Share this:

Κείμενο: Δημήτρης Παπαντωνίου
Φωτογραφίες: Αντώνης Παπαντωνίου, Νικόλας Καραχάλιος

Η αλήθεια είναι πως η επιθυμία μας να κάνουμε ένα ταξίδι διαφορετικό από τα αλλά ήταν για όλους μας έντονη και γυρνούσε στο μυαλό μας από το τέλος του προηγούμενου ταξιδιού μας στις Γαλλικές Άλπεις. Θέλαμε να συνδυάσουμε τις αρχές του μοτοσυκλετισμού με την ταυτόχρονη περιέργεια μας αν μπορούμε να καταφέρουμε κάτι ίσως και πέρα από τα όρια μας. Κάτι που θα το ευχαριστηθούμε και στο τέλος θα μας κάνει να πούμε: ‘ναι ρε΄συ, άξιζε τον κόπο’. Το μέρος που θα μπορούσε να μας τα δώσει όλα αυτά αποφασίσαμε πως θα είναι η Τουρκία.

Φέτος στην παρέα μας προστέθηκε και τρίτο μέλος. Ο Νικόλας με BMW 1200 ADVENTURE. Ο Νικόλας -41 ετών με δυο παιδιά και αυτός- έχει κάνει άπειρα χλμ με την μηχανή και έχει επισκεφτεί ουκ ολίγα ευρωπαϊκά κράτη. Σίγουρα ένας ακόμη με τόση μεγάλη εμπειρία στα ταξίδια θα ήταν βοήθεια και για τους υπόλοιπους.

ΣΥΜΜΕΤΟΧΕΣ
Αντώνης Παπαντωνίου (Aprilia Caponord 1000)
Νικόλας Καραχάλιος (BMW 1200 GS ADVENTURE)
Δημήτρης Παπαντωνίου (Suzuki V-STROM 650)

ΠΡΟΕΤΟΙΜΑΣΙΑ ΤΑΞΙΔΙΟΥ
Η αρχική σκέψη για Τουρκία έγινε αποδεκτή και από τους τρεις με αποτέλεσμα να ψάχνουμε το χρόνο που θα γίνει, τις μέρες που θα έχουμε στην διάθεση μας, τα μέρη που θα ήταν καλό να επισκεφτούμε, όπως επίσης και τα χλμ που θα έπρεπε να διανύσουμε καθώς αυτό θα καθόριζε σε μεγάλο βαθμό και το κόστος του ταξιδιού μιας γιατί η βενζίνη στην Τουρκία παίζει από 1,92-1,96 εύρο.
Η διεργασία του ταξιδιού άρχισε από τον Ιανουάριο. Τα θέματα που θα έπρεπε να κοιτάξουμε ήταν αρκετά μιας και το ταξίδι στην Τουρκία από Έλληνες πάντα κρύβει ιδιαιτερότητες (έτσι νομίζαμε τουλάχιστο).
Η αρχή έγινε με πολύ ψάξιμο στο Internet από διάφορους που έκαναν ταξίδια με οποιαδήποτε μέσον στην Τουρκία για να πάρουμε μια γενική εικόνα και μετά επικεντρωθήκαμε σε αυτούς που πήγαν με μηχανάκι. Οι πληροφορίες παρά πολλές και πολύ χρήσιμες. Για μια ακόμη φορά μας βοήθησε ο Στέλιος από αυτό το blog και ο Μανόλης με την Πλουμιστή από το Moto Riders Club και τους ευχαριστούμε γι’ αυτό.

Μετά από δυο μήνες καταλήξαμε στην διαδρομή:
1η ΜΕΡΑ: Αθηνά – Λάρισα
2η ΜΕΡΑ: Λάρισα – Κων/πολη
3η ΜΕΡΑ: Κων/πολη – Sanfrabolu
4η ΜΕΡΑ: Sanfrabolu – Sinop
5η ΜΕΡΑ: Sinop – Amasya
6η ΜΕΡΑ: Amasya – Trabzon
7η ΜΕΡΑ: Trabzon – Sumela monastir – Sivas
8η ΜΕΡΑ: Sivas – Goreme (Kappadokia)
9η ΜΕΡΑ: Γύρος Καππαδοκίας
10η ΜΕΡΑ: Kappadokia – Egirdir
11η ΜΕΡΑ: Egirdir – Ismir – Cesme – Χίος
12η ΜΕΡΑ: Πειραιάς – Ελληνόπυργος – Λάρισα.

Για αναλυτικότερο χάρτη κάντε κλικ εδώ.

Υπολογίσαμε περίπου 4500 χλμ (τελικά κάναμε 5011 χλμ).
Δύσκολο πρόγραμμα, πολύ κλειστό, με ελάχιστο ελεύθερο χρόνο κατά την διάρκεια της διαδρομής για ξεκούραση. Αλλά ένα σκέλος του ταξιδιού το θέλαμε έτσι. Πολλά χλμ πάνω στη σελά και όσο το δυνατό κοντά στα όρια αντοχής μας. Από εκεί και πέρα υπήρχε περισσότερος χρόνος σε μέρη που θέλαμε να δούμε κάποια ενδιαφέροντα πράγματα. Το πρόγραμμα βγήκε με την υπόσχεση και των τριών ότι ο κόσμος να χαλάσει θα το ακολουθήσουμε κατά γράμμα.
Με αυτά και με τα αλλά ο χρόνος πέρασε και αφού αναβλήθηκε η αναχώρηση μια φορά- 6 μέρες πριν την αρχική ημερομηνία- τελικά ξεκινήσαμε στις 23 Ιουλίου.

1η ΜΕΡΑ
Παρασκευή 23 Ιουλίου 2010
Διαδρομή: Αθηνά – Λάρισα (Μόνο για τον Αντώνη και τον Νικόλα)
Χιλιόμετρα: 350

Η συνάντηση ήταν για το βράδυ της Παρασκευής στο σπίτι μου στην Λάρισα. Τα παιδιά λόγω αρκετών υποχρεώσεων έφτασαν στη Λάρισα στις 2:30 τα ξημερώματα με το ένα μάτι κλειστό από την κούραση. Το ξυπνητήρι μπήκε για τις 7:00.

2η ΜΕΡΑ
Σάββατο 24 Ιουλίου 2010
Διαδρομή: Λάρισα – Κωνσταντινούπολη
Χιλιόμετρα: 745

Το ξύπνημα άγριο, μιας και οι ώρες ύπνου ήταν πολύ λίγες, αλλά η προσμονή για το ξεκίνημα του ταξιδιού μας μεγάλη. Καταφέραμε στις 8:00 να αναχωρήσουμε.

Η θερμοκρασία αρκετά υψηλή, για την ώρα δείγμα για το τι θα επακολουθούσε τις επόμενες ώρες. Χωρίς να χρονοτριβούμε καλύψαμε γρήγορα τα πολύ βαρετά χλμ τις Εγνατίας οδού με αποτέλεσμα στις 12:10 να απολαμβάνουμε τον καφέ μας σε ένα υπέροχο παραλιακό καφέ στην Αλεξανδρούπολη. Η στάση επιβεβλημένη γιατί τα μάτια έκλειναν. Στις 14:00 αναχωρήσαμε προς τον συνοριακό σταθμό των Κήπων και στις 14:25 περνάμε το φυλάκιο της Ελλάδας όπου δεν μας έγινε κανείς έλεγχος. Το πέρασμα πάνω από το Έβρο ποταμό εντυπωσιακό.

Η πρώτη Τούρκικη σημαία κάνει την εμφάνιση της (συνολικά στο ταξίδι είδαμε χιλιάδες στην κυριολεξία) και ο πρώτος έλεγχος είναι γεγονός.

Η πληροφορίες μας έλεγαν ότι θα χάσουμε πάνω από μια ώρα στα σύνορα αλλά ευτυχώς δεν επιβεβαιώθηκαν μιας και τα πράγματα πλέον είναι πιο χαλαρά με αποτέλεσμα σε 20 λεπτά να έχουμε περάσει τα σύνορα και να βρισκόμαστε σε Τούρκικο έδαφος και με την βούλα πλέον.

Σημειώνουμε ότι στην Τουρκία περνάς πλέον και με ταυτότητα νέου τύπου.
Η ώρα είναι περίπου 15:00 και η Κων/πολη από τα σύνορα είναι 240 χλμ.

Τα χλμ είναι πολύ βαρετά και από άποψης οδηγικής μιας και μιλάμε για μια ατελείωτη ευθεία σε κακό οδόστρωμα, αλλά και από άποψης φυσικής ομορφιάς μιας και δεν υπήρχε δέντρο ούτε να κατουρήσεις. Η θερμοκρασία ήταν γύρω στους 38 με αποτέλεσμα ο υπάλληλος του βενζινάδικου να τον πάρει λίγο.

Άλλωστε το μότο της Τουρκίας είναι yiavas-yiavas. Το πρώτο γέμισμα του ρεζερβουάρ μας πόνεσε πολύ αφού για 16 λίτρα πλήρωσα περίπου 31€. Συνεχίσαμε και γύρω στις 18:30 φτάσαμε στην Κων/πολη. Τεραστία πόλη (18 εκ. μας είπαν) που γινόταν ένας κακός χαμός. Δυστυχώς η μη ύπαρξη GPS μας ταλαιπώρησε λίγο αλλά ευτυχώς ένας αστυνομικός μας βοήθησε να βγάλουμε μια άκρη με αποτέλεσμα να βρούμε το ξενοδοχείο μετά από 40 λεπτά. Το δωμάτιο για τα λεφτά του καλό ήταν (50€ με πρωινό). Τακτοποιηθήκαμε και βουρ να δούμε λίγα πράγματα από την πόλη. Προορισμός η πλατειά taxim μιας και εκεί παίζεται το παιχνίδι τις βράδυνες ώρες. Πήραμε ταξί και κλ..με μαλλί. Ο άνθρωπος ήταν παλαβός. Ο κοκ δεν ισχύει πουθενά με αποτέλεσμα οποίος πρόλαβε το οδόστρωμα είδε. Δεν μιλάμε για μηχανάκια: είδος προς εξαφάνιση. Οποίος θέλει να φαλιρίσει στην Κων/πολη ανοίγει αντιπροσωπεία με μηχανάκια. Φτάνοντας στην πλατειά επικρατούσε ένας πανικός από κόσμο. Πανζουρλισμός.

Ο πεζόδρομος που ξεκινάει από την πλατειά διαθέτει πολλά φαγάδικα, μαγαζιά εμπορικά και βέβαια εξαιρετικά ζαχαροπλαστεία μα τα αυθεντικά ανατολίτικα γλυκά.

