Share this:

Κείμενο: Δημήτρης Παπαντωνίου
Φωτογραφίες: Αντώνης Παπαντωνίου

“Η Ιθάκη σʼ έδωσε το ωραίο ταξίδι.
Χωρίς αυτή δεν θάβγαινες στο δρόμο.
Άλλα δεν έχει να σε δώσει πια.
Κι αν πτωχική την βρεις, η Ιθάκη δεν σε γέλασε.
Έτσι σοφός που έγινες, με τόση πείρα,
ήδη θα το κατάλαβες οι Ιθάκες τι σημαίνουν.”

Κωνσταντίνος Καβάφης

Η Ιθάκη κάνει τον πηγαιμό ή ο πηγαιμός την Ιθάκη;
Δεν ξέρω πως πρέπει να ξεκινήσω την περιγραφή αυτού του οδοιπορικού. Πολλά έχω στο μυαλό και τίποτα συγκεκριμένο. Ξέρω ότι όσα και να γράψω ότι και να μεταφέρω, όσες φωτογραφίες και να ανεβάσω στο τέλος δεν θα έχω αναφέρει σχεδόν τίποτα από αυτόν τον “πηγαιμό”. Σίγουρο είναι επίσης ότι δεν θα μπορέσω να περάσω τα συναισθήματα που βιώσαμε… και μιλάμε για μοναδικά συναισθήματα…

Ας αρχίσουμε λοιπόν και όπου πάει…

Όταν ο νόμος του Merphy βρίσκει εφαρμογή…
Βράδυ Πέμπτης 23 Ιουνίου και πίνω την μπυρίτσα μου με την παρέα στο φρούριο. Μέσα στον γενικό χαμό μεταξύ φωνών και γέλιων κτυπάει το κινητό: εισερχόμενη Ντάμαρ. Ώπα ο αδελφός -λέω- πάλι γυρίζει αργά από την δουλειά. Έλα μεγάλε –του λέω- τι παίζει; Τώρα γυρνάς; Τώρα -μου λέει- και μου καρφώθηκε μια τρελή ιδέα στο κεφάλι. Ωχ, τι να σκέφτηκε πάλι ο μεγάλος. Τι θα έλεγες για ένα αντρικό ταξίδι στο Nordkapp; Ξαφνικά δεν ακούω τίποτα γύρω μου, μόνο την λέξη Nordkapp. Πλάκα μου κάνεις του λέω. Πως, που, πότε, γιατί; Ξεκινάμε σε 15 μέρες από σήμερα και το ταξίδι θα διαρκέσει το πολύ 17-18 μέρες, και φυσικά οι δυο μας, και νομίζω -μου λέει- ότι φέτος είναι μοναδική ευκαιρία, ίσως να μην μας ξανακάτσει ποτέ. Όλα είναι υπέρ μας τι λες; Τι να πω και εγώ. Την απόφαση την είχα πάρει από την στιγμή που άκουσα την μαγική λέξη Nordkapp. Άλλωστε το ήξερε ο Αντώνης ότι ήθελα πολύ να πάω. Μέσα είμαι του λέω και όπου μας βγει. Μπες στο ιντερνέτ -μου λέει- διάβασε όσα μπορείς, δες τα δρομολόγια των πλοίων, δες την διαδρομή και τα λέμε αύριο. Έκλεισε το τηλέφωνο και αμέσως ο κόσμος μου έγινε ομορφότερος. Κάτι καλό πρέπει να άκουσες μου λένε τα παιδιά. Άκουσα ότι καλύτερο μπορούσα να ακούσω, τους λέω.

Η προετοιμασία
Οι μέρες για να ετοιμαστούμε ήταν πολύ λίγες και τα πράγματα που έπρεπε να ταχτοποιήσουμε παρά πολλά. Το καλό στην υπόθεση ήταν ότι ο Αντώνης είχε ξαναπάει στο Nordkapp οπότε είχε μια εικόνα το πώς έπρεπε να πάμε, τι να πάρουμε μαζί μας, τι περίπου θα αντιμετωπίσουμε και πολλά θέματα τα όποια θα έπρεπε να ψάξουμε. Ευτυχώς όλα κύλησαν ομαλά όλα μας έκατσαν και έτσι καταφέραμε να είμαστε έτοιμοι στις 8 Ιουλίου για αναχώρηση. Ξέραμε ότι το ταξίδι θα είναι πολύ κουραστικό μιας και θα έπρεπε να καλύψουμε πάνω από 10000 (τελικά 10603) χλμ σε 15 μέρες. Ξέραμε ακόμη ότι μια στραβή θα μας χαλούσε όλο τον σχεδιασμό. Ξέραμε ότι οι καιρικές συνθήκες θα ήταν ένας σημαντικός παράγοντας στην έκβαση του ταξιδίου μας. Τα ξέραμε όλα αλλά ήμασταν έτοιμοι να τα αντιμετωπίσουμε όλα μιας και το θέλαμε παρά πολύ. Φύγαμε και ο Θεός βοηθός….

Η διαδρομή – Το πρόγραμμα
Η απόφαση μας από την αρχή ήταν να μην περάσουμε από καμία μεγάλη πόλη  ή πρωτεύουσα μιας και το μόνο που θα καταφέρναμε θα ήταν να χάσουμε χρόνο και να μην δούμε και τίποτα. Μην ξεχνάμε ότι ο μεγάλος στόχος ήταν το Nordkapp. Θέλαμε να απολαύουμε όσο περισσότερο γινόταν την διαδρομή και τις φυσικές ομορφιές οι οποίες και θα ήταν πολλές μιας και η Νορβηγία έχει να επιδείξει πολλά μοναδικά τοπία. Πρόγραμμα δεν υπήρχε εξ’ αρχής μιας και οι στάσεις για διανυκτέρευση θα ήταν όπου φτάναμε κάθε μέρα. Για τον σκοπό αυτό πήραμε μαζί μας και μια σκηνή, υποστρώματα, και ένα μεγάλο νάιλον για να μας προστατεύει από την υγρασία.

Άλλωστε το τελευταίο πράγμα που μπορείς να κάνεις σ’ένα τέτοιο ταξίδι είναι πρόγραμμα. Εδώ κολλάει το “όταν ο άνθρωπος έκανε προγράμματα ο Θεός γελούσε”.

Συμμέτοχες
Αντώνης Παπαντωνίου (Aprilia Caponord 1000)
Δημήτρης Παπαντωνίου (V-STROM 650)

1η ΜΕΡΑ
Παρασκευή 8 Ιουλίου 2011
Διαδρομή: Λάρισα – Ηγουμενίτσα
Χιλιόμετρα: 265
Συνολικά χλμ: 265

Οι μέρες πέρασαν στα γρήγορα και επιτέλους ήρθε η ώρα της αναχώρησης. Ο Αντώνης πήρε το πλοίο από την Πάτρα και θα βρισκόμασταν στην Ηγουμενίτσα. Φόρτωσα το μηχανάκι με την ησυχία μου τσέκαρα την λίστα με τα πράγματα που έπρεπε να πάρω και επιτέλους στις 18:30 αναχώρησα. Μόλις βγήκα από την Λάρισα μου ήρθε φλας ότι ξέχασα το δίπλωμα (η λίστα με μάρανε) με αποτέλεσμα να γυρίσω πίσω να το πάρω. Δεν αρχίσαμε καλά, σκέφτομαι. Ας είναι το πρώτο και το τελευταίο. Τα χιλιόμετρα φαγώθηκαν γρήγορα και με την ψυχολογία στα ύψη έφτασα μετά από 2h45 στο λιμάνι της Ηγουμενίτσας. Το καράβι θα ερχόταν κατά τις 22:30 οπότε πρόλαβα και έφαγα δυο βρώμικα επί ελληνικού εδάφους. Στις 22:45 βρέθηκα με τον Αντώνη στο πλοίο το οποίο είχε πολύ λίγο κόσμο. Αρχίσαμε τις συζητήσεις, βγάλαμε τους χάρτες, κάναμε τις σκέψεις μας για το ταξίδι. Ο καιρός ήταν υπέροχος με αποτέλεσμα στο κατάστρωμα να είναι σκέτη απόλαυση. Κατά τις 24:00 ήρθε η ώρα για ύπνο αλλά δυστυχώς οι άνθρωποι του Superfast δεν μας άφησαν να κοιμηθούμε μέσα αλλά ούτε και τα πράγματα δεν μας επέτρεψαν να αφήσουμε. Οπότε και εμείς την πέσαμε στο κατάστρωμα πάνω στα υποστρώματα και τα sleeping bang. Σε πολλούς θα φάνταζε ταλαιπωρία αλλά εμάς μας φάνηκε δωμάτιο σε 5άστερο. Τα λέμε αύριο μεγάλε….

Εντυπώσεις ημέρας:
- Το συναίσθημα του ξεκινήματος… κάθε χρόνο και πιο έντονο

Έξοδα ημέρας (κατ’ άτομο):
- 20€ βενζίνη
- 88€ πλοίο
- 6€ σάντουιτς
- 5€ μπύρα

Διαδρομή ημέρας: Λάρισα (Ελλάδα) -E65-E90- Ηγουμενίτσα (Ελλάδα)

2η ΜΕΡΑ
Σάββατο 9  Ιουλίου 2011
Διαδρομή: Αncona (Italia – Σύνορα Αυστρίας – Γερμανίας)
Χιλιόμετρα: 668
Συνολικά χλμ: 933

Ξύπνημα νωρίς το πρωί. Ένα υπέροχο πρωινό μας περίμενε (5άστερο βλέπεις). Από την βαλίτσα βγήκαν τα σάντουιτς και τα υλικά για το φραπέ. Τα απολαύσαμε με θέα την ανατολή του ήλιου. Η ώρες πέρασαν γρήγορα. Το πλοίο έφτανε στο λιμάνι της Ancona. Κάναμε το μπανάκι μας, βάλαμε τα ρούχα μας και στις 14:30 είμαστε έτοιμοι για αναχώρηση.

Εκείνη την ώρα ο Αντώνης ανακαλύπτει ότι έχασε τα γυαλιά ηλίου στο γκαράζ του πλοίου. Για κακή μας τύχη μετά από λίγη ώρα τα εντοπίσαμε κάτω από την ρόδα μιας νταλίκας. Άντε ψάξε μεσημεριάτικα για μαγαζί με γυαλιά. Η θερμοκρασία κοντά στους 40ο C. Τελικά δεν βρήκαμε τίποτα και χάσαμε και μια ώρα. Τέσπα, είπαμε θα βρούμε σε κανένα βενζινάδικο στη διαδρομή όπως και έγινε αργότερα. Εδώ τον βλέπετε να καμαρώνει σαν γύφτικο σκεπάρνι.

Και εκεί χάσαμε περίπου μια ώρα με αποτέλεσμα να μείνουμε αρκετά πίσω από τον αρχικό σημερινό μας στόχο που ήταν να διανυκτερεύσουμε κάπου κοντά στο Μόναχο. Αργήσαμε και άλλο αφού χρειάστηκε να ρυθμίσουμε την ανάρτηση του V-Strom μιας και πάνω από τα 140 κουνούσε σαν βάρκα. Τα σύνορα από Ancona μέχρι Αυστρία ήταν ακριβώς 600 χλμ. Η διαδρομή μέχρι την Μπολόνια ήταν βαρετή αλλά εύκολη – παρά τους 40ο C. Από την Βερόνα και μετά άρχισε να καλυτερεύει και από το Alfio και μετά αλλάζει εντελώς. Όσο πλησιάζαμε στα Αυστριακά σύνορα αρχίζαμε να ανεβαίνουμε με αποτέλεσμα το τοπίο να παρουσιάζεται όλο και πιο όμορφο. Ο ήλιος άρχισε να κρύβεται πίσω από τις βουνοκορφές.

Η μέρα έφτανε προς το τέλος της και εμείς είμαστε πολύ πίσω αλλά δεν μας νοιάζει και παρά πολύ. Τελειώνει η autostrada και αφού πληρώνουμε 36€ κατευθυνόμαστε στα σύνορα με Αυστρία. Εκεί θα έπρεπε να αγοράσουμε την vignette (4,5 ευρώ για μότο και για 10 μέρες) αλλά δεν το πράξαμε αφού τα χλμ που θα κάναμε ήταν λίγα. Αν τώρα μας σταματούσε η αστυνομία θα το παίζαμε… Έλληνες. Πληρώσαμε ακόμη 8€ διόδια στην Αυστρία. Μετά το Innsbruck ο δρόμος γίνεται ανηφορικός και το τοπίο πολύ όμορφο.

Σιγά σιγά νυχτώνει αλλά λέμε να καλύψουμε μερικά χλμ ακόμη μιας και αντέχουμε. Περνάμε στο γερμανικό έδαφος χωρίς να το καταλάβουμε. Ο ουρανός μπροστά μας είναι μαύρος και η βροχή άρχισε να μυρίζει. Η ώρα είναι 22:10 και για καλή μας τύχη ένα πανδοχείο βρίσκεται στο δρόμο μας. Χωρίς πολλά αμέσως κατεβαίνουμε μιας και άρχισε και να βρέχει. Ένα πολύ όμορφο πανδοχείο με μια κλασική γερμανική ταβέρνα στο ισόγειο της με τις σερβιτόρες να φορούν παραδοσιακές τοπικές ενδυμασίες. Μας έδωσαν ένα ευρύχωρο δωμάτιο και αφού ταχτοποιηθήκαμε και κάναμε τις κούρες ομορφιάς απολαύσαμε μια παγωμένη μπύρα με την συνοδεία των τελευταίων σάντουιτς στην αυλή, με την βροχή και την θερμοκρασία να δημιουργεί ένα φθινοπωρινό σκηνικό. Η κούραση άρχισε να μας καταβάλει με αποτέλεσμα να οδηγηθούμε στα κρεβάτια μας. Τα λέμε αύριο μεγάλε… καλά περάσαμε και σήμερα…

Εντυπώσεις ημέρας:
- Η αλλαγή του σκηνικού καθώς πηγαίναμε προς Αυστρία
- Η καταπληκτική αίσθηση που είχαμε όταν πεινάμε την μπύρα μας

Έξοδα ημέρας (κατ’ άτομο):
- 75€ βενζίνη
- 48,5€ διόδια
- 37€ δωμάτιο με πρωινό

Διαδρομή ημέρας: Ancona (Italy) -A14-A1-A22- Austria A13-177-Germany E533

3η ΜΕΡΑ
Κυριακή 10 Ιουλίου 2011
Διαδρομή: Σύνορα Αυστρίας – Γερμανίας – Kolding (Denmark)
Χιλιόμετρα: 1138
Συνολικά χλμ: 2071

Ξύπνημα στις 7:00. Ότι και να πούμε για το τοπίο είναι λίγο. Όταν ξυπνάς σε τέτοιες συνθήκες πώς να μην σου πάνε όλα καλά; Δεν είχαμε δει την προηγουμένη το βράδυ την ομορφιά του τοπιού.

Φάγαμε το υπέροχο πρωινό με τοπικές λιχουδιές και ήπιαμε τον φραπέ μας στην αυλή του πανδοχείου με θέα τις κορυφές των Άλπεων. Δεν μας έκανε καρδιά να φύγουμε αλλά… είπαμε το Nordkapp μας περίμενε. Αναχώρηση στις 9:30 με προορισμό που μόνο ο Θεός ήξερε. Ήμασταν πίσω αρκετά. Έπρεπε αύριο στις 11:30 το αργότερο να βρισκόμαστε στο λιμάνι του Hirtshall στη βόρεια Δανία. Η απόσταση ήταν 1500 χλμ και θα έπρεπε να καλυφτεί σε 24 ώρες. Εισιτήριο δεν είχαμε βγάλει μιας και δεν ήμασταν σίγουροι που θα βρισκόμασταν. Το καλό ήταν ότι αργότερα καταφέραμε και κάναμε κράτηση με την ελπίδα ότι θα βρισκόμαστε στον προορισμό μας στην ώρα μας. Ξεκινάμε λοιπόν και αφού εισερχόμαστε για λίγο μέσα στην Αυστρία και πάλι -γεμίζουμε και τα ρεζερβουάρ μιας και είναι πιο φτηνή η βενζίνη από την Γερμάνια- παίρνουμε τον Α7 από την νότια Γερμάνια για να την διασχίσουμε όλη μέχρι την Δανία. Η διαδρομή στην autobahn δεν έχει να παρουσιάσει κάτι το ξεχωριστό. Πολλά έργα και υψηλές ταχύτητες από όλους τους οδηγούς με αποτέλεσμα να πρέπει να έχεις τα μάτια σου ανοιχτά συνέχεια. Παρόλο που και η δικιά μας ταχύτητα δεν έπεσε πότε κάτω από τα 150 οι φίλοι (?) Γερμανοί με τις αμαξάρες τους πήγαιναν σαν τρελοί. Η ποιότητα του δρόμου σε σχέση με την autostrada βέβαια χειρότερη, αλλά αν σκεφτείς ότι είναι δωρεάν τότε είναι άψογος. Τα χλμ μονότονα και έτσι κατά τις 17:00 τα μάτια μας δεν μπορούν να μείνουν ανοιχτά με αποτέλεσμα να πάρουμε ένα 45’ ύπνο σ’ένα parking.

Μας αναζωογόνησε πραγματικά και σε συνδυασμό με τη φραπεδιά μας έκανε άλλους ανθρώπους. Συνεχίσαμε και περάσαμε τα σύνορα με την Δανία χωρίς ελέγχους και τέτοια.

