Κείμενο: Στέλιος Οικονομάκης
Φωτογραφίες: Στέλιος Οικονομάκης, Μαρίνα Σπυριδάκη, Κούλα Γδοντάκη, Στέλιος Μαυριγιαννάκης, Μανώλης Κουρκουνάκης
Βίντεο: Αντιγόνη Σηφαλάκη

Πριν την πρώτη μιζιά
Έχω συνηθίσει πια να κάθομαι αρκετή ώρα μπροστά σε μια λευκή οθόνη προσπαθώντας κάθε φορά να χωρέσω όλα όσα έζησα σε μερικές γραμμές που ονομάζουμε πρόλογο. Μετά από τόσα εκδρομικά έχω πια συνειδητοποιήσει ότι αυτό το πράγμα είναι αδύνατο… αλλά εγώ συνεχίζω να κοιτάζω επίμονα αυτήν τη λευκή οθόνη. Για κάποια ώρα δεν ξέρω τι να πρωτογράψω και τι να πρωτοπώ, ώσπου ξάφνου το μυαλό μου μάλλον κάνει επανεκκίνηση και μπαίνει σε μια συχνότητα όπου και απομονώνει ότι άλλο γίνεται γύρω του. Και εκείνη τη στιγμή αρχίζω να ξεφορτώνω όπως θα κάνω και τώρα….

Η φετινή παρέα ήταν εντελώς αναβαθμισμένη. Μετά την απουσία ενός έτους ο Στέλιος με την Αντιγόνη (V-Strom 650) επέστρεψαν δριμύτεροι, ενώ προστέθηκαν 2 ακόμα ζευγάρια με αντίστοιχες μοτοσικλέτες. Ο Γιάννης με την Μαρίνα (BMW F800 ST) και ο Μανώλης με την Κούλα (V-Strom 650). Τελευταίος και καταϊδρωμένος, η αφεντιά μου με TDM 900.

Πριν αρχίζω την περιγραφή θα δώσω μια σύντομη απάντηση στην πιο σύνηθες ερώτηση που ακούω αφότου επέστρεψα και ίσως να λύσει και την δική σας απορία… «Η Τουρκία είναι ασφαλή χώρα για να ταξιδέψει κανείς και οι Τούρκοι είναι υπερβολικά φιλόξενος λαός… ακόμα για τους Έλληνες».

2 Αυγούστου, Χανιά – Πειραιάς
Κυριακή γιορτή και όλοι…. ή μάλλον όχι όλοι, καθώς οι 5 από τους 7 συνταξιδιώτες έδωσαν το παρόν στο προκαθορισμένο ραντεβού, έξω από το κατάστημα GAS για τις κλασσικές φωτογραφίες αναχώρησης. Απόντες ο Γιάννης με την Μαρίνα οι οποίοι έχουν ξεκινήσει το ταξίδι τους 2 μέρες νωρίτερα, λόγω κάποιων οικογενειακών υποχρεώσεων του Γιάννη.

Αποχαιρετάμε τους λίγους φίλους που έχουν μαζευτεί για να μας ευχηθούν καλό ταξίδι και τραβάμε προς το λιμάνι της Σούδας για να επιβιβαστούμε στο καράβι. Τακτοποιούμαστε και οδεύουμε για το καθιερωμένο τελετουργικό μας (μπύρες συν ευχές για καλό ταξίδι).

Καθ’ οδόν το τηλέφωνο χτυπάει…. Στην άλλη πλευρά ο Γιάννης ο οποίος ήδη βρίσκεται Αλεξανδρούπολη…. Ο Στέλιος χλομιάζει… Οι υπόλοιποι τον κοιτάμε μες τα μάτια και απ’ τα χείλη του ακούμε τα εξής…. «Δεν παίρνει μπροστά;» «Δηλαδή τι ακριβώς σου παρουσιάζει;»… Το χρώμα στο πρόσωπο του Στέλιου επανέρχεται…. «Έλα ρε, ο αισθητήρας του σταντ είναι… τσέκαρε το και θα πάρει μπροστά»…

Οι τηλεφωνικές διαβουλεύσεις συνεχίζονται για λίγες ώρες ακόμα. Το πρόβλημα είχε εντοπιστεί τηλεφωνικά και είχε βρεθεί λύση. Ο Γιάννης θα επισκεπτόταν την επόμενη το εξουσιοδοτημένο συνεργείο της BMW στην Ξάνθη (Αλεξανδρούπολη δεν έχει) για περαιτέρω έλεγχο.

Εμείς επιστρέφουμε στις μπύρες και γρήγορα στα κρεβάτια μας καθώς η μέρα προμηνύεται βάρβαρη αύριο.

