμε την συμβουλή των ντόπιων και να τραβήξουμε προς Άγιο Σπυρίδων από άσφαλτο. Το ξερό τοπίο σε συνδυασμό με τον παντελώς έρημο δρόμο δίνει μια άγρια ομορφιά που μας κρατάει παρέα μέχρι και την Επάνω Επισκοπή.

Μια γιαγιά μας δείχνει το σοκάκι ανάμεσα στα σπίτια του χωριού το οποίο μέσω ενός έρημου χωματόδρομου μας οδηγεί σε ένα λατομείο κάτω από το επιβλητικό Μόντε Φόρτε (σημ: για την ιστορία του κάστρου δείτε το περυσινό ταξιδιωτικό). Ένας οδηγός του λατομείου μας δείχνει το σωστό δρόμο για να ξαναβγούμε προς Κάτω Κρυά με τις εξής καταπληκτικές οδηγίες:
- Συνεχίστε ευθεία μέχρι να συναντήσετε ένα πράσινο εγκαταλελειμμένο αγροτικό. Στρίψτε δεξιά μόλις το περάσετε και συνεχίστε μέχρι να κουτουλήσετε ένα μπλε εγκαταλελειμμένο αγροτικό. Κόψτε και πάλι δεξιά και θα βρεθείτε κάτω από το Μόντε Φόρτε. Αριστερά μετά προς το φρούριο και όλο δεξιά για το χωριό.
Με πινακίδες τις σακαράκες πιάνουμε και πάλι άσφαλτο ακολουθώντας μια γνωστή μας -από την περυσινή μας εξόρμηση στο νομό- διαδρομή η οποία περνάει από τα χωριά Χρυσοπηγή και Σταυροχώρι. Με τη νταμαρόσκονη παρέα ακολουθούμε ένα χωματόδρομο που οδηγεί προς το Ορεινό. Λίγο πριν το χωριό ο δρόμος γίνεται ασφάλτινος αλλά εμείς στρίβουμε από την κεντρική πλατεία του χωριού ξανά σε χώμα προς τον Αφέντη Χριστό. Άγριο τοπίο, παντελώς έρημο και ο δρόμος γεμάτος κροκάλες.

Η στάση μας στην κορυφή, η οποία περικλείεται από σύννεφα, σύντομη, λόγω του τσουχτερού κρύου και του ανοιξιάτικου εξοπλισμού μας.

Καβάλα ξανά στα μοτοσακά μας και βουρ για κάθοδο.

Πίσω στον κεντρικό χωματόδρομο και πορεία προς Θρυπτή. Κινούμαστε παράλληλα με το φαράγγι του Χα, διασχίζοντας ένα πανέμορφο και πυκνό δάσος με καταπληκτικές εικόνες προς το φαράγγι, και εν τέλη βρισκόμαστε στον κεντρικό δρόμο που οδηγεί στην Ιεράπετρα.
Στάση για ανεφοδιασμό μοτοσυκλετών και αναβατών όπου και παίρνουμε πληροφορίες για τον δρόμο που οδηγεί προς Μεσελέρους. Ο βενζινάς μας στέλνει νότια μέσω Ιεράπετρας αλλά τον διακόπτω σύντομα ζητώντας του να μας δώσει οδηγίες να πάμε από χώμα. Κοντοστέκεται για λίγο, πράγμα που με ψιλοαγχώνει, αλλά μου δίνει κατατοπιστικότατες οδηγίες για το πως θα βγούμε στο χωματόδρομο ο οποίος φυσικά δεν έχει καμία σήμανση.

Κατά τύχη πέφτουμε πάνω στην πίστα των Μεσελέρων όπου και δοκιμάζουμε τις δυνατότητές μας στο moto cross.