Δυστυχώς δεν φροντίσαμε να γεμίσουμε τα ρεζερβουάρ στη Γερμάνια με αποτέλεσμα στο πρώτο γέμισμα στη Δανία να κλάψουν μανούλες. Η νύχτα άρχισε να πέφτει με αποτέλεσμα μετά από 1138 χλμ να αποφασίσουμε να σταματήσουμε στην πόλη Kolding. Μια όμορφη πόλη 70.000 κάτοικων με μεγάλους δρόμους και πολύ καθαρή. Η ώρα είναι περίπου 21:30 είναι σούρουπο, Κυριακή και στην πόλη δεν κυκλοφορεί ψυχή. Ο καλός Θεούλης μας λείπαται και μας στέλνει στο κεμπαπάδικο του Samer. Ένας καταπληκτικός Παλαιστίνιος που η ζωή τον οδήγησε στο μακρινό Kolding να κάνει κεμπάπ για τους Δανούς. Και το κεμπάπ του ήταν όλα τα λεφτά. Αφού μιλήσαμε προσφέρθηκε να μας οδηγήσει στο μοναδικό camping της πόλης και το μοναδικό που όπως μας είπε θα μας φανούν οι τιμές λογικές (?). Ευτυχώς βρέθηκε στο δρόμο μας αυτός ο Άγιος άνθρωπος γιατί ακόμη θα ψάχναμε το camping. Έκανε και τις συνεννοήσεις με τον φύλακα με αποτέλεσμα να βρισκόμαστε στις 23:30 να στήνουμε σκηνή μέσα στην υγρασία και με την κούραση τόσων ωρών στις πλάτες μας. Και όμως παρόλη την ταλαιπωρία το χαμόγελο δεν έφευγε από τα χείλη μας. Στήσαμε κακήν κακός κατεβάσαμε τα πράγματα και κατά τις 1:00 προσπαθήσαμε να κοιμηθούμε. Τα λέμε αύριο μεγάλε… αχ, τι θα ακολουθούσε…

Εντυπώσεις ημέρας:
- Το όμορφο πρωινό
- Τα ατέλειωτα χλμ

Έξοδα ημέρας (κατ’ άτομο):
- 133€ βενζίνη
- 4€ μάρκετ
- 5€ κεμπάπ
- 15€ camping

Διαδρομή ημέρας: Germany- Austria187- 179-Germany139- Α7-Denmark E45-Kolding

4η ΜΕΡΑ
Δευτέρα 11 Ιουλίου 2011
Διαδρομή: Kolding (Denmark) – Hirtshall (Denmark) – Kristiansand (Norway) – Prekestolen (Norway)
Χιλιόμετρα: 587
Συνολικά χλμ: 2658

Η νύχτα εξελίχθητε σε εφιάλτη. Το κρύο με την ταυτόχρονη υψηλή υγρασία δεν μας άφησε να κοιμηθούμε και πολύ. Σε κάποια φάση αρχίσαμε να τρέμουμε σαν τα ψάρια. Η αλήθεια είναι ότι για 1η βράδια σε camping και κάτω από αυτές τις συνθήκες δεν ήμασταν και καλά οργανωμένοι. Αποτέλεσμα όλων αυτών ήταν να σηκωθούμε νωρίς και να αρχίσουμε να μαζεύουμε. Το θέαμα που αντικρίσαμε με το που βγήκαμε από την σκηνή άκρως χειμωνιάτικο (βλέπε ποδήλατα και μπουγάδα).

Δεν τρέχει τίποτα. Μέσα στην καλή χαρά μαζεύουμε και λίγο πριν φύγουμε γνωρίζουμε έναν απίστευτο τύπο μ’ένα BMW Adventure αυτός και ένα BMW 650 η γυναίκα του. Μιλάμε το ζευγάρι ήταν απίστευτα οργανωμένοι. Είχαν τα πάντα. Είχαν γυρίσει πολλά μέρη και πριν λίγες μέρες ξεκίνησαν από την Στουτγάρδη με προορισμό την Ισλανδία. Πάνω από 50 ήταν και το έλεγε η καρδούλα τους. Στις 8:45 φεύγουμε για να καλύψουμε τα 300 χλμ που μας απομένουν μέχρι το λιμάνι του Hirtshall. Το πλοίο φεύγει στις 12:15. Οι ταχύτητες και σήμερα είναι αρκετά υψηλές φλερτάροντας συνεχώς με τα ραντάρ τις αστυνομίας. Στο δρόμο αντικρίσαμε και αυτά τα υπέροχα parking.

Την διαδρομή στη Δανία δεν θα την χαρακτήριζα βαρετή. Παρόλο που ο δρόμος ήταν σχεδόν μια ευθεία, εντούτοις είχε ενδιαφέρον. Βέβαια το must στη Δανία είναι τα αιολικά πάρκα. Ατέλειωτες ανεμογεννήτριες. Μετά από 2h30 φτάσαμε στον προορισμό μας.  Η ουρά ήταν αρκετά μεγάλη αλλά όλα ήταν ήσυχα (κάτι σαν τον Πειραιά δλδ).

Πήραμε τα εισιτήρια από το γκισέ, μετά ένας νεαρός μας έδειξε την κατεύθυνση που θα έπρεπε να ακολουθήσουμε και ένας άλλος μας υπέδειξε τη θέση που θα έπρεπε να παρκάρουμε τα μηχανάκια μας. Αφού ξεφόρτωσε το καράβι τότε δόθηκε εντολή με την σειρά να ανέβουν τα οχήματα στο καράβι. Μιλάμε για εκατοντάδες αυτοκίνητα και ανθρώπους και όμως δεν άκουγες τίποτα.

Το καράβι φόρτωσε μέσα σε λίγα λεπτά και ακριβώς στις 12:15 αναχώρησε. Η διαδρομή είχε διάρκεια 3h30. Το καράβι ήταν υπέροχο με πολλά εστιατόρια αλλά είχε τρελή φασαρία από τα πιτσιρίκια. Ευτυχώς καταφέραμε και πήραμε έναν υπνάκο μιας και το ξενύχτι της προηγούμενης νύχτας μας είχε καταβάλει. Επιτέλους Νορβηγία… Η ακτές είναι η πρώτη εικόνα που έχουμε…

…το ταξίδι ξεκινάει από τώρα. Η χαρά μας δεν περιγράφεται… γελάμε σαν μικρά παιδιά που τους αγοράζεις παγωτό. Δεν μπορούμε να αποφασίσουμε ποιά διαδρομή θα πάρουμε. Να πάμε παραλιακά στον Ε39 και μετά στον 44 ή να μπούμε κατευθείαν στη Νορβηγική έξοχη; Τελικά μετά από πολλές παλινωδίες πήραμε τον 461 και μπήκαμε στη φύση. Όσο πιο στενός ο δρόμος τόσο καλυτέρα. Άλλωστε αυτό κάνουμε κάθε χρόνο γιατί να το αλλάξουμε φέτος. Έξω από το Kristiansand κάναμε και το πρώτο φουλάρισα. Η τιμή ξεπέρασε και αυτήν της Τουρκιάς (το περσινό οδοιπορικό). Κοντά στα 2€ το λίτρο. Αχ, τι μας περιμένει… Στο βενζινάδικο φάγαμε και για πρώτη φορά κάτι νόστιμα σοκολατοψωμακια καθώς επίσης και τα φοβερά τους μηλοπιτάκια. Από εδώ και περά, κάθε μέρα τα τιμούσαμε δεόντως. Αφήστε που ήταν τα μονά που ήταν σε σχετικά φυσιολογικές τιμές.
Η διαδρομή ήταν υπέροχη και η Νορβηγία μας έδειχνε από την αρχή το τι θα επακολουθούσε.

Σε όλη την διαδρομή ο καιρός ήταν απειλητικός αλλά πάντα καταφέρναμε  και γλυτώναμε την βροχή. Ο καλός Θεός ήταν δίπλα μας. Ο τελικός προορισμός είναι το Prekestolen. Εκεί θα δούμε τον απόκρημνο βράχο των 604μ. Μέχρι να φτάσουμε όμως εκεί περάσαμε από πολύ όμορφα μέρη. Η θερμοκρασία σε καλά επίπεδα και ξαφνικά όλα γίνονται πράσινα. Παντού νερά, νερά και νερά. Το τοπίο μας συνεπήρε σε βαθμό που να μην ξέρουμε που πάμε. Που πάμε μεγαλεεεεε… κοιτά το χάρτη γρήγορα (χάρτη, βλέπετε είμαστε παραδοσιακοί τύποι). Σε κάποια στιγμή μπαίνουμε στον 45. Ο καιρός άρχισε να χαλάσει, η θερμοκρασία έπεσε κατακόρυφα αφού έχουμε ανέβει υψόμετρο (730μ.) και μπροστά στα μάτια μας έχουμε ένα χειμωνιάτικο σκηνικό που μας εξιτάρει αφάνταστα. Παρά την βροχή σταματήσαμε για φώτο και χάζεμα.

Το σκηνικό μας ανέβασε πολύ… στην συνέχεια μπαίνουμε στον 13 και εκεί στη χωριό Lauvvik o δρόμος έγινε θάλασσα… το πρώτο ferry του ταξιδίου είναι γεγονός.

Τις επόμενες θα ακολουθούσουν πολλά σε βαθμό που χάσαμε το μέτρημα. Στα περισσότερα πληρώσαμε 43 Νοκ (κάτι παραπάνω από 6€) άτομο και μηχανή. Εντωμεταξύ το κρύο είναι ανυπόφορο. Κουράγιο, Νορβηγία δεν θέλαμε… ας την λουστούμε τώρα. Σε 10′ βρισκόμαστε απέναντι συνεχίζοντας στον 13. Σε λίγο μπροστά μας εμφανίζεται το πρώτο πραγματικά εντυπωσιακό fjord. Lysefjorden.  Τι βλέπουν τα ματάκια μου, αναρωτιέμαι. Καλυτέρα και από ηλιοκαμένο γκομενάκι στη Μύκονο… δεν προλαβαίνω να το φωτογραφίσω αφού οι συνθήκες δεν το ευνοούν. Άλλωστε θα το δούμε πάνω από τον βράχο του Prekestolen. Φτάνουμε στο camping του Prekestolen. H ώρα έχει πάει 21:30 και ίσα που προλαβαίνουμε την reception ανοιχτή. Η αλήθεια είναι ότι με την απουσία της νύχτας δεν μπορείς να υπολογίσεις την ώρα καθόλου. Επίσης το πρόβλημα είναι ότι στη Νορβηγία στις 21:30 βαριά όλα κλείνουν. Αλλά και να κλείσουν μπορείς να πας να στήσεις την σκηνή σου όπου θέλεις και την άλλη μέρα τους ενημερώνεις -αν θέλεις- (άρε ελληνάρα) ότι χρησιμοποίησες το χώρο τους. Έτσι απλά. Ούτε ποιος είσαι εσύ, πως μπήκες μέσα, ποιος σου έδωσε άδεια και τέτοια χαζά. Τα πράγματα είναι απλά. Στήνουμε λοιπόν κάτω από την κλασική σκανδιναβική ψιχάλα (που ψιχαλίζει, εσύ δεν το καταλαβαίνεις και ξαφνικά ανακαλύπτεις ότι είσαι λούτσα… μην μπερδεύεσαι λούτσα είπαμε). Κάνουμε το μπανάκι μας και κατά τις 23:30 βρισκόμαστε μέσα στη σκηνή με τα ισοθερμικά, παντελόνια, δίπλες κάλτσες και όλα τα σχετικά, έτοιμοι να απολαύουμε το λουκούλιο γεύμα μας που περιλάμβανε: φρεσκότατα σουτζουκάκια, φρεσκοτυλιγμένα ντολμαδάκια γιαλατσί, φουρνισμένους γίγαντες γιαχνί και φρεσκοκομμένη ντομάτα για σαλάτα. Όλα μαγειρεμένα από τον διεθνούς φήμης μάγειρα (με κερδισμένους τόσους σκούφους που δεν υπάρχουν κεφάλια να τους φορέσεις) Lidlοπουλος. Τι να κάνεις, εδώ βρακί δεν έχει ο κώλος μας ταξίδι στη Νορβηγία θέλαμε. Την ακριβότερη χώρα της Ευρώπης και μια από τις ακριβότερες στον κόσμο. Οπότε άντε φάε κονσέρβες Lidl για δεύτερη συνεχή μέρα. Ταυτόχρονα συζητάμε για την μέρα που πέρασε και η ευτυχία μας δεν περιγράφεται. Κρύο, υγρασία, κούραση, φαγητό 5ης κατηγορίας σταυροπόδι καταγής και όμως… χαμογελούσαμε… πόσο τυχεροί είμαστε ρε μεγάλε… καλό βράδυ.

Εντυπώσεις ημέρας:
- Η πρώτη επαφή με την Νορβηγική φύση
- Το πρώτο fjord
- Η διαδρομή στον δρόμο 45

Έξοδα ημέρας (κατ’ άτομο) :
- 45€ βενζίνη
- 68€ πλοίο Hirtshall – Kristiansand
- 16€ Camping
- 6€ ferry
- 7€ super market

Διαδρομή ημέρας: Ε-45 & Ε-39 Hirtshall (Δανία)- Kristiansand-461-460-42-468-45-Ε39-13-Prekestolen (Νορβηγία)

5η ΜΕΡΑ
Τρίτη 12 Ιουλίου 2011
Διαδρομή: Prekestolen (Norway) – Bergen (Norway
Χιλιόμετρα: 341
Συνολικά χλμ: 2999

Ξυπνήσαμε όπως ακριβώς κοιμηθήκαμε… με χαμόγελο (ξέρω ότι γίνομαι σπαζαρχ…δας αλλά έτσι ήταν τι να κάνουμε τώρα). Σήμερα εγώ στον ύπνο φόρεσα τα εξής: ισοθερμικά πάνω – κάτω, φανέλα, δίπλες στρατιωτικές κάλτσες, το παντελόνι της μηχανής, το μπουφάν της μηχανής με την επένδυση και το αδιάβροχο από μέσα και το sleeping bang με το κεφάλι μέσα. Και αν έχετε το Θεό σας πάλι έτρεμα την νύχτα. Ευτυχώς δεν χρειάστηκε να πάω προς νερού μου. Δες λάσπη κάτω και θα καταλάβεις…

Όπως καταλαβαίνετε με το που σηκώθηκα έβαλα παπούτσια και ήμουν έτοιμος προς αναχώρηση. Δεν έγινε αυτό όμως μιας και σήμερα το πρωινό περιλάμβανε ανέβασμα στο βράχο του Prekestolen. Οπότε βάλαμε τζινάκια, αθλητικά παπούτσια και ελαφρύ ντύσιμο από πάνω. Πρώτα βέβαια μαζέψαμε τα πράγματα για να είμαστε έτοιμοι όταν επιστρέψουμε να φύγουμε. Στις 9:45 βρισκόμαστε στο parking  όπου εκεί γνωρίζουμε την Νατάσα, μια κοπέλα από την Ρωσία (Αγία Πετρούπολη) που γυρνούσε από το Nordkapp.

Με την παρέα της Νατάσας λοιπόν αρχίσαμε να ανεβαίνουμε. Στην αρχή ήταν ψιλονορμάλ αλλά μετά τα πράγματα αγρίεψαν.

Η διαδρομή ανέβα-κατέβα είναι περίπου 3 ώρες  δύσκολης ανάβασης. Είμαστε τυχεροί μιας και η θερμοκρασία είναι ότι πρέπει για ανάβαση και ευτυχώς δεν έβρεξε παρά τον βαρύ ουρανό. Με τα πολλά φτάσαμε και το θέαμα σου έκοβε την ανάσα… 604μ. ξυράφι. Ένας γρανιτένιος βράχος με φοβερή θέα στο Lysefjord. Μεγάλε που ήρθαμε, τ’ειν’ τούτο, πλάκα μας κάνει ο Θεός μάλλον. Με ανοιχτό το στόμα προσπαθούμε να συνειδητοποιήσουμε τι βλέπουμε. Κάποιος μας δουλεύει σίγουρα, δεν υπάρχουν αυτά τα πράγματα…

Παρόλη την πολυκοσμία εκεί, καταφέρνεις και δεν ακούς τίποτα. Απλά… χαλαρά… γαλήνια… αποφασίσαμε να επιστρέψουμε αφού θα έπρεπε να καλύψουμε και μερικά χλμ μιας και έπρεπε να προχωρήσουμε. Ακόμα δεν πιστεύουμε αυτό που είδαμε… αποχαιρετούμε την Νατάσα και ετοιμαζόμαστε να φύγουμε. Το σχέδιο ήταν να μην περάσουμε από Bergen αλλά ένα πρόβλημα που εντόπισε ο Αντώνης στην Ιταλίδα καλλονή μας έκανε να κατευθυνθούμε προς το Bergen μιας και εκεί είχε εξουσιοδοτημένο (?) συνεργείο η Aprilia. Αφού έγινε η συνεννόηση με τον μηχανικό του συνεργείου κατά τις 16:00 φεύγουμε. Ο καιρός απειλητικός παρόλα αυτά κάνουμε μια πολύ όμορφη διαδρομή, που περιλάμβανε τρία ferry, ένα υποθαλάσσιο tunnel 7χλμ και μια εκπληκτική γέφυρα πριν το Bergen.