3 Αυγούστου, Πειραιάς – Αλεξανδρούπολη (830 χιλ)
Το καράβι δένει στις 6:00, αποβιβαζόμαστε τάχιστα και αναχωρούμε στις 6:15 με στόχο να περάσουμε το Θεσσαλικό κάμπο όσο πιο νωρίς γίνεται, για να γλιτώσουμε απ’ την ζέστη. Κάνουμε στάσεις ανά 200 περίπου χιλιόμετρα για ανεφοδιασμό και ξεμούδιασμα. Στην 2^η στάση επικοινωνούμε με τον Γιάννη ο οποίος είναι ήδη στο συνεργείο της BMW στην Ξάνθη. Δεν υπάρχει ανταλλακτικό στο εν λόγο κατάστημα και ίσως χρειαστεί να το πάρουμε καθ’ οδόν απ΄ την Θεσσαλονίκη. Φεύγουμε σφαίρα. Νέο τηλέφωνο έξω απ΄ την Θεσσαλονίκη… δεν υπάρχει ούτε εκεί το ανταλλακτικό αλλά η βλάβη επιδιορθώθηκε…. Το καλώδιο του αισθητήρα είχε φαγωθεί και δεν έκανε επαφή. Αφαιρέθηκε, επιδιορθώθηκε και επανατοποθετήθηκε επιτυχώς όπως έδειξε η συνέχεια της εκδρομής μας.

Συνεχίζουμε από Εγνατία προς Αλεξανδρούπολη. Όμορφη διαδρομή αλλά πολύ ζέστη…. Δεν υπάρχει ουδέ μια σκιά για στάση…. ούτε καν ένα βενζινάδικο… Μέχρι και για ανεφοδιασμό αναγκαζόμαστε και βγαίνουμε εκτός της.

Εν τέλει φτάνουμε στον προορισμό μας γύρω στις 16:30. Μετά από λίγο ψάξιμο βρίσκουμε το ξενοδοχείο μας (Hotel Okeanis) και τακτοποιούμαστε τάχιστα. Η κούραση απ’ τα πολλά χιλιόμετρα μας οδηγεί σε σύντομο ύπνο και στη συνέχεια κατηφορίζουμε προς την παραλία για μάσα. Η εξαδέλφη της Μαρίνας μας έχει συστήσει το Porto Elia, μια ψαροταβέρνα πάνω στην παραλιακή. Νόστιμο φαγητό και όμορφη θέα μας κρατούν παρέα το τελευταίο μας βράδυ επί Ελληνικού εδάφους.

4 Αυγούστου, Αλεξανδρούπολη – Αϊβαλί (420 χιλ)
Η αναχώρηση μας είναι αρκετά πρωινή καθώς δεν έχουμε ιδέα για το τι ταλαιπωρία θα τραβήξουμε στα σύνορα και τι οδικό δίκτυο θα συναντήσουμε στη γειτονική χώρα. Απ’ τα Ελληνοτουρκικά σύνορα των Κήπων μας χωρίζουν μόνο 50 χιλ, τα οποία και καταπίνουμε γρήγορα χάρης στην Εγνατία. Τελευταία στάση για φουλάρισμα λίγο πριν τα σύνορα καθώς η βενζίνη στην Ελλαδίτσα είναι κατά πολύ φτηνότερη από την γειτονική χώρα. Ο έλεγχος στο Ελληνικό φυλάκιο σύντομος, όχι όμως και στο Τουρκικό.

Περνάμε από 4 διαφορετικά φυλάκια στα οποία μας ελέγχουν ξανά και ξανά τα ίδια χαρτιά. Μας τρώει περίπου 1 ώρα για να ξεμπερδέψουν και οι 4 μοτοσικλέτες από τους ελέγχους…. Έλεος….

Με σφραγισμένα τα διαβατήρια και τεντωμένα τα νεύρα ξεκινάμε για τα πρώτα χιλιόμετρα μας επί Τουρκικού εδάφους. Ο δρόμος μέτριας ποιότητας, φαρδύς με 2 λωρίδες ανά κατεύθυνση και με ένα χαντάκι για διαχωριστικό ανάμεσα στα 2 ρεύματα. Για 30 χιλιόμετρα κινούμαστε ευθεία σε ένα άδειο από κίνηση δρόμο, παρέα με ένα αδιάφορο τοπίο απέραντων κάμπων. Στο Kesan αλλάζουμε πορεία και κινούμαστε νότια προς τον Εύξεινο Πόντο. Οι δύο λωρίδες ανά κατεύθυνση γίνονται μία και η κίνηση αυξάνεται μέχρι την Καλλίπολη (Gelibolou). Εμείς συνεχίζουμε για 35 περίπου ακόμα χιλιόμετρα, ακολουθώντας μια όμορφη παραλιακή διαδρομή με υπέροχη θέα τα στενά του Βόσπορου, μέχρι το χωριό Eceabat.

Κατευθυνόμαστε προς το λιμάνι, αγοράζουμε εισιτήρια (8 YTL ανά μοτοσικλέτα, οι επιβάτες δωρεάν) και αναχωρούμε με το καραβάκι που φτάνει ακριβώς την ώρα που ξεμπερδεύουμε από τον γκισέ.

