Share this:

Κείμενο & Φωτογραφίες: Κώστας Πετράκης
www.kostaspetrakis.com

Όπως πάντα όλα ξεκινάνε στο μυαλό, περνάνε στο χαρτί και αν είναι εφικτό υλοποιούνται στο τέλος. Πέρυσι το ταξίδι στην Τοσκάνη με τον Γιώργο άφησε όμορφες αναμνήσεις, πολύ χαβαλέ και αρκετά ευχάριστα χιλιόμετρα με πολλές εικόνες στο μυαλό.
Για φέτος είχαμε σκεφτεί να κάνουμε κάτι πιο extreme σε σχέση με την Ευρώπη. Ο αρχικός σχεδιασμός έλεγε Τουρκία – Συρία – Ιορδανία, ταξίδι με πολύ υλικό, αρκετά χιλιόμετρα διαφορετικούς λαούς και διαφορετικές νοοτροπίες. Οι αναταραχές όμως σε αυτές τις χώρες γρήγορα μας ανάγκασαν να κρατήσουμε αυτό το ταξίδι σαν μελλοντικό προορισμό, ελπίζοντας ότι ίσως του χρόνου να μπορέσουμε να το πραγματοποιήσουμε.

Αλλαγή σχεδίων λοιπόν με την Πίνδο να μπαίνει πρώτη στο πρόγραμμα μου. Μία εβδομάδα χαλάρωσης στην φύση και η αγαπημένη μου πλέον Βοβούσα ήταν επιτακτική με τον φόρτο εργασίας που έπεσε φέτος. Έμενε άλλη μια εβδομάδα. Σκέψεις αρκετές, Βουλγαρία, Ρουμανία, κάπου τέλος πάντων να γράψουμε λίγα χιλιόμετρα ακόμα. Να δούμε ξένους προορισμούς και να τους ευχαριστηθούμε πάνω στις μηχανές, ταξίδι ξεχωριστό για όποιον έχει δοκιμάσει να περιπλανηθεί με δύο τροχούς.
Η Τουρκία τριγυρνούσε από καιρό στο μυαλό μου. Κωνσταντινούπολη και μετά μετακίνηση προς τα παράλια της Τουρκίας. Κάθοδος προς Μπόντρουμ (Αλικαρνασσό) και επιστροφή από την Κω, έτσι ώστε να μπορέσουν κουτσά στραβά να χωρέσουν όλα μέσα σε μία εβδομάδα που έμενε.
Ο Γιώργος δεν το σκέφτηκε πολύ, αν και δεν ξετρελάθηκε με την ιδέα να βρεθεί στην Τουρκία, δέχτηκε χωρίς πολλές διαμαρτυρίες.

Η επιστροφή στην Βοβούσα μετά από λίγους μήνες αποχής ήταν ακριβώς αυτό που χρειαζόμουν. Το ορεινό στροφιλίκι, γεμάτο πεύκα και αρώματα, που μόνο σε πράσινες ορεινές μάζες μπορείς να βρεις, μου δημιούργησαν ένα αίσθημα χαλάρωσης και ανακούφισης από την στιγμή που βρέθηκα στο Μέτσοβο. Όνειρο! Ήμουνα ήδη στο ησυχαστήριο μου!
Η εβδομάδα πέρασε υπέροχα. Ξεκούραση, φαγητό, ποτό και καλή παρέα συνέθεσαν το σκηνικό. Ήρεμες βραδιές, με τσίπουρα, μπίρες και πολλές δόσεις γέλιου ολοκλήρωσαν τις πρώτες εφτά μέρες όπως ακριβώς θα έπρεπε. Η τελευταίες μέρες μας βρίσκουν με Κρητικά γλέντια, παρά το αντίθετο της κατεύθυνσης, αρκετά λίτρα ρακής και τσίπουρου και πολλά πειράγματα.
Το πρωινό του Σαββάτου η αναμονή είχε τελειώσει. Μία εβδομάδα στο βουνό με πολλές και αξέχαστες (για άλλη μια φορά) στιγμές είχε περάσει και σειρά έπαιρνε το μεγάλο ταξίδι προς την Τουρκία.
Ο Γιώργος έφτασε το πρωί, καθώς η autodrive φρόντισε το περασμένο βράδυ να τον στείλει αλλού για αλλού αντί για την Βοβούσα και η διανυκτέρευση του στο Μέτσοβο πλέον δεν μπορούσε να αποφευχθεί.
Το αρχικό πλάνο έλεγε πορεία προς Καβάλα όπου και θα κάναμε μια ακόμα διανυκτέρευση ώστε την επόμενη ημέρα να περάσουμε στην Τουρκία πρωί – μεσημέρι και να φτάσουμε μια “πολιτισμένη” ώρα στην Κωνσταντινούπολη. Σύντομα όμως, οι Βόρειοι της παρέας στην Βοβούσα, μας έστειλαν με συνοπτικές διαδικασίες στην Κομοτηνή.
- Καβάλα;
- Ναι
- Γιατί δεν πάτε Ξάνθη;
- Καλύτερα;
- Αυτή την εποχή θα είναι όμορφα.
Αποφασίζουμε για Ξάνθη λοιπόν και στην συνέχεια το ξανάλλάζουμε σε Κομοτηνή. Είχα ακούσει πολλά για την τελευταία και δεν ήταν άσχημη ιδέα καθώς το γεγονός ότι ήταν πιο κοντά στα σύνορα έκανε τα πράγματα ευκολότερα για εμάς.

Ημέρα 1η, Βοβούσα – Κομοτηνή
Η πορεία προς Κομοτηνή, είναι άκρως βαρετή. Τόσο που σε κάποια στιγμή παρακαλούσα να έρθει και καμία στροφή μπας και σπάσει η μονοτονία της ευθείας. Δεν μπορούσε κάποιος άγιος να πετάξει και κάνα στροφιλικάκι να γουστάρουμε; (αν και για να λέμε την αλήθεια μετά την Καβάλα κάτι πήγε να γίνει).
Στάσεις για ανεφοδιασμό, και συνέχεια στην μονοτονία. Το mp3 player να παίζει διάφορα γνωστά και μη άσματα από διάφορες δεκαετίες έσπαγε λίγο την μονοτονία της κατάστασης και η σκέψη ότι σε λίγες ώρες θα βρισκόμαστε στην πόλη ανέβαζε λίγο το κουρασμένο μυαλό.
Η άφιξη στην Κομοτηνή ήρθε κάποια στιγμή, αφού γλιτώσαμε το χαρακίρι στην πορεία προς τα εκεί. Το ξενοδοχείο είχε βρεθεί σε μια στάση ανεφοδιασμού, εύκολα γρήγορα και ανώδυνα, να είναι καλά το booking.com που σώζει σε τέτοιες στιγμές.
Αφού περάσαμε για λίγο το μαρτύριο του βγάλε βαλίτσες, κουβάλα στο δωμάτιο τακτοποίησε λίγο τα πράγματα, η επόμενη κίνηση ήταν επιβεβλημένη. “Μαγιό και βουρ στον Πατσά”.
Το σαβούρα βίβρ αναφέρει ρητά σαν το Κοράνι ότι η ημέρα πρέπει να κλείσει με την σωστή μάσα. Ακολουθώντας λοιπόν το παράδειγμα των Μουσουλμάνων και έχοντας μείνει ολίγον νηστικά αρκούδια όλη την ημέρα, η απόφαση ήταν μονόδρομος. Ο ήλιος δύει η μάσα ξεκινά, ή η ημέρα φεύγει, το σαβούρωμα έρχεται πιο κοντά. Ντεφάκτο καταστάσεις που δεν σηκώνουν συζήτηση και πολλά πολλά.
Μια μικρή βόλτα μέσα στην Κομοτηνή και σύντομα βλέπουμε μαγαζί τίγκα στους ντόπιους. Αφού είναι τίγκα από τοπικούς “παράγοντες” και έχει και τα looks του σωστού μαγαζιού (παλιό κτίριο, παλιές ξύλινες επιγραφές, Ευριπίδης 50 χρόνια παράδοση κτλ) δεν ήθελε και πολύ για να παρθεί η απόφαση. Τους τελευταίους ενδοιασμούς έκαμψαν οι έντονες μυρωδιές που τσάκισαν τα ρουθούνια μας. Μπιφτέκια να περνάνε κάτω από την μύτη μας και πλούσιες σαλάτες να πηγαινοέρχονται, έκαναν το σάλιο να κυλά και το στομάχι να χορεύει στους ρυθμούς του ζουρνά.
Ο ύπνος ήταν γλυκός εκείνο το βράδυ, με προσμονή το ξημέρωμα, τα τελευταία 100 χλμ εντός Ελλάδος και την αναμενόμενη μικρή ταλαιπωρία στα σύνορα.