Και όλα δωρεάν για τα μηχανάκια. Τα Ι.Χ πληρώνουν ένα μικρό αντίτιμο με την μορφή ηλεκτρονικών διοδίων (σε όλη την Νορβηγία αυτό το καθεστώς ισχύει). Φτάνουμε στο Bergen στις 22:30 και ρωτώντας για camping κανείς δεν ξέρει να μας πει με σιγουριά ότι υπάρχει. Για εδώ είναι χρήσιμο ένα gps αλλά κάθε χρόνο λέμε να πάρουμε αλλά… (ακούς μεγάλεεεε). Τελικά κοιτώντας τον χάρτη ανακαλύπτουμε ότι υπάρχει ένα κάπου 15 χλμ έξω από την πόλη. Το βρήκαμε -ένας Θεός ξέρει πως- και εννοείται στη reception δεν υπήρχε ψυχή. Αποφασίζουμε να στήσουμε και να ξεκουραστούμε. Και αυτό το βράδυ η υγρασία χτυπάει κόκκινα. Για τις πυτζάμες ύπνου δεν χρειάζεται να κάνουμε λόγο: πλήρης εξάρτηση. Ξαπλώσαμε χωρίς χαμόγελο αυτή τη φορά… αύριο θα είναι μέρα που θα κρίνει πολλά λέμε…

Εντυπώσεις ημέρας:
- Ο βράχος του Prekestolen
- Το υπέροχο ηλιοβασίλεμα (?) στο ferry για Bergen

Έξοδα ημέρας (κατ’ άτομο):
- 53€ βενζίνη
- 25€ ferry
- 10€ camping
- 4€ καφές

Διαδρομή ημέρας: Prekestolen-13-46-Ε134-Ε39- Bergen

6η ΜΕΡΑ
Τέταρτη 13 Ιουλίου 2011
Διαδρομή: Bergen (Norway) – Flam (Norway)
Χιλιόμετρα: 370
Συνολικά χλμ: 3369

Για ακόμη ένα βράδυ ο ύπνος ήταν ψιλοχάλια αλλά πλέον το είχαμε συνηθίσει. Καμία εντύπωση δεν μας έκανε. Παίρναμε μια πολυβιταμινούλα το πρωί, χτυπούσαμε και μια φραπεδούμπα (μόνο εγώ γιατί ο άλλος είναι και Αθηναίος) και όλα πάνω (που λέει ο λόγος όλα πάνω…). Η ώρα είναι 8:00 και η reception δεν έχει ανοίξει ακόμη. Όπως καταλαβαίνετε αν θέλεις τα μαζεύεις και φεύγεις χωρίς να σε πάρει χαμπάρι κανείς. Αλλά επειδή είναι γνωστό τι επίπεδο έχουμε σαν άτομα (είπε κανείς κάτι;) περιμέναμε να πληρώσουμε. Αφού μαζέψαμε και πήραμε πληροφορίες για το που είναι το συνεργείο που ψάχνουμε πήραμε το δρόμο για το Bergen. Ο καιρός ήταν καταπληκτικός. Ένας ήλιος όλα τα λεφτά. Μετά από 2 μέρες με μια “ψυχρανσία” ήρθε το σήμερα που όλα έλαμπαν. Όπως μάθαμε αργότερα στο Bergen τέτοιο ήλιο έχει 15 μέρες τον χρόνο. Είπαμε ο καλός Θεούλης μας γουστάρει. Αν και τα νέα από το συνεργείο ήταν καλά θα μας πήγαιναν όλα πρίμα. Ο μαστοράκος ίσως να μην είχε ξαναδεί Caponord στη ζωή του (εδώ που τα λέμε πιτσιρικάς ήταν, όχι πάνω από 30). Του εξήγησε ο Αντώνης το πρόβλημα έκανε ότι κατάλαβε αλλά φάνηκε ότι έχει μαύρα μεσάνυχτα. Αφήσαμε να το παλέψει έκανε κάτι αλλαγές, άλλαξε και λάδια στο τέλος δεν έκανε τίποτα, πληρώσαμε και 530€ (πόσο πονάει ακόμη) χάσαμε και την μισή ημέρα και όλα καλά. Εν τω μεταξύ αφού είδα ότι αργεί ο μαστοράκος πήγα βόλτα στη πόλη να την δω. Ο Αντώνης την είχε δει στο παρελθόν οπότε πήγα μόνος μου.

Το Bergen είναι η 2η  μεγαλύτερη πόλη της Νορβηγίας μετά την πρωτεύουσα, Όσλο. Βρίσκεται στις νοτιοδυτικές ακτές της χώρας, κοντά στην ορεινή περιοχή de syv fjell (“Τα Εφτά Βουνά”). Η πόλη είναι το επίκεντρο της πετρελαιοβιομηχανίας στη Νορβηγία, ενώ το λιμάνι εξυπηρετεί εμπορικά πλοία, σκάφη αναψυχής, κρουαζιερόπλοια και μικρά αλιευτικά σκάφη του εκεί πληθυσμού, και πραγματικά είναι μια παραμυθένια πόλη. Πανέμορφη, πολύ συμμαζεμένη, καθαρή, ταχτοποιημένη και όπως όλη η Νορβηγία χαλαρή… Κάθισα για μια μπυρίτσα στον δρόμο κοντά στη μαρίνα και πραγματικά την απόλαυσα (παρά τα 10€ που πλήρωσα).

Μακάρι να μας περίσσευε μια μέρα να την απολαύουμε. Γύρισα στο συνεργείο κατενθουσιασμένος. Σε συζήτηση που είχαμε με τον υπεύθυνο του συνεργείου μας είπε ότι ο κόσμος εκεί έχει λύσει τα καθημερινά προβλήματα με αποτέλεσμα να κινείται σε χαλαρούς ρυθμούς. Το βοιοτικό τους επίπεδο είναι πολύ υψηλό μιας και ο μισθός του ανειδίκευτου δεν πέφτει κάτω από τις 3000 ευρώ (άτιμο ΔΝΤ). Τώρα εξηγείται γιατί είναι και τόσο ακριβή χώρα. Έφτασε μεσημέρι και εμείς δεν είχαμε ξεκινήσει ακόμη. Πέσαμε λίγο γιατί και δουλειά δεν κάναμε και ένα κάρο λεφτά έφυγαν και χρόνο χάσαμε αλλά σύντομα ανακτήσαμε την αυτοπεποίθηση μας. Στόχος σήμερα να φτάσουμε κοντά στο Flam. Κάναμε 120 χλμ ψιλοαδιάφορα ώσπου φτάσαμε στο Voss. Από εκεί ξεκινούσε πάλι ο δρόμος 13 που μας οδήγησε σε μια από τις ομορφότερες διαδρομές της Νορβηγίας και όχι μόνο.

Από εκείνη την στιγμή και μετά άρχισα να αδειάζω όλες τις σκέψεις από το κεφάλι μου. Από εκείνη την στιγμή και μετά έγινα ένα με το ταξίδι και με την εμπειρία που βιώναμε. Από εκείνη την στιγμή και μετά, αυτό που λένε, ευτυχία είχε φωλιάσει στην ψυχή μου. Μοναδικό συναίσθημα. Όποιος το έχει ζήσει θα με καταλαβαίνει.
Η συνέχεια της διαδρομής μας χαλάρωσε ακόμη πιο πολύ. Στο τέλος της, και μετά από 60 χλμ καταλάβαμε ότι κάναμε λάθος τη διαδρομή και ότι από εκεί δεν οδηγεί στο Flam. Εδώ το Vik από ψηλά.

Η επιστροφή δεν μας χάλασε. Είπαμε ο Θεός σε αυτό το ταξίδι ήταν μαζί μας. Από λάθος διαδρομή γνωρίσαμε μια πανέμορφη τοποθεσία. Η ώρα έχει περάσει -χωρίς να το πάρουμε μυρωδιά μιας και ο ήλιος δεν πέφτει ποτέ- οπότε σταματάμε σ’ ένα camping όλα τα λεφτά. Το μέρος λεγόταν Gudvangen και μπροστά υψωνόταν ένα βουνό από το οποίο πρέπει να έπεφταν πάνω από 30 μικροί ή μεγάλοι καταρράκτες. Τελικά υπάρχει επίγειος παράδεισος;

Στήνουμε στα γρήγορα -αφού πλέον έχουμε γίνει expert- μπανάκι και παίρνουμε το γεύμα που έχουμε ψωνίσει από το μάρκετ. Ντομάτα, κεφτεδάκια, ζαμπονάκι, ψωμί φοβερό και φυσικά φρούτα. Μιλάμε για το πλήρες γεύμα με καταπληκτική θέα. Ρε μεγάλε που έχουμε έρθει, θα τρελαθούμε εντελώς λέμε… πάμε πάει μια η ώρα και πρέπει να βάλουμε και τις πυτζάμες… άρε ταλαιπωρία…

Εντυπώσεις ημέρας:
- Bergen με ήλιο
- Voss-Vik η απόλυτη τελειότητα
- H ατμόσφαιρα στο camping

Έξοδα ημέρας (κατ’ άτομο):
- 23€ βενζίνη
- 10€ camping
- 9€ μάρκετ
- 10€ μπύρα
- 5€ hot dog

Διαδρομή ημέρας: Bergen- Ε39-Ε16-13-Ε16- Gudvangen

7η ΜΕΡΑ
Πέμπτη 14 Ιουλίου 2011
Διαδρομή: Flam (Norway) – Geiranger (Norway)
Χιλιόμετρα: 477
Συνολικά χλμ: 3846

Ξύπνημα στις 6:45 μιας και σήμερα θα παίρναμε το τραινάκι από το Flam το περίφημο -όπως το έλεγε το lonely planet- (σιγά τα ωα, λέω εγώ) Flamsbana. Το τραινάκι κάνει μια απόσταση 20 χλμ, διαρκεί ανέβα-κατέβα περίπου 2 ώρες και περνάει μέσα από tunnel, βλέπεις καταρράκτες, κάνει στάσεις σε όλα τα σημεία ενδιαφέροντος και γενικά  είναι μια τουριστική παπαριά για τους γιαπωνέζους που βγάζουν συνέχεια φώτο και γελάνε σαν να κατέκτησαν το Έβερεστ. Κλαίμε ακόμη τα 50€ (το άτομο) για το εισιτήριο. Εννοείται ότι με το μηχανάκι βλέπεις πολύ πιο εντυπωσιακά μέρη. Τίποτα το αξιόλογο. Το Flam είναι ένα τουριστικό χωριό που αράζουν τα κρουαζιερόπλοια. Κανένα ενδιαφέρον. Εντυπωσιακό είναι το tunnel των 12 χλμ πριν το χωριό. Μετά το Flam έχεις να διαλέξεις ανάμεσα σε δυο διαδρομές: ή πηγαίνεις μέσα από το μεγαλύτερο tunnel της Ευρώπης μήκους 25 χλμ ή ανεβαίνεις από τον παλιό δρόμο τον Aurlandvegen που τον χρησιμοποιούσαν πριν γίνει η διάνοιξη του tunnel. Η απόφαση ήταν αστραπιαία αφού μετά από τόσα ταξίδια γνωρίζουμε ο ένας τα γούστα του άλλου. Κάναμε μια υπέροχη ανάβαση και φτάσαμε σε μια εξέδρα που έχει γίνει για να θαυμάσεις το υπέροχο θέαμα που σου προσφέρει το Aurlandfjord. Σε συνδυασμό με τον υπέροχο ήλιο το μέρος ήταν μια ακόμη εντυπωσιακή εικόνα για τον σκληρό του μυαλού μας.

Φεύγουμε και συνεχίζουμε. Σε κάποια φάση ο δρόμος μας οδηγεί σ’ ένα επίπεδο μέρος, χωρίς ίχνος βλάστησης, με αρκετά χιόνια και όλες τις λιμνούλες μισοπαγωμένες.

 Εκεί κάναμε και τον πρώτο πέτρινο πύργο για καλή τύχη.

Σε κάποια στιγμή νομίζεις ότι βρίσκεσαι στο πουθενά και ότι ο δρόμος δεν οδηγεί πουθενά. Που να ξέραμε ότι υπάρχουν και χειρότερα (παρακάτω). Να σκεφτείτε ότι τον δρόμο δεν τον αριθμεί ούτε ο χάρτης. Σιγά-σιγά αρχίσαμε να κατεβαίνουμε και να περνάμε από κλασικές Νορβηγικές εικόνες που δεν μας έκαναν και καμία τρομερή εντύπωση πλέον.

Η αρχή του δρόμου 55 σημαίνει και την απαρχή του Sognafjord του 2ου μεγαλύτερου fjord του κόσμου μετά από αυτό της Γροιλανδίας. Το Sognafjord έχει μήκος 205μ και το βάθος του φτάνει τα 1308μ (πηγή Βικιπαίδεια). Από την περιοχή που περάσαμε δεν είδαμε κάτι το ιδιαίτερο… εκτός από αυτό (όχι γιατί κάποιοι λένε ότι δεν είμαστε Ευρωπαίοι).

Οπότε συνεχίσαμε. Μετά το Oldem κάναμε δεξιά για να πάμε στο Briksdal για να θαυμάσουμε τον παγετώνα. Εκεί υπάρχει και το Jostedalsbreen nasjonalpark. Δεν ανεβήκαμε και για μια ακόμη φορά είδαμε την άσχημη πλευρά του να μην έχεις πολλές μέρες στη διάθεση σου. Ας μην είμαστε και αχάριστοι όμως. Ο ήλιος άρχισε να δύει (εδώ γελάμε… άκου ο ήλιος δύει στη Νορβηγία), με αποτέλεσμα τα χλμ μεταξύ Oldem και Briksdal να μας μείνουν στο σκληρό του μυαλού μας (γεμίζει ο σκληρός και δεν έχουμε δει ούτε τα μισά).

Επιστροφή από τον ίδιο δρόμο και αγώνας δρόμου να καλύψουμε τα τελευταία 159 χλμ μέχρι το Geiranger. Κοντά στο Grov έπρεπε να πάρουμε ακόμη μια απόφαση: να πάμε από το tunnel των 12 χλμ και μέσα σε μισή ωρίτσα να φτάσουμε ή να πάμε από τον παλιό δρόμο; Η απάντηση γνωστή οπότε παίρνουμε τον 258 και κάνουμε μια ανάβαση που μας οδηγεί σ’ ένα υψίπεδο στο πουθενά και πάλι. Αρχίζει και ο χωματόδρομος και βρισκόμαστε σ’ ένα σκηνικό που να λες που πάμε. Ευτυχώς ο καιρός παραμένει καλός. Το μέρος σου προκαλούσε τρόμο και δέος ταυτόχρονα. Αν πάθω κάτι εδώ πάνω υπάρχει περίπτωση να με βρει κανείς… σ’ αυτό τον αιώνα; Ο Αντώνης μ’ ενημερώνει πως το 2005 που πέρασαν εδώ πάνω έβρεχε και δεν έβλεπες το δάχτυλο σου. Δεν πάτε καλά του λέω. Εδώ με ήλιο και πάλι τα βλέπεις όλα.

Διασταυρώνουμε με τον 15 και κάνουμε αριστερά. Ο δρόμος ανοίγει και πάμε σφαίρα για να κερδίσουμε χρόνο. Μετά από λίγο παίρνουμε τον 63 και βρισκόμαστε στα 1020 υψόμετρο. Η αλήθεια είναι ότι είχε μια ‘δροσούλα’. Αρχίσαμε να κατεβαίνουμε και μετά από λίγο ξεπροβάλει το geiranger fjord. Εκείνη την ώρα ο ήλιος έπεφτε πίσω από τις βουνοκορφές με αποτέλεσμα να δημιουργεί το τέλειο κάδρο.

Είπαμε στη Νορβηγία πρέπει να πας με άδειο τον σκληρό σου. Η ώρα έχει πάει 21:00 και καταλήγουμε στο όμορφο camping του Geiranger. Όποιος πάει ας προτιμήσει αυτό που είναι δίπλα στον καταράχτη και όχι το βαβουριάρικο που είναι κάτω στο χωριό. Στήσαμε, μπάνιο και το γεύμα μέσα στη σκηνή μιας και η θερμοκρασία είχε πέσει παρά πολύ. Σήμερα η διαδρομή ήταν κάτι παραπάνω από ενδιαφέρουσα. Η ώρα πέρασε και έπρεπε να κάνουμε την προσπάθεια να φορέσουμε όλες… τις πυτζάμες. Το καλό ήταν ότι την άλλη μέρα σηκωνόσουν και ήσουν έτοιμος να φύγεις. Άντε μεγάλε ξεκουράσου γιατί αύριο θα περάσουμε τον δρόμο των τρολ, trollstigen…

Εντυπώσεις ημέρας:
-  Όλη η μέρα ήταν εντυπωσιακή

Έξοδα ημέρας (κατ’ άτομο)
- 40€ βενζίνη
- 50€ Flamsbana (ακόμη κλαίω)
- 10€ camping
- 12€ ferry
- 7€ μάρκετ

Διαδρομή ημέρας: Flam-50-E16-5-55-13-E39-60-15-258-15-63-Geiranger

8η ΜΕΡΑ
Παρασκευή 15 Ιουλίου 2011
Διαδρομή: Geiranger (Norway) – Trones (Norway)
Χιλιόμετρα: 701
Συνολικά χλμ: 4547

Ξύπνημα βάρβαρο στις 6:30 μιας και το πρώτο ferry που θα παίρναμε για να διασχίσουμε το Geirangerfjord ξεκινούσε στις 8:00. Το τοπίο είναι ομιχλώδες. Η υγρασία για μια ακόμη φορά έντονη. Μαζέψαμε και στις 8:00 μπαίνουμε στο ferry. Οι γιαπωνέζοι πάλι παρόντες. Τα φλας παίρνουν φωτιά. Ανάθεμα και αν βλέπουν τίποτα ζωντανά αυτοί οι άνθρωποι. Όλα πρέπει να τα παρατηρούν στο σπίτι τους μέσω των φώτο. Τέσπα, είναι μια άποψη και αυτή. Η διαδρομή είχε διάρκεια 1 ώρα και διασχίζει το fjord από μέσα. Το συγκεκριμένο fjord είναι Νο1 τουριστικός προορισμός στη Νορβηγία και όπως λένε οι ντόπιοι για να δεις την ομορφιά του πρέπει να το διασχίσεις από μέσα. Είναι πράγματι εντυπωσιακός ο όγκος που απλώνεται πάνω από το κεφάλι σου και οι φυσικές ομορφιές που προσφέρει. Δυστυχώς λόγω της ομίχλης δεν μπορέσαμε να το απολαύουμε όπως θα θέλαμε μιας και οι κορυφές των βουνών δεν ήταν ορατές.