20 λεπτά αργότερα αποβιβαζόμαστε στα Δαρδανέλια (Canakkale). Ξεμπερδεύουμε σχετικά γρήγορα από την κίνηση της μεγαλούπολης και ακολουθούμε τις πινακίδες προς Τροία. Η σήμανση τους υποδειγματική και 40 λεπτά αργότερα βρισκόμαστε έξω από την Τροία (15 YTL/άτομο).

Ελάχιστα μπορεί να καταλάβει κανείς από αυτόν τον αρχαιολογικό χώρο. Και πως να καταλάβει κανείς τίποτα όταν έχουν χτιστεί 9 Τροίες η μία πάνω στην άλλη. Από τα ελάχιστα πράγματα που ξεχωρίζουν είναι ο μούφα Δούρειος Ίππος που τραβάει τα φλας όλων των φωτογραφικών μηχανών…

…και το καλοδιατηρημένο βουλευτήριο το οποίο είναι κομμάτι τις Τροίας IX.

Δίπλα του δεκάδες απομεινάρια θυμίζουν έντονα Ελλάδα…

Τελειώνοντας την περιήγηση μας στην Τροία -η οποία κράτησε περίπου 1 ώρα- επισκεπτόμαστε τα μαγαζιά με τα σουβενίρ τα οποία βρίσκονται περίπου 1 χιλιόμετρο πριν την είσοδο στον αρχαιολογικό χώρο. Μια γιαγιά που διατηρούσε μαγαζί στολίζει τις μοτοσικλέτες μας με μπλε ματάκια για καλή τύχη. Όπως ανακαλύπτουμε αργότερα, οι τούρκοι έχουν μια μανία με τις δεισιδαιμονίες και τα μπλε ματάκια βρίσκονται παντού.

Η διαδρομή προς το Αϊβαλί αρχικά είναι ορεινή, με μια λωρίδα ανά κατεύθυνση και με πολύ κίνηση. Τα φορτηγά κάνουν πάρτι λόγω του ότι είναι ο μόνος μεγάλος δρόμος που συνδέει τον Βόσπορο με την Σμύρνη. Λίγο πριν πιάσουμε παραλία σταματάμε για να δροσιστούμε από την αφόρητη ζέστη σε μια όμορφη καντίνα παραπλεύρως του κεντρικού δρόμου.

Η παραλιακή που μας περίμενε μερικά χιλιόμετρα παρακάτω έχει μεν 2 λωρίδες ανά κατεύθυνση αλλά είναι υπό κατασκευή. Κάνω μια μικρή παρένθεση για να εξηγήσω τον τρόπο με τον οποίο οι Τούρκοι φτιάχνουν δρόμους γιατί εμείς το συναντήσαμε αρκετές φορές στο διάβα μας και σίγουρα θα το συναντήσετε και εσείς αν ποτέ πάρετε την απόφαση να επισκεφτείτε την γειτονική μας χώρα. Στο πατημένο λοιπόν χώμα στρώνεται καταρχάς ένα λεπτό ρευστό στρώμα πίσσας και κόλλας, μετέπειτα χοντρό χαλίκι και τέλος ένα στρώμα πισσοχάλικο. Τέλος το στρώσιμο το αναλαμβάνει κάθε διερχόμενος οδηγός αυτοκινήτου, φορτηγού, μοτοσυκλέτας ή κάρου. Για να έχει και λίγο σασπένς, όταν συναντήσετε δρόμο με έργα, μπορεί να είναι σε οποιοδήποτε από τα παραπάνω στάδια με χειρότερο αυτόν του χοντρού χαλικιού. Κλείνω την παρένθεση και συνεχίζω την διαδρομή μας μέχρι το Αϊβαλί σε ένα δρόμο που είχε από όλα τα παραπάνω στάδια. Όταν η ομάδα μας σταμάτησε μετά από περίπου 100 χιλιόμετρα στο Αϊβαλί, τον ονόμασε Power Plate…

Στο Αϊβαλί μας περίμενε μια νέα έκπληξη καθώς το ξενοδοχείο που έχουμε κλείσει δεν υπάρχει στην διεύθυνση που μας έδινε ο χάρτης του ξενοδοχείου (Hotel Billurcu)… Ρωτάμε κάποιον περαστικό ο οποίος δεν μιλάει καθόλου αγγλικά και εντυπωσιαζόμαστε με την εξυπηρέτηση. Καλεί από το κινητό του το τηλέφωνο του ξενοδοχείου και αφού συνεννοείται με τον ξενοδόχο μας λέει να τον ακολουθήσουμε καθώς θεωρεί πολύ δύσκολο να μας εξηγήσει το πως θα πάμε!!! Τον ακολουθούμε για αρκετή ώρα ώσπου να φτάσουμε σε ένα τουριστικό προάστιο της πόλης, ονόματι Kucukkoy, τίγκα στα ξενοδοχεία και στον κόσμο. Ο ξενοδόχος μας περιμένει ανοίγοντας μας την καγκελόπορτα για να παρκάρουμε τις μοτοσικλέτες μας δίπλα στην πισίνα! Του δείχνουμε τον χάρτη τον οποίο έχουμε τυπώσει από το booking.com μέσο του οποίου έχουμε κλείσει το ξενοδοχείο, μαθαίνοντας ότι αυτή είναι η διεύθυνση του σπιτιού του πατέρα του και ότι έχει μπει λάθος στο internet!

