Share this:

Κείμενο & Φωτογραφίες: Δημήτρης Παπαντωνίου

Με την ευκαιρία του ερχομού της αγαπημένης μου πεθερούλας βρήκαμε την ευκαιρία μαζί με το συνοδοιπόρο Κυριάκο να αποδράσουμε το Σαββατοκύριακο 29-30 Οκτώβρη. Προορισμός τα όμορφα Ζαγοροχώρια και επιστροφή από Σαμαρίνα –Βασιλίτσα. Τελικά η απόδραση εξελίχθητε σε μια τρελή περιπέτεια που τα περιλάμβανε όλα. Πολλά χλμ (περίπου 750), καταπληκτικές διαδρομές, όμορφα χωριά και μια φύση να οργιάζει, μιας και βρισκόμαστε στη κάρδια του φθινοπώρου.

Σάββατο 29 Οκτωβρίου
Αναχώρηση στις 9:00 με θερμοκρασία 7 βαθμούς. Αρματωθήκαμε κανονικά και αναχωρήσαμε με προορισμό το Περτούλι. Φτάνοντας εκεί, η θερμοκρασία έχει πέσει στους 2 και το έχουμε δαγκώσει κανονικά. Στάση αναγκαστηκά στην εκκλησία για να ανακτήσουμε θερμοκρασία, να φάμε την υπέροχη τυρόπιτα της κύριας Μηλίτσας και να θαυμάσουμε την υπέροχη θεά.

Από εκεί αναχώρηση για Ασπροπόταμο και άφιξη στο Χαλίκι. Εκεί δυο εντουράδες από την Αθήνα μας κάλεσαν στο καφενείο για καφεδάκι και φυσικά ακολούθησε ο σχετικός διάλογος περί μοτοσυκλετών. Η παρέα τους αποδείχτηκε παραπάνω από ευχάριστη με αποτέλεσμα να τα λέμε για πάνω από μια ώρα.

Αποχαιρετήσαμε τον Κωνσταντίνο και τον Νίκο με την υπόσχεση ότι την άνοιξη θα μας επισκευτούν για να ανέβουμε τον Όλυμπο. Από το Χαλίκι κατευθυνθήκαμε προς Μέτσοβο μέσα από μια καταπληκτική διαδρομή. Ο δρόμος είναι πια όλος άσφαλτο και έχει ένα υπέροχο ανέβασμα με στροφίλια και καταπληκτική θεά.

Μετά από λίγη ώρα αντικρίζουμε το Μέτσοβο

και περνώντας κάτω από την Εγνατία

με κατεύθυνση την Κατάρα από τον παλιό δρόμο στρίψαμε αριστερά για τις πήγες του Αώου.

Διασχίσαμε γρήγορα το υψίπεδο των πηγών για να βρεθούμε στα πρώτα «Ζαγοροχώρια». Περάσαμε όμορφα χωριά (Δολιανή, Λεπτοκαρύα, Φραγκιάδες). Το χωριό Κήποι αξίζει μια στάση για μία επίσκεψη στο πέτρινο γεφύρι.

Από εκεί περάσαμε το Μονοδένδρι για να απολαύουμε την χαράδρα του Βίκου. Η θέα πραγματικά κόβει την ανάσα.

Τέλος το χωριό Αρίστη είναι ένας καταπληκτικός προορισμός και για διανυκτέρευση αφού διαθέτει υπέροχους ξενώνες. Εμείς διανυκτερεύσαμε στην Κόνιτσα που είναι το κεφαλοχώρι της περιοχής και βρήκαμε και φτηνό δωμάτιο (45€, Ξενώνας Γερακοφωλιά) το οποίο ήταν πολύ καλό και με υπέροχη θέα, την οποία, λόγω του περασμένου της ώρας, απολαύσαμε το πρωί.

Ώρα άφιξης 19:00 και γρήγορα αλλάξαμε ρούχα για να πάμε να παρακολουθήσουμε και το ντέρμπι (άντε μωρή Πανάθα). Μετά τον αγώνα και μιας και είχαμε και καλή διάθεση από το αποτέλεσμα πήγαμε για φαγητό στην ταβέρνα «Στέκι» όπου το χοιρινό κεμπάπ ήταν όλα τα λεφτά. Η σπεσιαλιτέ της περιοχής βεβαία είναι η προβατίνα στα κάρβουνα που για να την μασήσεις κάνεις αγώνα. Την ταβέρνα την συστήνουμε για  το νόστιμο φαγητό και το καλό κρασί.