Φτάνουμε απέναντι στο Helesylt και παίρνουμε τον ανηφορικό 60 που μας οδήγησε ψηλά ώστε να έχουμε ακόμη μια όμορφη εικόνα από το Geirangerfjord.

Αφού παίρνουμε ακόμη ένα ferry μπαίνουμε στον 63 όπου είναι ο περίφημος δρόμος των τρολ, trollstigen όπως τον ονομάζουν οι Νορβηγοί.

Συνεχίσαμε να ανεβαίνουμε ώσπου φτάσαμε σε ακόμη ένα υψίπεδο που οι ατμόσφαιρα σε οδηγούσε στο χειμώνα και όχι Ιούλιο μήνα.

Στο ψηλότερο σημείο αυτής της διαδρομής υπάρχει ακόμη ένα καταπληκτικό δημιούργημα της φύσης. Ένας καταρράκτης βγαίνει από το πουθενά και δημιουργεί μια τρομερή αίσθηση. Η ομίχλη δεν μας άφησε να χαρούμε το θέαμα όπως το θέλαμε αλλά η αίσθηση και μόνο μας αποζημίωσε. Πήραμε το κατέβασμα και φτάσαμε στη γέφυρα όπου η KTM έχει κάνει την φωτογράφιση για το “σαραβαλάκι” της. Πήρα το θάρρος και εγώ να κάνω την δική μου φωτογράφιση.

Όταν κοιτάς από ψηλά.

Έχουμε κατέβει αρκετά με αποτέλεσμα για ακόμη μια μέρα ο ήλιος να μας χαμογέλα και η θερμοκρασία να κτυπάει κόκκινα για Νορβηγία. Ακολουθούμε τον Ε136 και στη πόλη Dombas παίρνουμε τον Ε06 ο οποίος και θα μας οδηγήσει στον τελικό προορισμό μας, το Nordkapp. Το μυαλό μας πλέον είναι αποκλειστικά στο στόχο. Από πληροφορίες που είχαμε μας έλεγαν ότι ο Ε06 είναι εντελώς διαδικαστικός δρόμος. Προσωπική μας άποψη ότι αυτό είναι λανθασμένο. Αν εξαιρέσεις τα πρώτα χλμ, στα υπόλοιπα τα τοπία είναι πανέμορφα και με πολλές εναλλαγές. Πράσινο, στέπες, βραχώδεις εκτάσεις έκαναν την εμφάνιση τους ανάλογα το υψόμετρο. Σε κάποια φάση της διαδρομής, αμέσως μετά το Trondheim, είδαμε και την ταμπέλα Narvik 1000χλμ (αυτή είναι η επόμενη)…

… και φυσικά μας ήρθε κάπως. Το Narvik ήταν ο αυριανός μας προορισμός. Ο Ε06 είναι ένας δρόμος στενός με μια λωρίδα ανά κατεύθυνση, και με οδηγούς που τηρούν ευλαβικά τα όρια ταχύτητας τα όποια κυμαίνονται από 50-90. Φανταστείτε τι εντύπωση τους έκανε όταν τους περνούσαμε με 130-140 χλμ/ω. Η ποιότητα του οδοστρώματος ήταν φανταστική χωρίς πολλές στροφές με αποτέλεσμα να καλύπτουμε πολλά χλμ γρήγορα και ξεκούραστα. Το μεσημέρι πήραμε τον υπνάκο μας κλασικά στο γκαζόν ενός parking με αποτέλεσμα να συνεχίσουμε ανανεωμένοι. 50 χλμ πριν το Trondheim και 50 μετά είχε τρομερή κίνηση σε σημείο που ούτε και τα μηχανάκια να μην μπορούν να προσπεράσουν. Οι οδηγοί δεν κάνουν άκρη να περάσεις γιατί το θεωρούν αδιανόητο να περάσει κάποιος με τόση κίνηση. Χάσαμε αρκετή ώρα με αποτέλεσμα να πηγαίνουμε πιο πάνω από το κανονικό σε σημεία που άνοιγε ο δρόμος. Με αυτά και αυτά αποφασίσαμε μετά από 700 χλμ και αφού η ώρα ήταν 21:30 να σταματήσουμε για διανυκτέρευση. Και αυτή την φορά η επιλογή μας για camping ήταν πολύ καλή.

Δίπλα σε λίμνη στήσαμε την σκηνή πάνω στο μαλακό χορταράκι και φάγαμε το γεύμα μας στην κουζίνα του camping που διέθετε τα πάντα για να φας σαν άνθρωπος. Μετά από μέρες καθόμαστε σε τραπέζι και σε καρέκλα να φάμε χωρίς να χρειάζεται να φοράς πανοπλία. Περιττό να αναφέρουμε πως η διάθεση μας βρισκόταν στα ουράνια και πλέον είχαμε ξεφύγει από τα πάντα. Το μυαλό μας άδειασε (όχι ότι έχει και πολλά μέσα) και οι σκέψεις μας είχαν να κάνουν μόνο με αυτό που ζούσαμε εκείνη την στιγμή. Η ώρα είναι 1:30 και ο ήλιος προσπαθεί να πέσει. Επ, γύρνα πίσω ρεεε ξημέρωσε…

Εντυπώσεις ημέρας:
- Ο δρόμος των τρολ
- Η αίσθηση του να ανεβαίνεις τον βορρά

Έξοδα ημέρας (κατ’ άτομο):
- 62€ βενζίνη
- 7€ camping
- 32€ ferry Geiranger
- 6€ ferry
- 10€ μάρκετ

Διαδρομή ημέρας: Geiranger-60-63-E136-E06-Trones

9η ΜΕΡΑ
Σάββατο 16 Ιουλίου 2011
Διαδρομή: Trones (Norway) – Narvik (Norway)
Χιλιόμετρα: 662
Συνολικά χλμ: 5209

Για πρώτη φορά κοιμηθήκαμε καλά (καλά δεν σκάσαμε και από τον ύπνο). Ένα υπέροχο ηλιόλουστο πρωινό χωρίς υγρασία και με έναν ήλιο πιο όμορφο και από τον Ελληνικό (λέμε και καμία μαλακία να περάσει η ώρα). Όλα στεγνά. Να και κάτι καινούριο. Στεγνή σκηνή, στεγνό μηχανάκι, κοντομάνικο στις 8:00 το πρωί στα 700μ υψόμετρο. Ε, μας γουστάρει πραγματικά ο Θεός. Μαζεύουμε και φεύγουμε με σκοπό να διανυκτερεύσουμε μετά από 700 χλμ κάπου κοντά στο Narvik. Ο Ε06 παραμένει ένας όμορφος και πολύ ξεκούραστος δρόμος. Σου έδινε την δυνατότητα να αφαιρεθείς (όσο μπορείς όταν οδηγείς μότο) και να χαζέψεις τα τερτίπια της φύσης.

Πολλές λίμνες, πρασινάδα, ηρεμία, χαμόγελο, ευτυχία…

Και επίσημα στο βόρειο κομμάτι της χώρας.

Μετά από 170 χλμ ήρθε η ώρα να βρούμε ένα βενζινάδικο να αλλάξουμε τα λάδια του V-Strom. Έφτασε τα 5000 χλμ και αν προσθέσουμε και μερικά που είχε κάνει πριν το ταξίδι έπρεπε να αλλάξουν. Προμηθευτήκαμε από το βενζινάδικο, σκάσαμε 90€ για 3 λίτρα λαδάκι και αράξαμε να τα αλλάξουμε.

Με τα χασομέρια πέρασαν 2 ώρες οπότε έπρεπε να κάνουμε γρήγορα αν θέλαμε να φτάσουμε στον προορισμό μας. Πραγματικά κάναμε μια πολύ γρήγορη διαδρομή αφού αναπτύξαμε υψηλές ταχύτητες με αποτέλεσμα να καλύψουμε το χαμένο έδαφος. Εν τω μεταξύ ο ήλιος έχει χαθεί, το κρύο τσουχτερό (10-11ο C) και υγρασία στο φουλ. Ξαφνικά η βλάστηση χάθηκε ως δια μαγείας. Τι έγινε ρε μεγάλε, ρωτάω. Η απάντηση ήρθε άμεσα: Αρκτικός κύκλος…

Ο Αρκτικός κύκλος είναι ένας από τους πέντε παράλληλους κύκλους γεωγραφικού πλάτους που σηματοδοτούν τους χάρτες της Γης. Είναι ο παράλληλος γεωγραφικού πλάτους 66ο 33΄ 38΄΄ βόρεια του Ισημερινού. Χωρίζει την Αρκτική ζώνη από την Βόρεια Ήπια Ζώνη της κυρίας Εύκρατης ζώνης. Ονομάζεται Αρκτικός γιατί αντιστοιχεί στο νοτιότερο άκρο του αστερισμού της Μεγάλης Άρκτου.

Ο Αρκτικός Κύκλος σηματοδοτεί τη γεωγραφική περιοχή μέσα στην οποία εμφανίζεται το φαινόμενο της πολικής ημέρας και της πολικής νύχτας: βορειότερα του Αρκτικού Κύκλου, ο αρκτικός ήλιος είναι πάνω από τον ορίζοντα για 24 συνεχόμενες ώρες τουλάχιστον για μια μέρα το χρόνο (για έξι μήνες στους πόλους) – φαινόμενο που αναφέρεται συνήθως ως ήλιος του μεσονυχτίου. Παρομοίως, κατά το Χειμώνα, ο Αρκτικός ήλιος θα βρεθεί κάτω από τον ορίζοντα για 24 ώρες τουλάχιστον για μια μέρα το χρόνο. Στις περιοχές που βρίσκονται ακριβώς πάνω στον Αρκτικό Κύκλο, το φαινόμενο της 24ωρης μέρας και 24ωρης νύχτας εμφανίζονται ακριβώς μια φορά το χρόνο, κατά το θερινό και χειμερινό ηλιοστάσιο αντίστοιχα  (πηγή Βικιπαίδεια).

Περιεργαστήκαμε το χώρο, χτίσαμε το πυργάκι μας,

κάναμε τα ψώνια μας (αμάν αυτά τα τσολιαδάκια) και φύγαμε άρον-άρον γιατί ένα απειλητικό σύννεφο ήταν πάνω από τα κεφάλια μας και άρχισε να μας ποτίζει. Ήταν απίστευτο το πόσο τυχεροί ήμασταν. Αποφεύγαμε την βροχή πάντα για λίγα χλμ. Ευτυχώς την είχαμε πάντα πίσω μας ή μπροστά μας, όχι πάνω μας. Συνεχίζουμε και 80 χλμ πριν το Narvik και συγκεκριμένα στο Bognes ο δρόμος χάθηκε και πάλι. Είναι δυνατόν ακόμη και στον κεντρικό τους δρόμο έχουν ferry οι άνθρωποι; Τους πειράζει να κάνουν μια γεφυρούλα. Η ώρα είναι κοντά στις 20:30 και τρώμε ένα στήσιμο από το Ferry κάπου στη μια ώρα. Ευτυχώς η πίσω βαλίτσα ήταν γεμάτη τρόφιμα -που τα είχαμε αγοράσει από το μάρκετ το μεσημέρι- οπότε κάναμε επιτόπου ένα καρβέλι σάντουιτς και το φάγαμε στο πόδι.

Ένα τελευταίο tulip από Ελλάδα μας φάνηκε σαν το καλύτερο φιλέτο. Στο καράβι ένας πιτσιρικάς μας κοιτούσε σαν εξωγήινους.

Περάσαμε απέναντι και είχαμε να καλύψουμε απόσταση 80 χλμ μέχρι το Narvik. Χλωμό να βρίσκαμε κάποιο camping ανοιχτό τέτοια ώρα λέμε. Μάλλον θα την βγάλουμε και σήμερα στη σκηνή. Δεν άντεχε κανείς μας σήμερα τέτοια ταλαιπωρία. Το κρύο μας κούρασε πολύ. Είχαμε την ανάγκη για ένα κρεβάτι σήμερα. Το ζητούσαν τα κορμιά μας (και τι κορμιά ε; είπε κανείς τίποτα;).  Καλύψαμε την απόσταση σφαίρα και πήγαμε περά από το Narvik για να μην ψάχνουμε μέσα στην πόλη. Ευτυχώς βρήκαμε γρήγορα μετά από 20 χλμ, και ο καλός Θεούλης ήταν και πάλι πλάι μας. Και την reception βρήκαμε ανοιχτή και σπιτάκι είχε για να κοιμηθούμε. Η χαρά μας δεν περιγράφεται. Τι πρώτος αριθμός του λαχείου και παπαριές λέμε. Σπιτάκι στο πουθενά στις 23:00μμ στην Νορβηγία ούτε στα πιο τρελά σου όνειρα.

Με το που μπήκαμε μέσα το καλοριφέρ ήταν ανοιχτό. Τι κ..λα Θεέ μου. Ζέστη, απίστευτο… γρήγορη εγκατάσταση, μπάνιο, και φαγητό μαγειρευτό κονσέρβα όλα τα λεφτά. Τα ζεστάναμε και στο κουζινάκι και τύφλα να έχουν τα καλυτέρα gourmet του κόσμου. Φάγαμε δυο κονσέρβες που δεν ξέραμε τι είχαν. Ποτέ δεν καταλάβαμε τι ήταν. Όλα ήταν γραμμένα στα Νορβηγικά. Η φήμη που κυκλοφορεί ότι τρώγαμε σκυλοτροφή ελέγχεται ως αναληθής. Και πρίζα για φορτίσεις λέμε…

Ακολούθησε ο ύπνος. Επιτέλους τα θεϊκά κορμιά μας (ξαναείπε κανείς κάτι;) ξάπλωσαν σε στρώμα. Τι κ..λα Θεέ μου… ούτε καληνύχτα δεν προλάβαμε να πούμε. Τι καληνύχτα δηλαδή έξω βγήκε ο ήλιος….. αύριο τέτοια ώρα (πρώτα ο Θεός) θα πατήσουμε τον Βράχο και καιρού επιτρέποντος θα δούμε τον ήλιο του μεσονυχτίου…

Εντυπώσεις ημέρας:
- Το πρωινό στο Trones
- H αλλαγή του τοπιού στον Αρκτικό κύκλο. Μέσα σε μια στροφή…

Έξοδα ημέρας (κατ’ άτομο):
- 67€ βενζίνη
- 8€ ferry
- 27€ camping
- 11€ souvenir
- 10€ μάρκετ
- 90€ λάδια

Διαδρομή ημέρας: Trones-E06-Narvik

10η ΜΕΡΑ
Κυριακή 17 Ιουλίου 2011
Διαδρομή: Narvik (Norway) – Nordkapp (Norway)
Χιλιόμετρα: 853
Συνολικά χλμ: 6109

ΚΥΡΙΑΚΗ 17 ΙΟΥΛΙΟΥ 2011. Έφτασε η μέρα που σύμφωνα με το πρόγραμμα (?) θα φτάσουμε στον προορισμό μας. Βόρειο Ακρωτήρι, Nordkapp… είμαστε περίπου 850 χλμ μακριά. Ότι και να γίνει μετά τις 22:00 θα αγναντεύουμε το βόρειο παγωμένο ωκεανό. Δεν θα μας σταματήσει τίποτα και κανείς…

Ξύπνημα στη ζεστούλα, τι όμορφα… χωρίς μάζεμα, χωρίς πακετάρισμα… χασομεράμε όμως πολύ. Πιάνουμε την κουβέντα με κάποιο ντόπιο που έκανε διακοπές. Ο τύπος δεν πίστευε ότι ήρθαμε από την Ελλάδα και μας ρωτούσε διάφορα…  τελικά η παραπληροφόρηση πέφτει σύννεφο παντού. Τέσπα τι να του εξηγήσεις τώρα. Τον ρωτήσαμε για τον τρόπο ζωής στη Νορβηγία και μας είπε ότι όλα καλά είναι, αλλά το πρόβλημα της νύχτας το χειμώνα δεν παλεύεται με τίποτα. Γι’ αυτό άλλωστε η χώρα τους έχει τα υψηλοτέρα ποσοστά αλκοολισμού και αυτοκτονιών στην Ευρώπη. Με την κουβέντα η ώρα πέρασε και τελικά καταφέραμε να φύγουμε στις 10:00. Έχει συννεφιά, όχι βροχή, αλλά πάλι η θερμοκρασία κάπου στους 10ο C. Αφού αρματωνόμαστε και φοράμε ότι είχαμε και δεν είχαμε -μιας και προχωρώντας η θερμοκρασία θα έπεφτε και άλλο- ξεκινάμε. Δεν μας ενδιέφερε τίποτα άλλο εκτός του πως θα καλύψουμε γρήγορα τα χλμ. Και όμως τα μέρη που περάσαμε ήταν φοβερά. Δεν θα ξεχάσω ποτέ την αίσθηση που σου δίνουν τα βουνά,

 οι παγετώνες,

 η θαλλασα…

Μοναδικές εικόνες… το κρύο είναι τσουχτερό, αρχίζει να ρίχνει και αυτή την βροχή που δεν είναι βροχή αλλά σου φένεται σαν βροχή και όλες αυτές οι παπαριές. Στοπ για ξεκούραση, φραπεδούμπα και φαγητό.