Ημέρα 2η, Κομοτηνή – Κωνσταντινούπολη
Τα τελευταία 100 χλμ εντός ελληνικού εδάφους φεύγουν γρήγορα. Οι ταμπέλες μας ενημερώνουν πλέον για Τουρκία…20 χλμ…10 χλμ…5 χλμ και άφιξη στους Κήπους Έβρου. H διέλευση είναι γρήγορη από την Ελληνική μεριά.
- Έλληνες;
- Ναι
- Περάστε
Μια μικρή στάση για λίγο νερό και μια αναμνηστική φωτογραφία και αναχώρηση για την Τουρκική πλευρά. Πέρασμα από την γέφυρα όπου δύο τεράστιες σημαίες κυματίζουν. Μια Ελληνική και μια Τούρκικη, μπλέκουν τα χρώματα τους κάνοντας σε να αναρωτιέσαι πόσο διαφορετικά μπορεί να είναι τα πράγματα από εκείνη την μεριά;
Οι τελευταίοι Έλληνες φαντάροι μας κοιτάνε, και οι πρώτοι Τούρκοι μας χαμογελούν.
Η πρώτη επαφή με Τουρκία είναι στο Τελωνείο. Λίγο σοκαριστικό αφού ακόμα και γόπα από τσιγάρο προσπαθούσα να εντοπίσω χωρίς τύχη. Κτίρια καθαρά και καινούργια και άρωμα Ευρώπης παρά την θεωρούμενη ανατολή.
Ο Γιώργος παραδίδει το διαβατήριο του και ο αστυνομικός παθαίνει σοκ, καθώς οι σφραγίδες από σχεδόν όλες τις χώρες της ανατολής (Ιορδανία, Λίβανος, Σαουδική Αραβία, Κατάρ) και της Αφρικής (Αιθιοπία, Κένυα) υπάρχουν μέσα. Περάστε… αλλά πηγαίνετε και μια βόλτα στο απέναντι κτίριο. Περνάμε και σταματάμε στο κτίριο. Ο έλεγχος είχε αποφασίσει ότι η μηχανή του Γιώργου πρέπει να περάσει ακτίνες Χ!!!! Έχω λιώσει στο γέλιο και ο Γιώργος έχει ήδη αρχίσει τα καντήλια, καθώς πρέπει να ξεφορτώσει όλες τις βαλίτσες και να ανεβάσει την μηχανή σε μια ράμπα γίγαντας. Η διαδικασία τελειώνει συνοπτικά (καθώς ο Γιώργος δεν κουβαλούσε τίποτα εκρηκτικά) και το ταξίδι ουσιαστικά ξεκινά. Δρόμο για Κωνσταντινούπολη.
Η άφιξη στην Πόλη για κάποιον που την επισκέπτεται για πρώτη φορά προκαλεί δέος. Μόνο το νούμερο των κατοίκων (15 εκατομμύρια) σε σοκάρει αναλογιζόμενος τον πληθυσμό της Ελλάδας. Οι ρυθμοί ανάπτυξης και η βαρύτητα που έχει ρίξει η Τουρκία στην Πόλη είναι εμφανείς, καθώς ουρανοξύστες ανεγείρονται δεξιά αριστερά και μπροστά σου απλώνεται ένας λαβύρινθος οδικού δικτύου. Είναι εντυπωσιακό γιατί μέχρι εκείνη την στιγμή έχεις άλλη εικόνα στο μυαλό σου (φέρνοντας μπροστά σου ασπρόμαυρες φωτογραφίες της παλιάς πόλης).
Η χρήση GPS σωτήρια καθώς οι δρόμοι σου θυμίζουν μεγαλουπόλεις της Αμερικής (πληθυσμιακά στα ίδια μεγέθη). Όσο πλησιάζεις το ιστορικό κέντρο της, τόσο αλλάζει το σκηνικό. Οι τεράστιες πολυκατοικίες αντικαθιστώνται από ιστορικά κτίρια και σπίτια, οι λεωφόροι είναι κομψά στημένες με αρκετό πράσινο και δέντρα στα αριστερά και δεξιά και η ψυχική ηρεμία επέρχεται αρκετά γρήγορα. Σύντομα το ιστορικό άρωμα της πόλης γαργαλάει τα μάτια σου και ο εγκέφαλος προσπαθεί ήδη να κάνει ένα ταξίδι στον χρόνο και να γευτεί ατόφια την αρχιτεκτονική και τους ρυθμούς της Πόλης εκείνα τα χρόνια.
Το ξενοδοχείο είναι κοντά στην Αγία Σοφία, επιλογή λογική καθώς οι δύο μόνο μέρες δεν αφήνουν και πολλά περιθώρια. Σκοπός βέβαια δεν ήταν να δούμε μόνο το ιστορικό μνημείο αλλά να νιώσουμε λίγο και την αύρα της Πόλης, το παζάρι, τα σοκάκια, τα αρώματα από τα μπαχάρια.

Αφήνουμε τις μοτοσυκλέτες κάτω από το ξενοδοχείο, κάνουμε ένα γρήγορο ντους και ξαμολιόμαστε στην περιοχή. Οι δρόμοι είναι γεμάτοι κόσμο, όχι μόνο από ντόπιους, αλλά και από εγχώριους τουρίστες καθώς και από ξένους. Χρώματα, φώτα και τρελή καθαρότητα στους δρόμους, ούτε σκουπιδάκι κάτω.

Σκεπτικός αρκετά για το γεγονός, καθώς η θέαση κάδου απορριμμάτων είναι αρκετά σπάνια, σύντομα λύνεται η απορία μου. Συνεργεία ξαμολημένα στην Πόλη καθαρίζουν ασταμάτητα τους δρόμους, από σκουπιδάκια μέχρι και γόπες! Αποτέλεσμα οι δρόμοι να δείχνουν πιο Ευρωπαϊκοί και από γνωστούς Ευρωπαϊκούς!

Η Αγία Σοφία στέκει επιβλητικά, αντικριστά από το επίσης επιβλητικό μπλε τζαμί. Σαν να παλεύουν οι θρησκείες μεταξύ της για το πια θα επιβληθεί περισσότερο στα μάτια του τουρίστα. Οι φωνές και η κοσμοσυρροή επιβεβαιώνουν για άλλη μια φορά τον έντονο τουρισμό του μέρους.

Ανάμεσα στην Αγία Σοφία και το Μπλέ τζαμί πλήθος κόσμου έχει πάρει θέση στα πάρκα, έχει απλώσει τις κουβέρτες / σεντόνια του με τα φαγητά και περιμένει στωικά την δύση του ηλίου μαζί με την τελευταία προσευχή της ημέρας για να μπορέσει να ξεκινήσει το τσιμπούσι. Σύντομα συνειδητοποιούμε ότι σε λίγη ώρα δεν θα μπορούμε ούτε να κάτσουμε (σε μέρη που φυσικά δεν είναι τουριστικά) οπότε τραβάμε λίγες αναμνηστικές και βιαστικές φωτογραφίες για να κατηφορίσουμε τον δρόμο και να ικανοποιήσουμε τους ουρανίσκους μας. Μάταια όμως καθώς τα πρώτα τρία μαγαζιά που μας έχουν συστήσει είναι γεμάτα από Μουσουλμάνους που ετοιμάζονται για την βραδινή μάχη.
Καταλήγουμε τελικά σε τουριστικό εστιατόριο δυστυχώς (καθώς φάγαμε πόρτα στα 2 μαγαζιά, λόγο κόσμου) με καλό φαγητό μεν, ακριβές τιμές δε…

Η επιστροφή στο ξενοδοχείο μας βρίσκει με σύντομες στάσεις για μπυρίτσα έτσι ώστε να κλείσει όσο πιο χαλαρά γίνεται η βραδιά.

Ημέρα 3η, Κωνσταντινούπολη
Η επόμενη μέρα περιλαμβάνει επίσκεψη στην Αγία Σοφία και στο Topkapi. Γερό πρωινό για να έρθουμε στα ίσια μας και βουρ για εξόρμηση στους δρόμους.