Σε κάθε πάροδο του πεζόδρομου υπήρχαν όμορφα BAR πολλά από τα οποία είχαν ζωντανή μουσική που οι ντόπιοι θαμώνες την απολάμβαναν πραγματικά. Δυστυχώς η κούραση μας κατάβαλε με αποτέλεσμα να μπούμε σε ένα ταξί που το οδηγούσε ο κομμένος από τα δοκιμαστικά του WRS Εbre που έβγαζε τα απωθημένα του στα πλακόστρωτα σοκάκια της Κων/λης.

ΕΝΤΥΠΩΣΕΙΣ ΗΜΕΡΑΣ:
- Η βαρετή διαδρομή
- Η Κων/πολη: η πόλη των μεγάλων αντιθέσεων με το 80% των κατοίκων να ζει κάτω από το όριο της φτώχειας πραγματικά.
- Η παντελής έλλειψη του κοκ
- Οι τιμές: αν εξαίρεση κανείς τα γλυκά που έχουμε τις ίδιες τιμές στα υπόλοιπα όλα είναι 35% κάτω από την Ελλάδα

ΕΞΟΔΑ (κατ’ άτομο):
92€ Βενζίνη
17€ ξενοδοχείο
4€ ταξί
6€ φαγητό

3η ΜΕΡΑ
Κυριακή 25 Ιουλίου 2010
Διαδρομή: Κωνσταντινούπολη – Sanfrabolu
Χιλιόμετρα: 505

Με την θέληση και των τριών να ξεκινήσουμε νωρίς για να αποφύγουμε την ζεστή ξυπνάμε στις 7:15. περνούμε το πρωινό μας και εκεί κάπου μπλεχτήκαμε με την κάμερα που είχε αγοράσει ο Αντώνης για το κράνος με αποτέλεσμα να χάσουμε δυο ώρες (και δεν έγινε και η δουλεία μας).
Φεύγουμε από το ξενοδοχείο στις 9:30 με προορισμό την Αγιά Σοφιά. Θα ήταν το μοναδικό αξιοθέατο που θα βλέπαμε μιας και ο χρόνος μας πίεζε. Αφήσαμε τα μηχανάκια στον προαύλιο χώρο και κάναμε μια βόλτα στην εκκλησία και στο μπλε τζαμί. Εντυπωσιακά.

Ο ιδρώτας ατελείωτος μιας και τα ρούχα της μηχανής δεν ενδείκνυται για τουρισμό. Δυστυχώς η ώρα πέρασε και στις 11:00 αναχωρήσαμε με προορισμό το Sanfrabolu (Σαμφράμπολη) περίπου 500 χλμ απόσταση. Την εντυπωσιακότερη εικόνα της ημέρας –και μια από τις εντυπωσιακότερες του ταξιδιού– ήταν το θέαμα που αντικρίζεις όταν περνάς την γέφυρα που ενώνει την ευρωπαϊκή με την ασιατική πλευρά της Κων/πολης. Και μόνο αυτή η εικόνα αξίζει μια επίσκεψη στην Κων/πολη.

Στο τέλος της γέφυρας υπάρχουν διόδια με κάρτα την οποία μπορείς να προμηθευτείς από τα γραφεία που υπάρχουν στο δεξιό μέρος του σταθμού. Αν καταφέρεις να συνεννοηθείς παίρνεις την κάρτα που στοιχίζει 25€ και κάνει για όλους τους σταθμούς διοδίων της χώρας. Με μια κάρτα περάσαμε και τα τρία μηχανάκια από έξι σταθμούς και δεν τελείωσε. Όποτε μιλάμε για μικρό αντίτιμο. Χάσαμε και εκεί 45 λεπτά και φάγαμε και αρκετά βρισίδια- μάλλον – αφού στην αρχή δεν ξέραμε όποτε δημιουργήσαμε και μια μικρή ουρά στα διόδια. Τέσπα. Βρισκόμαστε πλέον Ασία. Πάμε ολοταχώς προς τον προορισμό μας πάνω σε ένα πολύ βαρετό δρόμο. Ατελείωτη ευθεία σε βαθμό που μόλις βλέπαμε μια μικρή στροφή μας κυρίευε η προσμονή πως κάτι θα συμβεί. Η θερμοκρασία σταθερά πάνω από τους 40 και τα βλέφαρα χαμηλωμένα σε βαθμό κακουργήματος. Και βέβαια το ξυπνητήρι σε τέτοιες περιπτώσεις είναι το πιάσιμο του κώλου. Το κωλοπιάσιμο φίλοι μου είναι η απάντηση σε τέτοιες περιπτώσεις. Αναγκάστηκα σηκώνεσαι να ξεπιαστείς όποτε δραστηριοποίησε λίγο και ξυπνάς. Μετά από 240 χμ βγαίνουμε από την εθνική και μπαίνουμε στον επαρχιακό δρόμο όπου μετά από 40 χλμ το τοπίο άρχισε να αλλάζει. Περάσαμε μέσα από χωριά,

είδαμε γάμους,

γελάδες

και αρκετή βλάστηση.

Φτάσαμε επιτέλους στον προορισμό μας. Με την είσοδο στο χωριό αντικρίσαμε την ενημέρωση της Unesco ότι το μέρος έχει ανακηρυχθεί σε μνημείο παγκόσμιας κληρονομιάς από το 1994.

Με την είσοδο στο χωριό καταλαβαίνεις ότι πρόκειται για ένα παραδοσιακό χωριό. Αφού φτάσαμε στο ιστορικό κέντρο καταλάβαμε την διαφορετικότητα του χώρου. Παραδοσιακά κτήρια, γραφική τοποθεσία, οθωμανικά σπίτια. Η όλη αρχιτεκτονική δεν είχε καμία σχέση με των υπόλοιπων πόλεων της Τουρκίας.

Η Safranbolu –σύμφωνα με τους ντόπιους– αποτελούσε στο παρελθόν τον εμπορικό σταθμό από την Μαύρη Θάλασσα προς την ενδοχώρα της Τουρκίας. Επίσης τα χρόνια εκείνα το 25% του πληθυσμού αποτελούνταν από Έλληνες. Τα περισσότερα σπίτια είχαν ανακαινιστεί και είχαν μετατραπεί σε υπέροχους ξενώνες. Σ’ έναν τέτοιο μείναμε και εμείς (Efe Guest House, 40€ με πρωινό) και πραγματικά το χαρήκαμε πολύ. Η Jasmine -ιδιοκτήτρια της pension- ήταν μια γλυκύτατη Τουρκάλα που έμενε με τον άντρα της και τον 4χρονο Efe (από όπου πείρε το όνομα και η pansion) και την μόλις 2 μηνών Asia στον πάνω όροφο και στον κάτω που επικοινωνούσε με εσωτερική σκάλα είχε τρία όμορφα δωμάτια που τα νοίκιαζε.

Το μόνο που μας ζήτησαν ευγενικά ήταν να μην κυκλοφορούμε στο σπίτι με παπούτσια ή παντόφλες αφού έτσι το επιτάσσει η παράδοση. Μας άρεσε αυτό μιας και έτσι μπαίναμε και εμείς λίγο στο κλίμα τους. Αφού τακτοποιηθήκαμε βγήκαμε στο χωριό για φαγητό και βόλτα. Φάγαμε υπέροχα (αν και οι μερίδες ήταν λίγο μικρές) – οι σαλάτες τους είναι άπαιχτες, όπως και οι πίτες που φέρνουν αντί για ψωμί. Μετά την βόλτα στα πλακόστρωτα σοκάκια καταλήξαμε σ’ ένα κάτι σαν bar που ήπιαμε μπύρα. Τα μεσάνυχτα έπρεπε να βρισκόμαστε στην pansion μιας και η πόρτα έκλεινε στις 00:00.

ΕΝΤΥΠΩΣΕΙΣ ΗΜΕΡΑΣ:
- Η Αγιά Σοφιά
- Η εικόνα περνώντας την γέφυρα στην Κων/πολη
- Το Safranbolu (εφόσον πάτε προς τα εκεί να κάνετε χαμάμ οπωσδήποτε)
- Να αγοράσετε λουκούμια από safran είναι σπεσιαλιτέ τους.

ΕΞΟΔΑ ΗΜΕΡΑΣ:
55€ βενζίνη
13€ δωμάτιο
8€ φαγητό

4η ΜΕΡΑ
Δευτέρα 26 Ιουλίου 2010
Διαδρομή: Safranbolu – Sinop
Χιλιόμετρα: 429

Και ξαφνικά μέσα στα μαύρα μεσάνυχτα πεταχτήκαμε: ‘ ποιος μαλ…κας φωνάζει’. Τελικά ήταν ο Μουεζίνης (κάτι σαν τον Ιμάμη ίσως) που έκανε την πρωινή προσευχή. Στις 5 τα ξημερώματα ο άνθρωπος καλούσε τον κόσμο για προσευχή (είμαι σίγουρος ότι όλοι τον έγραφαν άλλωστε οι Τούρκοι δεν φημίζονται για τον φανατισμό με την θρησκεία). Εμένα αυτό το γεγονός μου έκανε τρομερή εντύπωση παρόλο που μου χάλασε τον ύπνο (οι άλλοι δυο συνέχισαν το ροχαλητό). Ξύπνημα στις 7:30 και ένα υπέροχο πρωινό μας περίμενε στην βεράντα του σπιτιού (παρέα με το όμορφο κουνελάκι).

Ντομάτα και αγγουράκι από τον κήπο, τυρί και ελιές, βούτυρο, μέλι, αυγό, ένα φρέσκο καρβέλι ψωμί (οι Τούρκοι τρώνε περισσότερο ψωμί από εμάς) και για επιδόρπιο γλυκό του κουταλιού από τα χεράκια της μαμάς της Jasmine. Και φυσικά τσάι. Όλα ήταν πεντανόστιμα. Πιάσαμε και την κουβέντα με την Jasmine η οποία ήξερε άψογα αγγλικά.

Μα ενημέρωσε ότι ήμασταν οι πρώτοι Έλληνες που επισκεπτόμασταν την pension και ήταν πολύ χαρούμενη γι’ αυτό. Μας έβαλε γράψαμε και κάτι στο ημερολόγιο της στα ελληνικά και την αφήσαμε με τις καλύτερες των εντυπώσεων. Κατεβήκαμε στο χωριό για Φώτο και επίσκεψη σε διάφορα αξιοθέατα. Πρώτα πήγαμε στο kervansaray το οποίο ήταν το παλιό χάνι του χωριού (1645). Στις μέρες μας λειτουργεί ως ένα πολυτελές ξενοδοχείο που λέγετε Cinci Han.

Από εκεί πήγαμε στο Pasa Camii (τζαμί). Ένας πελώριος πλάτανος το καλύπτει και κάτω από τον παχύ ίσκιο του αρκετοί γέροντες δροσίζονται.