Έχει πάει 17:00 και μπροστά μας έχουμε να διανύσουμε καμία 300 χλμ αλλά δεν μασάμε. Είπαμε ότι και να γίνει το βράδυ (?) θα είμαστε πάνω. Μετά από κάποια χλμ το σκηνικό αλλάζει. Τρέχουμε σαν τρελοί σ’ ένα τοπίο τούνδρα και η βροχή να πέφτει ακατάπαυστα. Ο τέλειος καιρός για την περίσταση. Το όλο σκηνικό  ήταν άψογο. Ρίξε ρε πούστη μου δεν μασάμε τίποτα… στα παπάρια μας (τα παγωμένα) η βροχή και το κρύο… θα τα καταφέρουμε… όσο οι συνθήκες χειροτερεύουν τόσο τα γκάζια ανεβαίνουν…  θα τα καταφέρουμε ρε πούστη μου… έτσι δεν είναι ρε μεγάλε… Ξαφνικά η βροχή σταματάει και βγαίνει ένα καταπληκτικό τεράστιο ουράνιο τόξο. Θεέ μου πλάκα μας κάνεις… τι είναι αυτό; Ποσά χρόνια είχα να δω ουράνιο τόξο. Έπρεπε να κάνω 6000 χλμ για να ξαναδώ; Η πρώτη ταμπέλα για Nordkapp είναι γεγονός: NORDKAPP 240. ΕΙΜΑΣΤΕ ΤΟΣΟ ΚΟΝΤΑ…

Άρχισε να φαίνεται και ο ήλιος. Ε, θα τρελαθούμε εντελώς λέμε. Λες να δούμε και τον ήλιο του μεσονυχτίου στο βράχο, τόσο τυχεροί; Τρέξε μεγάλε να προλάβουμε. Φτάσαμε στη διασταύρωση που ο Ε06 συνεχίζει και εμείς πρέπει να στρίψουμε να πάρουμε τον Ε69 που το τέρμα του είναι ο βράχος. 129 χλμ τελευταία. Δεν καταλαβαίνουμε τίποτα. Ο καιρός έχει φτιάξει. Έχει μερικά σύννεφα, αλλά ξεπροβάλει και ο ήλιος κατά διαστήματα. Μεγάλε κορόνα γράμματα θα το παίξουμε μέχρι να φτάσουμε πάνω. Η πρώτη ένδειξη ότι είμαστε πολύ κοντά: NORDKAPP KOMMUNE.

 Το σκηνικό αλλάζει. Τα τελευταία 80 χλμ σου δημιουργούν την αίσθηση ότι πηγαίνεις κάπου μοναδικά. Δεν ξέρω αν είναι αυθυποβολή, δεν ξέρω αν βγαίνουν όλα τα συναισθήματα που νοιώθεις τόσο καιρό που ετοιμάζεσαι και σχεδιάζεις το ταξίδι, δεν ξέρω αν είναι όλα αυτά που έχεις περάσει τόσες μέρες μέχρι να φτάσεις εκεί, δεν μπορώ να πω τι ακριβώς είναι… αλλά σίγουρα κάτι είναι… κάτι μαγικό… ξεχνάς τα πάντα… δεν υπάρχει εκείνη την στιγμή τίποτα άλλο εκτός από εκείνη την στιγμή… ίσως γίνομαι υπερβολικός και ίσως με καταλαβαίνουν μόνο όσοι έχουν νοιώσει το ίδιο, αλλά θα παρομοίαζα αυτές τις στιγμές σαν στιγμές εξαγνισμού της ψυχής, της καρδίας και του μυαλού. Ίσως από τις λίγες στιγμές στη ζωή ενός ανθρώπου που θέλει, νοιώθει και επιζητά να είναι μόνος, σ’ ένα μέρος που σε τραβά κοντά του μ’ ένα μαγικό τρόπο, έχοντας έντονα την βεβαιότητα ότι φτάνεις κάπου που είναι τέρμα… Δεν ξέρω τι θέλει ο καθένας να βάλει τέρμα αλλά εκεί μπορείς να το νοιώσεις. Ανηφορίζουμε τρώγοντας τα χλμ και ο εσωτερικός μου κόσμος δίνει μάχη με τις εικόνες που εισέρχονται στο μυαλό μου. Επαναλαμβάνω ότι ακούγομαι υπερβολικός αλλά αυτό το πράγμα ένοιωσα. Και επειδή ήταν τόσο έντονο εκείνες τις στιγμές μου είναι καρφωμένο στο μυαλό μου από τότε. Όσες φορές προσπάθησα να το εξηγήσω σε τρίτους γελούσαν μαζί μου. Ξέρω δεν μπορούν να το καταλάβουν το συναίσθημα και τους καταλαβαίνω απόλυτα.

Δυστυχώς από εδώ και πέρα οι φωτογραφίες είναι τραβηγμένες από την κάμερα, μιας και την φωτογραφική μηχανή την πάτησε ένα βανάκι…

25 χλμ πριν τον βράχο είναι το camping που είχαμε κλείσει σπιτάκι για να διανυκτερεύσουμε. Σταματήσαμε να πάρουμε το κλειδί γιατί αλλιώς θα κοιμόμασταν έξω και αφού κατεβάσαμε κάποια πράγματα φύγαμε για τον τελικό προορισμό. Το τοπίο αγρίεψε πολύ, είμαστε στο δρόμο μόνοι μας και μπροστά μας απλώνεται το απόλυτο κενό… φτάνουμε στα διόδια, πληρώνουμε και παρκάρουμε. Τέρμα μεγάλε. Δεν υπάρχει παραπέρα. Είμαστε στο τέλος της ηπείρου μας. Δεν έχει άλλο ρε το καταλαβαίνεις; Φτάσαμε ρε πούστη μου… δεν το πιστεύω. Ούτε στα πιο τρελά μου όνειρα.
Κοιτώ τον Αντώνη και μου έρχεται στο μυαλό ο Αύγουστος του 2005. Είμαστε στο χωριό και ετοιμαζόσουν για να πας τότε πάλι στο Nordkapp. Εγώ τότε καμία σχέση με μηχανάκι. Σε κοιτούσα που έβαζες τα πράγματα και σκεφτόμουν: που πάει ο μαλάκας, πάει καλά, πόσο παλαβός είναι. Τώρα σου λέω λοιπόν: συγγνώμη μεγάλε για τις σκέψεις που έκανα τότε. Το σωστό θα ήταν να λέω εγώ στον εαυτό μου: σήκω να πας και εσύ γιατί θα είσαι μεγάλος μαλάκας αν δεν το κάνεις. Τώρα όλα όμως διορθωθήκαν. Ποιος είπε ότι η ζωή δεν είναι δίκαιη;

Η ώρα είναι 22:30 και ο ήλιος είναι σε καθοδική τροχιά. Ο ουρανός φωτίζεται μ’ ένα τρόπο μοναδικό και με την συμμέτοχη και των συννέφων δημιουργεί όμορφες εικόνες.

Κοιτάμε τον βράχο από μακριά. Γυμνός, με το μνημείο υδρόγειο 5 μέτρα πριν το χάος του παγωμένου ωκεανού. Και για τους δυο μας αυτές οι εικόνες είναι πρωτόγνωρες μιας και την 1η φορά που ήρθε ο Αντώνης είχε τόση ομίχλη που δεν είδε τίποτα. Προχώρημα για να γνωρίσουμε το χώρο. Δεν ξέρω αλλά νομίζω ότι περπατούσα διστακτικά στην αρχή, δεν γνωρίζω τον λόγο. Ίσως ήθελα να εξοικειωθώ με το μέρος. Ίσως ένοιωθα ένα δέος για αυτό που έβλεπα, για αυτό που ένοιωθα. Είμαστε στο βορειότερο χερσαίο σημείο της Ευρώπης. Το λέω και το ξαναλέω για να το πιστέψω. Γαμώ την αηδία μου δεν μπορώ να το πιστέψω. Ποιος μου κάνει πλάκα ρεεεεε….. Όταν ξεκινούσαμε το ταξίδι ήξερα ότι ο προορισμός μας είναι ένα τουριστικό μέρος, με γιαπωνέζους (δεν τους αντέχω άλλο, ποιος μαλάκας τους είπε ότι υπάρχει αυτό το μέρος;), με “τσολιαδάκια”, με ακριβά souvenir, με ανθρώπους που στην πλειονότητα τους δεν καταλαβαίνουν που ήρθαν και δεν νοιώθουν σε καμία των περιπτώσεων τα συναισθήματα που νοιώθουμε εμείς, παρόλα αυτά όμως το μέρος είναι η ΙΘΑΚΗ. Και στην ερώτηση αν ο πηγαιμός είναι πιο σημαντικός από την Ιθάκη θα απαντήσω ότι αυτό που σου δημιουργεί αυτή η Ιθάκη απλά δεν υπάρχει. Νομίζω ότι η νεομοντέρνα έκφραση “απλά δεν υπάρχει” βγήκε γι’ αυτή την Ιθάκη. Ο πηγαιμός δεν θα είχε τόση μεγάλη αξία χωρίς αυτή την Ιθάκη. Χαρακτηρίστηκε από πολλούς η Μέκκα του μοτοσυκλετιστή. Για έμενα ναι, είναι η απόλυτη Μέκκα του μοτοσυκλετιστή. Μόνο οι μοτοσυκλετιστές μπορούν να καταλάβουν την μοναδικότητα αυτού του μέρους. Μόνο αυτοί μπορούν να καταλάβουν τι σου προσφέρει. Μόνο αυτοί οσμίζονται κάθε μυρωδιά του βράχου, μένουν έκπληκτοι στη μοναδικότητα, νοιώθουν ότι ξεπέρασαν τα όρια τους. Είναι σίγουρο ότι πάνω από μια φορά δύσκολα θα έρθεις σε ένα τέτοιο μέρος. Για πολλούς λογούς. Αλλά αξίζει να κάνεις κάθε θυσία για να έρθεις και ας πάει να γαμηθεί όλο το σύμπαν μετά!!!!

Περπατήσαμε για 2 ώρες σε όλο το μέρος, είδαμε και φωτογραφηθήκαμε πολλές φορές μπροστά στην υδρόγειο,

 στο βελάκι που σου δείχνει το βορρά,

 στο μνημείο “children of the world”.

Καθίσαμε στο παγκάκι μπροστά από την υδρόγειο και μιλούσαμε για κάτι που δεν θυμάμαι. Καθίσαμε αμίλητοι για αρκετή ώρα για να δει και να σκεφτεί ο καθένας ότι γούσταρε.

Δεν μπορώ να θυμηθώ τι σκεφτόμουν εκείνη την ώρα. Πολύ πιθανό να μην σκεφτόμουν και τίποτα εντελώς. Έχω την εντύπωση πως αν πας να σκεφτείς κάτι συγκεκριμένο θα γκρεμιστεί το σκηνικό. Τώρα που το σκέπτομαι αν έπρεπε να κάνω κάτι εκείνη την στιγμή θα ήταν να ευχαριστήσω τον Θεό για τις στιγμές εκείνες και τον αδελφό μου γιατί μου έκανε την τιμή να μοιραστώ τα όνειρα μου μαζί του. Ξέρω ότι δεν είχε σκοπό να κάνει αυτό το ταξίδι -τουλάχιστον φέτος- και το έκανε…

Η ώρα έχει πάει 1:30 και αποφασίζουμε να κατηφορίσουμε μιας και έχουν κλείσει τα πάντα και αν εξαιρέσεις τους φίλους συναγωνιστές μηχανόβιους Πολωνούς δεν έμεινε κανείς άλλος πάνω στο βράχο. Είπαμε αυτό το μέρος μόνο μοτοσυκλετιστής μπορεί να το νοιώσει. Τα μηχανάκια δεν φαίνονται από την υγρασία και με την θερμοκρασία στους 4-5ο C φεύγουμε με απίστευτα συναισθήματα. Σταματάμε για τις τελευταίες φώτο από την ανατολή του ηλίου (στις 2:00 παρακαλώ)

και φτάνουμε στη ζεστή μας καλύβα. Κοιταζόμαστε και για αρκετή ώρα δεν λέμε τίποτα. Ίσως νοιώθαμε και οι δυο ότι το ταξίδι εδώ κάπου τέλειωσε και ας έχουμε μπροστά μας ακόμη μια εβδομάδα. Κάνουμε μπάνιο και καθόμαστε στο τραπέζι να φάμε τις υπεροχές ζεστές κονσέρβες -αφού τις είχαμε βάλει πάνω στο καλοριφέρ τόσες ώρες που λείπαμε- στις 3:00. Έξω ο ήλιος είχε ανέβει αρκετά ψηλά και εμείς έπρεπε να κοιμηθούμε. Και λέω έπρεπε γιατί κανείς μας δεν είχε ύπνο. Θέλαμε να ζήσουμε όλες τις ώρες εκεί πάνω. Είπαμε το πιθανότερο είναι να μην ξαναέρθουμε εδώ πάνω…

ΚΥΡΙΑΚΗ 17 ΙΟΥΛΙΟΥ 2011. Μια ξεχωριστή ημερομηνία στο ταξίδι της ζωής μου…

Εντυπώσεις ημέρας:
- Ουδέν σχόλιο

Έξοδα ημέρας (κατ’ άτομο):
- 92€ βενζίνη
- 39€ camping
- 17€ μάρκετ
- 127€ souvenir Nordkapp
- 20€ tunnel Nordkapp επιστροφή
- 32€ είσοδο στο βράχο

Διαδρομή ημέρας: Narvik-E06-E69-Nordkapp

Τα χλμ μέχρι εκεί…

11η ΜΕΡΑ
Δευτέρα 18 Ιουλίου 2011
Διαδρομή: Nordkapp (Norway) – Rovaniemi (Finland)
Χιλιόμετρα: 717
Συνολικά χλμ: 6826

Ξύπνημα στις 9:00. Μια καινούρια μέρα. Με περισσότερες όμορφες εικόνες στον σκληρό του μυαλού μας. Δεν ξέρω αν είναι καλό ή κακό να έχεις προορισμό στο ταξίδι σου. Εμείς πρώτη φορά είχαμε. Η αλήθεια είναι πως δεν ξέραμε πως θα βιώναμε την συνέχεια του ταξιδίου μας. Θα δούμε παρακάτω.

Ο ήλιος έλαμπε αλλά το κρύο τσουχτερό. Η ατμόσφαιρα πεντακάθαρη.

 Η ψυχολογία ανεβασμένη συνέχεια της προηγούμενης μέρας. Κάνουμε μια ολιγόλεπτη συζήτηση για το πώς πρέπει να αντιμετωπίσουμε το ταξίδι από εδώ και περά. Δεν βγάλαμε κάποιο συμπέρασμα. Θα τα λέγαμε στη διαδρομή. Στις 11:30 αναχωρούμε ρίχνοντας μια τελευταία μάτια στο μέρος σαν να θέλαμε να το ευχαριστήσουμε για αυτά που μας πρόσφερε. Σημερινός προορισμός το Rovaniemi το γνωστό χωριό του Αι- Βασίλη. Κατεβαίνουμε από τον βράχο σε πολύ χαλαρούς ρυθμούς σαν να μην θέλουμε να απομακρυνθούμε γρήγορα από κοντά του. Στο μυαλό στριφογυρνάει η σκέψη: σε τέτοια μέρη το πιο πιθανό είναι να έρθεις μια φορά στη ζωή σου. Ε, μην παίρνεις και όρκο, λέω από μέσα μου. Άλλωστε όπως είπε και ο Αντώνης: έτσι είχα πει την πρώτη φορά και όπως βλέπεις εδώ είμαι πάλι. Τέσπα

Α, και μια φώτο από τα ζωντανά…

Μπαίνουμε ξανά στον Ε06. Ο ήλιος χάνεται, η θερμοκρασία πέφτει κάτω από τους 9ο C και απειλητικά σύννεφα εμφανίζονται στον ουρανό. Σε λίγο αρχίζει και το ψιλόβροχο. Ο δρόμος είναι πολύ χάλια. Είναι ο χειρότερος δρόμος που κάναμε όλες αυτές τις μέρες. Μετά από 260 χλμ φτάνουμε στα σύνορα με την Φιλανδία.