Κυριακή 30 Οκτωβρίου
Ξύπνημα στις 8, ετοιμαζόμαστε, και κατά τις 9:15 την κοπανάμε με κατεύθυνση το τελευταίο χωριό πριν τα σύνορα με Αλβανία και συγκεκριμένα στο Πληκάτι. Εκεί μόλις φτάσαμε ρωτήσαμε πως θα πάμε στην Αετομηλίτσα η όποια βρίσκεται πίσω από τον Γράμμο. Ρωτήσαμε αν ο δρόμος είναι ανοιχτός και ο παππούς που ήξερε καλά την περιοχή μας είπε πως μπορεί και να είναι. Εμείς αυτό το πήραμε σαν καταφατική απάντηση οπότε ξεκινήσαμε να πάμε. Έξω από το χωριό άρχισε ο χωματόδρομος με πολλά νερά και αρκετή λάσπη.

Η ταμπέλα μας ενημέρωνε ότι η Αετομηλίτσα απέχει 24 χλμ. Μετά από έξι πολύ δύσκολα χλμ ο δρόμος οδηγούσε σε αδιέξοδο οπότε αναγκαστήκαμε να γυρίσουμε και να πάρουμε τον σωστό δρόμο ο όποιος ήταν όλα τα λεφτά. Αρχικά περάσαμε μέσα από το ποτάμι:

Στη συνέχεια σιγά-σιγά ο δρόμος άρχιζε να ανηφορίζει με τη λάσπη σε μερικά σημεία να φτάνει τα 30 cm.

Τα μηχανάκια γλιστρούσαν, εμείς αγωνιζόμασταν με όλες μας τις δυνάμεις να τα κρατήσουμε αλλά δυο-τρεις φορές αυτό ήταν αδύνατο με αποτέλεσμα είτε να σπρώχνουμε ο ένας τον άλλο να ξεκολλήσουμε από την λάσπη είτε να προσπαθούμε να σηκώσουμε τα μηχανάκια από το έδαφος.

Αυτό μας καταπόνησε αρκετά, με αποτέλεσμα μετά από 7 χλμ να σηκώσουμε τα χεριά ψηλά και να γυρίσουμε πίσω. Πρέπει να είχαμε φτάσει περίπου στα 2000μ αλλά η κορυφή ήταν στα 2520μ. Δυστυχώς δεν κατάφερα να την βγάλω αναίμακτα μιας και στο τελευταίο πέρασμα από το ποτάμι κάπου στραβοπάτησε ο μπροστινός τροχός με αποτέλεσμα να πλατσουρίσουμε παρέα.

Την σηκώσαμε, την ξεκολλήσαμε και σταματήσαμε για αλλαγή ρούχων λίγα χλμ πιο κάτω στο ξενοδοχείο «Το Αγριολούλουδο του Γράμμου» το οποίο βρίσκεται σε υψόμετρο 1350μ. Η κατάσταση των μοτο ηταν αυτή:

Καθίσαμε μπροστά στο τζάκι για να απολαύσουμε τον καφέ μας, συνειδητοποιώντας ότι αυτό που κάναμε ίσως ήταν υπερβολή. Αλλά αν δεν κάνεις και καμία υπερβολή δεν βγαίνει η ζωή. Αρκετά συμβιβαζόμαστε στην καθημερινότητα μας. Στις τρεις αναχωρήσαμε με κατεύθυνση την Σαμαρίνα από Αγ. Παρασκευή, Φουρνά. Επίσης μια φοβερή διαδρομή που σε ανεβάζει πάνω από τα 2000 μ. υψόμετρο.

Από την Σαμαρίνα κατευθυνθήκαμε προς την Βασίλισσα – Σμίξη και από εκεί μέσω ενός χωματόδρομου 8 χλμ από το χωριό Δεσπότης κατευθυνθήκαμε προς Καλαμπάκα-Τρίκαλα-Λάρισα. Στις 19:00 φτάσαμε στην βάση μας.
Ίσως το πιο περιπετειώδες Σαββατοκύριακο που έχουμε περάσει. Τα είδαμε όλα και πραγματικά ζηλέψαμε τους εντουράδες που μπορούν και χώνονται μέσα στα βουνά και αλωνίζουν. Το επόμενο στάδιο μάλλον θα είναι αυτό.