Στο κεντρικό σοκάκι βρίσκεται η παλιά αγορά (Yemeniciller Anastasi) που χρονολογείτε από τον 17ο αιώνα.

Υπάρχουν και αλλά πράγματα να δει κάποιος αλλά εμείς δεν είχαμε τον χρόνο. Πήραμε λοιπόν τα λουκούμια και κάτι καταπληκτικά αρτοσκευάσματα για τον δρόμο και την κάναμε στα γρήγορα.

Σημερινός προορισμός η Sinop 450 χλμ απόσταση. Η διαδρομή Safrabolu-Amasra όλα τα λεφτά. Επιτέλους 90 μοτοσυκλετιστικά χλμ. Το οδόστρωμα υποφερτό, χωρίς έργα, πολλές και καλές στροφές, και καταπληκτική φυσική ομορφιά. Η βλάστηση ήταν τόση που δημιουργούσε στον δρόμο φυσική σκιά.

Φτάσαμε στην Amarsa πολύ ανεβασμένοι από την διαδρομή (μέχρι και ο Νικόλας είπε καλά λόγια). Η Amarsa είναι μια πόλη στις ακτές της Μαύρης θάλασσας. Στην ουσία είναι η πρώτη πόλη που συναντάμε στο ταξίδι μας που βρέχετε από την Μαύρη θάλασσα.

Δεν καθόμαστε καθόλου αφού η ώρα έχει περάσει και έχουμε να καλύψουμε παρά πολλά και δύσκολα χλμ. Και ενώ στα πρώτα χλμ η διαδρομή στην ακτογραμμή ήταν εντυπωσιακή.

Mετά άρχισε ο δρόμος να γίνεται άκρως επικίνδυνος. Το οδόστρωμα χαλιά, γεμάτο σαμάρια και κακοτεχνίες, έργα κάθε λίγο και λιγάκι, στενός μα ριγμένα λαδιά πίσσας παντού και χαλίκι σε όλες τις στροφές να σε κάνει να τρέμει το φυλλοκάρδι σου.

Σαν να μην έφταναν όλα αυτά για 10-15 χμ ο δρόμος ήταν στρωμένος με 3A και πως γλιτώσαμε την πτώση μόνο ο Αλλάχ ξέρει. Στο τέλος αυτού του δρόμου τα μαύρα ρούχα ξέρετε πως έγιναν. Η βρωμά για τις υπόλοιπες μέρες θα γινόταν ένα με μας. Τέσπα. Περάσαμε 10δες χώρια σχεδόν εγκαταλελειμμένα στη μοίρα τους. Σ’ ένα τέτοιο αποφασίσαμε να κάνουμε στάση στις 17:00. Mόλις σταματήσαμε όλοι μας κοιτούσαν σαν εξωγήινους. Από την όψη τους και την αντίδραση τους καταλάβαμε ότι ίσως και για πρώτη φορά έβλεπαν μηχανάκι. Καθίσαμε στο υποτιθέμενο καφέ-bar-εστιατόριο του χωριού και παραγγείλαμε καφέ κρύο.

Ο μικρός έδειχνε τόσο σίγουρος ότι κατάλαβε. Και έτσι έφερε…ζεστό. Πήραμε και το τσάι μας παραγγείλαμε και μπύρα αλλά επειδή δεν είχαν μας έφεραν από διπλανό μαγαζί. Παιδάκια έπαιζαν μπάλα στην πλατειά και εκεί είδαμε σε παγκόσμια αποκλειστικότητα το νέο όνομα της Vodafone.

Μετά από μια ώρα την κάναμε για τα τελευταία 180 χλμ. Ο ήλιος άρχισε να πέφτει. Η διαδρομή συνέχισε να μας αποζημιώνει.
Η θάλασσα σε συνδυασμό με τα βράχια δημιουργούσαν φοβερούς απροσπέλαστους κολπίσκους που μόνο η φωτογραφική μηχανή μπορούσε να αποθανατίσει.

Την ώρα του ηλιοβασιλέματος σταματήσαμε πάνω από την θάλασσα να απολαύσουμε το τοπίο. Πόσοι άραγε θα ήθελαν να ήταν στη θέση μας εκείνη την ώρα?

Και μόνο γι’ αυτό νιώθουμε πολύ τυχεροί… (τέρμα τα ρομάντζα γιατί θα παρεξηγηθούμε κιόλας). Την κάνουμε γιατί πέφτει και το σκοτάδι. Ευτυχώς ο δρόμος ήταν καλός από εκεί και πέρα με αποτέλεσμα να φτάσουμε στη Sinop στις 9:15. Για καλή μας τύχη βρήκαμε γρήγορα ξενοδοχείο -ήταν η μόνη πόλη που δεν μπορέσαμε να κλείσουμε- και σε πολύ καλή τιμή (45€). Η βόλτα μας στη Sinop δεν μπορώ να πω ότι μας ενθουσίασε. Παραθεριστικό κέντρο όπου στην παράλια της πόλης είναι μαζεμένος όλος ο κόσμος και κυρίως η νεολαία. Αλλά τίποτα το ιδιαίτερο όποτε φάγαμε και πήγαμε για ύπνο.

ΕΝΤΥΠΩΣΕΙΣ ΗΜΕΡΑΣ:
- Φυσικά η διαδρομή. Πάρα πολύ δύσκολη και ταυτόχρονα με πολύ εντυπωσιακές εικόνες.
- Τα 90 χλμ Safranbolu – Amasra
- H φτώχια των ανθρώπων και τα 10δες εξαθλιωμένα χώρια.
- Το ηλιοβασίλεμα στην ακτογραμμή της Μαύρης θάλασσας.

ΕΞΟΔΑ ΗΜΕΡΑΣ:
22€ βενζίνη
15€ δωμάτιο
7€ φαγητό, μπύρα, γλυκό

5η ΜΕΡΑ
Τρίτη 27 Ιουλίου 2010
Διαδρομή: Sinop – Amasya
Χιλιόμετρα: 280

Η σημερινή μέρα περιελάμβανε έλεγχο μηχανών. Μετά από περίπου 2000 χλμ θα έπρεπε να ελεγχθούν λαδιά, αλυσίδα, βίδες (με τόσα τραντάγματα). BMW & V-STRΟM ήταν οκ. Η ιταλιάνα καλλονή όμως ήθελε και το λαδάκι της, και ένα μικρό τεντωματάκι την αλυσίδα και αλλαγή το κεντρικό μπουλόνι του πίσω τροχού (ευτυχώς ο ‘οργανωμένος’ είχε extra μπουλόνι).

Στο μεταξύ πιάσαμε κουβέντα με τον ξενοδόχο όπου μας έδειξε πολλές Φώτο από την ελληνική κοινότητα που ευημερούσε στην πόλη. Περίπου το 1/3 κατοικούνταν από Έλληνες. Όλα έτοιμα και μετά από κάποιες αναμνηστικές Φώτο με την οικογένεια του ξενοδόχου αναχωρούμε για την Amasya 300 χλμ μακριά.

Στην αρχή ο δρόμος είχε πάλι πολλά έργα αλλά μετά έγινε πολύ τρεχαλιτός. Ένα κομμάτι της διαδρομής ήταν περιφερειακά μιας λίμνης και αυτό έδωσε και χρώμα στη διαδρομή.

Η θερμοκρασία σταθερά πάνω από τους 42. Στις 14:00 κάναμε επιβεβλημένη στάση σε μια πόλη 30000 κατοίκων για να δροσιστούμε. Γρήγορα βρήκαμε ένα μεγάλο πάρκο που ο κόσμος προσπαθούσε να βρει μια γωνία δροσιάς. Για μια ακόμη φορά νιώσαμε να μας καρφώνουν τα βλέμματα όλων. Αποκορύφωμα μίση ώρα μετά που έσκασε ένα τηλεοπτικό συνεργείο και μας ζήτησε να κάνουμε μια δήλωση και να μας τραβήξουν πάνω στα μηχανάκια.

Τι άλλο θα δούμε. Αναχώρηση μετά από μια ώρα για τα τελευταία χλμ της ημέρας. Στις 17:00 φτάνουμε στην Amasya και μένουμε με το στόμα ανοιχτό. Αντικρίσαμε μια πανέμορφη πόλη. Μια πόλη έκπληξη μιας και κανείς ταξιδιωτικός οδηγός δεν την έδινε σαν προορισμό. Σίγουρα η πιο όμορφη πόλη της Τουρκίας.

Ευτυχώς ένας οδηγός μας οδήγησε στο ξενοδοχείο γιατί αλλιώς χλωμό να το βρίσκαμε. Να είναι καλά ο άνθρωπος. Γρήγορα εγκατασταθήκαμε και βγήκαμε να θαυμάσουμε την πόλη. Η Amasya διαρρέετε από τον ποταμό Yesilirman. Στην μια πλευρά του υπάρχουν τα παραδοσιακά οθωμανικά σπίτια που είναι πολύ καλά διατηρημένα και τα περισσότερα χρησιμοποιούνται σαν ξενοδοχεία και εστιατόρια και από την άλλη είναι η σύγχρονη πόλη που προσπαθεί να μην χαλάσει την όμορφη εικόνα. Κατά μήκος του ποταμού υπάρχει ένας μεγάλος πεζόδρομος με τεράστιους πλάτανους όπου το βράδυ γεμίζει από κόσμο.

Όσο έπεφτε ο ήλιος τόσο ο τόπος ομόρφαινε και περισσότερο. Κάναμε μια βόλτα στην παλιά πόλη. Ακριβώς από πάνω μέσα στα Βραχιά βρίσκονται οι τάφοι των πόντιων ηγεμόνων. Επισκεφτήκαμε και το τζαμί και καταλήξαμε για φαγητό σ’ ένα εστιατόριο πάνω από το ποτάμι όλα τα λεφτά. Πολύ καλό φαγητό, την πιο κρύα μπύρα που έχω δοκιμάσει ποτέ και ένα φοβερό περιβάλλον.

Όλα αυτά μας στοίχισαν 8€ το άτομο (χωρίς σχόλια). Η ώρα πέρασε και η νύστα ήρθε….