Το τοπίο έχει αλλάξει 100% εδώ και πολλά χλμ. Καμία σχέση. Έχουμε ξενερώσει γενικώς παρά πολύ. Δεν μπορούμε να γυρίσουμε την ψυχολογία με τίποτα. Έχουμε και τον κωλόκαιρο που δεν βοηθάει καθόλου. Τα πρώτα χλμ στη Φιλανδία είναι διασκεδαστικά μιας και οδηγούμε πάνω σε μια τεράστια ευθεία που έχει ανηφοροκατυφόρες. Φάση είχε. Η βροχή πότε δυνάμωνε, πότε σταματούσε. Το τοπίο αδιάφορο. Συνεχίζουμε να μην έχουμε καθόλου κέφι. Μετά το μεσημεριανό στοπ το τοπίο άλλαξε η θερμοκρασία ανέβηκε στους 20ο C περάσαμε και από κάτι λίμνες με αποτέλεσμα να καλύπτονται πιο εύκολα τα ατέλειωτα χλμ. Πρώτη φορά τόσες μέρες νοιώσαμε τα χλμ βαριά και βασανιστικά. Φτάνουμε στο Rovaniemi κατά τις 21:00. Η πόλη έχει 60.000 κατοίκους και είναι μια μοντέρνα πόλη με μεγάλους δρόμους, μοντέρνα κτήρια και είναι η έδρα του πανεπιστήμιου της Λαπωνίας. Βρίσκεται πολύ κοντά στον Αρκτικό κύκλο. Αφού απορρίπτουμε την ιδέα του camping ψάχνουμε και βρίσκουμε ένα υπέροχο Β&Β. Ένα υπέροχο σπιτάκι με τρία δωμάτια, κουζίνα φουλ εξοπλισμένη και με φοβερό κήπο. Η αλήθεια είναι ότι εκείνη την ώρα ήταν αυτό που χρειαζόμασταν. Μας έφτιαξε την διάθεση αφού μπορέσαμε και χαλαρώσαμε απολαμβάνοντας το γεύμα μας που για μια ακόμη φορά δεν ξέραμε τι είναι. Μεγάλε ελπίζω αύριο να αλλάξει κάτι…

Εντυπώσεις ημέρας:
- Η μονοτονία της διαδρομής στη Φιλανδία.

Έξοδα ημέρας (κατ’ άτομο):
- 63€ βενζίνη
- 32€ δωμάτιο
- 5€ μάρκετ

Διαδρομή ημέρας: Νordkapp-E69-E06-Finland 92-E75-Rovaniemi

12η ΜΕΡΑ
Τρίτη 19 Ιουλίου 2011
Διαδρομή: Rovaniemi (Finland) – Helsinki (Finland)
Χιλιόμετρα: 878
Συνολικά χλμ: 7704

Μετά από ένα φοβερό ύπνο στο υπέροχο στρώμα ξυπνάμε για να ετοιμαστούμε και να φύγουμε. Στις 9:30 αναχωρούμε με προορισμό το χωριό του Αι-Βασίλη που βρίσκεται 10 χλμ έξω από την πόλη. Μόλις φτάσαμε  ο τόπος ήταν γεμάτος λεωφορεία. Έψαξα να βρω που ήταν κριμένοι οι μικροσκοπικοί άνθρωποι. Ωπ, να ένα μπούγιο Γιαπωνέζων. Είπα και εγώ. Μέσα στον Ιούλιο να ακούς χριστουγεννιάτικα τραγούδια. Γενικά το μέρος είναι μια μεγάλη παπαριά. Αν εξαιρέσεις την φώτο που βγάζεις στον Αρκτικό κύκλο,

 και στις χιλιομετρικές αποστάσεις,

τα αλλά όλα είναι μια κιτσαρία και μισή. Τι μισή, ολόκληρη θα έλεγα. Δεν θα πήγαινα ποτέ τους δίδυμους εκεί. Φεύγουμε άρον-άρον από την παπαριά μιας και έχουμε να καλύψουμε πολλά χλμ μέχρι το Ελσίνκι. Η θερμοκρασία αγγίζει τους 25ο C. Είμαστε Σκανδιναβία ή Ελλάδα; Η διαδρομή παραμένει στο ίδιο μοτίβο με χθες. Βαρετή, χωρίς ίχνος ενδιαφέροντος. Η Φιλανδία είναι η χώρα των χιλιάδων λιμνών. Πως έχουν καταφέρει να περάσουν τον κεντρικό τους δρόμο σε μέρη που δεν βλέπεις καμία από τις λίμνες μόνο αυτοί ξέρουν. Τέσπα τι να πεις. Τα όρια χαμηλά σε βαθμό κακουργήματος. Ανώτερο 100 χλμ/ώρα. Άντε να βγάλεις χλμ με τέτοιες ταχύτητες. Κάνουμε δυο στάσεις για να μας περάσει η υπνηλία. Δεν παλεύεται με τίποτα. Αναγκαζόμαστε να πάμε στα όρια μιας και για τον Αντώνη εκκρεμούσε μια κλήση από την τελευταία φορά που επισκέφτηκε την χώρα οπότε αν μας σταματούσαν θα έπρεπε να ακουμπήσουμε όλη την περιουσία μας εκεί. Πάλι στοπ για φραπέδες και ανασύνταξη δυνάμεων. Η ώρα είναι 15:45 και έχουμε μπροστά μας 400 χλμ. Ατέλειωτα είναι. Σιγά σιγά ανεβάζουμε ταχύτητα και μετά από 5 ώρες περίπου φτάνουμε στο Ελσίνκι. Εντύπωση μας έκανε που την πρώτη ταμπέλα που μας έλεγε ότι κατευθυνόμαστε προς Ελσίνκι την είδαμε 80 χλμ πριν την πόλη. Πολύ όμορφη πόλη, με μεγάλους δρόμους και ανθρωπινά στοιχειά. Πλατειές, πράσινο, όμορφα κτήρια, χωρίς κυκλοφοριακό. Βρίσκουμε με κάποια δυσκολία το ξενοδοχείο το οποίο ήταν στο κέντρο της πόλης. Έτσι μπορέσαμε να κάνουμε μια βόλτα στους κεντρικούς δρόμους και να καταλήξουμε για μπύρα κοντά στον σιδηροδρομικό σταθμό που βρίσκεται στην κεντρική πλατεία της πόλης (έτσι νομίζω τουλάχιστο). Επιτέλους μετά από 10 μέρες βλέπουμε ξανά το φως… της νύχτας. Μας είχε λείψει. Η κατάσταση στο κέντρο απελπιστική. Η νεολαίοι τελειωμένοι. Τέτοια κατάσταση δεν αντικρίζεις ούτε στα χειρότερα στέκια νεολαίας στη Ελλάδα. Οι προτάσεις για ναρκωτικά και γυναίκες έπεφταν βροχή. Λέτε να έγραφε τίποτα στο μέτωπο μας;  Μας άφησε κακή εντύπωση γι’ αυτό και δεν καθίσαμε αρκετή ώρα. Προχωρώντας είδαμε ότι μέσα στα στενά είχε ωραία μαγαζάκια με καλύτερο κόσμο αλλά δεν είχαμε κουράγιο για τίποτα. Ρε μεγάλε τι κούραση είναι αυτή;

Εντυπώσεις ημέρας:<
- Η μονοτονία της διαδρομής στη Φιλανδία
- Το όμορφο Ελσίνκι

Έξοδα ημέρας (κατ’ άτομο):
- 77€ βενζίνη
- 35€ δωμάτιο
- 5€ μπύρα
- 6€ μάρκετ
- 5€ σάντουιτς
- 5€ souvenir

Διαδρομή ημέρας: Rovaniemi- E75-Helsinki

13η ΜΕΡΑ
Τέταρτη 20 Ιουλίου 2011
Διαδρομή: Helsinki (Finland) – Tallinn (Estonia) – Riga (Latvia)
Χιλιόμετρα: 356
Συνολικά χλμ: 8060

Σήμερα τελειώνει το ταξίδι μας στη Σκανδιναβία και θα περάσουμε απέναντι στις χώρες της Βαλτικής. Ξυπνήσαμε νωρίς μιας και θα έπρεπε να πάμε στο λιμάνι να βρούμε εισιτήρια. Έχουμε μια αγωνία μιας και τις προηγούμενες μέρες δεν μπορέσαμε μέσω ιντερνέτ να κλείσουμε. Στις 9:00 βρισκόμαστε στο βόρειο λιμάνι της πόλης. Επικρατεί ένας πανικός λόγω των έργων που γίνονταν. Τελικά δεν βρήκαμε εισιτήριο και η τελευταία μας ελπίδα ήταν να πάμε στην άλλη πλευρά της πόλης μήπως και βρούμε με την άλλη εταιρεία. Έχουμε αγωνία μιας και δεν μπορούμε να μείνουμε άλλη μέρα στο Ελσίνκι. Η τύχη μας χαμογέλασε για ακόμη μια φορά σε αυτό το ταξίδι. Βρήκαμε τα δυο τελευταία εισιτήρια για Tallinn στις 11:30. Άψογα. Εντωμεταξύ όπως πηγαίναμε να κλείσουμε εισιτήρια μια γνώριμη BMW Adventure ξεπροβάλει μπροστά μας. Λαρισαϊκές πινακίδες, ένας τεράστιος πάνω στη μηχανή… λέω ο Κυριάκος. Αν είναι δυνατόν. Ο Κυριάκος είναι ο κολλητός μου στη Λάρισα ο οποίος πήγαινε και αυτός στο Nordkapp.  Ήξερα ότι εκείνες τις μέρες θα ήταν στο Ελσίνκι αλλά όχι και ότι θα τον πετύχαινα μπροστά μου. Μεγάλη χαρά όταν βλέπεις μετά από καιρό γνώριμα πρόσωπα. Είπαμε τις εντυπώσεις μας και φύγαμε αφού όπως είπα περίμενε και το καράβι. Αναχώρηση στις 11:30.

Το πλοίο μεγάλο, γεμάτο Φιλανδούς που έπιναν και έτρωγαν σαν ζώα. Ευτυχώς βρήκαμε θέση σε μια ωραία γωνίτσα. Μετά από λίγη ώρα ένας τύπος με μια κιθάρα άρχισε να παίζει γνωστά κομμάτια και μας έφτιαξε την διάθεση. Πήραμε και την μπυρίτσα μας οπότε πέρασαν οι 2,5 ώρες χαλαρά. Εκεί αποφασίσαμε ότι από εδώ και περά πρέπει να δούμε το ταξίδι λίγο τουριστικά για να μην αφήσουμε τις μέρες να πάνε χαμένες.

Βλέπουμε το Tallinn από το καράβι και αμέσως μας προϊδέασε θετικά. Και έτσι ακριβός ήταν.

Το Ταλίν (Tallinn) είναι πόλη και πρωτεύουσα της Εσθονίας με πληθυσμό 399.180 κατοίκων, σύμφωνα με την απογραφή του 2006. Αποτελεί επίσης μεγάλο εμπορικό λιμάνι και απέχει 80 km από το Ελσίνκι. Βρίσκεται στη νότια πλευρά του κόλπου της Φινλανδίας. Από το 1991 είναι και πάλι πρωτεύουσα του ανεξάρτητου κράτους της Εσθονίας. Η πόλη χωρίζεται στα δυο. Στην παλιά πόλη που βρίσκεται εντός των παλιών τοίχων και στην καινούρια. Το καινούριο κομμάτι περιλαμβάνει μοντέρνα κτήρια, μεγάλους δρόμους όπως και πολλά πάρκα. Όλα τα λεφτά όμως είναι η παλιά πόλη.

Λόγω της γεωγραφικής του θέσης, το Ταλίν υπήρξε εμπορικό κέντρο και προορισμός, καθώς και τόπος-πέρασμα διάφορων λαών, πράγμα που εξηγεί την ανάπτυξη του κέντρου του και την ποικιλία των μνημείων του. Το κέντρο του Ταλίν εσωκλείει το κάστρο της Τόομπεα, χτισμένο από τους Δανούς τον μεσαίωνα, και του οποίου τα τείχη στέκονται ακόμα. Εντός των τειχών βρίσκεται και ο Ρωσικός Ορθόδοξος Καθεδρικός Ναός του Αλέξανδρου Νέφσκυ, χτισμένος στα χρόνια της Ρωσικής Αυτοκρατορίας, και η Εκκλησία του Αγ.Νικολάου. Στον λόφο της Τόομπεα βρίσκεται επίσης το παλιό Εσθονικό παλάτι, όπου τώρα στεγάζεται η Βουλή. Το Ταλίν είναι γνωστό και για την Εκκλησία του Αγ.Όλαφ, η οποία είναι και η παλαιότερη της πόλης. Χτίστηκε τον 12ο αιώνα από την ντόπια Σκανδιναβική κοινότητα και ανάμεσα στον 14ο και τον 15ο υπήρξε το ψηλότερο κτίριο στον κόσμο (πηγή Βικιπαίδεια).

Πάρα πολλοί τουρίστες -κυρίως Φιλανδοί και Ρώσοι- είχαν κατακλίσει τα πλακόστρωτα καλντερίμια. Πολλά εστιατόρια κατά μήκος των στενών όπως και πολλά μαγαζάκια με τουριστικά ειδή. Να μην ξεχάσουμε να αναφέρουμε ότι το Tallinn είναι πολιτιστική πρωτεύουσα για το έτος 2011 και αποτελεί μνημείο παγκόσμιας κληρονομίας της Unesco. Αξίζει μια επίσκεψη με διαμονή στο Tallinn. Φεύγουμε με τις καλύτερες των εντυπώσεων…

και με αρκετά ανεβασμένη την ψυχολογία… ύστερα από την σπαρίλα των τελευταίων 2 ημερών. Προορισμός η πρωτεύουσα της Λετονίας η Ρίγα 340 χλμ απόσταση. Η ώρα πήγε 16:00 και βγαίνοντας από την πόλη και λίγα χλμ μετά ο δρόμος περνούσε μέσα από ένα εθνικό δρυμό. Αποτέλεσμα αυτού ήταν να ομορφύνει πολύ η  διαδρομή. Ο δρόμος καλής ποιότητας αλλά στενός. Ήμασταν συνέχεια με το φλας αναμμένο για προσπέραση. Με όλα αυτά φτάσαμε στη Ρίγα κατά τις 20:30.

Η Ρίγα (Λεττονικά: Riga) είναι η πρωτεύουσα της Λετονίας. Είναι με 727.578 (μαζί με τα προάστια 1.148.377) κατοίκους η μεγαλύτερη πόλη των κρατών της Βαλτικής. Η πόλη βρίσκεται στις ακτές της Βαλτικής Θάλασσας και στις εκβολές του ποταμού Νταουγκάβα. Το ιστορικό κέντρο της Ρίγας έχει μια ιδιαίτερα ξεχωριστή αρχιτεκτονική τέχνης αρ νουβό, και έχει ενταχθεί στα μνημεία παγκόσμιας πολιτιστικής κληρονομιάς της Unesco. Μετά την ανεξαρτησία της Λετονίας η πόλη έχασε πάνω από 180.000 κατοίκους, το πλείστον Ρώσοι που μετανάστευσαν (πηγή Βικιπαίδεια).

Με το που μπήκαμε στην πόλη έπιασε μια βροχή κατακλυσμός. Μιλάμε για πολύ νερό. Όση βροχή δεν φάγαμε στη Νορβηγία την φάγαμε εδώ. Μέσα σε χρόνο dt έχουμε γίνει λούτσα (λούτσα είπαμε ρεεε) μιας και δεν φορούσαμε τα αδιάβροχα. Ευτυχώς βρήκαμε σχετικά γρήγορα ξενοδοχείο. Απλώσαμε τα ρούχα ετοιμαστήκαμε και βγήκαμε για φαγητό και μπύρα. Καταλήξαμε σε αγγλική pub να ακούμε πάλι μια φοβερή μπάντα και πεινώντας μαύρη Guinness. Η Ρίγα πραγματικά είναι μια πανέμορφη πόλη. Μπορείς να δεις τα πάντα. Ακούγοντας τόσα χρόνια γι’ αυτές τις πόλεις πάντα είχα στο μυαλό μου πόλεις σε στυλ Βουλγαρίας, Ρουμανίας. Καμία σχέση. Οι χώρες τις Βαλτικής αξίζουν ένα ταξίδι σε συνδυασμό με την Πολωνία ίσως. Το μέλλον θα δείξει. Η ώρα πέρασε και πάμε για ξεκούραση. Στο δρόμο πάλι δεχτήκαμε προτάσεις για γυναίκες, ναρκωτικά αλλά πάλι δεν ήμασταν οι καλύτεροι πελάτες… πάμε μεγάλε εδώ θα μας φάνε…

Εντυπώσεις ημέρας:
- Tallinn & Riga
- H διαδρομή ανάμεσα στις δυο πόλεις

Έξοδα ημέρας (κατ’ άτομο):
- 20€ βενζίνη
- 28€ ξενοδοχείο
- 50€ πλοίο για Tallinn
- 15€ souvenir
- 7€ φαγητό
- 8€ μπύρες

Διαδρομή ημέρας: Helsinki-Estonia E67- Riga

14η ΜΕΡΑ
Πέμπτη 21 Ιουλίου 2011
Διαδρομή: Riga (Latvija) – Warszawa (Polska)
Χιλιόμετρα: 790
Συνολικά χλμ: 8850

Μετά από ένα καλό ύπνο και ένα καλό πρωινό είμαστε έτοιμοι κατά τις 10:00 να αναχωρήσουμε για Βαρσοβία. Ψάχνοντας να βρούμε την έξοδο από Ρίγα πέσαμε πάνω στους φίλους Πολωνούς που είχαμε βρει στο Νordkapp και τους είχαμε πετύχει πάλι στο πλοίο Ελσίνκι-Ταλλίν. Ε, είπαμε τρίτη φορά ας ανταλλάξουμε και mail γιατί θα τους χρειαστούμε στο μέλλον να μας βοηθήσουν σε κανένα ταξίδι στην Πολωνία. Πολύ καλοί τύποι. Φεύγουμε. Η διαδρομή δεν λέει και πολλά. Η θερμοκρασία έχει φτάσει στους 36ο C και ταυτόχρονα φυσάει αρκετά. Ο δρόμος στενός με παρά πολλές νταλίκες. Μπαίνουμε Λιθουανία και τα πράγματα πάνε προς το χειρότερο.