Το ξενοδοχείο είναι συμπαθητικό, καθαρά δωμάτια με κλιματισμό, ψιλοπαλαιές αλλά καθαρές τουαλέτες, μεγάλη πισίνα αλλά με κακά κλιματιζόμενους κοινούς χώρους. Προπαντός στην reception τα κουνούπια κάνουν πάρτι τις νυχτερινές ώρες…

Εμείς τακτοποιούμαστε τάχιστα και τραβάμε για να ρίξουμε λίγο το δείκτη θερμοκρασίας μας στην πισίνα του ξενοδοχείου. Σύντομα μεταφερόμαστε στην τραπεζαρία (το ξενοδοχείο το είχαμε κλείσει με ημιδιατροφή λόγω του ότι δεν είχαμε άλλη επιλογή) όπου και γινόμαστε ο τρόμος και ο φόβος του μπουφέ. Μετά από αλλεπάλληλες επισκέψεις και αρκετά πιατογεμίσματα βρισκόμενοι σε μιας κατάσταση νιρβάνας αποφασίζουμε ότι ήρθε η ώρα να δούμε και κάτι άλλο -εκτός του μπουφέ- από αυτήν την πόλη.

Καβαλάμε λοιπόν τις μοτοσικλέτες μας διανύοντας τα 8 περίπου χιλιόμετρα που μας χωρίζουν με το Αϊβαλί. Παρκάρουμε και χωνόμαστε μέσα στον αρκετό κόσμο που βολτάρει πάνω-κάτω στα σοκάκια. Η κατάσταση θυμίζει έντονα ελληνικό νησί. Δεκάδες ψαροταβέρνες κρέμονται στις προβλήτες, μίνι κρουαζιέρες στα παραπλήσια νησάκια και αρκετός κόσμος να χαζολογάει στα ανοικτά παρά το περασμένο της ώρας καταστήματα.

Οι μη διαφορετικές εικόνες μας οδηγούν γρήγορα πίσω στην παραλιακή του ξενοδοχείου όπου ο κόσμος είναι τριπλάσιος από αυτόν που συναντήσαμε στο κέντρο της πόλης. Οι περισσότεροι από αυτούς είναι εσωτερικός τουρισμός, ο οποίος κατά το πλείστον χαζολογάει καθισμένος σε κάποιο τοιχίο στο πλάι του δρόμου. Τα εστιατόρια είναι πιο παραδοσιακά με μαξιλάρες και ναργιλέδες ενώ υπάρχει και μια τεράστια λαϊκή η οποία σφύζει από κόσμο.

Ανάμεσα σε όλο αυτόν το χαμό κάτι άμαξες με δύο άλογα πηγαινοφέρνουν κόσμο με ιλιγγιώδη ταχύτητα, κορνάροντας ασταμάτητα. Χαζολογάμε για αρκετή ώρα μέχρι να επιστρέψουμε για νάνι στο ξενοδοχείο.

5 Αυγούστου, Αϊβαλί – Σμύρνη (180 χιλ)
Η αναχώρηση μας είναι και πάλι πρωινή μπας και γλιτώσουμε την πολύ ζέστη… Η πρωινή θερμοκρασία είναι μια χαρά, το power plate όμως συνεχίζεται. Ο δρόμος συνεχίζει να είναι παραλιακός με 2 λωρίδες ανά κατεύθυνση. Βγαίνουμε λίγο απ’ την πορεία μας προς Σμύρνη για να επισκεφτούμε την Πέργαμο (Bergama). Αρχικά σταματάμε στην Red Basilik (7 YTL/άτομο), στο κέντρο της πόλης.

Χτισμένη στις αρχές του 2^ου αιώνα προς τιμήν της Ελληνοαιγυτπιακής θεότητας Σέραπις -ο Απόστολος Ιωάννης αναφέρει ότι ήταν μια από τις 7 εκκλησίες της αποκάλυψης- μετατράπηκε σε βυζαντινή εκκλησία γύρω στον 7^ο αιώνα. Καταστράφηκε από τις επιδρομές των Αράβων μερικά χρόνια αργότερα και μετέπειτα οι χριστιανοί έχτισαν μια μικρότερη εκκλησία εντός των συντριμμιών.

Επόμενος σταθμός η Ακρόπολις η οποία δεσπόζει πάνω απ’ την πόλη. Είσοδος ακριβούτσικη, 20 λίρες το άτομο και 1,5 λίρα το πάρκινγκ για κάθε μότο.