Η θερμοκρασία σε πολύ καλά επίπεδα. Ηλιοφάνεια με δροσιά και όχι ήλιο που δαγκώνει, δημιουργούν ιδανικές συνθήκες για περπάτημα και “τουρισμό”. Φτάνουμε στην Αγία Σοφία, όπου για κακή μας τύχη, μαθαίνουμε ότι σήμερα (Δεύτερα) είναι ημέρα καθαρισμού!!!! (Ω ναι, καθαρίζουν και τα μνημεία) που σημαίνει ότι Αγία Σοφία άκυρη. Την Τρίτη είναι η ημέρα αναχώρησης και έχουμε να κάνουμε 680 χλμ! Κουμπωνόμαστε λίγο, αλλά αποφασίζουμε ότι η Αγία Σοφία αξίζει μιας επίσκεψης οπότε θα χαρίσουμε λίγη ώρα από το πρωινό μας να την δούμε και ας αργήσουμε λίγο να φτάσουμε στην Έφεσο.
Προχωράμε με βήμα γοργό και πραγματοποιούμε καταδρομική επίσκεψη στο υπόγειο υδραγωγείο της πόλης, χτισμένο κατά τους Ρωμαϊκούς χρόνους. Εκπληκτικό και μοναδικό θέαμα. Κάτω ακριβώς από την πόλη ένα υδραγωγείο, ούτε που θα το πίστευες ποτέ. Οι Τούρκοι έχουν φροντίσει να φωταγωγήσουν το μέρος με πολύ όμορφο τρόπο αναδεικνύοντας την ιδιαιτερότητα της τοποθεσίας καθώς και την επιβλητικότητα της κατασκευής βάσει της ηλικίας της!

Η συνέχεια της ημέρας μας βρίσκει να επισκεπτόμαστε το επιβλητικό Topkapi γεμάτο επιρροές από Περσία και Γαλλία. Πάντρεμα ρυθμών και κυριολεκτικά μίξη Ανατολής και δύσης!

Καθαρό, με αρκετές επιγραφές για να κατανοεί ο τουρίστας τι είναι αυτό που βλέπει μπροστά του, σύντομα σε ταξιδεύει μακριά σε άλλα χρόνια και σιγά σιγά ξετυλίγει το γαϊτανάκι της Οθωμανικής αυτοκρατορίας.

Πολλές αίθουσες για διαφορετικές χρήσεις με απίστευτες ανατολίτικες αλλά και Γαλλικά επηρεασμένες διακοσμήσεις, θέα προς τον Βόσπορο και πολύωρη πεζοπορία, συνθέτουν την επίσκεψη στο Topkapi.

Σίγουρα ένα μνημείο που αξίζει κάποιος να επισκεφθεί για να θαυμάσει αλλά και να κατανοήσει περισσότερο την ταυτότητα της Οθωμανικής αυτοκρατορίας.
Το τέλος της περιήγησης στο Topkapi μας βρίσκει βαθιά μεσημέρι. Επιλογές υπάρχουν, χρόνος δεν υπάρχει. Aποφασίζουμε να επισκεφθούμε το μεγάλο παζάρι όπου τόσα και τόσα έχουμε ακούσει για αυτό. Είναι ώρα να το ζήσουμε και από κοντά, η απόσταση από το Topkapi είναι μικρή οπότε με γοργό βήμα πλησιάζουμε την μια από τις εισόδους.

Μπαίνοντας στο παζάρι ξαφνικά βρίσκεσαι να ταξιδεύεις σε άλλα χρόνια, κλειστός χώρος κτισμένος αιώνες πριν, με άρωμα ιστορικό και πραγματικά δαιδαλώδεις διαδρόμους συνθέτουν την εικόνα που έχεις μπροστά σου. Kόσμος περπατά, άλλος αγοράζει, άλλος χαζεύει, άλλος χαμένος σε σκέψεις ή σκοτούρες καθημερινότητας, (άλλοι κρατάνε ψώνια,) ένα πάντρεμα λαών και κουλτούρας. Είναι μεν έντονο το τουριστικό στοιχείο αλλά η “διακόσμηση” κρατά από παραδοσιακό άρωμα που σε συγκινεί και σου επιτρέπει λίγο να κοιτάξεις από την κλειδαρότρυπα του χρόνου.

Περιπλανηθήκαμε για κάμποση ώρα μέσα στο αλισβερίσι του παζαριού, και στην συνέχεια κινήσαμε για το παζάρι των μπαχαρικών, οι μυρωδιές εύκολα μας προσανατόλισαν στην σωστή κατεύθυνση και σειρά πήρε το δούναι και λαβείν των μπαχαριών. Κάθε λογής χρώματα και γαργαλιστικές μυρωδιές βρίσκει κανείς εκεί μέσα, τόσο πολύ που βαρέθηκα να γεμίζω σακούλες για την επιστροφή.

Επαγγελματίες για άλλη μια φορά οι Τούρκοι, μας κατάλαβαν και τοποθετούσαν τα μπαχάρια σε σακούλες που σε μηχάνημα άδειαζαν από αέρα και γινότανε θερμοκόλληση. Διαδικασία που επέτρεψε σε χρόνο dt να γεμίσουμε από οτιδήποτε μπορεί να χωρέσει ο νους.

Μετά από μια μέρα γεμάτη χρώματα και μυρωδιές, ταξίδια στον χρόνο και εξερεύνηση της ιστορίας μιας αμφιλεγόμενης (για τους Έλληνες) αυτοκρατορίας, σειρά είχε μια επίσκεψη για την αυτοκρατορία των αισθήσεων, του ουρανίσκου βεβαίως.

Ημέρα 4η, Κωνσταντινούπολη – Selcuk
Η μέρα ξημέρωσε γλυκά. Υπήρχε η ανυπομονησία να αρχίσουμε να “τσουλάμε” καθώς τα 680χλμ φάνταζαν κουραστικά, αλλά γέμιζαν και τα εγκεφαλικά κύτταρα από αδρεναλίνη και εγρήγορση για το τι καινούργιο θα συναντούσαμε. Πρώτα όμως είχαμε την επίσκεψη στην Αγία Σοφία. Έμεινε τελευταία, αλλά ίσως έδωσε και ένα όμορφο χρώμα για την συνέχεια της ημέρας.

Επιβλητική και ακόμα πιο μεγαλοπρεπείς όταν την δεις από κοντά. Περνάς την είσοδο και νιώθεις ένα δέος, παρόλο την όχι τόσο θετική μου άποψη για την Βυζαντινή αυτοκρατορία (θεωρώ ότι αρκετά έκανε ώστε να μειώσει τον αρχαίο πολιτισμό και να προβάλει την δική της αυτοκρατορία… αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία και μια άλλη συζήτηση). Κανείς δεν μπορεί να κοιτάξει από κοντά την Αγία Σοφία και να μην νιώσει ανατριχίλα για την αρχιτεκτονική και το μέγεθος της κατασκευής.

Παρόλο που οι περισσότεροι Σουλτάνοι φρόντισαν για την διάσωση της (καθώς η Οθωμανική αυτοκρατορία προωθούσε το μοντέλο της Περσικής αυτοκρατορίας, όπου στις κατακτημένες χώρες επέτρεπαν να συνεχίσουν τα θρησκευτικά πιστεύω τους), υπήρξαν και εξαιρέσεις με αποκορύφωμα την καταστροφή μέρους των ψηφιδωτών που διακοσμούν τους τοίχους και τους τρούλους της. Ο Κεμάλ στην προσπάθεια του απαγκίστρωσης της Τουρκίας απο τον ισλαμισμό μετέτρεψε την Αγία Σοφία απο χώρο θρησκευτικής κατάνυξης σε μουσείο.

Μετά την επίσκεψη στην Αγία Σοφία το πρόγραμμα περιελάμβανε την αναχώρηση με προορισμό το Selcuk, χωριό δίπλα στην ιστορική Έφεσο. Δυστυχώς δεν είχαμε τον χρόνο να ανακαλύψουμε περισσότερο την πόλη, αλλά έμεινε μια γλυκιά ανάμνηση καθώς και μια ανοιχτή εκκρεμότητα για μελλοντική επίσκεψη.

Περνώντας την επιβλητική γέφυρα του Βοσπόρου μια τελευταία ματιά στα αριστερά γεμίζει σκέψεις και ευχάριστες μνήμες. Σίγουρα η πόλη είναι μαγική, όσο μαγική την περιγράφουν όσοι την έζησαν.
Η συνέχεια μας βρίσκει στην πορεία για Έφεσο. Καινούργιοι δρόμοι στρώνονται παντού. Οι Τούρκοι δουλεύουν πυρετωδώς για να φέρουν την χώρα όσο περισσότερο μπορούν σε Ευρωπαϊκά πρότυπα. Καλό για κάποιους, κακό για κάποιους άλλους. Δεν μπορώ να αποφασίσω αν θα ήθελα άλλη μια ανατολική χώρα με δυτική ανάπτυξη. Ότι έχω δει μέχρι στιγμής με ανατολίτικη χροιά με έχει γεμίσει εικόνες. Το δυτικό μοντέλο το ζούμε, βλέπουμε και βιώνουμε καθημερινά, δεν σου προκαλεί τόση αίσθηση.
Ο δρόμος είναι πολύ καλός. Οι Τούρκοι οδηγοί συνετοί, δεν νιώθω ότι κινδυνεύω πουθενά. Κρατάνε αποστάσεις, οδηγούν δεξιά και περνάνε αριστερά με φλας και μόνο για προσπέραση. Ακούγεται πιο Ευρωπαϊκό αλλά συνάμα αληθινό. Άλλος ένας μύθος για την Τουρκία καταρρίπτεται.