Πέντε λεπτά αργότερα και με πονεμένους καρπούς, αναχωρούμε για τη συνέχεια του χωμάτινου οδοιπορικού μας…
Φτάνοντας Μεσελέρους συνεχίζουμε ασφάλτινα πια προς Πρινά και από εκεί τραβάμε ακόμα πιο νότια προς Καλαμαύκα ψάχνοντας τον χωματόδρομο που οδηγεί προς Οροπέδιο Καθαρού. Ρωτάμε μάταια τους ντόπιους αλλά κανείς δεν μπορεί να μας δώσει σωστή πληροφορία εκτός από ένα παππούλη που μας στέλνει προς την εκκλησία της Παναγίας της Ξακουστής.
Για αρκετή ώρα ακολουθούμε ένα λαβύρινθο από χωματόδρομους οι οποίοι όλοι καταλήγουν σε κάποιο χωράφι ή στάνη, ανοιγοκλείνοντας δεκάδες συρμάτινες πόρτες, αδυνατώντας να βρούμε τον «μίτο» που οδηγεί στο οροπέδιο.
Η ώρα έχει περάσει για τα καλά και τα χρονικά περιθώριά μας στενεύουν καθώς σαν σημερινό στόχο έχουμε θέσει την κωμόπολη του Ζαρού η οποία απέχει αρκετά χιλιόμετρα ακόμα. Μιας και δεν βγάζουμε άκρη αποφασίζουμε να τραβήξουμε προς το οροπέδιο μέσω Κριτσάς, καθώς κινδυνεύαμε να βρεθούμε σε χώμα νύχτα το οποίο και θα ήταν άκρως επικίνδυνο με τα φώτα των μοτοσυκλετών μας.
Πορεία λοιπόν βόρεια ακολουθώντας την εκπληκτική διαδρομή Πρινά-Κρούστα-Κριτσά-Καθαρό και από εκεί πάλι χώμα προς οροπέδιο Λασιθίου.

Διασχίζουμε το οροπέδιο και ανηφορίζουμε από Καμινάκι προς Γεράκι με τις τελευταίες αχτίδες του ήλιου να χάνονται λίγο πριν οι ρόδες μας συναντήσουν ξανά πίσσα.

Τα λίγα χιλιόμετρα που μας χωρίζουν με την πόλη του Ζαρού έμελλε τελικά να γίνουν πολλά καθώς το κεντρικό Ηράκλειο καταφέρνει πάντα να μας μπερδεύει. Η εμφάνιση της κωμόπολης κατά τις 10:30 το βράδυ γίνεται υπό ζητωκραυγές και κορναρίσματα, αφού πρώτα χαθήκαμε «ν» φορές και αφού οργώσαμε, μάλλον, όλο το κεντρικό τμήμα του νομού Ηρακλείου! Η πάντα φιλόξενη Βιβή μας υποδέχεται με ανοικτές αγκάλες και σε σύντομο χρόνο καταφέρνουμε να σκουπίσουμε όλα τα πιάτα που κυκλοφορούσαν στην Βεγγέρα.
Σαν στόχο είχαμε να διανυκτερεύσουμε κάπου στο Δάσος του Ρούβα, αλλά ή κούραση σε συνδυασμό με το περασμένο της ώρας έκανε την πρόταση φιλοξενίας της Βιβής να ακούγεται κελάηδισμα στα αυτιά μας. Σε σύντομο χρόνο, 7 νομά σε 2 δωμά, σαπίζουν μες τα σλίπιν μπαγκ (κάνει και ρίμα).

Ημέρα 2η, πολύ άσφαλτο με λίγο δόση από χώμα
Το πρωινό μας συνοδεύουν τα Moto GP στην ταβέρνα της Βιβής και πάλι, που έχει ανοίξει ειδικά για εμάς. Ευχαριστούμε την σπιτονοικοκυρά μας και ακολουθώντας τις τελευταίες συμβουλές της τραβάμε προς την λίμνη του Ζαρού και από εκεί μέσω χωματόδρομου προς Γέργερη.

Ανηφορίζουμε στον Ψηλορείτη από την όμορφη ασφάλτινη διαδρομή η οποία όμως σύντομα γίνεται και πάλι χωμάτινη.

Παρακάμπτουμε για λίγο την πορεία μας για να επισκεφτούμε το γραφικό εκκλησάκι του Άγιου Ιωάννη Ρούβα. Η απόλυτη ηρεμία σε συνδυασμό με το πανέμορφο τοπίο μας οδηγεί στο να κάνουμε μια στάση για να απολαύσουμε όλα τα παραπάνω αλλά και για να σβήσουμε τις καλλιτεχνικές μας ανησυχίες.

Το μπρέικ τελειώνει και καβάλα ξανά στις μοτοσυκλέτες διασχίζουμε το δάσος του Ρούβα για να βρεθούμε κάτω από το αστεροσκοπείο.