Η χώρα δείχνει η πιο υποβαθμισμένη σε σχέση με τις υπόλοιπες της Βαλτικής. Το τοπίο αλλάζει προς το καλύτερο περνώντας τα σύνορα με Πολωνία αλλά χειροτερεύει η κίνηση.

Βέβαια αυτό είναι καλό γιατί μας κρατεί σε εγρήγορση οπότε δεν νυστάζουμε κιόλας. Η ζέστη αφόρητη. Εν’ το μεταξύ η αλυσίδα από το V-Strom αρχίζει να τα παίζει με αποτέλεσμα κάθε 500 χλμ να χρειάζεται μάζεμα. Ελπίζω να με βγάλει. Φτάνουμε Βαρσοβία στις 19:30. Βρίσκουμε το ξενοδοχείο σχετικά εύκολα ύστερα από τις οδηγίες δυο ευγενέστατων Πολωνών.

Η Βαρσοβία είναι η πρωτεύουσα της Πολωνίας και μεγαλύτερη πόλη της. Ο πληθυσμός της το 2004 υπολογίστηκε σε 1.692.900, ενώ η ευρύτερη μητροπολιτική περιοχή έχει περίπου 2.760.000 κατοίκους. Η έκταση της πόλης ανέρχεται σε 516,9 χμ², ενώ η μητροπολιτική περιοχή της Βαρσοβίας (Obszar Metropolitalny Warszawy) έχει έκταση 6.100,43 χμ². Η Βαρσοβία είναι μια powiat (νομός), και χωρίζεται περαιτέρω σε 18 δήμους, ο καθένας είναι γνωστός ως dzielnica. Είναι διεθνώς γνωστή από το Σύμφωνο της Βαρσοβίας. Ως πρωτεύουσα της Πολωνίας, η Βαρσοβία είναι το πολιτικό κέντρο της χώρας. Όλες οι κρατικές αντιπροσωπείες βρίσκονται εκεί, συμπεριλαμβανομένου του πολωνικού Κοινοβουλίου, του προεδρικού γραφείου και του ανωτάτου δικαστηρίου (πηγή Βικιπαίδεια).

Μια πολύ όμορφη και συμμαζεμένη πόλη. Το ξενοδοχείο είναι κεντρικότατο και δίπλα στον διάσημο δρόμο Nowy Swiat.

 Ένας πραγματικά κοσμοπολιτικός δρόμος με μαγαζιά όμορφα εστιατόρια και μπαράκια, μεγάλα ξενοδοχεία, το προεδρικό μέγαρο,

πάρκα και γενικά πολύ κόσμο. Αυτός ο δρόμος καταλήγει μέσα στην παλιά πόλη και η όποια είναι πανέμορφη.

Πραγματικά μια διαφορετική εικόνα από αυτή που είχα στο μυαλό μου για την Βαρσοβία. Περπατήσαμε για αρκετή ώρα. Φάγαμε, πήραμε την κλασική μας μπύρα και το κλασικό παγωτό και κατά τις 24:30 πήγαμε για ύπνο. Ήταν μια πολύ καλή μέρα η σημερινή μεγάλε…

Εντυπώσεις ημέρας:
- Ο δρόμος Nowy Swiat της Βαρσοβίας λέει πολλά

Έξοδα ημέρας (κατ’ άτομο):
- 62€ βενζίνη
- 20€ δωμάτιο
- 11€ φαγητό, μπύρα
- 5€ parking

Διαδρομή ημέρας: Riga-E67-Warszawa

15η ΜΕΡΑ
Παρασκευή 22 Ιουλίου 2011
Διαδρομή: Warszawa (Polska )- Krakow (Polska)
Χιλιόμετρα: 350
Συνολικά χλμ: 9200

Μετά από ένα υπέροχο πρωινό, αναχωρούμε για Κρακοβία. Ο ουρανός έτοιμος να ανοίξει και να μην σταματήσει ποτέ. Ντυνόμαστε για να αντιμετωπίσουμε την πιθανή βροχή. Αφήνουμε την Βαρσοβία με τις καλύτερες εντυπώσεις. Με τα χίλια ζόρια βρίσκουμε τον δρόμο για Κρακοβία. Φαίνεται μεταξύ των δύο πόλεων επικρατεί μίσος. Δεν εξηγείται αλλιώς ότι δεν υπάρχει ούτε μία πινακίδα για Κρακοβία. Στην αρχή ο δρόμος είναι εντυπωσιακά καλός. Μετά όμως… αρχίζουν τα έργα, οι μονοδρομήσεις, οι λάσπες και πολλά ευτράπελα. Αρχίζει μια τρελή βροχή και η θερμοκρασία δεν ξεπερνούσε τους 12ο C. Κίνηση μεγάλη, πανζουρλισμός, νταλίκες ένας πανικός. Νομίζω μετά από αυτά τα χλμ που έχω κάνει με το μηχανάκι αυτά τα 350 χλμ ήταν τα πιο επικίνδυνα. Κάναμε 5 ώρες για να καλύψουμε 350 χλμ με μια στάση 15 λεπτών. Φτάσαμε στην Κρακοβία κακήν κακός και ευτυχώς βρήκαμε το ξενοδοχείο σχετικά γρήγορα. Το δωμάτιο ήταν μια έκπληξη ευχάριστη. Ολόκληρο σπίτι με τα όλα του. Ανασύνταξη και έξω για μια βόλτα στην πόλη. Πολλοί είναι αυτοί που λένε ότι η Κρακοβία είναι πιο όμορφη από την Βαρσοβία. Προσωπικά δεν είμαι σίγουρος γι’ αυτό. Ίσως έφταιγε και ο καιρός που ήταν χειμωνιάτικος.

Η Κρακοβία (πολωνικά: Kraków, προφέρεται Κράκουφ) είναι μία από τις παλαιότερες και μεγαλύτερες πόλεις της Πολωνίας, καθώς και ένα από τα πολιτιστικά, καλλιτεχνικά αλλά και τουριστικά κέντρα της χώρας. Στο παρελθόν υπήρξε πρωτεύουσα της Πολωνίας. Εκτιμάται ότι το 2004 είχε πληθυσμό 780.000 κατοίκων (ή 1,4 εκατομμύρια λαμβάνοντας υπόψη τα περίχωρα της πόλης). Κατά τον 11ο αιώνα έγινε πρωτεύουσα της Πολωνίας. Γνώρισε τη μεγαλύτερη ακμή κατά τη δυναστεία των Γιαγκιελλώνων (1386 – 1572). Κατά το 1609 αρχίζει η παρακμή της με τη μεταφορά της πρωτεύουσας στη Βαρσοβία από το Σιγισμούνδο το Γ’. Απ’ το 1815 μέχρι το 1846 αποτελούσε ανεξάρτητη δημοκρατία κάτω από ρωσική κυριαρχία. Το 1846 ανακτήθηκε από την Αυστρία και μετά τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο πέρασε στην Πολωνία. Η παλαιά πόλη της Κρακοβίας έχει πλούσια αρχιτεκτονική, ως επί το πλείστον αναγεννησιακή με ορισμένα δείγματα μπαρόκ και γοτθικά. Τα παλάτια, οι εκκλησίες και τα μέγαρα της Κρακοβίας έχουν να δείξουν πλούτο χρωμάτων, αρχιτεκτονικών λεπτομερειών, βιτρώ, έργων ζωγραφικής, γλυπτών και επιπλώσεων.

Το 1978 -την χρονιά που εντάχθηκε η πόλη στα μνημεία παγκόσμιας κληρονομιάς της Unesco- ο Κάρολος Ιωσήφ Βοϊτίλα, αρχιεπίσκοπος της Κρακοβίας, ανακηρύχθηκε πάπας της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας ως Πάπας Ιωάννης Παύλος Β’  (πηγή βικιπαίδεια).

Η εκκλησία της Κοιμήσεως της Θεοτόκου βρίσκεται στο κέντρο της Παλαιάς Πόλης δίπλα στην Κεντρική Αγορά. Είναι χαρακτηριστική η διαφορά ύψους των δύο κωδωνοστασίων. Ο ναός αποτελεί αρχιτεκτονικό, ιστορικό και θρησκευτικό αξιοθέατο. Οι ώρες σημαίνονται ζωντανά από έναν τρομπετίστα.

Δίπλα στο κέντρο της Παλιάς Πόλης βρίσκεται το αρχιτεκτονικό σύμπλεγμα της Βαβέλ (Wawel, προφέρεται Βάβελ) ιστορικό αξιοθέατο που έχει ιδιαίτερη σημασία για τους Πολωνούς.

Κάναμε την περιήγηση μας στο λόφο της Βάβελ, στα σοκάκια του ιστορικού κέντρου καθώς επίσης και στην κεντρική πλατεία της πόλης.

Καταλήξαμε για μπύρα σε μια Irish Pub. Η συζήτηση μας τι άλλο: οι αναμνήσεις από το ταξίδι. Έγιναν κιόλας αναμνήσεις. Ευτυχώς ευχάριστες. Έγιναν και οι πρώτες κουβέντες για το που θα πάμε του χρόνου (πρώτα ο Θεός). Άστα αυτά μεγάλε και πάμε για ύπνο γιατί αύριο έχουμε πολλά χλμ μπροστά μας (τι πρωτότυπο)…

Εντυπώσεις ημέρας:
- Η ανασφάλεια που νοιώσαμε στη διαδρομή Βαρσοβία – Κρακοβία.
- Το φοβερό διαμέρισμα που περάσαμε τη νύχτα μας.

Έξοδα ημέρας (κατ’ άτομο):
- 21€ βενζίνη
- 20€ δωμάτιο
- 11€ φαγητό, μπύρα

Διαδρομή ημέρας: Βαρσοβία – Ε77- Κρακοβία

16η ΜΕΡΑ
Σάββατο 23 Ιουλίου 2011
Διαδρομή: Krakow (Polska) – Brno (Ceska) – Klagenfurt (Austria)
Χιλιόμετρα: 828
Συνολικά χλμ: 10028

Αναχώρηση νωρίς από την όμορφη Κρακοβία. Θα κάνουμε μια στάση στο Άουσβιτς (Auschwitz) το οποίο βρίσκεται 60 χλμ μακριά της Κρακοβίας. Βγαίνοντας πληρώσαμε και 2€ διόδια. Ατσα οι Πολωνοί, και διόδια. Ο δρόμος ανοιχτός με πολύ καλό οδόστρωμα. Μετά από λίγα χλμ βγαίνουμε στον επαρχιακό δρόμο και ακλουθούμε μια διαδρομή μέσα στο πράσινο. Επιτέλους μας είχε λείψει η φύση. Κατευθυνόμαστε προς το κωμόπολη Όσβιετσιμ (Auschwitz) στην περιοχή της οποίας βρίσκονται τα τρία στρατόπεδα συγκέντρωσης.

Το στρατόπεδο συγκέντρωσης Άουσβιτς (γερμ. Konzentrationslager Auschwitz-Birkenau) ήταν ένα από τα στρατόπεδα συγκέντρωσης της Ναζιστικής Γερμανίας. Από το 1979 ανήκει στα Μνημεία Παγκόσμιας Πολιτιστικής Κληρονομιάς της Unesco.

Λόγω της τοποθεσίας κοντά στη βιομηχανική περιοχή της Σιλεσίας, ο Χάινριχ Χίμλερ διέταξε τον Ιούνιο του 1940 να χτιστεί στο Άουσβιτς το μεγαλύτερο συγκρότημα στρατοπέδων της εθνικοσοσιαλιστικής Γερμανίας. Η συνολική του έκταση ανερχόταν στα 40 km². Αποτελούνταν από τρία κύρια και 39 δευτερεύοντα στρατόπεδα. Τα τρία κύρια στρατόπεδα ήταν:

- Άουσβιτς Ι, το αρχικό στρατόπεδο συγκέντρωσης και το διοικητικό κέντρο ολόκληρου του συγκροτήματος. Εδώ δολοφονήθηκαν περίπου 70.000 άνθρωποι, κυρίως Πολωνοί διανοούμενοι και Σοβιετικοί αιχμάλωτοι.
- Άουσβιτς ΙΙ Μπίρκεναου, στρατόπεδο εξόντωσης, όπου δολοφονήθηκαν περίπου ένα εκατομμύριο άνθρωποι, κυρίως Εβραίοι, Σίντι και Ρομά.
- Άουσβιτς ΙΙΙ (Μόνοβιτς), στρατόπεδο εργασίας.

Συνολικά εκτοπίστηκαν στο Άουσβιτς περισσότεροι από 1,3 εκατομμύρια άνθρωποι, από τους οποίους τουλάχιστον 1,1 εκατομμύρια εξοντώθηκαν. Περίπου 900.000 πέθαναν μετά την επιλογή που έγινε άμεσα κατά την άφιξή τους. Άλλοι 200.000 άνθρωποι πέθαναν από ασθένειες, υποσιτισμό, βαρύτατη κακοποίηση, συνέπειες ιατρικών πειραμάτων ή δολοφονήθηκαν. Οι συνηθέστεροι τρόποι εκτέλεσης ήταν: Δηλητηρίαση με το αέριο Κυκλώνας Β σε ειδικούς θαλάμους (θάλαμοι αερίων), πυρά πυροβόλου όπλου, θανατηφόρα ένεση, απαγχονισμός, θάνατος από ασιτία.

Ως μεγαλύτερο στρατόπεδο εξόντωσης του Τρίτου Ράιχ, το Άουσβιτς έγινε σύμβολο για τις μαζικές δολοφονίες των εθνικοσοσιαλιστών και του ολοκαυτώματος, θύματα του οποίου υπήρξαν περίπου 6 εκατομμύρια άνθρωποι. Αρνητές του ολοκαυτώματος προσπαθούν να εξαπατήσουν τους αναγνώστες τους επισημαίνοντας την εκδοχή των τεσσάρων εκατομμυρίων, που εμφανιζόταν παλαιότερα κυρίως σε ανατολικοευρωπαίους ιστορικούς, και υπονοώντας ότι οι αριθμοί, αφού αλλάζουν συνεχώς, είναι προϊόν προπαγάνδας (πηγή Βικιπαίδεια).

Προσωπικά σχόλια δεν θα κάνω μόνο του ότι αν ήμουν στη θέση των νεοφερμένων θα έκανα τουμπέκι και δεν θα το παιζα κυρίαρχος λαός της Ευρώπης. Η ιστορία κάθε λάου τον χαρακτηρίζει. Και η ιστορία των γερμανών είναι γραμμένη σ’ ένα μαύρο βιβλίο. Αυτά… απλά λίγες φώτο

Στις 11:40 φεύγουμε για να καλύψουμε τα περίπου 800 χλμ που έχουμε μέχρι το Klagenfurt. Έχουμε να περάσουμε από 3 χώρες: Πολωνία, Τσεχία, Αυστρία. Ο δρόμος ανοιχτός οπότε οι ταχύτητες είναι μεγάλες. Ο καιρός πολύ καλός. Επιτέλους βγαίνουμε από την Πολωνία. Νομίζω μαζί με την Αλβανία θα την χαρακτήριζα ως την πιο δύσκολη χώρα από οδηγική άποψη και δρόμων. Στην Τσεχία δεν αντιμετωπίζουμε κανένα πρόβλημα.

Τρέχουμε σταθερά πολύ, χωρίς φόβο. Περνάμε έξω από το Brno και κατά λάθος μπαίνουμε και προς τα μέσα. Φαίνεται όμορφη πόλη η όποια όλοι ξέρουμε από τι έγινε γνωστή. Με το που μπαίνουμε Αυστρία ο καιρός χαλάει, αρχίζει βροχή και η θερμοκρασία πέφτει.

Το πρόβλημα με την αλυσίδα επιδεινώνεται αφού δεν τεντώνει πλέον με τίποτα. Τα γρανάζια άρχισαν να ακούγονται μετά την Βαρσοβία και ένα άγχος να πω την αλήθεια το είχα. Φάγαμε πολύ βροχή η αλήθεια είναι, αλλά αυτό δεν μας καθυστέρησε καθόλου μιας και οι δρόμοι της Αυστρίας δεν παίζονται με τίποτα. Ευτυχώς παίρνουμε ανάσες μέσα στα tunnel. Η Αυστρία τελικά είναι μια πανέμορφη χώρα που αξίζει μιας επίσκεψη σε κάποια φάση. Μετά από 260 χλμ συνεχούς βροχής φτάνουμε νύχτα στο Klagenfurt. Δεν μπορούμε να προσανατολιστούμε με τίποτα. Τρώμε μεγάλη φρίκη μέχρι να βρούμε το ξενοδοχείο. Πολλά νεύρα και πολύ κούραση. Ευτυχώς το δωμάτιο ήταν καλό. Καθίσαμε στη βεράντα να φάμε. Πολύ κρύο λέμε και πλημμύρα. Σε λίγο την πέφτουμε. Η κούραση είναι τεράστια λέμε….