Ακολουθώντας τις οδηγίες του GPS φτάνουμε στην Bursa, όπου ο δρόμος σε ένα σημείο του είναι υπο κατασκευή. Οι πινακίδες και το GPS (ενημερωμένος χάρτης, Garmin 2012.20) με ενημερώνουν για την πορεία που πρέπει να ακολουθήσω, αλλά σε ένα σημείο ο δρόμος έχει σκέτη πίσσα στρωμένη, πράγμα που με επαναφέρει από το χαλάρωμα της μέχρι τότε διαδρομής. Προσπαθώντας να διακρίνω τι βρίσκεται μπροστά μου, στην πορεία που έχω πάρει, χάνω την παράκαμψη για Selcuk. Κοιτάω στο GPS που μου ζητά να κάνω αναστροφή, πράγμα όμως δύσκολο σε δρόμο με 2 λωρίδες ανά κατεύθυνση διαχωριστικό και με κίνηση εκείνη την στιγμή. Λίγα μέτρα παρακάτω το GPS επαναυπολογίζει και μου χαράζει καινούργια διαδρομή. Θεωρώ ότι απλά προσπαθεί να με βγάλει στην παράκαμψη ξανά. Ακολουθώ την νέα πορεία και ξεκινά ένας δρόμος επαρχιακός αντίστοιχος με δικό μας (με καλή πρόσφυση όμως). Λίγη ώρα μετά και κάμποσα χλμ αντιλαμβάνομαι ότι κάτι δεν πάει καλά, καθώς έχω αρχίσει και ανεβαίνω ορεινούς φιδίσιους δρόμους. Ο Γιώργος με ακολουθεί… Φτάνουμε σε ένα σχετικό υψόμετρο, κοιτάμε δεξιά μας και βλέπουμε την λίμνη. Η λίμνη έπρεπε να είναι αριστερά μας! Και ο δρόμος συνεχίζει να είναι επαρχιακός και στριφτερός! Συνεχίσουμε έτσι για τα επόμενα 40 με 50 χλμ. Μικρό το κακό (με ανακούφιση) καθώς μας ξαναβγάζει στον αυτοκινητόδρομο αλλά υπάρχει ένα σχετικό άγχος καθώς έχουμε ακόμα μπροστά μας αρκετά άγνωστα χλμ.

Η διαδρομή είναι όμορφη, πνιγμένη στο πράσινο και θυμίζει διαδρομές της Ηπείρου. Εντύπωση για άλλη μια φορά μου προκαλεί το γεγονός ότι σκουπίδια δεν υπάρχουν πουθενά. Η κίνηση είναι ελάχιστη, αλλά θέλει λίγο προσοχή καθώς δύο φορές φορτηγά ακουμπούσαν στην δική μας λωρίδα (καθώς ο δρόμος ήταν αρκετά στενός). Κάμποση ώρα μετά και αφού διασχίσαμε αρκετά χωριά (με άρωμα δικών μας ακριτικών χωριών) φτάσαμε ξανά στον κεντρικό οδικό δίκτυο στο ύψος του Balikesir. Ο δρόμος άνοιγε ξανά μπροστά μας, επιτρέποντας μας να κινηθούμε γρηγορότερα.
Όλα κυλούσαν ομαλά μέχρι την είσοδο στην Σμύρνη. Μετά απο μια αφηνιασμένη κατάβαση στα φιδίσια στροφιλίκια του δρόμου που ενώνει την Manisa με την Σμύρνη σκέφτηκα ότι καλό θα ήταν να κάνουμε μια μικρή στάση για τσιγάρο και λίγο νερό, καθώς οδηγούσαμε ήδη αρκετές ώρες και με τον ήλιο να λάμπει πάνω από τα κεφάλια μας.
Στάση για τσιγάρο και νερό λοιπόν και λίγα λεπτά μετά καβάλα στις μηχανές για την συνέχεια του ταξιδιού. Μέχρι που… το κόκκινο φανάρι έγινε πράσινο, βάζω πρώτη, κάνω μισό μέτρο και αισθάνομαι τον πίσω τροχό να προσπαθεί να βρει ερωτικά τον μπροστινό. Ξαφνιάζομαι και προσπαθώ να καταλάβω τι γίνεται. Μάταια όμως καθώς η μηχανή έχει αποκτήσει κλίση και το βάρος της μαζί με τα μπαγάζια υπακούουν στον νόμο της βαρύτητας. Σε κλάσματα δευτερολέπτου βρίσκομαι στο οδόστρωμα με κίνηση που θα ζήλευε και ο καλύτερος χορευτής. Ο πίσω τροχός συνεχίζει για λίγο την ελλειπτική τροχιά του και σύντομα η μηχανή σωριάζεται και αυτή με το μούτρο της να με κοιτά με απορία. Προσπαθώ ακόμα να καταλάβω τι έχει γίνει… Πεσμένος όπως είμαι κοιτάω πίσω μου αλλά δεν βλέπω κάτι, τι έγινε;
“Κώστα… είσαι καλά;” ακούω τον Γιώργο να φωνάζει από πίσω. Χωρίς να καταλαβαίνω ακόμα, 6 Τούρκοι έχουν πεταχτεί από τα γύρω μαγαζιά για να δουν τι έγινε αλλά και να βοηθήσουν. Σηκώνουμε την μοτοσυκλέτα, την αφήνω στο πεζοδρόμιο για έλεγχο καθώς εκτός από τον πληγωμένο μου εγωισμό περιμένω στωικά το GS να μου αποδείξει για άλλη μια φορά ότι είναι το κατάλληλο μηχανάκι για να βρεθείς στο έδαφος. Και είναι αλήθεια… Λίγο χρώμα στο κάγκελο (που έφυγε με το δάχτυλο) και μια βαλίτσα που τράβηξε λίγο παραπάνω ζόρι .Το χαμόγελο επανέρχεται στο πρόσωπο… Παίρνω αγκαλιά το GS ενώ ένας Τούρκος αναβάτης χαμογελάει και αυτός με ανακούφιση. Μόλις οι ερωτικές μας στιγμές τελειώνουν και ακόμα με την απορία ζωγραφισμένη στο πρόσωπο, αποφασίζω να δω τι ακριβώς έγινε. Ξέρω ότι κάτι πάτησα, αλλά δεν βλέπω κάτι στον δρόμο. Το φανάρι είναι κόκκινο, κατεβαίνω και το πόδι γλιστρά. Κοιτάω ξανά στον δρόμο μα πάλι δεν μπορώ να δω τίποτα. Προχωράω λίγα μέτρα παραπέρα και τότε με την βοήθεια του ήλιου και από το φως που έπεφτε στον δρόμο αντιλαμβάνομαι ότι η λωρίδα που βρισκόμουν έχει μια τεράστια κηλίδα από πετρέλαιο που έχει απλωθεί αρκετά μέτρα λόγω των διερχόμενων αυτοκίνητων. Σοκάρομαι και μόνο στην ιδέα του τι θα είχε συμβεί αν δεν είχα σταματήσει για τσιγάρο και νερό, καθώς ο δρόμος είχε δύο λωρίδες και οι ταχύτητες παίζανε άνω τον 50.
Μάταια προσπαθώ να δώσω στους αστυνομικούς να καταλάβουν ότι ο δρόμος έχει πετρέλαιο και υπάρχει κίνδυνος σοβαρού ατυχήματος. “Petrol”, “oil”, ότι και να πω οι Τούρκοι αστυνομικοί μου δείχνουν την κατεύθυνση για το βενζινάδικο. Λίγο ακόμα και θα μοιάζαμε με video clip του Michael Jackson. Οι ένστολοι την κάνουν, εγώ κατεβάζω κάτι Ελληνο-γαλλικά και την κάνω για την μηχανή.
Μετά από 70 χλμ και με πεσμένο λίγο το ηθικό λόγο της πτώσης, φτάνουμε στο Selcuk. Ο ήλιος δύει στο βάθος ενώ το τοπίο σιγά σιγά αλλάζει. Νιώθεις την ύπαρξη της θάλασσας κοντά σου, ενώ οι τελευταίες αχτίδες του ήλιου, λούζουν το τοπίο γύρω δημιουργώντας μια πανδαισία κόκκινου χρώματος.