ΕΝΤΥΠΩΣΕΙΣ ΗΜΕΡΑΣ:
- Τρομερή ζεστή
- Amasya: μια όμορφη πόλη

ΕΞΟΔΑ:
23€ βενζίνη
15€ δωμάτιο
8€ φαγητό

6η ΜΕΡΑ
Τετάρτη 28 Ιουλίου 2010
Διαδρομή: Amasya – Trabzon
Χιλιόμετρα: 661

Η νύχτα -δυστυχώς για μένα- δεν εξελίχθηκε καλά αφού οι επισκέψεις στην τουαλέτα ήταν πολλές. Κάπου το περιμέναμε αλλά αλλιώς είναι όταν έρχεται. Η διάθεση έπεσε αρκετά αλλά ευτυχώς όταν ξυπνήσανε οι άλλοι πήρα χάπια (θαυματουργά Imodium) και συνήλθα γρήγορα. Από εκείνη την ημέρα και μέχρι το τέλος του ταξιδιού όλοι αντιμετωπίσαμε το ίδιο πρόβλημα. Φεύγουμε από την Amasya με τις καλύτερες των εντυπώσεων και τις ευχές αρκετών ντόπιων.

Σημερινός προορισμός ο πόντος και συγκεκριμένα η πρωτεύουσα του Πόντου η Τραπεζούντα. Δυστυχώς για μια ακόμη ημέρα στο δρόμο γινόταν πολλά έργα και γενικά ήταν χαλιά. Πολύ στενός, τα κλασικά λάδια, και εμείς για ακόμη μια φορά να κάνουμε τον σταυρό μας αφού σήμερα είχαμε και κατολισθήσεις.

Μετά από 200 χμ κάναμε μια λάθος εκτίμηση στη διαδρομή με αποτέλεσμα να βγούμε 150 χλμ εκτός. Για καλή μας τύχη όμως η νέα διαδρομή που κάναμε μας αποζημίωσε πλήρως αφού περάσαμε από μέρη μοναδικά.

Αυτό που βλέπαμε ήταν ένα εντελώς διαφορετικό σκηνικό από τις προηγούμενες μέρες. Η ζεστή βέβαια δεν έλεγε να μας αφήσει. Και σε συνδυασμό με τις ατελείωτες στέπες έκανε τις συνθήκες πολύ δύσκολες (γι’ αυτό και είπα να δροσιστώ λιγάκι).

Ευτυχώς ο δρόμος άρχισε σιγά-σιγά να ανηφορίζει. Θα έπρεπε να φτάσουμε στο Egribel Gecidi που ήταν η ψηλότερη κορυφή στα 2200μ.
Κάποιοι ταξιδιωτικοί οδηγοί ονομάζουν την περιοχή Ποντιακές Άλπεις. Μπορεί να είναι και έτσι. Το τοπίο έχει όλα εκείνα τα στοιχεία που θα το χαρακτήριζες Αλπικό.

Θερμοκρασία χαμηλή, ομίχλη, οι ορεινοί όγκοι ήταν καλυμμένοι από την χαρακτηριστική πράσινη χλόη και ο δρόμος με συνέχει πέταλα. Φτάσαμε στην κορυφή και η ξεκούραση ήταν επιβεβλημένη μετά από 400 χμ χωρίς ξεκούραση.

Η θερμοκρασία έχει πέσει στους 18 βαθμούς και ήταν πραγματικά τρελά (αν σκεφτεί κανείς πως πριν λίγα λεπτά ήμασταν στους 42). Μετά από ½ ώρα αρχίσαμε να κατηφορίζουμε με κατεύθυνση την Giresun (Κερασούντα). Εδώ και αρκετή ώρα βρισκόμαστε στον πόντο σε μια περιοχή που για πολλά χρόνια το Ελληνικό στοιχείο ήταν έντονο. Η διαδρομή που ακολούθησε ήταν πολύ σφικτή. Οι ταχύτητες πολύ χαμηλές για να απολαύσουμε και το υπέροχο τοπίο.
Ήταν η πρώτη φορά –και η τελευταία όπως αποδείχτηκε- που η ποριά μας περνούσε από τέτοια εντυπωσιακά μέρη. Περίπου 100 χμ ήταν μέχρι την Κερασούντα και κάναμε πάνω από 2 ώρες να την καλύψουμε. Έντονη βλάστηση, στην αρχή με ελατά και όσο χαμήλωνε το υψόμετρο αντικαταστάθηκαν από πλατανιά, στα δεξιά μας συντρόφευε καθ’ όλη την διάρκεια της διαδρομής το ποτάμι που δημιουργούσε πολλούς αυτοσχέδιους καταρράκτες.
Είδαμε πολλές ξύλινες γέφυρες μέχρι και σχοινιά που χρησιμοποιούνταν από τους ντόπιους για να περνούν απέναντι. Που και που έβλεπες κάποια μικρά χώρια ψηλά στο πουθενά με 5 σπίτια όλα και όλα. Για τουριστική υποδομή ούτε λόγος να γίνεται. Γενικά σε όλη την περιοχή δεν υπάρχουν εγκαταστάσεις που θα μπορούσαν να φιλοξενήσουν κόσμο.

Δεν μπήκαμε στην Κερασούντα μιας και η ώρα είχε περάσει. Συνεχίσαμε στον παραλιακό δρόμο για Τραπεζούντα -150 χμ- ο οποίος ήταν πραγματικά Ευρωπαϊκών προδιαγραφών. Έτσι καλύψαμε γρήγορα πολλά χλμ. Στα αριστερά μας είχαμε την Μαύρη θάλασσα και στα δεξιά τους καταπράσινους πρόποδες του βουνού. Η περιοχή αυτή χαρακτηρίζεται ως η ‘κυανή ακτή’ της Τουρκίας. Πολλά παραθαλάσσια θέρετρα αρκετά αναπτυγμένα. 80 χλμ πριν την Τραπεζούντα σ’ ένα βενζινάδικο ο Νικόλας ανακάλυψε πρόβλημα στο πίσω λάστιχο. Με την βοήθεια του ιδιοκτήτη του βενζινάδικου πήγαμε σ’ ένα βουλκανιζατέρ αλλά δυστυχώς ο μάστορας δεν είχε ξαναδεί μηχανή. Όποτε φουσκώνοντας το λάστιχο κάθε 40 χμ και αφού είχε σκοτεινιάσει για τα καλά φτάσαμε στην Τραπεζούντα.

Ο Νικόλας είχε επικοινωνήσει με τον μηχανικό του στην Αθήνα που του είπε που είναι η αντιπροσωπία της BMW στην Τραπεζούντα όποτε ξεφορτώσαμε τα πράγματα στο ξενοδοχείο –που για καλή μας τύχη το βρήκαμε γρήγορα- και πήγαμε και παρκάραμε το μηχανάκι έξω από την BMW. Με όλα αυτά η ώρα έχει φτάσει 23:00 όποτε μετά το μπάνιο δεν υπήρχε κουράγιο ούτε για φαγητό. Ποτέ μας πήρε ο ύπνος δεν το πήραμε χαμπάρι.

ΕΝΤΥΠΩΣΕΙΣ ΗΜΕΡΑΣ:
- Η διαδρομή από και προς το Egribel Gecids
- Η διαδρομή Κερασούντα – Τραπεζούντα
- Όταν μια μέρα πάει στραβά πάει μέχρι τέλους

ΕΞΟΔΑ:
75€ βενζίνη
25€ δωμάτιο

7η ΜΕΡΑ
Πέμπτη 29 Ιουλίου 2010
Διαδρομή: Trabzon – Sumela monastir – Sivas
Χλμ: 507

Ξύπνημα για τον Αντώνη και τον Νικόλα στις 8:00 για να πάνε να δούνε τι παίζει με το μηχανάκι. Μόλις φτάσανε έξω από την BMW είδαν όλους από το μαγαζί να βρίσκονται γύρο από το μηχανάκι. Αφού τα παιδιά τους εξήγησαν τι έγινε βαλαν την ρόδα τη φόρτωσαν σένα αυτοκίνητο και μέχρι τα παιδιά να πιουν ένα τσάι και να δοκιμάσουν τα μπισκότα που τους κέρασαν ο τύπος γύρισε πίσω με το λάστιχο έτοιμο το έβαλε και στο μηχανάκι και όλα καλά. Δεν δέχτηκαν να πάρουν ούτε μια λίρα (αυτό χωρίς σχόλια). Η όλη αυτή κατάσταση μας καθυστέρησε όποτε φύγαμε από την Trabzon μετά τις 11:30 με προορισμό το μοναστήρι της Πανάγιας Σουμελά 35 χλμ απόσταση. Μόλις βγαίνεις από τον κεντρικό δρόμο η ανάβαση είναι 15 χλμ.

Πολύ όμορφη διαδρομή με πολλά πλατανιά και το ζωηρό ποτάμι στα δεξιά μας.

3 χλμ πριν το μοναστήρι υπάρχουν εστιατόρια και μαγαζιά με souvenir. Εκεί σταματάνε τα μεγάλα οχήματα. Από εκεί έχεις την επιλογή ή να κανείς την διαδρομή μέσα στο δασός από ένα χαραγμένο μονοπάτι ή να συνεχίσεις με το μηχανάκι. Εμείς φυσικά πήραμε την 2η επιλογή. Αν μας έπαιρνε ο χρόνος θα κάναμε την διαδρομή με τα ποδιά γιατί αξίζει ο κόπος. Και με το μηχανάκι όμως αποζημιωθήκαμε μιας και οδηγήσαμε μέσα σένα κατάφυτο μέρος με τα ορμητικά νερά του ποταμού να μας συντροφεύουν. Τρία εκπληκτικά χλμ.

Στο parking του μοναστηριού επικρατούσε ένας πανικός αλλά εμείς σαν γνήσιοι Έλληνες παρκάραμε άνετα. Εκεί συναντήσαμε και έναν Πολωνό ποδηλάτη ο οποίος θα ταξίδευε για τους επόμενους 3 μήνες σε διάφορα κράτη.

Λέμε και εμείς μετά ότι κάτι κάνουμε. Τέσπα. Από εκεί συνεχίσαμε με τα ποδιά σένα μονοπάτι για ένα χλμ. Καθ’ όλη την διάρκεια της διαδρομής στο μονοπάτι ακούγεται μια ποντιακή λύρα που δημιουργεί μια μοναδική ατμόσφαιρα.

Στο μοναστήρι υπήρχε πολύ κόσμος. Δυστυχώς το μίσος ορισμένων ανθρώπων δεν επιτρέπει στις νέες γενιές να γνωρίσει ένα μοναδικό χώρο. Έχουν καταστρέψει τα πάντα. Δεν έχουν μείνει και πολλά πράγματα να δεις.

Τα τελευταία χρόνια προσπαθεί το Τούρκικο υπουργείο ‘πολιτισμού’(?) να κάνει κάτι αλλά μάταιος κόπος. Αν καταφέρεις να κλείσεις τα αυτιά σου στις φωνές που ακούγονται γύρο σου και δεν δώσεις και σημασία στις καταστροφές που έχουν γίνει τότε πραγματικά μπορείς να καταλάβεις την μοναδικότητα του χώρου (θέλει πολύ προσπάθεια η αλήθεια είναι).