Η αρχαία Πέργαμος ήταν χτισμένη πάνω σε ένα μικρό λόφο, μέσα σε μια εύφορη κοιλάδα. Η ιστορία της αρχίζει γύρω στο 4^ο π.χ. αιώνα και μέχρι την εκστρατεία του Μεγάλου Αλεξάνδρου δεν ήταν σημαντική. Όταν η Πέργαμος έπεσε στα χέρια των Ρωμαίων έγινε το μεγαλύτερο εμπορικό και στρατιωτικό κέντρο της Ρωμαϊκής επαρχίας στην Ασία.

Η θέα από την Ακρόπολη της Περγάμου κόβει κυριολεκτικά την ανάσα

Η Βιβλιοθήκη της ήταν μια από τις μεγαλύτερες στο κόσμο, όμως ο Αντώνιος δώρισε τα βιβλία της στην βασίλισσα της Αιγύπτου, Κλεοπάτρα. Σήμερα διασώζονται σε πολύ καλή κατάσταση κομμάτια από το παλάτι καθώς και το μοναδικό και ιδιαίτερο λόγω της κατασκευής του θέατρο χωρητικότητας περίπου 10.000 θεατών.

Κλασσικά όλα τα σπουδαία ευρήματα βρίσκονται στο μουσείο της Περγάμου στο Βερολίνο!

Κατηφορίζουμε απ’ την Ακρόπολη για το τελευταίο μας σταθμό στην πόλη, το Ασκληπιείο (15 YTL/άτομο). Το ακριβό κόστος που πληρώνουμε για είσοδο μας έχει ξενερώσει και η διάθεση μας αρχικά είναι αρνητικότατη. Σ’ αυτό βοηθάει και ο αρχαιολογικός χώρος που στην αρχή δεν έχει τίποτα να επιδείξει. Σύντομα όμως το θέαμα αλλάζει και η διάθεση μας ανεβαίνει, μιας και τα λεφτά μας «πιάσανε τόπο».

Ο μύθος αναφέρει ότι το Ασκληπιείο φτιάχτηκε από τον Αρχία, ένα κάτοικο της περιοχής ο οποίος είχε θεραπευτεί στο Ασκληπιείο της Επιδαύρου. Ο αρχαιολογικός χώρος περιλάμβανε λασπόλουτρα, μασάζ, ιαματικά νερά καθώς και βοτανοθεραπείες.

Στο αρχαιολογικό χώρο μπορείτε να δείτε απομεινάρια του ναού αφιερωμένου στον Ασκληπιό, τα λουτρά που αν και είναι κακοδιατηρημένα τρέχει ακόμα νερό καθώς και τον ναό του Τελέσφορου στον οποίο οδηγεί ένας εντυπωσιακός υπόγειος διάδρομος.

Με το Ασκληπιείο τελειώνει η περιήγηση μας στην Πέργαμο όπου και αναχωρούμε για να διανύσουμε τα 120 περίπου χιλιόμετρα που μας χωρίζουν από τον τελικό σημερινό προορισμό μας, την Σμύρνη. Ο δρόμος έχει βελτιωθεί αισθητά και αν εξαιρέσεις κάποια αμελητέα έργα, δεν μας ταλαιπωρεί καθόλου. Σύντομα διασχίζουμε την 3^η μεγαλύτερη πόλη της Τουρκίας και δίχως να ταλαιπωρηθούμε βρίσκουμε το ξενοδοχείο μας (Residence Comfort). Ξέραμε ότι είχαμε επιλέξει κάτι καλό αλλά αυτό που μας περίμενε δεν περιγράφεται… Μίνι σουίτες με μεγάλες σαλονοτραπεζαρίες, υπέρδιπλα κρεβάτια, πλήρως εξοπλισμένες κουζίνες, υδρομασάζ (σε ένα δωμάτιο είχε, όχι σε όλα) και άλλα καλούδια. Το πρωινό σερβιριζόταν στο δωμάτιο αφού επέλεγες την ώρα που ήθελες και το τι ήθελες από ένα αρκετά μεγάλο μενού. Ο διευθυντής του ξενοδοχείου φιλικότατος, μας δίνει πληροφορίες για την Σμύρνη. Εμείς δεν χάνουμε χρόνο, τακτοποιούμαστε, μπανιαριζόμαστε και τραβάμε να γνωρίσουμε την πόλη με τας μοτοσικλέτας…

Αν και μεγαλούπολη απ’ την αρχή φάνηκε εύκολη πόλη. Βολτάρουμε πάνω-κάτω στην παραλιακή και σταματάμε σε ένα μέρος με πολλά καφέ και εστιατόρια. Ξεχωρίζουμε το Cafe Recy’s για μάσα αλλά κολλάμε γιατί δεν σερβίρει αλκοόλ. Στην πορεία ανακαλύπτουμε ότι 8 στα 10 δεν σερβίρουν αλκοόλ και επιστρέφουμε στο Recy’s για ένα γεύμα με συνοδεία νερού. Η πείνα μας σε συνδυασμό με το νοστιμότατο γεύμα, κάνει αμελητέα την απουσία της μπύρας… άλλωστε πρέπει να συνηθίζουμε… στη χώρα που ήρθαμε η θρησκεία απαγορεύει το αλκοόλ και οι περισσότεροι προσβάλλονται στην ζήτησή του και μόνο…

Για χώνεψη συνεχίζουμε τον περίπατό μας στην παραλιακή και συγκεκριμένα στο πάρκο Konak Meydani. Στο πάρκο αυτό φιλοξενείται ένας κήπος από κάκτους, ένας όμορφος πύργος-ρολόι ονόματι Saat Kulesi και ένα εντυπωσιακό τζαμί ονόματι Konak Camii.