Η άφιξη στο Selcuk με τον ήλιο να ζωγραφίζει το τοπίο έχει αφήσει θετικές εντυπώσεις, ο κεντρικός δρόμος που διασχίζει την πόλη είναι στολισμένος με φοίνικες δεξιά και αριστερά και σου θυμίζει πιο εξωτικές περιοχές.
Το ξενοδοχείο κλείστηκε μετά από πρόταση Τούρκου αναβάτη, αλλά η συνεννόηση (με τους υπεύθυνους) αποδείχθηκε λίγο πατάτα. Είχαμε δει στο site ότι υπήρχαν ευρύχωρα δωμάτια σε ένα ανακαινισμένο αρχοντικό με πολύ καλές τιμές, καθώς η περιοχή δεν έχει πολλά ξενοδοχεία (τουλάχιστον διαθέσιμα μέσω του booking). Οπότε τα καλά με καλές τιμές (αρκετά καλύτερη από άλλα τριγύρω) ήταν μετρημένα στα δάχτυλα.
Η άφιξη το βράδυ μας βρίσκει σχετικά κουρασμένους, το πόδι με πονάει λίγο από την πτώση της Σμύρνης και οι υψηλές θερμοκρασίες της ημέρας να με έχουν αναγκάσει να παρακαλάω γονατιστός για ένα δροσερό ντουζάκι. Φτάνουμε στο ξενοδοχείο, και η υπεύθυνη (για καλή μας τύχη, Τουρκάλα γεννημένη στην Ελβετία, που σημαίνει ότι μπορούσαμε να συνεννοηθούμε κομματάκι) μας οδηγεί στα δωμάτια μας. Τρώμε ένα μικρό σοκ, καθώς στα δωμάτια χωράνε ίσα ίσα οι βαλίτσες μας. Για να περάσεις στο κρεβάτι πρέπει να έχεις τελειώσει 3 σχολεία καταδρομών και το κερασάκι στην τούρτα (για γλυκό ύπνο) είναι ότι έχω κουβέρτες του Disney! Παιδικό απωθημένο…
Βγαίνω και πάω στην reception. Πρώτη μου ερώτηση, που ακριβώς είναι τα δωμάτια που βλέπαμε στο site; Στην απέναντι μεριά από το σοκάκι έρχεται η απάντηση. Μα εμείς εκεί θέλαμε να μείνουμε. Η κοπέλα παγώνει λίγο, αλλά είναι πρόθυμη να μας εξυπηρετήσει ενημερώνοντας μας ότι θα έχει αύριο δυο δωμάτια στο δίπλα. Τις απαντάω να μας τα κρατήσει, αλλά τα πλάνα μας έχουν ήδη αλλάξει. Από τις τρεις νύχτες στο Selcuk που θα μέναμε, η ταρίφα άλλαξε και έπεσε στις δύο καθώς τα δωμάτια θα ήταν διαθέσιμα για μία μόνο διανυκτέρευση.

Ημέρα 5η, Selcuk & Έφεσος
Το επόμενο πρωινό και αφού σαπίσαμε για τα καλά (στην μάσα και στον ύπνο) μας βρίσκει ετοιμοπόλεμους για επίσκεψη στην Έφεσο. Μιλάμε λίγο με τον ιδιοκτήτη του ξενοδοχείου, και μας ενημερώνει ότι ο χώρος είναι ανοιχτός μέχρι τις έξι το απόγευμα. Ο ήλιος κοπανάει άγρια και το χωριό ζει την πρωινή / μεσημεριανή σιέστα του. Λέμε να κάνουμε καμία βόλτα στην πόλη αλλά ο ιδιοκτήτης -πάντα πρόθυμος να βοηθήσει- μας προτείνει να αλλάξουμε τα σχέδια μας. Τέτοια ώρα είναι όλα κλειστά. Ραμαζάνι, ζέστη δεν είναι καλός συνδυασμός… Πηγαίνετε απόγευμα μας συμβουλεύει. Πρώτα Έφεσο και μετά στην πόλη.
Η πρόταση δεν έκατσε και άσχημα. Από την Πίνδο δεν έχω ακουμπήσει καθόλου νεράκι για να πλατσουρίσω οπότε η πισίνα και λίγες Efes μπύρες δίπλα της φαντάζουν σαν μια εναλλακτική χαλαρή πρόταση.
Η ώρα περνάει, τραβάμε και μια σιέστα παράλληλα να τιμήσουμε και εμείς τους ανθρώπους που υποφέρουν στην περιοχή, ώστε φρέσκοι φρέσκοι να κατηφορίσουμε στην Έφεσο. Η άφιξη είναι σύντομη καθώς το Selcuk είναι ακριβώς δίπλα. Το θερμόμετρο χορεύει καρσιλαμά και ο συνδυασμός θερμοκρασίας και φοίνικα στέλνουν την σκέψη σε πιο νοτιοανατολικές περιοχές (δηλαδή στην Ιορδανία θα βαράγαμε ενέσεις τέτοια εποχή).
Έξω από τα αρχαία έχουν αράξει άλλα δύο GS και ένα K με Ιταλικές πινακίδες, φορτωμένα. Internation meeting σε εξέλιξη… Προχωράμε κόβουμε τα εισιτήρια μας (ότι πάρεις στην Τουρκία 20 Τούρκικες λίρες) και ξαμολιόμαστε εντός του αρχαιολογικού χώρου.

Πινακίδες παντού σε ενημερώνουν λεπτομερέστατα για την ιστορία της περιοχής και του χώρου, αν και καλύτερα να κουβαλάς κάνα οδηγό γιατί μετά τις πρώτες δύο παραγράφους χάνεις την μπάλα. Οι Έλληνες που έγιναν Ρωμαίοι… στην πορεία Βυζάντιο και μετά ξανά μανά κάτι άλλο… και εν τέλει έχεις γίνει σαν την Διώρυγα του Σουέζ… σε έχει περάσει ο μισός πλανήτης παρτούζα και δεν μπορείς να καταλάβεις πιο μνημείο είναι ποιού…

Η βόλτα στην Έφεσο είναι πολύ όμορφη, σε συνεπαίρνει και σε ταξιδεύει αλλά σίγουρα σου σπάει τα νεύρα η ανηφόρα με το λιοπύρι πάνω από το κεφάλι σου. Φωτογραφίες αναμνηστικές, χάζεμα, χαβαλές και δέος όταν βλέπεις τον ήλιο να παιχνιδίζει με τις πύλες και λοιπά μνημεία. Η ώρα περνά αρκετά γρήγορα… Μιάμιση ώρα έχει περάσει σαν να ήταν 5 λεπτά…
Αναχώρηση και επιστροφή στο ξενοδοχείο, καθώς έχουν αρχίσει να εμφανίζονται σημάδια βαρβατίλας στα μπλουζάκια και στο σώμα μας και καθώς δεν θέλουμε να δημιουργήσουμε προβλήματα στις κορασίδες με τις μαντίλες του χωριού (να σεβαστούμε και το Ραμαζάνι).
Στάση για μπυράκι (αυτό είναι ντεφάκτο) επιστροφή στο ξενοδοχείο, ντουζάκι λίγο ριλάξ να περιμένουμε να δύσει ο ήλιος (είπαμε Ραμαζάνι) και να ξαμοληθούμε…
Η προηγούμενη μέρα μας βρήκε να τρώμε σε ένα καφενείο. Δεν γουστάρω Τουριστικές μακακίες και άλλωστε το ταξιδιωτικό θα έπρεπε να το ονομάσω the quest for the holy kebab, μια προσπάθεια που έσπασε τα μούτρα της στο παραδοσιακό καφενείο που δοκιμάσαμε. Φάγαμε ότι κονσέρβα υπήρχε στην πόλη σερβιρισμένη σε πιάτο… Άντε να δοκιμάσω το κεμπάπ το οποίο τελικά ήταν κατεψυγμένο και τηγανισμένο. Λαχτάρα για Κεμπάπ – Παραδοσιακό καφενείο σημειώσατε Χ, έτσι έπεσε και στο μαγαζί το Χ.
Αποφασίζω να κάνω μια έρευνα στο tripadvisor, του πούστη τα περισσότερα εκεί μέσα έχουν βγει καλά. Mehmet and Ali Baba kebab house. Τραβάω δύο συρτάκια, νούμερο ένα στην λίστα, φθηνό και kebab στην λεζάντα. Κράνος, εξάρτηση όπλο και βουρ…
Το μαγαζί οπτικά είναι αυτό που περιμένω, πως είναι τα τουριστικά της Πλάκας; ή της επαρχίας; Ε καμία σχέση… Παραδοσιακό μαγαζάκι με αέρα άλλης δεκαετίας, γιαγιά με μαντίλα μέσα να ετοιμάζει πίτες και φαγιά, ξύλινοι πάγκοι στην άκρη του δρόμου, στρωμένες μαξιλάρες στο πεζοδρόμιο και ένας ιδιοκτήτης με το πιο ζεστό χαμόγελο που έχω δει.
Παίζουμε μπάλα εδώ. Το τόπι είναι στο κέντρο, ο κατάλογος μπροστά και με συνοπτικές διαδικασίες πέφτει παραγγελία για Τούρκικη σαλάτα (σαν την χωριάτικη απλά κομμένη σε μικρά μικρά κομματάκια), ντολμάδες, και φυσικά Adana Kebab (με υποσημείωση παραδοσιακή -hot to the bones- ή Τουριστική εκδοχή… Η επιλογή είναι φυσικά μονόδρομος, σαφώς παραδοσιακή).
Το φαγητό εξαίρετο, οι τιμές… δεν θα τις αναφέρω γιατί θα κοκκινίσουν από ντροπή τα αρπαχτικά της εγχώριας αγοράς.
Η συνέχεια μας βρίσκει με βολτούλα, και στάση για μπυράκι, βεβαίως βεβαίως… που στην συνέχεια μεταμορφώθηκε σε βότκα, βεβαίως βεβαίως… έτσι για να χαλαρώσουμε λίγο ακόμα… Το κλείσιμο της ημέρας μας βρίσκει με βόλτα στα σοκάκια της περιοχής και μπύρα (σαν το ζεστό γάλα ένα πράγμα) στην αυλή του ξενοδοχείου (τις τσιμπήσαμε μόνοι μας καθώς τα παιδιά του ξενοδοχείου πρέπει να έβλεπαν το 3ο ή 4ο όνειρο τους).