10 μέρες αργότερα θα γινόταν η πρώτη λειτουργία από τον οικουμενικό Πατριάρχη μετά από 87 χρόνια. Φύγαμε από το σημείο με ανάμικτα συναισθήματα. Δυστυχώς κάποια πράγματα γίνονται μόνο μια φορά και όσο και να προσπαθήσουμε μετά δεν επανέρχονται στην αρχική μορφή.

Αφού αλλάξαμε ρούχα -μιας και ήμασταν βερμουδάτοι- και κάτω από την απειλή βροχής ξεκινήσαμε στις 15:30 να καλύψουμε απόσταση 500 χλμ μέχρι το Sivas (συνηθισμένα τα βουνά από τα χιονιά). Από εκεί και για τα επόμενα 150 χμ περάσαμε από διάφορα επίπεδα διαδρόμων: ομίχλης, χωματόδρομου, και μιας υπέροχης κατάβασης με ανοιχτές στροφές και φοβερό οδόστρωμα (ναι, υπάρχει και αυτό στην Τουρκία).

STOP σ’ ένα ‘Λεβέντη’ για τσάι και κουλούρι.

Και εκεί μας λυπήθηκαν και μας κέρασαν ότι πήραμε. Σίγουρα όταν μας είδαν να κατεβαίνουμε από τα μηχανάκια και να τρίβουμε τους κώλους μας θα αντιμετωπίσαμε τον οίκτο τους. Η ώρα έχει πάει 18:00 και έχουμε μπροστά μας ακόμη 350 χλμ. Μετά από 60 χλμ βαρετής οδήγησης αρχίσαμε αν ανηφορίζουμε με αποτέλεσμα να περάσουμε από το σημείο Ashamedly στα 2120μ.

Ήταν το 2ο υψηλότερο πέρασμα του ταξιδιού μας. Από εκείνο το σημείο και για τα επόμενα 200 χμ θα κινούμασταν μεταξύ 1400 και 2000μ σ’ ένα δρόμο με ατελείωτες ευθείες.

Βράδιασε με αποτέλεσμα η ορατότητα να είναι πολύ περιορισμένη. Σκοτάδι πίσσα σ’ ένα τοπίο που όπου κοιτούσες δεν έβλεπες τίποτα. Ευτυχώς βρήκαμε ένα βενζινάδικο να φάμε (φοβερά φασολάκια) και να ξεκουραστούμε. Όταν έφτασε ένα λεωφορείο από το Ιράν γίναμε πάλι το επίκεντρο αφού όλοι μαζεύτηκαν γύρω από τα μηχανάκια και αυτό που ρωτούσαν όλοι ήταν οι τιμές τους (όταν άκουγαν έμεναν με τα μάτια γουρλωμένα).

Παρεμπίπτοντος πολύ καλές οι Ιρανές αν και κάποιος πρέπει να τις μάθει να βάφονται. Αναχώρηση στις 21:00 για τα τελευταία 120 χλμ. Αν και σκεφτήκαμε να σταματήσουμε όπου βρούμε γιατί τα πράγματα ήταν ψιλοεπικίνδυνα συνεχίσαμε και κατά τις 23:00 φτάσαμε στο Sivas. Μοντέρνα πόλη με πολύ όμορφο ιστορικό κέντρο.

Τα σπίτια αδιάφορα στο ίδιο μοτίβο με της υπόλοιπης Τουρκίας. Μετά από μια βόλτα για παγωτό την πέσαμε στις 1:30 για ύπνο.

ΕΝΤΥΠΩΣΕΙΣ ΗΜΕΡΑΣ:
- Μοναστήρι Πανάγιας Σουμελάς
- Η πιο δροσερή μέρα
- Η εξυπηρέτηση των ανθρώπων στην BMW

ΕΞΟΔΑ:
25€ βενζίνη
16€ δωμάτιο
6€ φαγητό

8η ΜΕΡΑ
Παρασκευή 30 Ιουλίου 2010
Διαδρομή: Sivas – Goreme (Kappadokia)
Χλμ: 302

Αναχώρηση από το Sivas γύρω στις 10:00 με προορισμό την καρδιά της Καππαδοκίας. Ο δρόμος μέχρι την Καισάρεια (190 χμ) μια ατελείωτη, βαρετή, ξενέρωτη, κρυόκωλη, απαράδεκτη, φρικιαστική κλπ. ευθεία (αλλά ταυτόχρονα και γοητευτική, τι λες Νικόλα?).

Σε ακτίνα πολλών χιλιομέτρων δεν υπήρχε ούτε ένα δέντρο. Η θερμοκρασία – ευτυχώς – μόνο 37 βαθμούς. Καλύψαμε πολύ γρήγορα την απόσταση και φτάσαμε στην Καισάρεια. Δεν περάσαμε καθόλου από μέσα αφού οι πληροφορίες που είχαμε μιλούσαν για μια μεγαλούπολη χωρίς κάτι το ιδιαίτερο. Προτιμήσαμε να φτάσουμε πιο γρήγορα στην Καππαδοκία μιας και εκεί είχε πολλά πράγματα να δούμε. Με αυτά και τα αλλά στις 14:00 φτάσαμε στο Goreme. Με την 1η μάτια σε αφήνει άφωνο και αυτό γιατί το τοπίο δεν το έχουμε συναντήσει σε κανένα άλλο ταξίδι. Μοναδικό!!!

Γρήγορα βρήκαμε την pansion που θα μέναμε τις επόμενες δυο μέρες. Ο Mustafa –ο ιδιοκτήτης ένας 35αρης Τούρκος- μας οδήγησε στο δωμάτιο. Επρόκειτο για ένα δωμάτιο σκαμμένο μέσα στο βράχο με φοβερή δροσιά και φυσικό εξαερισμό αφού από το κέντρο του δωματίου υπήρχε ένα άνοιγμα που οδηγούσε στην κορυφή του βράχου. Πραγματικά εντυπωσιακό. Στα γρήγορα εγκατασταθήκαμε και η πρώτη μας επίσκεψη ήταν στο Open Air Museum, (υπαίθριο μουσείο Ελληνιστί).

Χαρακτηρίζετε ως το σημαντικότερο αξιοθέατο της περιοχής. Ίσως αυτό συμφέρει κάποιους αλλά σίγουρα στην Καππαδοκία μπορείς να δεις και σημαντικότερα αξιοθέατα όπως οι υπόγειες πόλεις. Τέσπα. Περνώντας την είσοδο του μουσείου (8€) μπορείς να δεις την μόνη των καλογραιών, το παράκληση του Άγιου Βασιλείου, την εκκλησία του Μήλου του 11ου αιώνα, το παρεκκλήσι της Άγιας Βαρβάρας που χρονολογείται από την εικονοκλαστική περίοδο (725-842). Η σκοτεινή εκκλησία (Karanlik Kilise) είναι ο πιο εντυπωσιακός ναός του συγκροτήματος και για να τον δεις πληρώνεις extra εισιτήριο. Εντός της βλέπεις τις πιο καλοδιατηρημένες τοιχογραφίες της Καππαδοκίας. Το εντυπωσιακό σε όλο το μουσείο είναι το πώς οι λαξευτές κατάφεραν να εφαρμόσουν στις σπηλιές σχεδόν κάθε γνωστό βυζαντινό αρχιτεκτονικό σχέδιο.
Για να μην νομίζετε ότι έχουμε και τέτοιες γνώσεις σας ενημερώνουμε ότι οι πήγες μας προέρχονται από το περιοδικό explore nature o συντάκτης του οποίου είχε κάνει ένα φοβερό οδοιπορικό στην Καππαδοκία. Έξω από το μουσείο και με το ίδιο εισιτήριο μπορείς να επισκεφτείς την εκκλησία των στεφάνων (Τokali Kilise) μια από τις λαμπρότερες και μεγαλύτερες εκκλησίες της περιοχής. Αποτελείται από τέσσερα διαφορετικά τμήματα, ανάμεσα τους και ένα ‘υπόγειο’ παράκληση, που χρονολογούνται από διαφορετικές περιόδους του 10ου αιώνα. Στο νεότερο τμήμα, οι αγιογραφίες είναι από τις εντυπωσιακότερες στην Καππαδοκία. Δυστυχώς οι φώτο απαγορεύονταν εντός των ναών όποτε δεν μπορούμε να έχουμε τίποτα από το εσωτερικό.

Μόλις τελειώσαμε την περιήγηση πήραμε και το καθιερωμένο παγωτό από τον μετρ του είδους.

Αργότερα και καθώς έπεφτε ο ήλιος πήγαμε να απολαύσουμε το πιο όμορφο ηλιοβασίλεμα της Ανατολής όπως το χαρακτήριζαν οι ταξιδιωτικοί οδηγοί. Και πραγματικά άξιζε τον κόπο.

Σχεδόν 2 πολύ χαλαρωτικές ώρες (εδώ κολλάει το ‘ζωή που δεν μοιράζεται είναι ζωή χαμένη’). Μετά περιπλανηθήκαμε στο Goreme όπου έχει δυστυχώς πολύ τουριστικό χαρακτήρα πράγμα που χαλάει είναι η αλήθεια την ατμόσφαιρα που αποπνέει το όλο τοπίο. Τα μεσάνυχτα μαζευτήκαμε στην βεράντα της pansion όπου είχαμε πιάτο σχεδόν όλο το χωριό. Η συζήτηση με τον Mustafa ήταν πολύ ενδιαφέρουσα, αφού μάθαμε πολλά πράγματα για το πώς βλέπει ο απλός λαός της Τουρκίας διάφορα πράγματα και σίγουρα δεν είναι όπως θέλουν να μας τα πλασάρουν…

ΕΝΤΥΠΩΣΕΙΣ ΗΜΕΡΑΣ:
- Η μοναδικότητα της Καππαδοκίας
- Το εξωγήινο τοπίο

ΕΞΟΔΑ:
28€ βενζίνη
8€ εισιτήριο μουσείου
13€ δωμάτιο.

9η ΜΕΡΑ
Σάββατο 31 Ιουλίου 2010
Διαδρομή: Γύρος Καππαδοκίας
Χιλιόμετρα: 120

Η μέρα σήμερα είχε πτήση με αερόστατο. Οποίον ταξιδιωτικό οδηγό και αν ανοίξαμε εκείνο που έλεγαν είναι ότι αν θες να πετάξεις μια φορά στη ζωή σου με αερόστατο αυτό πρέπει να γίνει στον ουρανό της Καππαδοκίας. Ο συνδυασμός του μαγευτικού τοπίου, με την μοναδική εμπειρία μιας πτήσης με αερόστατο μένει αξέχαστη για μια ζωή. Και έτσι ακριβώς είναι.