Η βόλτα μας συνεχίζεται μέχρι τα στενάκια του Alsancak (αναφορά σε αυτό θα κάνουμε αργότερα), τα οποίο λόγο του περασμένου της ώρας είναι ψιλοάδεια. Οδεύουμε πίσω στο ξενοδοχείο μας καθώς αύριο έχουμε μια ολόκληρη μέρα να εξερευνήσουμε την Σμύρνη.

6 Αυγούστου, around Σμύρνη (40 χιλ.)
Αναχωρούμε γύρω στις 10:00, μιας και η μέρα μας είναι ψιλοχαλαρή, με πρώτο μας σταθμό την Αρχαία Αγορά της Σμύρνης (3 YTL/άτομο).

Αρχικά χτίστηκε με εντολή του Μέγα Αλέξανδρου αλλά καταστράφηκε αργότερα από ένα μεγάλο σεισμό. Το 198 μ.Χ. ανακατασκευάστηκε από τον Ρωμαίο αυτοκράτορα Marcus Aurelious.

Σήμερα στέκονται ακόμα όρθιες αρκετές κολώνες κορινθιακού ρυθμού, ενώ στο χώρο υπάρχουν αρκετές σαρκοφάγοι λόγω του ότι σε νεότερα εποχή χτίστηκε στο ίδιο χώρο ένα μαυσωλείο.

Αφού τελειώνουμε με την αρχαία αγορά αναχωρούμε για να επισκεφτούμε τη νέα. Μας παίρνει κάμποση ώρα για να βρούμε κάποιο δωρεάν πάρκινγκ -γύρω απ’ το παζάρι είναι αρκετά δύσκολο να βρεις κάποιο χώρο στάθμευσης- και αφού τα καταφέρνουμε επιτυχώς, οδεύουμε για να χαθούμε μέσα στο παζάρι. Στην αρχή είμαστε επιφυλακτικοί… αγνοούμε τους τελάληδες και τραβάμε το δικό μας δρόμο… σύντομα όμως μπαίνουμε στο παιχνίδι τους… τους ακολουθούμε, μιλάμε μαζί τους, μας κερνάνε καφέ ή τσάι, παζαρεύουμε και διασκεδάζουμε.

Είναι απίστευτο το τι μπορεί να βρει κανείς στο παζάρι της Σμύρνης. Και είναι σίγουρο πως θα χαθείτε λόγω του μεγέθους του παζαριού… 2 tips για όσους βρεθούν στο παζάρι και θέλουν να ψωνίσουν… Οτιδήποτε σηκώνει τρελό παζάρι και θα το πάρετε σε ότι τιμή θέλετε… Αρκεί να έχετε υπομονή… Επίσης έχετε υπόψιν σας ότι οι Τούρκοι είναι τρομερά προληπτικοί και δίνουν τρομερή σημασία στο λεγόμενο «σεφτέ», δηλαδή στο να ψωνίσει ο πρώτος πελάτης. Αν είστε εσείς ο πρώτος τότε σηκώνει ακόμα περισσότερο παζάρι. Τέλος τα καλύτερα μαγαζιά είναι κρυμμένα στις πιο απίθανες γωνίες… Αν δεν ακολουθήσετε τους κράχτες δεν πρόκειται ποτέ να τα βρείτε.

Αφού χαζολογάμε για αρκετές ώρες ψωνίζοντας διάφορα αναμνηστικά μπιχλιμπίδια τραβάμε να επισκεφτούμε το Kizlaragasi Hani, το οποίο ομολογουμένως βρίσκουμε κατά λάθος, καθώς έχουμε χαθεί μέσα στα σοκάκια του παζαριού. Πρόκειται για μια όμορφη σκεπαστή αγορά χτισμένη το 1744 η οποία θυμίζει -σε μικρογραφία- αυτήν της Κωνσταντινούπολης.

Επόμενος μας σταθμός το Kadifekale, ένα κάστρο χτισμένο στην κορφή του λόφου πάνω απ’ την πόλη. Χτισμένο και αυτό από τον Μέγα Αλέξανδρο, αξίζει κανείς να το επισκεφτεί μόνο και μόνο για την πανοραμική θέα που χαρίζει προς την πόλη της Σμύρνης.