Ημέρα 6η, Selcuk – Bodrum
Ξυπνάς, είσαι χαλαρός, έχεις κάνει καμία 2000χλμ πάνω στην μοτοσυκλέτα σου, περνάς τα χέρια σου πίσω από το κεφάλι και σκέφτεσαι που ξεκίνησες που είσαι τώρα. Όλα είναι ονειρικά παρέα, χαβαλές, αξιοθέατα, η ανατολή σε τραβάει σε ρουφάει, και ας είσαι στην δυτική επαρχία της και ας μην έχεις δει ούτε το 10% από ότι μπορεί να δεις. Οι σκέψεις συνεχίζονται και το επόμενο ταξιδιωτικό ήδη παίρνει σάρκα και οστά. Άλλωστε για τα καλά ταξιδιωτικά θέλεις οργάνωση και χρόνο.
Η μέρα περιλαμβάνει αρκετά, έχουμε ακόμα να επισκεφτούμε τον ναό του Άγιου Ιωάννη που σύμφωνα με τα λεγόμενα, μετά την γραφή της αποκάλυψης και σε ηλικία (εδώ θέλει λίγο ψάξιμο) αρκετά προχωρημένη, βρέθηκε στο Selcuk της Τουρκίας όπου και έγραψε τις τελευταίες του επιστολές και απεβίωσε. Πάντως αν όντος πέρασε τις τελευταίες μέρες της ζωής του εκεί, θεωρώ ότι δεν τον χάλασε ιδιαίτερα… Λόφος με θέα…
Ο χώρος βρίσκεται κοντά στο ξενοδοχείο, η θερμοκρασία για άλλη μια μέρα τρίβεται τρυφερά στους 35 φεύγα βαθμούς και η μέρα περιλαμβάνει περίπου 600 χλμ διαδρομή μαζί με μια στάση στο Pamukkale.

Φοράμε ελαφρά ρούχα και ανηφορίζουμε πίσω από το ξενοδοχείο για τον χώρο του ναού / κάστρου (σε είπα…πάρε βιβλίο μαζί). H είσοδος αυτή την φορά δεν είναι 20 λίρες (ότι πάρεις) αλλά 5. Ο ναός / εκκλησία / ερείπια (η παρτούζα που λέγαμε;) βρίσκεται σε λόφο με θέα.

Τριγυρνάς λίγο δεξιά αριστερά αφουγκράζεσαι την ιστορία και την εναλλαγή πολιτισμών, αλλά περισσότερο μένεις να χαζεύεις τα περίχωρα της πόλης. Πράσινο, πολύ πράσινο και ας είναι καλοκαίρι. Και μετά αναλογίζεσαι ότι πριν μία εβδομάδα ήμουνα στην Ήπειρο και κλείνεις με ένα χαμόγελο ευτυχίας. Ταξιδεύεις οδικώς βλέπεις και ζεις διαφορετικά πράγματα. Πιο αεροπλάνο και μακακίες μου λες μετά.
Πρέπει να αποχωρήσουμε για το ξενοδοχείο, καθώς έχουμε να μαζέψουμε να φορτώσουμε και να την κάνουμε. Να προλάβουμε να δούμε την Ιεράπολις στο Pamukkale και έχουμε κάνα 2,5ώρο δρόμο (συν άλλο τόσο για Μπόντρουμ).
Η διαδρομή μας βρίσκει σε πιο ανατολίτικες οδούς, παρόλα αυτά ο δρόμος παραμένει σε πολύ καλά επίπεδα. Καλό οδόστρωμα και συνετούς οδηγούς που δεν μας προβληματίζουν. Στην διαδρομή συναντάμε ένα γκρουπ με μηχανές Ελληνικές, τους είχαμε πετύχει και στα σύνορα του Έβρου. Μικρός τελικά ο κόσμος… Παίζουν τα κορναρίσματα χαιρετισμού και συνεχίζουμε την πορεία μας.
Στάση για ανεφοδιασμό με τις κλασικές ευγένειες των Τούρκων (τσάι, χαλάρωμα στην σκιά και άλλα τέτοια όμορφα) και βουρ για την συνέχεια. Κοντά στο Pamukkale ο δρόμος αλλάζει κομματάκι καθώς είναι στρωμένος με χοντρό χαρμάνι αλλά στις άκρες δεν είναι κολλημένο! Παρατήρησα ότι στους παλιούς δρόμους ρίχνουν λίγη πίσσα και από πάνω περνάνε το χαρμάνι, με αποτέλεσμα να μην κολλάει όλο το υλικό. Η αίσθηση περίεργη, χωρίς όμως να προβληματίζει, μέχρι που ένα φορτηγό περνάει με κάμποσα από το απέναντι ρεύμα και εκσφενδονίζει ένα χαλικάκι με φυσικά στόχο (ά ρε φούστη Μέρφυ) το μάτι μου που έτυχε εκείνη την στιγμή να είναι εκτεθειμένο καθώς είχα ανοίξει την ζελατίνα να πάρω λίγο αέρα.
Τραβάω πεντοζάλη πάνω στο GS, τραγουδάω 4 φορές το don’t cry for me Argentina, φέρνω στο μυαλό μου ότι άσχημες στιγμές είχα στην ζωή μου (να έχω έναν λόγο βρε αδερφέ να δακρύζω) αλλά προσπαθώ να συνεχίσω καθώς έχει ζέστη και πλησιάζουμε.
Η άφιξη στο Pamukkale / Ιεράπολη μας βρίσκει να ψηνόμαστε. Ίσως η πιο ζεστή μέρα που έχουμε συναντήσει, και φυσικά ο Μέρφυ (φούστη) έχει φροντίσει να την κάνει την ημέρα που ταξιδεύουμε αλλά και που θα δούμε τα αξιοθέατα με παντελόνι μηχανής και μπότα…
Φυσικά ο Μέρφυς (φούστη) δεν σταματάει στα δύο, αλλά συνεχίζει. Οπότε μετά την ζέστη και το ακατάλληλο της αμφίεσης (για επίσκεψη σε αρχαιολογικό χώρο), παίρνουμε χαμπάρι ότι έχουμε να περπατήσουμε και κάνα 3άρι χλμ πάενε και κανά 3άρι έλα. Δεν μαμιέται, και οι 2 θέλουμε να δούμε πολύ το μέρος οπότε ξεκινάμε.
Η αρχή μας βρίσκει σε ανηφορικό δρόμο (τα είπαμε για τον Μέρφυ…δεν τα πάμε?) τίγκα στην σαρκοφάγο δεξιά αριστερά. Η λεγόμενη Νεκρόπολη, πρόκειται για τα καλύτερα διατηρημένα νεκροταφεία με πάνω από 1000 τάφους, τύμβους και σαρκοφάγους, πραγματικά επιβλητικό και ανατριχιαστικό θέαμα! Τα σημάδια του σεισμού το 1354 είναι εμφανή καθώς φαίνεται οτι η περιοχή κουνήθηκε για τα καλά!