Τα πληρώματα που διοργανώνουν τις πτήσεις είναι από τα πιο έμπειρα στον κόσμο. Η πτήση μιας ώρας στοιχίζει γύρω στα 150€ και φτάνει στις περιόδους αιχμής τα 200€. Αν καταφέρεις βέβαια να παρακάμψεις τον μεσάζοντα που κάνει την κράτηση και που παίρνει και προμήθεια και κλήσεις απ’ ευθείας με την εταιρεία τότε το κόστος είναι πιο χαμηλό. Έτσι κάναμε και εμείς και πληρώσαμε 117€ το άτομο. Βέβαια εντυπωσιακή είναι ολόκληρη η εμπειρία αφού ξυπνάς στις 5 τα ξημερώματα όπου άνθρωποι της εταιρείας έρχονται και σε περνούν και σε πάνε στο χώρο απογειώσεις. Κάθε μέρα το μέρος απογειώσεις διαφέρει αφού οι πιλότοι δεν μπορούν να καθορίσουν την πορεία των αερόστατων στον οριζόντιο, παρά μόνο στον κάθετο άξονα, αυξομειώνοντας το ύψος, με την χρήση ζεστού (για κίνηση προς τα πάνω) και ψυχρού αέρα (για κίνηση προς τα κάτω).
Για την κατά μήκος πορεία, αυτό το αποφασίζει ο άνεμος. Οι πτήσεις πραγματοποιούνται νωρίς το πρωί για να αποφεύγονται οι ισχυροί άνεμοι. όταν φτάσαμε στο χώρο απογειώσεις δεν είχε ξημερώσει ακόμη και αφού φάγαμε κάτι από τον πρόχειρο μπουφέ πήγαμε να δούμε πως φουσκώνουν τα μπαλόνια. Στην αρχή με την βοήθεια δυνατών ανεμιστήρων και στην συνεχεία με την φωτιά το μπαλόνι παίρνει τον όγκο που θέλουν οι πιλότοι.

Στην συνεχεία μπήκαμε στα καλάθια που περνούν μέχρι 20 άτομα. Μέσα σε λίγα λεπτά αρχίσαμε να απογειωνόμαστε και σε λίγο χρόνο φτάσαμε στα 450μ ύψος. Το συναίσθημα ήταν τρομερό. Αφ’ υψηλού μαγεία (εδώ η κοιλάδα του έρωτα, καταλαβαίνετε γιατί πήρε αυτό το όνομα).

Η αίσθηση μοιάζει με χαλαρή αιώρηση παρά με πτήση. Μόλις ο πιλότος αποφασίζει να πάει ξυστά στα βράχια η αδρεναλίνη φτάνει στα ύψη.

Η προσγείωση βέβαια είναι όλα τα λεφτά. Άνθρωποι της εταιρείας ακολουθούν την πορεία του αερόστατου και εκεί που είναι να προσγειωθεί γίνεται ολόκληρη επιχείρηση. Ο πιλότος ρίχνει τα σχοινιά τα οποία πιάνουν τρία άτομα και προσπαθούν να παρκάρουν το καλάθι πάνω σ’ ένα τρέιλερ το οποίο το κουβαλάει ένα 4*4. Εμείς κάναμε τρεις προσπάθειες μέχρι να κατεβούμε. Αφού σε κάποια στιγμή νομίζαμε ότι θα μείνουμε εκεί. Μετά την προσγείωση ακολουθεί ένα γελοίο τελετουργικό- έθιμο αφού ανοίγονται σαμπάνιες και μοιράζονται διπλώματα. Σαμπάνια στις 7:30 το πρωί ούτε στα χειρότερα μου δεν έχω πιει.

Στις 8:00 περνούμε το πρωινό μας στη βεράντα και στις 8:30 την έχουμε πέσει για ύπνο. Στις 13:00 ξεκινάμε να γνωρίσουμε την ευρύτερη περιοχή της Καππαδοκίας.

Επισκεφτήκαμε το Uchisar και το φυσικό κάστρο του από την κορυφή του οποίου μπορείς να απολαύσεις την ωραιότερη θεά της Καππαδοκίας, το Urgup (Προκόπι), το Ortahsar (Μεσαίο Οχυρό),

το Cavusin με τον ναό του Άγιου Ιωάννη του βαπτιστή που θεωρείται από τους πιο παλιούς της Καππαδοκίας από τον 5ο αιώνα, το Zelve με τις ετοιμόρροπες δίδυμες κοιλάδες, το Avanos την πρωτεύουσα της κεραμικής, το Gulsehir με το ρόδινο υπαίθριο παλάτι και καταλήξαμε στο Derinkuyu (Μαλακοπή) όπου και επισκεφτήκαμε την υπόγεια πόλη. Η Μαλακοπή κατοικούνταν τουλάχιστον η μίση από έλληνες και απόδειξη οι φώτο που μας έδειξε κάποιος ιδιοκτήτης ενός μαγαζιού.

Η υπόγεια πόλη ονομάζεται Το ‘βαθύ πηγάδι’ της Καππαδοκίας.

Καλύπτει μια έκταση 4 τετραγωνικών χμ φτάνει σε βάθος τα 8 πατώματα και συναντά υπόγειο ποτάμι 85 μ κάτω από την επιφάνεια της γης. Όταν κοιτάς μέσα από τα λαξευτά φουγάρα που χρησιμοποιούνταν ως εξαερισμός νοιώθεις πραγματικό δέος. Στην πόλη αυτή μπορούσαν να ζήσουν για αρκετούς μήνες 10000 άτομα. Η πόλη πήρε μεγάλες διαστάσεις στα βυζαντινά χρόνια τον 7ο και 8ο αιώνα όταν η περιοχή δεχόταν επιδρομές από τους Άραβες. Σε περίπτωση που οι επιδρομείς κατάφερναν να βρουν τις εισόδους αυτές φράζονταν από μέσα με μεγάλες πέτρες οι οποίες έφραζαν τις εισόδους και δεν μπορούσαν να μετακινηθούν από έξω. Μέσα στην πόλη μπορείς να δεις υπόγειες πλατειές και χώρους συγκεντρώσεις, στάβλους, μαγεριά, οινοποιεία, τρεις ναούς, βαπτηστήρια, ακόμα και σχολείο. Στην επιφάνεια μπορεί κανείς να δει τον ναό των Άγιων Θεοδώρων που έγινε τον 19ο αιώνα. Φυσικά είναι εγκαταλελειμμένος.

Δυστυχώς δεν μπορέσαμε να επισκεφτούμε την Καρβάλη την πρωτεύουσα των ελλήνων στο Ακσαράι. Κατευθυνθήκαμε προς την Σινασό την πρωτεύουσα των ελλήνων στη Νεβσεχίρ. Κατά την διαδρομή (εκτός από τον φοβερό αυτό τύπο)

συναντήσαμε χώρια εγκαταλελειμμένα στη μοίρα τους.
Τα χώρια Mazi & Ayvali δεν μπορούν να περιγράφουν. Φαντασθείτε στις παλιές ταινίες γουέστερν κάτι χώρια στο πουθενά που πρωταγωνιστής έφτανε και έβγαιναν κάτι κεφάλια φοβισμένα από τα παράθυρα. Για τέτοια κατάσταση μιλάμε.

Όπως μάθαμε αργότερα οι κάτοικοι των χωριών αυτών γεννιούνται και πεθαίνουν εκεί χωρίς καν να έχουν επισκεφτεί το διπλανό χωριό. Μόλις περάσαμε από εκεί τα μικρά παιδάκια βγήκαν στο δρόμο και μας ζητούσαν να τους βγάλουμε φωτογραφίες. Και φυσικά ο Νικόλας δεν τους χάλασε χατίρι.

Προχωρώντας στο επόμενο χωριό συναντήσαμε ένα γάμο (πόσους είδαμε αλήθεια αυτές τις μέρες?) όποτε έφτιαξε η διάθεση μας λίγο. Σε λίγα χλμ φτάσαμε στη Σινασό (Mustafapasa Τουρκιστί). Ένα από τα ομορφότερα χώρια της Καππαδοκίας κατά την γνώμη μου.

Καθίσαμε στο cafe Ελένη να δροσιστούμε. Με έκπληξη είδαμε πως ο κατάλογος ήταν γραμμένος στα ελληνικά. Εκτός του καφέ φάγαμε και κάτι καταπληκτικές πίττες. Άλλο πράγμα λέμε…. Όταν έπεσε ο ήλιος περιηγηθήκαμε στο χωριό. Εξαιρετικής αρχιτεκτονικής σπίτια και πολλά από αυτά σε όμορφη τοποθεσία.

Τα περισσότερα βέβαια άνηκαν σε Έλληνες που τώρα τα έχουν πάρει πλούσιοι Τούρκοι και τα αναπαλαίωσαν για να τα χρησιμοποιούν σαν εξοχικές κατοικίες. Στην βόλτα μας σταμάτησε ένας Τούρκος ιδιοκτήτης pansion και μιας παραδοσιακής ταβερνούλας και μας ζήτησε με πολύ ευγενικό τρόπο να τον βοηθήσουμε σε κάποια πράγματα που δεν καταλάβαινε στα ελληνικά μιας και προσπαθούσε να μάθει την γλώσσα μόνος του.

Πολύ αξιόλογο άτομο. Ο άνθρωπος προσπαθούσε να ανακαλύψει την ιστορία του χωριού αλλά ήθελε να μάθει και την αντίθετη άποψη. Προσπαθούσε να διαβάσει βιβλία στα ελληνικά που ούτε και εμείς οι ίδιοι δεν μπορούσαμε να διαβάσουμε. Μας πρότεινε να φάμε εκεί όπως και κάναμε. Μας ετοίμασε εκείνη την ώρα ένα νόστιμο τηγανιτό κοτόπουλο με ρύζι και φυσικά φάγαμε την πιο νόστιμη σαλάτα ever. Καθίσαμε μαζί του κοντά στις 4 ώρες και μιλήσαμε για πολλά ενδιαφέροντα πράγματα που αφορούσαν τους λαούς μας. Η ώρα πέρασε και στις 23:00 χαιρετίσαμε τον Ergier και φύγαμε από την Σινασό με μια πολύ καλή διάθεση.