Εντυπώσεις ημέρας:
- Τελικά τα αδιάβροχα… είναι αδιάβροχα

Έξοδα ημέρας (κατ’ άτομο):
- 93€ βενζίνη
- 36€ δωμάτιο
- 2€ διόδια
- 6€ διάφορα

Διαδρομή ημέρας: Krakow- E40-933-44-E462-Ceska E462-μετά το Brno E461(R52)-Αusrtia E461-A2-S6-S36-317-Klagenfurt

17η ΜΕΡΑ
Κυριακή 24 Ιουλίου 2011
Διαδρομή: Klagenfurt (Austria) – Venezia (Italy)
Χιλιόμετρα: 310
Συνολικά χλμ: 10338

Αχ, Κούλα… τελευταία μέρα σήμερα. Γάματα… τέσπα.
Εγερτήριο στις 6:30 μιας και η αναχώρηση του καραβιού είναι στις 12:30. Να έχουμε και χρόνο μη γίνει καμία στραβή στο δρόμο. Έξω ρίχνει καρέκλες, καναπέδες, σαλόνια και που και που και καμία πολυθρόνα. Με τέτοιο καιρό δεν καταφέραμε να δούμε τίποτα από την πόλη. Και μιλάμε για μια πανέμορφη περιοχή την όποια δεν χαρήκαμε καθόλου. Τρώμε ένα καλό πρωινό και την κάνουμε. Τα γρανάζια τα έχουν παίξει. Έτσι λέμε να μην το ζορίσουμε πολύ. 130 km/h max. Το τοπίο είναι φοβερό. Περνάμε δίπλα από τα γνωστά πανέμορφα Αυστριακά χωριά. Μπαίνουμε Ιταλία. Οι όμορφες εικόνες δεν αλλάζουν. Η βόρεια Ιταλία είναι επίσης πανέμορφη. Για την autostrada τι να πούμε τώρα. Είναι η autostrada και οι υπόλοιποι δρόμοι. Μοναδική αίσθηση ασφάλειας κάτω από αντίξοες συνθήκες. Η αλυσίδα έχει γίνει βρακολάστιχο από σώβρακο λαϊκής. Στάση στο Mestre για τέντωμα (που λέει ο λόγος τώρα). Στις 11:00 μπαίνουμε στο πλοίο. Βρίσκουμε μια ήσυχη γωνία και την πέφτουμε. Το καράβι (Lefka Ori) μάπα. Γάματα. Φαγητό μάπα και πολύ ακριβό. Τέσπα. Το πλοίο σαλπάρει -και εμείς σαλτάρουμε- από Βενετία.

Δυστυχώς συνειδητοποιούμε ότι και το φετινό μας ταξίδι έλαβε ουσιαστικά τέλος. Γνωστά τα συναισθήματα, αφού κάθε χρόνο την συγκεκριμένη στιγμή τα ίδια περνάμε. Ματαξαναγάματα. Τέσπα…

Εντυπώσεις ημέρας:
- Είμαι στενοχωρημένος δεν έχω εντυπώσεις

Έξοδα ημέρας (κατ’ άτομο):
- 32€ βενζίνη
- 88€ πλοίο
- 15€ Autostrada
- 15€ φαγητό
- 5€ διάφορα

Διαδρομή ημέρας: Klagenfurt-A2-Italy E55 (A23)-A4-E55 (A23)-A4-11-Venezia

18η ΜΕΡΑ
Δευτέρα 25 Ιουλίου 2011
Διαδρομή: Ηγουμενίτσα (Ελλάδα) – Λάρισα (Ελλάδα)
Χιλιόμετρα: 265
Συνολικά χλμ: 10603

Και τυπικά τέλος. Και του χρόνου να είμαστε καλά να πάμε κάπου όπου να είναι (ας είναι και στο παλιομαρόκο, λέω εγώ τώρα). Όλα καλά επιστροφή στη βάση… και το ταξίδι…. To be continued.

“Σαν ραψωδία αρχαίου Έλληνα ποιητή,
σ’ ένα ταξίδι ψυχής, και εσωτερικής δύναμης,
κόντρα σε θεούς, και ανθρώπους.”

Λίγα απ’ όλα…
Λίγο πολύ όλοι όσοι κάνουν ταξίδια με μοτοσυκλέτα γνωρίζουν το Nordkapp. Για τους περισσότερους είναι ένα μέρος που θέλουν να πάνε. Για αρκετούς είναι ένας προορισμός ζωής. Προσωπικά το Nordkapp το γνώρισα μέσω του αδελφού μου το 2005. Από την στιγμή που πήρα το πρώτο μου scooterακι το μυαλό μου είχε καρφωθεί σε αυτό το ταξίδι. Είχα διαβάσει πολλά ταξιδιωτικά από αλλά παιδιά και όπως τα περιέγραφαν μου δημιουργούσε περισσότερο την ανάγκη να το κάνω. Φέτος λοιπόν όλα συνηγόρησαν στο να γίνει πραγματικότητα αυτός ο στόχος. Παρά την ματαίωση που διαφάνηκε το χειμώνα που πρωτοσυζητήθηκε, πέρασε ο καιρός και ήρθε η στιγμή που συνωμότησε το σύμπαν υπέρ μου. Το ταξίδι οργανώθηκε πολύ γρήγορα και παρόλα αυτά είχε το καλύτερο δυνατό αποτέλεσμα. Καταφέραμε να καλύψουμε πολλά χλμ σε λίγες μέρες αλλά αυτό δεν επηρέασε καθόλου την ποιότητα, τις χάρες, την μοναδικότητα, την ανεμελιά, το αίσθημα ελευθερίας που μπορεί να σου  προσφέρει αυτό το ταξίδι. Με συμπαραστάτη τον καλό καιρό καταφέραμε να χαρούμε τις μαγικές στιγμές και της σπάνιας ομορφιάς εικόνες που μπορεί να σου χαρίσει αυτή η βγαλμένη από τα παραμύθια χώρα της Νορβηγίας. Αναφέρομαι μόνο στη Νορβηγία γιατί -δυστυχώς ή ευτυχώς- επισκιάζει όλες τις άλλες χώρες που περάσαμε. Άλλωστε ξέραμε από την αρχή ότι είναι ένα ταξίδι που έχεις ένα προορισμό και αφού τον επιτύχεις μετά όλα σου φαίνονται απλά γυρισμός. Ένα ερώτημα που θέτουν πολλοί που θέλουν να κάνουν αυτό το ταξίδι: αναρωτιούνται αν πρέπει να κάνουν την διαδρομή νότος-βορράς ή βορράς-νότος. Δεν ξέρω ποια είναι η απάντηση αλλά έχει μεγάλη σημασία πως θέλεις να βιώσεις το ταξίδι. Ο καθένας έχει τις απόψεις του. Πάντως αν το ξαναέκανα και είχα 21 μέρες μπροστά μου και περισσότερα λεφτά (και, και, και… σιγά ρε μεγάλε τίποτα δεν θέλεις) θα περνούσα όλες τις μέρες στη Νορβηγία. Θα φας ένα λούκι να κάνεις τα ιδία χλμ της επιστροφής από Nordkapp μέχρι Tromso, περίπου 600 χλμ, αλλά μετά μπορείς να κάνεις διαφορετική διαδρομή και να δεις διαφορετικά πράγματα. Μιλάμε για μια χώρα 2,5 φορές μεγαλύτερη από την Ελλάδα με 4εκ. πληθυσμό και με πολλές γωνιές τις χώρας ανεκμετάλλευτες. Όσες μέρες και να πας σε αυτή την χώρα δεν φτάνουν. Νοιώθω ότι θα μπορούσα να γράψω σελίδες για αυτό το μέρος αλλά νομίζω αρκετά (σταμάτα ρεεεεε, μας κούρασες).

Εν κατακλείδι…
Όποιος σκέφτεται να το κάνει, να κάνει τα αδύνατα δυνατά για να το κάνει. Δεν θα το μετανιώσει ούτε μια στιγμή. Ούτε όταν θα τρώει όλη την ημέρα βροχή και θα έχουν μουλιάσει τα παπάρια του. Ούτε όταν θα κρυώνει και θα παρακαλάει τον Θεούλη στο επόμενο camping να βρει ένα σπιτάκι. Ούτε όταν θα τρώει τις κονσέρβες- σκυλοτροφές και θα του λείπει το ζεστό φαγητό του σπιτιού του. Ούτε όταν θα τουρτουρίζει μέσα στη σκηνή του. Ούτε όταν θα μιλάει στα παιδιά του και θα του λένε “μπαμπά ποτέ θα γυρίσεις μας λείπεις”. ΔΕΝ ΘΑ ΤΟ ΜΕΤΑΝΟΙΩΣΕΤΕ ΣΕ ΚΑΜΙΑ ΣΤΙΓΜΗ… ΠΟΤΕ… Όποιος καταφέρει να βιώσει πραγματικά αυτό το ταξίδι, από την στιγμή που θα αρχίσει να προετοιμάζεται μέχρι την στιγμή που θα επιστρέψει στο σπίτι του, αυτός που θα μπει μέσα στο ταξίδι και καταλάβει ότι αυτό που θα κάνει είναι ένα από τα “κλικ” της ζωής του, αυτός θα νοιώσει ένα μοναδικό συναίσθημα την στιγμή που θα πατήσει τον βράχο. Εκείνη την ώρα θα νοιώσει την κορύφωση του εγχειρήματος του. Αξίζει κάθε θυσία…

“Η ζωή είναι αυτό που εμείς την κάνουμε να είναι.
Τα ταξίδια είναι οι ίδιοι οι ταξιδιώτες.
Αυτό που βλέπουμε, δεν είναι αυτό που βλέπουμε.
Είναι αυτό που είμαστε.”

Fernando Pessoa
Πορτογάλος ποιητής

Υ.Γ.  Μεγάλε, απλά… ευχαριστώ…

ΕΞΟΔΑ:
Σ’ ένα τέτοιο ταξίδι το οικονομικό έχει μεγάλη σημασία. Αν δεν καταφέρεις να χαλιναγωγήσεις λίγο τις ανάγκες για πολυτέλειες και τα σχετικά τότε θα ξεφύγεις σε ποσά τρελά. Ειδικά στη Νορβηγία όλα είναι ακριβά. Δεν υπάρχει κάτι που το βλέπεις σε ελληνική τιμή. Χαρακτηριστικά ½ κιλό ψωμί δεν μπορείς να το βρεις κάτω από 2½€. Το μικρό μπουκαλάκι νερό 3-4€. Ευτυχώς το νερό από την βρύση πίνεται. Για το φαγητό δεν κάνουμε λόγο για εστιατόριο. 40€ το άτομο και οι μερίδες Νορβηγικές. Εμείς ψωνίζαμε διάφορα το μεσημεράκι από το μάρκετ οπότε τρώγαμε βράδυ και πρωί. Το θέμα του ύπνου επίσης μεγάλο έξοδο. Αν υπάρχουν τα κουράγια καλό είναι κάποιες μέρες αν μπορείς να κοιμηθείς σε σκηνή. Σ’ ένα camping για δυο άτομα και μια σκηνή πληρώνεις από 14-30€. Για ένα σπιτάκι που σημαίνει ένα δωματιάκι με μια κουκέτα και ένα τραπεζάκι, χωρίς σεντόνια, μπάνιο έξω, και καθάρισμα το πρωί 60-80€. Η διάφορα είναι μεγάλη. Βέβαια και η ταλαιπωρία είναι μεγάλη. Η βενζίνη είναι ένα μεγάλο θέμα. Αγγίζει τα 2€ το λίτρο (κλάψε). Καφεδάκι εννοείται σέικερ και καφές από Ελλάδα. Για τους λάτρεις του espresso ας κάνουν την κάρδια τους πέτρα. Πολλά φεύγουν και στα ferry αναγκαστικά. Δεν μπορείς να τα αποφύγεις με τίποτα. Επίσης μακριά από συνεργεία. 1ον γιατί οι άνθρωποι είναι ψιλοάσχετοι και 2ον είναι πανάκριβα. Ο Αντώνης ακόμη κλαίει. Άκου 530€ για το τίποτα. Κάντε ένα καλό service στο μηχανάκι και αν μπορείτε πάρτε και λάδια μαζί σας για την αλλαγή. Εγώ για 3 λίτρα πλήρωσα για αγορά 90€. Φυσικά τα αλλάζετε μόνοι σας. Τα souvenir είναι φωτιά και λαύρα. Στη μπουτίκ του Nordkapp πιάνουν κωλομέρια και όχι μόνο… Στο γενικό τώρα δεν μπορείς να αποφύγεις και πολλά έξοδα. Το 85% των εξόδων είναι στάνταρ. Εμάς μετρώντας τα πάντα από την στιγμή που φύγαμε μέχρι που γυρίσαμε μας έφυγαν (παρακαλώ οι γυναίκες μας να απομακρυνθούν… το ποσό είναι ακατάλληλο) 2300€ με πολλές θυσίες (μη γελάτε λέμε, το τι κονσέρβα φάγαμε δεν περιγράφεται, και τι κρύο). Άρε καταραμένη φτώχια…

Αναλυτικά (τα ποσά κατ’ άτομο):
- Βενζίνες: 966€
- Δωμάτια: 342€ (έξι βράδια σε σκηνή)
- Πλοία: 293€ (χωρίς καμπινές βέβαια)
- Ferry: 89€
- Φαγητό-μάρκετ: 130€
- Καφές-μπύρα: 45€
- Διόδια: 65€
- Souvenir: 158€
- Λάδια: 90€
- Τραίνο: 50€
- Nordkapp : 52€
- Γενικά έξοδα: 20€
Γενικό Σύνολο: 2300€

Γενικές Πληροφορίες
Εδώ θα γράψουμε κάποια πράγματα που ίσως φανούν χρήσιμα σε κάποιους που θέλουν να κάνουν αυτό το ταξίδι.
Το ταξίδι για να το ευχαριστηθείς θέλεις 30 μέρες. Και όταν λέω 30 μέρες βάζω μέσα δίπλες διανυκτερεύσεις σε μέρη ενδιαφέροντος, συν μέρες για να ξεκουραστείς. Επίσης μέσα σε αυτές τις μέρες έχεις την δυνατότητα να δεις και να διανυκτερεύσεις σε όλα τα όμορφα μέρη της Νορβηγίας (πχ νησιά Lofoten, Stavanger, Bodo, Tromso). Επίσης μπορείς να κάνεις 2 διανυκτερεύσεις σε κάθε πρωτεύουσα κράτους ή μεγάλης πόλης (πχ Κοπεγχάγη, Όσλο, Ελσίνκι ή Στοκχόλμη, Μοναχό, Ταλλίν, Βιέννη, Βενετία). Από εκεί το ταξίδι βγαίνει εύκολα και σε 21 μέρες με λίγες περικοπές στις πρωτεύουσες ή με περισσότερα χλμ ανά ημέρα. Τώρα βέβαια εμείς το κάναμε σε 17 μέρες στην ουσία 15 αφού οι δύο ήταν μέσα στο καράβι. Αν έχεις θέληση, καλό καιρό και τύχη όλα γίνονται. Απλά αν κάτι στραβώσει το ρισκάρεις. Απλά είναι καλό να έχεις κάποιες extra μέρες για αποφόρτιση από το συνεχές οδήγημα που μπορεί να προκαλέσει εκνευρισμό.

Πολύ σημαντικό πράγμα η προετοιμασία, η δική σου αλλά και της μηχανής. Καταρχάς στο μηχανάκι καλό είναι να αλλάξουν τα μέρη που ίσως σου δημιουργήσουν πρόβλημα (πχ τακάκια, μπαταρία, αλυσίδα-γρανάζια, λάστιχα, φίλτρα). Αν κάποια είναι ντεμί καλυτέρα να τα αλλάξουμε και όταν γυρίσουμε τα ξαναβάζουμε. Μαζί λαδάκι γιατί θα κάψει. Λάδι φυσικά και για την αλυσίδα (για αυτούς που έχουν). Λίγο πολύ αυτά. Ο καθένας ξέρει το μηχανάκι του καλυτέρα.

Τώρα για εμάς ένα μόνο χρειάζεται: πολύ καλός εξοπλισμός. Χειμωνιάτικο ντύσιμο για πολύ κρύο. Αδιάβροχα και γκέτες και ας φόρας μπότες αδιάβροχες. Όταν είσαι στη βροχή για 12 ώρες την μέρα δεν κρατεί τίποτα. Δεν χρειάζονται πολλά μπλουζάκια. Όσο καλό καιρό και να έχει δεν πρόκειται να ιδρώσεις. Οπότε μην παίρνεις μαζί σου πολλά ρούχα. Φανέλα, ισοθερμικό, επένδυση, μπουφάν κάθε μέρα και είσαι οκ. Κάλτσες, ισοθερμικό, παντελόνι και επένδυση από κάτω είσαι οκ. Και αν κάνει σκατόκρυο βάζεις και τα αδιάβροχα και τέλος.
Εμείς κάθε μέρα παίρναμε το πρωί μια πολυβιταμίνη. Μετά διατροφικά: αγοράζαμε φρούτα, ντομάτες, ψωμί ολικής κάθε μέρα (ξέρεις για πιο λόγο). Νερό αρκετό και συχνά μικρά γεύματα για να μην μας έρχεται και υπνηλία. Φραπέ κλασικά για απόλαυση. Είναι σημαντικό ο οργανισμός να μην αλλάξει και πολλές συνήθειες, οπότε καλό είναι επειδή θα στερηθείς το καλό φαγητό (που πας ρε Καραμήτρο) ότι μπορείς να βρεις (πχ φρούτα) να το τρως. Κατά τα άλλα… το κωλαράκι σας να είναι καλά να αντέξει την σέλα.
Για διασκέδαση τι να πω… υπάρχει κάτι καλύτερο από αυτό που κάνεις; Περνάς κάθε μέρα από μέρη μαγικά, οπότε τι καλύτερο;

Άντε και του χρόνου…
Πρώτα ο Θεός…