Προχωρώντας στην λεωφόρο των νεκρών λίγη ώρα, μετά βρίσκεσαι στην Ιεράπολη, έχοντας τα αρχαία μνημεία στα αριστερά σου και στα δεξιά σου τα απίστευτα γλυπτά της φύσης. Τα μνημεία μπλέκουν τους πολιτισμούς, Φρυγία, Ίωνες, Ρωμαίοι, Βυζαντινοί (είπαμε “παρτούζα” κατάσταση στην περιοχή). Το παντελόνι και η μπότα έχουν δώσει ρεσιτάλ και οι τουρίστες με τα μαγιό φροντίζουν να μας κοιτάνε σαν εξωγήινους (που πα ρε καραμήτρο) και εμείς με την σειρά μας, με φθόνο. Η ζέστη είναι αφόρητη και σε συνδυασμό με το περπάτημα το σύστημα έχει χτυπήσει κόκκινα, προσπαθούμε να τα δούμε στα γρήγορα χτυπώντας στάσεις σε σκιές (δύο μακάκες προσπαθούν να καλυφθούν πίσω από κολόνες, τοίχους και ότι άλλο κάνει λίγο σκιά). Κόβουμε δεξιά την διαδρομή για να δούμε τα υπέροχα γλυπτά της φύσης.

Οι Τούρκοι έχουν προσέξει πολύ το μέρος και ιδιαίτερα το κομμάτι των ιαματικών πηγών και των ασβεστολιθικών οροπεδίων. Κόσμος πολύς πηγαινοέρχεται καθώς πλησιάζουμε στο σημείο όπου οι φυσικές “πισίνες” είναι γεμάτες από νερό αλλά και από ανθρώπους.

Πραγματικά γίνεται πανικός. Πως βλέπεις εκείνες τις φωτογραφίες της περιοχής με τον ήλιο να γλύφει όμορφα τα νερά και τις λευκές πλαγιές… Ε καμία σχέση (όχι για την ομορφιά αλλά για την ηρεμία).

Τραβάμε λίγες αναμνηστικές και παίρνουμε τον δρόμο για την επιστροφή (με συχνές στάσεις για νερό καθώς πλέον νιώθουμε λες και διασχίζουμε έρημο). Στο τέλος της πεζοπορίας ο Μέρφυς (μέγιστος και τιτανοτεράστιος) ξαναχτυπά… Ο Γιώργος μένει χωρίς σόλα στην δεξιά μπότα. Ζέστη vs πεζοπορία – ταξιδεμένη μπότα σημειώσατε 1 τελικό…

Έχουμε ένα μικρό θεματάκι (αφού έχουμε λιώσει στο γέλιο) καθώς τώρα το πόδι γλιστρά υπερβολικά και ελλοχεύει ο κίνδυνος σε στάση ο Γιώργος να τραβήξει και αυτός συρτάκι. Η αλλαγή σε καθημερινό μποτάκι αποκλείεται με συνοπτικές διαδικασίες καθώς έχουμε να διανύσουμε καμία 300άρα χλμ και ορεινό στροφιλίκι.
Ο δρόμος προς Μπόντρουμ μας βρίσκει σε ανάμικτο οδικό δίκτυο, μια καλό, μια υπό κατασκευή. Λίγα χλμ παρακάτω ξεκινά ένα καλό ορεινό ανοιχτό στροφιλίκι. Ανοίγω για να το διασκεδάσω… Δεξιά, αριστερά μικρή ευθεία ξανά μανά στροφές με θετικές κλήσεις… η χαρά του παιδιού. Περνάω βενζινάδικο όπου αντιλαμβάνομαι μπροστά του λευκό όχημα χωρίς διακριτικά. Είμαι σε έξοδο από στροφή και έχω επιταχύνει οπότε δεν δίνω σημασία.
Λίγα χλμ παρακάτω βλέπω κορύνες που μας ενημερώνουν ότι πρέπει να περάσουμε στην 2η λωρίδα του αντίθετου ρεύματος λόγο έργων στην δική μας λωρίδα. Νο πρόμπλεμ, κόβω και τσουπ μπροστά μου φωσφοριζέ γιλεκάκι γνωστό παγκοσμίως σαν κοπ φάσιον μπαι Χαρμάνι… Μου κάνει νόημα να σταματήσω στα δεξιά, “Έλεγχος χαρτιών” σκέφτομαι… Ο Γιώργος είναι πιο πίσω από εμένα, κόβω και σταματάω δεξιά…
Αστυνομικός ετών κάπου στα 50 με ψαρωτικό Ray-Ban γυαλί με πλησιάζει. Δεν λαλάει απλά με κοιτάει μέσα από το γυαλί καθρέφτης. Πα πα ρε φούστη σαν να βλέπω δικά μας στελέχη είναι…
Πάω να βγάλω τα χαρτιά απο το τσαντάκι…
- Γιου χαβ πρόμπλεμ
Παγώνω, φέρνω στο μυαλό μου σκηνές από το εξπρές του μεσονυκτίου, δικαστήρια που δεν παίρνεις χαμπάρι, τοπικά αστυνομικά τμήματα μέσα στην μπίχλα…
- What do you mean, “I have problem”
Απαντάω ξεροκαταπίνοντας…
Ο Κάλαχαν γυρνάει τον ασύρματο του, φέρει χαρτάκι μικρό περασμένο με λαστιχάκι, μιλάμε για πολύ μπροστά. Μιλάει κάτι στα Τούρκικα στον ασύρματο (εδώ ξαναπαίζει σκηνή Εξπρες του Μεσονυκτίου) και μια φωνή του απαντάει…
Σημειώνει στο χαρτάκι με ήρεμες κινήσεις (δηλαδή τον τύπο έπρεπε στάνταρ κάποιος να τον αναγνωρίσει και να του προσφέρει μια θέση στο hollywood) και πολύ αργά… 1…3…6….
- You… (με δείχνει), radar… 136km
Σκάει ένα σαρδόνιο χαμόγελο .και εκεί πλέον είμαι πεπεισμένος οτι θα επιστρέψω Ελλάδα χωρίς μηχανή και χωρίς χαρτιά…
Σημειώνει ξανά στο χαρτάκι, με την ίδια χαρακτηριστική άνεση, …7….έλα…δώστου 7….
- Limit here… 77 km… You! big problem…
Εδώ το χαμόγελο του μένει για λίγη ώρα καθώς ο σκηνοθέτης κάνει κοντινό στο πρόσωπο του (θυμίζει Al Pacino στον Δικηγόρο του Διαβόλου) και μετά καρέ στο χλωμό πρόσωπο του αναβάτη που προσπαθεί να καταλάβει αν είναι απλά πρόστιμο (και πόσο να είναι…) ή έχει τίποτα πιο χοντρά (έλα μάνα…κλείσε κάνα τικετόνι απο Τουρκία… η μηχανή; α να μωρέ.,.εδώ σε ένα τοπικό τμήμα)…
- Get down from bike, and follow me…
Σλαπ…σλαπ σαν χαστούκι ακούγεται εκείνο το get down… Δεν μπορούμε να το λύσουμε εδώ ρε παίδες;;;
Κατεβαίνω απο την μηχανή και προχωράω στο περιπολικό, εκεί άλλο στέλεχος (οφείλω να ομολογήσω, εκείνη την στιγμή ένιωσα καλύτερα) περί τα 40 ~ 45 με καλύτερα Αγγλικά, με ενημερώνει και έχει έτοιμο το μπλοκάκι. Καταλαβαίνω ότι τελικά μάλλον πάω για πρόστιμο, αλλά περιμένω ακόμα να μάθω την λυπητερή…
290 λιρόνια συμπληρώνει ο τύπος (όλοι γράφουν με τον ίδιο τρόπο…η ηρεμία που βγάζουν σε κάνε ναι νομίζεις οτι βλέπεις ταινία του Αγγελόπουλου) τα οποία με ενημερώνει γίνονται 210 αν πάω να πληρώσω εντός 15 ημερών. Από την μια ξαλαφρώνω καθώς το πόσο δεν είναι και κάνα τρελό (με Ευρωπαϊκά δεδομένα), από την άλλη ξενερώνω λίγο (ο φούστης ο Μέρφυς…έχει γράψει 3 στα 3). Ο Γιώργος δίπλα περιμένει και αυτός το αυτόγραφο. Έλα του λέω δες την θετική πλευρά,.άλλο ένα ενθύμιο από Τουρκία. Ο Γιώργος είχε πάρει χαμπάρι το μπατσικό, αλλά δεν πρόλαβε και αυτός ποτέ να κόψει…