ΕΝΤΥΠΩΣΕΙΣ ΗΜΕΡΑΣ:
- Φυσικά η πτήση με το αερόστατο. Αν βρεθείτε στην Καππαδοκία μην λυπηθείτε τα χρήματα. Είναι κάτι που το κανείς μια φορά στη ζωή σου.
- Η υπόγεια πόλη στη Μαλακοπή
- Τα χώρια της Καππαδοκίας και ιδιαίτερα η Σινασός
- Ο κόσμος που έχει αφεθεί στη μοίρα τους

ΕΞΟΔΑ:
10€ βενζίνη
117€ αερόστατο
8€ υπόγεια πόλη
13€ δωμάτιο
10€ φαγητό

10η ΜΕΡΑ
Κυριακή 1 Αυγούστου 2010
Διαδρομή: Goreme – Egirdir
Χιλιόμετρα: 515

Καλό μήνα. Ξύπνημα στις 7:15 γιατί έχουμε πολλά χλμ σήμερα (ενώ τις προηγούμενες?). Προορισμός το παραλίμνιο Egirdir. Αποχαιρετούμε τον Mustafa και αφήνουμε πίσω μας την Καππαδοκία που θα μας μείνει χαραγμένη στην μνήμη μας για την μοναδικότητα που αποπνέει. Καλύπτουμε για μια ακόμη μέρα πολύ γρήγορα 220 χλμ μέχρι το Ικόνιο σε μια επίσης βαρετή διαδρομή με επίσης πολύ ζεστή. Το Ικόνιο είναι μια μεγαλούπολη 1,2 εκ. κατοίκων που ονομάζεται επίσης και πρωτεύουσα των Δερβίσηδων. Βρίσκεται στην κεντρική Ανατολία και είναι γνωστή ως η πόλη των περιστρεφόμενων Δερβίσηδων. Το σημαντικότερο αξιοθέατο που επισκεφτήκαμε και εμείς είναι το Μουσείο του Μεβλάνα (Mevlana, σημαίνει ‘ο οδηγός μας’), όπου βρίσκεται και το μαυσωλείο του Μεβλάνα κατά κόσμο Τζελαλεντίν Ρουμί.

Ο Ρουμί, μεγάλος Σουφιμυστής, φιλόσοφος και ποιητής του 13ου αιώνα έζησε μεγάλο μέρος της ζωής του στο Ικόνιο κηρύσσοντας την ανεκτικότητα και την αγάπη. Υιοθέτησε πολλά χριστιανικά στοιχεία. το μουσείο είχε παρά πολύ κόσμο που έδειχνε πολύ συγκινημένος με αυτά που έβλεπε. Για εμάς βέβαια που δεν γνωρίζαμε και πολλά δεν μπορώ να πω πως μας έκανε και ιδιαίτερη εντύπωση. Αναχώρηση στις 14:00 για το Beycehir. Η διαδρομή διαφοροποιήθηκε λιγάκι αλλά μην φαντασθείτε και πολλά πράγματα. Φτάσαμε μετά από 95 χλμ και παρόλο που και αυτή η πόλη ήταν παραλίμνια ήταν πανάσχημη. Μιλάμε για το απόλυτο τίποτα. Ευτυχώς βρήκαμε ένα παρκάκι να δροσιστούμε και τίποτα άλλο. Την κάναμε για τα τελευταία 190 χλμ. Περίπου 50 χλμ πριν το Egirdir έκανε την εμφάνιση της και η λίμνη και αμέσως το τοπίο άλλαξε (ευτυχώς γιατί δεν πήγαινε άλλο).

Όλη η πορεία παραλίμνια με κατάληξη το Egirdir το οποίο περιτριγυρίζετε από ψηλά βουνά και είναι χτισμένο στις όχθες της ομώνυμης λίμνης. Το νησάκι Yesilada είναι το εντυπωσιακότερο σημείο. Βρήκαμε γρήγορα την pansion -αφού περάσαμε μέσα από το χαμό που δημιουργούσε για ακόμη μια φορά τι άλλο, ένας γάμος- η οποία στην ουσία ήταν το σπίτι ενός μεσήλικου ζευγαριού το οποίο και το νοίκιαζαν. Είχε ενδιαφέρον. Η μέρα μας έκλεισε μ’ ένα υπέροχο γεύμα δίπλα στη λίμνη και ένα υπέροχο ηλιοβασίλεμα (σε αυτό το σκηνικό ίσως -λέω ίσως- χωρούσαν και γυναίκες).

ΕΝΤΥΠΩΣΕΙΣ ΗΜΕΡΑΣ:
- Τι άλλο το γεύμα δίπλα στην λίμνη

ΕΞΟΔΑ:
65€ βενζίνη
15€ δωμάτιο
14€ φαγητό

11η ΜΕΡΑ
Δευτέρα 2 Αυγούστου 2010
Διαδρομή: Egirdir – Ismir – Cesme
Χιλιόμετρα: 518

Τελευταίο πρωινό ξημερώνουνε στην Τουρκία. Ένα υπέροχο πρωινό μας περίμενε στην δροσερή αυλή, με τον παππού να προσπαθεί να μας εξηγήσει με διάφορες χειρονομίες και λέξεις ότι ο Πατέρας του και η Μητέρα του ήρθαν σε μικρή ηλικία από την Θεσσαλονίκη. Δικός μας και αυτός. Μετά από λίγη ώρα χαιρετάμε το συμπαθέστατο ζευγάρι και αποχωρούμε για την τελευταία μέρα του ταξιδιού μας.

Τελικός προορισμός το λιμάνι του Cesme για να πάρουμε το καράβι για Χίο. Η ώρα ήταν 10:00 και θα έπρεπε να βρισκόμαστε στο λιμάνι το αργότερο στις 17:00. Η διαδρομή και την τελευταία μέρα δεν μας επιφύλασσε καμία έκπληξη. Μια ατελείωτη βαρετή ευθεία. Περάσαμε μέσα από αρκετές μεγάλες – άχρωμες πάλι- πόλεις. Περάσαμε κοντά από το Pamukale αλλά λόγω πίεσης χρόνου δεν το επισκεφτήκαμε. Στάση για να δροσιστούμε σ’ ένα καφενείο και από εκεί γραμμή για την Σμύρνη. Τελικά δεν μπορέσαμε να περάσουμε από μέσα και σταματήσαμε να την δούμε από ψηλά. Μιλάμε για μια πόλη 5 εκ περίπου που δεν υπήρχε πουθενά σημάδι δέντρου. Πρέπει -όπως μάθαμε αργότερα και από έναν Τούρκο κάτοικο Σμύρνης- να διεκδικεί το βραβείο τσιμεντούπολης στον κόσμο.

Μετά την Σμύρνη και για τα επόμενα 90 χμ όλο το σκηνικό άλλαξε. Δεν θύμιζε τίποτα Τουρκία. Νόμιζες πως βρισκόσουν σε άλλο κράτος. Δρόμος τέλειος, αυτοκίνητα που τα βλέπεις μόνο σε κοσμοπολίτικα μέρη, σπίτια κάτσε καλά και γενικά καμία σχέση από αυτά που ζήσαμε τόσες μέρες. Οποίος έχει επισκεφτεί μόνο τα παράλια της Τουρκίας να ξέρει ότι δεν έχει δει τίποτα. Ουτοπία. Ένα γρήγορο check-in στο Cesme και αναμονή μέχρι την ώρα αναχώρησης. Τα αφορολόγητα σκέτη φωτιά όπως και ο καφές. Για ένα μπουγαδόνερο φραπέ δώσαμε 4€. Τέσπα. Μπήκαμε στην παντόφλα και σε 40 λεπτά φτάσαμε στη Χίο.

Γρήγορο πέρασμα από τον έλεγχο (αν σας ρωτήσουν για τσιγάρα πέστε τους ότι δεν καπνίζετε) και επιτέλους μετά από 10 μέρες Ελληνικό έδαφος. Μπροστά μας τρία ηλιοκαμένα “καλά” μας προσγείωσαν στην πραγματικότητα. Άρε αθάνατα ελληνικά πιπίνια. Καρφί για πιτόγυρα και από εκεί για παγωτό και μπύρα μέχρι να έρθει το πλοίο. Στις 10:00 είμαστε πάνω στο καράβι και αφού κάνουμε ένα μπανάκι την πέφτουμε στο σαλόνι να δούμε φωτογραφίες. Κάπου εδώ συνειδητοποιούμε ότι τελείωσε το ταξιδάκι μας και φέτος. Συναισθήματα όπως πάντα τέτοια ώρα ανάμεικτα……

ΕΝΤΥΠΩΣΕΙΣ ΗΜΕΡΑΣ:
- Αρνητική εντύπωση μου προκάλεσε η Σμύρνη.

ΕΞΟΔΑ:
45€ εισιτήριο Cesme – Χίος
85€ εισιτήριο Χίος – Πειραιά (μηχανάκι-καμπίνα 3κλινη)
40€ βενζίνη

12η ΜΕΡΑ
Τρίτη 3 Αυγούστου 2010
Διαδρομή: Πειραιάς – Ελληνόπυργος – Λάρισα (μόνο για μένα)
Χιλιόμετρα: 430

Και τυπικά τέλος το ταξίδι. Ο καθένας τράβηξε τον δρόμο του χωρίς αποχαιρετισμούς και τέτοια. Σίγουρα το μυαλό μας πάει από τώρα για του χρόνου… πρώτα ο Θεός… (Τρανσυλβανία σου ερχόμαστεεεεεεε)

ΛΙΓΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΓΙΑ ΟΛΑ
ΤΟΥΡΚΙΑ: πρώτα από όλα πρέπει να γράψουμε για την χώρα που μας φιλοξένησε. Μιλάμε για πραγματική φιλοξενία με όλη την σημασία της λέξης. Αυτό το ταξίδι μπορούμε να πούμε ότι άξιζε μόνο και μόνο που γνωρίσαμε από πρώτο χέρι τόσους υπέροχους ανθρώπους. Απλούς, καθημερινούς, φτωχούς ανθρώπους. Να σου προσφέρουν την βοήθεια τους μόνο και μόνο γιατί είσαι μπατσανάκις τους (έτσι μας έλεγαν). Να ξέρετε στην Τουρκία το να είσαι Έλληνας είναι διαβατήριο. Ανοίγει πόρτες. Τι να πρωτοθυμηθούμε. Τους αστυνομικούς σε Κων/πολη και Sanfranbolu που προσφέρθηκαν να μας βοηθήσουν να βρούμε τα ξενοδοχεία? Για τον άγνωστο οδηγό αυτοκίνητου που μας συνόδευσε μέχρι το ξενοδοχείο στην Amasya αλλιώς δεν θα το βρίσκαμε ποτέ? Για την εξυπηρέτηση στην Τραπεζούντα όταν είχαμε το πρόβλημα με το λάστιχο? Για τα κερασμένα τσαγάκια στην διαδρομή από διάφορους? Να πούμε για ανθρώπους που γνωρίσαμε και κάναμε ωραίες και ειλικρινείς συζητήσεις όπως η Jasmine στη Sanfranbolu, o Mustafa στο Goreme, o Ergier στη Σινασό και τέλος ένας εκπληκτικός τύπος στη διαδρομή Cesme- Χίος. Να θυμηθούμε τα παιδάκια διάφορων χωριών που όταν μας έβλεπαν θελαν να τους βγάλουμε φωτογραφία. Τον παππού που ήθελε να ανέβει στα μηχανάκια να μαρσάρει. Το γλυκύτατο ηλικιωμένο ζευγάρι που μα φιλοξένησε στο Egirdir. Να θυμηθούμε τα βλέμματα των ανθρώπων που όταν τους λέγαμε ότι είμαστε Έλληνες σχεδόν δάκρυζαν αφού οι γονείς τους ή οι παππούδες τους ζούσαν στη χώρα μας. Τέτοια πράγματα δεν τα είχαμε ξαναζήσει άλλη χρόνια και πραγματικά είναι συγκινητικά. Νομίζουμε ότι οι άνθρωποι ήταν το must του φετινού ταξιδιού. Να τους έχει ο Αλλάχ καλά…