Επίσης στο συγκεκριμένο κάστρο θα δείτε τσιγγάνες οι οποίες υφαίνουν χαλιά και μαντήλια σε ένα είδος αυτοσχέδιου αργαλειού. Φυσικά όλη η πραμάτεια τους κείτεται προς πώληση παραπλεύρως.

Καβάλα και πάλι στις μοτοσικλέτες μας και τραβάμε προς το Kultur Park Alani το οποίο όπως διαπιστώνουμε είναι υπό ολική ανακατασκευή. Μετά το πέρας των εργασιών θα περιλαμβάνει ένα λούνα παρκ, μια μεγάλη λίμνη για βαρκάδες, καφετέριες, εστιατόρια, ποδηλατοδρόμους και χώρους ανάπαυσης.

Μιας και το πάρκο δεν μας προσφέρει τίποτα ενδιαφέρον, επιστρέφουμε στο ξενοδοχείο για σύντομη ξεκούραση πριν τραβήξουμε προς την Ελληνική συνοικία της Σμύρνης ονόματι Alsancak. Αρχικά βολτάρουμε μέσα στα σοκάκια με τα Ελληνικά σπίτια απ’ τα οποία τα περισσότερα είναι σε άθλια κατάσταση.

Ένα μεγάλο κομμάτι της συνοικίας έχει μετατραπεί σε θέρετρο για τη νεολαία, γεμάτο από καφετέριες, εστιατόρια και μπαρ. Επιλέγουμε το Manisali Birtat για κεμπάπ, το οποίο αποδεικνύετε καλό και αρκετά φτηνό. Μιας και το εστιατόριο δεν σερβίρει αλκοόλ οδηγούμαστε σε κοντινό καφέ-μπαρ για να ικανοποιήσουμε την εξάρτηση μας πίνοντας την μπύρα που πίνει όλη η Τουρκία, την Efes…

7 Αυγούστου, Σμύρνη – Selcuk (80 χιλ)
Η μικρή και βαρετή απόσταση που χωρίζει την Σμύρνη από το Selcuk διανύεται σε σύντομο χρόνο λόγο εθνικής οδού (1,75 YTL διόδια). Το Selcuk είναι μια όμορφη κωμόπολη κοντά στην Έφεσο στο οποίο φιλοξενείται και το μουσείο της Εφέσου. Η κράτηση μας είναι για το Hotel Artemis… Ποιές είναι οι να υπάρχουν 2 ξενοδοχεία με το ίδιο όνομα σε μια κωμόπολη;

Και όμως… Σταματάμε έξω από το Hotel Artemis κάνοντας γύρω στο 10λεπτο για την ιεροτελεστία παρκαρίσματος των μοτοσικλετών μας κάτω από τα δεκάδες βλέμματα των ντόπιων και μόλις δείχνουμε το βάουτσερ στον ξενοδόχο μας λέει “wrong hotel”……

Ευτυχώς το άλλο Artemis ήταν πολύ κοντά και σύντομα βρισκόμαστε να επαναλαμβάνουμε την ιεροτελεστία του παρκαρίσματος αυτή τη φορά δίπλα στο Mondial του ξενοδόχου.

Όπως μάθαμε αργότερα τα κατασκευάζει ένας θείος του και το συγκεκριμένο είναι special edition καθώς είναι 150cc και όχι 125cc όπως είναι όλα τα υπόλοιπα που κυκλοφορούν ευρέως στην πόλη.

Το ξενοδοχείο θύμιζε λίγο αρχαία Ελλάδα με κίονες για τραπεζάκια και στολισμένο με αγάλματα. Τα δωμάτια συμπαθητικά και καθαρά αλλά τα μπάνια για ακόμα μια φορά παλιά. Τακτοποιούμαστε με μικρή καθυστέρηση καθώς είναι αρκετά νωρίς και τα δωμάτια δεν είναι ακόμα έτοιμα και αναχωρούμε προς τον αρχαιολογικό χώρο της Εφέσου. 10 λεπτά αργότερα παρκάρουμε στο πάρκινγκ έξω από τον αρχαιολογικό χώρο όπου και συναντάμε για 1η και μοναδική φορά -όπως αποδεικνύεται στη συνέχεια- μοτοσικλέτες με Ελληνικές πινακίδες. 2 Triumph, ένα Speed Triple και ένα Τίγρη με Χιώτικες πινακίδες και ένα GS 1200 με Σαλονικιώτικες.

Περπατάμε προς την είσοδο περνώντας από δεκάδες μαγαζάκια που πουλάν διάφορα  καλούδια όπου και συναντήσαμε το παρακάτω:

Πληρώνουμε 20YTL/άτομο είσοδο και τραβάμε εντός του αρχαιολογικού χώρου. Ακολουθούμε τον πλακόστρωτο δρόμο για 100 περίπου μέτρα πριν δούμε μπροστά μας το εντυπωσιακό θέατρο χωρητικότητας 44.000 θεατών!