Η συνέχεια μας βρίσκει σε όμορφους δρόμους όπου κάθε λίγο και λιγάκι ένα μπατσικό φροντίζει να μας ενημερώνει οτι εκτός απο όμορφος είναι και αρκετά ελεγχόμενος, η ταχύτητα του ταξιδιού έχει πέσει αρκετά και ναι μεν απολαμβάνουμε περισσότερο το τοπίο αλλά από την άλλη το Μπόντρουμ φαντάζει ακόμα αρκετά μακριά.
Σε ένα σημείο ο δρόμος γίνεται Σιβηρία, πυκνή βλάστηση δεξιά αριστερά, υπό κατασκευή και έχουμε αρχίσει να κινούμαστε πάνω σε σκληρό χώμα με αραιό χαλίκι. Μπροστά λίγα μέτρα τζιπ, εγώ από πίσω και πίσω από εμένα ο Γιώργος. Ανοίγω γκάζι για να κρατάει καλύτερα πρόσφυση η μηχανή, για λίγα μέτρα, καθώς παρακάτω βρίσκουμε ξανά άσφαλτο και συνεχίζουμε. Κάποια στιγμή ο Γιώργος βρίσκεται δίπλα μου και είναι λες και βγήκε απο το KTM Six days meeting. Λάσπη από πάνω μέχρι κάτω… “Τι διάολο έκοψε δρόμο απο πουθενά αναρωτιέμαι…” Σταματάω για ένα τσιγάρο…
- Καλά ρε πως έγινες έτσι; (Ο Γιώργος τίγκα στην λάσπη από επάνω μέχρι κάτω)
- Είσαι μακάκας;;; Πίσω σου ήμουνα…
Τελικά το GS πετάει πολύ λάσπη…
Συνεχίζουμε μέχρι που πετυχαίνουμε τρελό ορεινό δίκτυο. Εκεί για λίγη ώρα και κάμποσα χιλιόμετρα το χαλάρωμα λαμβάνει τέλος. Δεν πα να μαμηθεί. Αν πετύχω ξανά ραντάρ τουλάχιστον να το ευχαριστηθώ. Το γκάζι ανοίγει…
Τελικά το ορεινό στροφιλίκι δίνει θέση σε παραθαλάσσιο. Άντε ξανά μανά, δώσε λέμε…
Έξω απο το Μπόντρουμ στάση. Ο ήλιος πλέον δεν υπάρχει. Ο πολιτισμός είναι αρκετά κοντά (φαίνεται και από την κίνηση) και πρέπει να πάρουμε και ένα τηλέφωνο το ξενοδοχείο να μάθουμε που διάολο είναι. Ο Μέρφυς είναι μαζί μας… Καλούμε, ευγενική κορασίδα μας απαντά στα Τούρκικα. Της εξηγούμε ότι ερχόμαστε και ότι θα θέλαμε πληροφορίες πως θα βρούμε το ξενοδοχείο…
Αμ δε…συνεννόηση παντόφλα, δεν παίζει με την καμία… Μα καλή μου, μα χρυσή μου, ανένδοτη η κορασίδα. Αγγλικά μηδέν… άγιος ο θεός… ο Μέρφυς ο χρυσός…
Προσπάθεια #2 με κάποιον άλλο από το ξενοδοχείο, αλλά και αυτή καταλήγει στο κενό. Ψάχνω την οδό από το Internet, τίποτα, το GPS δεν έχει τέτοια πληροφορία….
Με τα πολλά και αφού ο Γιώργος πρέπει να πλήρωσε ένα έξτρα δωμάτιο σε τηλέφωνα, βρίσκουμε κάποιο παραπλήσιο ξενοδοχείο από το οποίο απέχει λίγα μέτρα (έτσι μας είπε). Η συνέχεια μας βρίσκει να ανεβοκατεβαίνουμε ανηφόρες με τις μηχανές φορτωμένες. Καντήλια στο βάθος (βλέπε Γιώργο… βλέπε λίγες ώρες πριν την απώλεια σόλας). Ένας !!ταξιτζής!! μας ενημερώνει ότι το ξενοδοχείο είναι δίπλα (προφανώς τον ειδοποίησαν… για να μας ειδοποιήσει)… επιτέλους τέλος…
Ντους, λίγο τέντωμα στην καρέκλα και βουρ για το κέντρο…

Ότι έχουμε δει τις προηγούμενες μέρες αναιρείται σε κλάσματα δευτερολέπτου στο Bodrum. Ακρως τουριστικό, πιασοκωλάδικο (όχι ακόμα σε επίπεδα Ελλάδας φυσικά…αλλά υπήρχαν και εκεί οι εξαιρέσεις). Γενικώςς, ο προορισμός του τρέντι που ψάχνει την νυχτερινή διασκέδαση και καταστάσεις Κω / Ρόδο.
Δεν μπορώ να πω ότι το Bodrum σαν πόλη ήταν άσχημη, αλλά δεν ήταν και κάτι το ιδιαίτερο στα μάτια μου. Κίνηση, κόσμος και βαβούρα, αράξαμε για ένα ποτό και μας έγδυσαν με συνοπτικές διαδικασίες (πριν καν προλάβουμε να κάνουμε κιχ). Το φαγητό είναι σε καλύτερα επίπεδα από τα αντίστοιχα Ελληνικά μαγαζιά (κοινώς φουλ του τουρίστα). Η αίσθηση που αποκτάς είναι σαν να είσαι διακοπές στην Κω.
Απολαύσαμε λίγες στιγμές ξεκούρασης στο ξενοδοχείο, ομολογουμένως με βαριά καρδιά και το αίσθημα που σε κυριεύει όταν τελειώνει ένα ακόμα ταξίδι. Δένεσαι με τους συνοδοιπόρους σου, έρχονται ξανά στιγμές που έζησες πριν λίγες μέρες και κάνεις σκέψεις και σχέδια για το μέλλον.

Ημέρα 7η, Bodrum – Κως
Η επόμενη μέρα μας βρίσκει να τρέχουμε να πληρώσουμε τις κλήσεις μας στην εφορία του Bodrum. Για άλλη μια φορά μένουμε λίγο χαζοί από την εξυπηρέτηση και την συμπεριφορά των Τούρκων. Μπήκαμε μέσα σαν χαμένοι, βγήκαν να μας εξυπηρετήσουν και να μας δείξουν που πρέπει να περιμένουμε (με χαρτάκι παρακαλώ) για να προχωρήσουμε στην “κατάθεση” του ποσού…
Αφού έγινε και αυτό τραβήξαμε ξανά για το ξενοδοχείο (καθότι ο ήλιος ακόμα έκαιγε και φώναζε για λίγες στιγμές δροσιάς, παρά για βόλτα στα τουριστικά σοκάκια του Bodrum) για λίγη ξεκούραση.
Το απόγευμα μας βρίσκει να κατηφορίζουμε προς το κέντρο του Bodrum. Το στομάχι διαμαρτύρεται και εμείς πρέπει να κάνουμε κάτι για αυτό. Είναι η τελευταία μας βραδιά στην Τουρκία και η διάθεση μας είναι λίγο πεσμένη, το μυαλό δεν θέλει να μπει ξανά στον φαύλο κύκλο της καθημερινότητας.
Φαγητό λοιπόν, μπυρίτσα και επιστροφή ξανά στο ξενοδοχείο, λίγο άραγμα στην βεράντα χαζεύοντας τα φώτα της Ελληνικής πλευράς και ανασκόπηση του ταξιδιωτικού. Τι μας άρεσε, τι δεν μας άρεσε, τι θα αλλάζαμε…
Το ξημέρωμα μας βρίσκει στο πλοίο για την επιστροφή και σύντομα η Ελληνική πραγματικότητα μας αγκαλιάζει…2 ώρες (ίσως και παραπάνω) αναμονή για εκτελωνισμό και έλεγχο διαβατηρίων, την στιγμή που στην αντίστοιχη Τουρκική διαδικασία είχαμε τελειώσει μέσα σε λίγα λεπτά…Τραγικά πράγματα, και θέλουμε να μιλάμε για τουρισμό μετά…Η ευχάριστη παρένθεση ήρθε λίγη ώρα μετά. Η Κως δείχνει να αντιλαμβάνεται ότι η Τουρκία σιγά σιγά διεκδικεί αρκετά ζωηρά μερίδιο του τουρισμού της περιοχής, με αποτέλεσμα οι τιμές να είναι άκρως ανταγωνιστικές (αρκετές φορές και φθηνότερες)! Φάγαμε και ήπιαμε (περιμένοντας το καράβι για Πειραιά) σε πολύ καλές τιμές και σε πολύ όμορφα μαγαζιά. Είχα χρόνια να βρεθώ στην Κω αλλά σίγουρα κέρδισε την εκτίμησήσ μου.
Το μυαλό κατεβάζει εικόνες καταιγιστικά, δεν μπορούν να περάσουν όλες σε ένα κείμενο, όποιος έχει ταξιδέψει (και ιδιαίτερα με καλή παρέα) γνωρίζει…Ήδη τα σχέδια για το καινούργιο ταξίδι “βασανίζουν” ευχάριστα το πηγμένο από την καθημερινή ρουτίνα μυαλό…