Έχω μείνει πίσω για την παραπάνω φωτογραφία και μέχρι να τους πιάσω, ο Νίκος κατάφερε να κάνει το χατ τρικ σε πτώσεις. Όσο και να προσπαθήσω να σας τις περιγράψω δεν θα τα καταφέρω. Το σίγουρο είναι πως οι παρόντες -εκτός εμάς το σκηνικό παρακολούθησαν και 3 τουρίστες- θα γελάν για το υπόλοιπο της ζωής τους.

Συνεχίζουμε κυκλώνοντας τον Ψηλορείτη από την βορινή του πλευρά μέχρι το Αρκάδι. Αδιάφορη διαδρομή, όλη ασφάλτινη με εξαίρεση δυο συμβάντα:
α. Έξω από το μπαρ «Κορυδαλλός» στα Ζωνιανά κάτι πιτσιρίκια μας πυροβολούν με τα φανταστικά τους όπλα, προσφωνώντας μας ΕΚΑΜίτες και
β. Μια καλή πτώση του Μανώλη κάπου κοντά στην Αρχαία Ελευθέρνα, όπου το μπροστινό του κόλλησε σε μια σχάρα υπονόμου. Το σκηνικό ήταν τρομακτικό, αλλά ευτυχώς ο εξοπλισμός αποδείχτηκε σωτήριος, κρατώντας το Μανώλη αλώβητο. Πονούνε μωρέ τα παλικάρια.;;;

Στάση λοιπόν στο Αρκάδι για ανεφοδιασμό υγρών και στερεών και συνέχεια προς Χαρκιά. Λίγο πριν το χωριό στρίβουμε σε χωματόδρομο που ελπίζουμε να οδηγεί προς το φράγμα Αμαρίου. Κινούμαστε κυριολεκτικά στην τύχη μέχρι να αντικρίσουμε το παρακάτω όπου και μας αφήνει με το στόμα ανοικτό.

Κατηφορίζουμε και τραβάμε προς Μύρθιο και από εκεί προς Σελλί και Γενή όπου και ξανασυναντάμε χώμα. Περιπλανούμαστε σε χωματόδρομους, χανόμαστε μεταξύ μας αλλά ανασυγκροτούμαστε λίγο πριν τον Πύργο -για τους γνώστες- στο δρόμο του Σπηλίου.

Πορεία και πάλι ασφάλτινη προς Άγιο Ιωάννη και από εκεί συνεχίζουμε προς Μυριοκέφαλα με τον καιρό να κλείνει επικίνδυνα μπροστά μας. Οι πρώτες ψιχάλες δεν αργούν να φτάσουν, λίγο πριν το χωριό Καλλικράτη και οι οποίες γρήγορα μετατρέπονται σε καταιγίδα. Μεταβολή τάχιστα και πορεία προς Ασή Γωνιά όπου ο καιρός είναι ακόμα ανοικτός.

Το ρολόι δείχνει περασμένες 6 και το να φτάσουμε Σφηνάρι σε 2 ώρες για να απολαύσουμε την δύση του ηλίου μοιάζει αδύνατο εκτός και αν μπορούμε να διακτινιστούμε. Η απόφαση για επιστροφή στα Χανιά από εθνική παίρνεται με ομόφωνη γνώμη. Το εκδρομικό μας κλείνει με τον πιο όμορφο τρόπο, στην πλατεία της Ασής Γωνίας, όπου απολαμβάνουμε την Κρητική φιλοξενία του Κυρ Βαγγέλη ο οποίος φέρνει το ένα κέρασμα πίσω από το άλλο. Με το ζόρι τον κρατήσαμε να μην σφάξει την αίγα…

Τίτλοι τέλους
Ακόμα και σήμερα που γράφω αυτές τις γραμμές -2 μήνες μετά το εκδρομικό- προσπαθώ να καταλάβω ποια ήταν η μαγεία αυτής της καταπληκτικής εξόρμησης. Ίσως φταίει ότι νιώσαμε πάλι για λίγο παιδιά, ίσως η όμορφη παρέα που δεν σταμάτησε να γελάει καθ’ όλη την πορεία μας, ίσως τα ανεξερεύνητα -για εμάς- βουνά της Κρήτης, ίσως πάλι ο συνδυασμός όλων των παραπάνω. Μπορεί η ολοκλήρωση του πρότζεκτ μας να απέτυχε αλλά όπως πολύ σοφά λένε «σημασία δεν έχει ο προορισμός αλλά το ταξίδι».