Καλό θα ήταν να ξέρουν για όσους θέλουν να επισκεφτούν την Τουρκία ότι η Κων/πολη ή τα παράλια της χώρας δεν έχουν καμία σχέση με την ενδοχώρα. Απόλυτος καμία όμως. Η γνώμη μας είναι για όποιον θέλει να κάνει ένα ταξίδι- οδοιπορικό στην Τουρκία να μην χάσει και πολύ χρόνο στην Κων/πολη ή σε άλλες μεγάλες πόλεις. Η ουσία και η ομορφιά αυτής της χώρας βρίσκεται στην επαρχία, στα χώρια, στις μικρές αυλές των σπιτιών….Εκεί είναι η πραγματική Τουρκία. Δεν υπάρχουν πολυτέλειες, δεν υπάρχουν χαϊλίκια, δεν θα δεις όμορφες γυναίκες. Θα δεις όμως τόσα αλλά πράγματα που δεν θα σκεφτείς ποτέ το αν έχασες κάτι από τις ευκολίες σου.

ΔΙΑΔΡΟΜΕΣ: ένα είναι σίγουρο, ότι η φετινή διαδρομή δεν είχε καμία σχέση με των προηγούμενων χρόνων. Δεν είχε φυσικές ομορφιές (τουλάχιστο σε μεγάλο βαθμό). Δεν είχε πολλά τοπία για καρτ-ποστάλ. Δεν είχε ποιότητα δρόμου. Δεν είχε πολλά από αυτά που θέλει κάποιος ‘συμβατικός’ ταξιδιώτης. Είχε όμως πολλά δυνατά σημεία. Το να ταξιδεύεις επί 10 μέρες κάτω από αφόρητη ζεστή για ατελείωτα χλμ και η κούραση να σε καταβάλει στον υπέρτατο βαθμό ήταν φοβερό. Το να είσαι συνεχεία σε εγρήγορση γιατί ανά πάσα στιγμή μπορεί να είχες θέμα με την ποιότητα του δρόμου ήταν φοβερό. Το να κανείς ατελείωτα χλμ σε ευθείες σε υψόμετρα πάνω από 1500-2000μ ήταν φοβερή κατάσταση. Τέλος αξέχαστη θα μείνει η στιγμή του ηλιοβασιλέματος στην ακτογραμμή της Μαύρης θάλασσας όταν ήμασταν πτώματα από την κούραση και θέλαμε αλλά 120 χλμ να καλύψουμε (πόσοι αλήθεια θα ήθελαν εκείνη την ώρα να ήταν στη θέση μας?). Συγκλονιστική στιγμή.

ΔΡΟΜΟΣ: το μεγάλο αγκάθι (μαζί με την τιμή της βενζίνης) στο ταξίδι. Η Τουρκία είναι μια τεραστία χώρα με ατελείωτα χλμ οδικού δικτύου. Και επειδή τα οικονομικά τους είναι χαλιά έχουν ανακάλυψη ένα πρωτότυπο τρόπο να στρώνουν τους δρόμους. Ρίχνουν λαδί πίσσας και μια μικρή ποσότητα χαλίκι και αφήνουν τα διερχόμενα αυτοκίνητα να τον στρώνουν. Όποτε καταλαβαίνετε πως στρώνετε ο δρόμος. Και για να μην λέμε μόνο τα κακά ας πούμε και τα καλά. Έχουν πολύ καλή σήμανση στον δρόμο και έχουν και φοβερή χάραξη. Δεν υπάρχει περίπτωση να δεις κρυφές στροφές. Όλες είναι ελεγχόμενες με αποτέλεσμα να μην έχεις και πολλά φρένα. Παρά πολλά και οργανωμένα βενζινάδικα με την τιμή να μην διαφέρει σχεδόν καθόλου. Η συμπεριφορά των οδηγών απέναντι μας αρκετά καλή. Βέβαια ορισμένοι έκαναν χοντράδες αλλά συμβαίνουν και στις καλύτερες οικογένειες.

ΦΑΓΗΤΟ-ΠΟΤΟ-ΔΙΑΣΚΕΔΑΣΗ: για το φαγητό ούτε λόγος. Σχεδόν υπέροχο. Όπου και να καθίσαμε φάγαμε παρά πολύ καλά και πολύ φτηνά. Σπεσιαλιτέ οι κιοφτέδες. Λίγο πικάντικοι αλλά αξίζουν. Το τσάι προσφέρεται παντού. Από το καλύτερο εστιατόριο έως το τελευταίο βενζινάδικο. Η τιμή του πρέπει να είναι 0,25€. Μπύρα υπάρχει μόνο η Efes Pilsen. Πολύ καλή. Δεν σερβίρεται παντού λόγω του ότι απαγορεύεται το αλκοόλ αλλά πλέον τα πράγματα έχουν χαλαρώσει όποτε την βρίσκεις σχετικά εύκολα. Για διασκέδαση δεν μπορούμε να πούμε και πολλά πράγματα μιας και στα μέρη που πήγαμε και λόγω της έλλειψης χρόνου δεν προλάβαμε και πολλά. Παντός σίγουρα μην περιμένετε και πολλά πράγματα από την στιγμή που φύγετε από Κων/πολη και μέχρι να φτάσετε στα παράλια.

ΕΞΟΔΑ: Στην Τουρκία όλα είναι πολύ φτηνά εκτός από την βενζίνη. Η τιμή της κυμαίνεται από 1.92-1.96 εύρο. Όλα τα αλλά να υπολογίζετε 50%-70% κάτω από την Ελλάδα. Στην Κων/πολη όπως και στα παράλια το ποσοστό πέφτει στο 30%-35%. Με όλα αυτά καταλαβαίνετε ότι τα έξοδα αυξήθηκαν λόγω της βενζίνης. Συνολικά έφυγαν 1000-1150€. Για τα 5011 χμ κάψαμε 472€ (261 λίτρα). Τα υπόλοιπα χοντρά- χοντρά δόθηκαν:
Ξενοδοχεία: 140€
Πλοίο: Came – Χίος 48€
Χίος – Πειραιάς 82€ (σε 3κλινη καμπίνα)
Σύνολο: 130€
Αερόστατο: 117€
Μουσεία: 10€ (Π. Σουμελά)
8€ (Open Air Museum)
8€ (Υπόγεια πόλη Μαλακοπή)
Σύνολο: 26€
Δώρα: 50€

ΞΕΝΟΔΟΧΕΙΑ
KΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΗ: Dedem Boutique Hotel ***
Τιμή: 50€ (με πρωινό)
Parking: έξω από το ξενοδοχείο (όχι φυλασσόμενο)
Κατάσταση: Μέτριο (καλό για τα λεφτά του)

SAFRANBOLU: Efe Guest House
Τιμή: 40€ (με πρωινό)
Parking: έξω από το ξενοδοχείο (όχι φυλασσόμενο)
Κατάσταση: Καλό- Πολύ Καλό

SINOP: Boutique Sinop Hotel
Τιμή: 45€ (χωρίς πρωινό)
Parking: έξω από το ξενοδοχείο (όχι φυλασσόμενο)
Κατάσταση: Πολύ Καλό

AMASYA:
Τιμή: 45€ (με πρωινό)
Parking: έξω από το ξενοδοχείο (φυλασσόμενο με 1€ την ημέρα και τα 3 μηχανάκια)
Κατάσταση: Μέτριο

TRABZON: Honor Hotel
Τιμή: 76€ (με πρωινό)
Parking: Nαι Κλειστό
Κατάσταση: Μέτριο

SIVAS: Cakir Hotel
Τιμή: 48€ (με πρωινό)
Parking: Nαι
Κατάσταση: Πολύ Καλό

GOREME (KAPPADOKIA): Cave Life Pension
Τιμή: 74€ (για 2 βραδιές, με πρωινό)
Parking: έξω από το ξενοδοχείο (όχι φυλασσόμενο)
Κατάσταση: Πολύ Καλό

EGIRDIR: Sehsuvar Peace Pansion
Τιμή: 40€ (με πρωινό)
Parking: έξω από το ξενοδοχείο (όχι φυλασσόμενο)
Κατάσταση: Mετριο- Καλό

ΕΠΙΛΟΓΟΣ
Ήταν μια καταπληκτική εμπειρία. Χωρίς ίχνος υπερβολής ήταν αυτό που τελικά είχαμε ανάγκη. Μερικές φορές κάποια πράγματα τα καταλαβαίνεις αφού έχουν τελειώσει και είσαι αποστασιοποιημένος από αυτά. Τώρα μετά από σχεδόν 1,5 μήνα νιώθουμε ότι αυτό που κάναμε ήταν κάτι ξεχωριστό. Πολλές έντονες εικόνες και ιδιαίτερα δύσκολες στιγμές είναι χαραγμένες στο μυαλό μας. Νοιώθουμε τυχεροί και ευγνώμονες στον Θεό και στις οικογένειες μας που μπορέσαμε και φέτος να πραγματοποιήσουμε την τρελά μας. Για εμένα και τον Αντώνη οι τελευταίοι μήνες αποδείχτηκαν πολύ δύσκολοι (και συνεχίζουν) όποτε το είχαμε μεγάλη ανάγκη για την συνεχεία. Ευτυχώς όλα πήγαν καλά γυρίσαμε όρθιοι και κάνουμε όνειρα –πρώτα ο Θεός- για τα επόμενα….

Υ.Γ. Γι’ αυτούς που το λέει η καρδιά τους μια επίσκεψη στην Τουρκία αξίζει την όποια ταλαιπωρία!!! Σίγουρα θα πουν: “ναί ρε ‘συ, άξιζε τον κόπο…”

…άντε και του χρόνου… ( Τρανσυλβανία, Καρπάθια όρη ή Ιράν?)
…πρώτα ο Θεός…