Το στόμα μένει ανοικτό όταν φτάνουμε μπροστά στην βιβλιοθήκη του Κέλσιου η οποία λέγεται ότι φιλοξενούσε -εκτός από τον τάφο του- και 12.000 περγαμηνές. Η βιβλιοθήκη είχε διπλά τοιχώματα ώστε η υγρασία να μην τις επηρεάζει!

Λίγο παραπάνω απ’ την βιβλιοθήκη ένα σκεπαστό κομμάτι ονόματι “terraced houses”, για το οποίο πρέπει κανείς να πληρώσει έξτρα 15YTL για να το επισκεφτεί. Τα σπίτια αυτά είναι απίστευτα διατηρημένα με πανέμορφα ψηφιδωτά και τοιχογραφίες. Κρίμα που το ακριβό εισιτήριο θα αποτρέψει πολλούς να τα επισκεφτούν…

Ακριβώς απέναντι βρίσκεται ο ναός του Αδριανού με το εντυπωσιακό κεφάλι της μέδουσας να δεσπόζει στην είσοδό του.

Λίγο παραπάνω βρίσκονται τα λουτρά ενώ στην κορυφή του μικρού λόφου μπορεί κανείς να θαυμάσει το άψογα διατηρημένο Ωδείο.

Η περιήγηση μας στην Έφεσο η οποία κράτησε γύρω στις  2 ώρες τελειώνει και εμείς κατηφορίζουμε πίσω προς την πόλη για να επισκεφτούμε ένα από τα 7 θαύματα της αρχαιότητας, το Ναό της Αρτέμιδος.

Μακέτα του ναού της Αρτέμιδος από το μουσείου της Εφέσου

Ο χώρος εγκαταλειμμένος, χωρίς είσοδο, με μόνο μια από τις 127 κολώνες να στέκεται ακόμα όρθια. Η εγκατάλειψη είναι προφανής παντού. Κομμάτια του ναού βρίσκονται διάσπαρτα μέσα στα γύρω χωράφια και στους βάλτους. Για να καταλάβετε το μέγεθος του ναού, παρατηρήστε τον Γιάννη με την Μαρίνα δίπλα στην κολώνα.

Συνεχίζουμε περνώντας χωρίς στάση από την Βασιλική του Αγίου Ιωάννη, κτισμένη σε ένα λόφο πάνω απ’ την πόλη και καταλήγουμε στο μουσείο της Έφεσου. Να σημειωθεί ότι δίπλα στο μουσείο υπάρχει ένα πολύ καλά ενημερωμένο και αγγλόφωνο γραφείο τουριστικών πληροφοριών.

Το μουσείο (5 YTL/άτομο) είναι ε κ π λ η κ τ ι κ ό, με πολλά ευρήματα από την Έφεσο αλλά και από το ναό της Αρτέμιδος. Παραθέτω μερικά από αυτά:

Το πιο διαφημισμένο εύρημα του μουσείου, είναι ο έρως πάνω στο δελφίνι

Το άγαλμα της θεάς Αρτέμης

Το τεράστιο άγαλμα του αυτοκράτορα Δομιτιανού

Το βραδάκι βολτάρουμε στους πανέμορφους πεζόδρομους της πόλης και καταλήγουμε στο Old House restaurant για φαγητάκι. Φαγητό super, καλές τιμές και με συνοδεία αλκοόλ.

Ο περίπατος μας συνεχίζετε για να σταματήσει έξω από ένα παραδοσιακό κουρείο όπου το ξύρισμα γινόταν με τρίχα και φωτιά. Το θέαμα ήταν εντυπωσιακότατο αλλά δυστυχώς ντραπήκαμε να τραβήξουμε βίντεο. Προσπαθήσαμε να πείσουμε κάποιο μέλος της παρέας να μπει για ξύρισμα αλλά δεν βρέθηκε κανείς θαρραλέος…

Πριν καταλήξουμε πίσω στο ξενοδοχείο αράζουμε σε μια μπυραρία ονόματι Pink Bistro για Efes και ναργιλέ…

8 Αυγούστου, Selcuk – Pamukkale (260 χιλ)
Το πρωί, κατά το φόρτωμα των μοτοσικλετών μας, έχουμε μια απροσδόκητη συνάντηση με ένα Έλληνα ο οποίος διατηρεί μαγαζί στην περιοχή. Είδε τις Ελληνικές πινακίδες των μοτοσικλετών μας και μας περίμενε. Με το άκουσμα ότι είμαστε από Κρήτη τα μάτια του βουρκώνουν. Καταγόταν του από ένα χωριό του Ηρακλείου…. Με τρεμάμενα λόγια μας προσκαλεί για κέρασμα αλλά δυστυχώς δεν έχουμε χρόνο… Πρέπει να αναχωρήσουμε αρχικά προς Αφροδισία.

Κινούμαστε από δευτερεύον δρόμο παραπλεύρως της εθνικής, ο οποίος έχει δύο λωρίδες ανά κατεύθυνση και είναι πιο γραφικός. Μικροί λοφίσκοι έχουν πάρει τη θέση των απέραντων λιβαδιών που διασχίζαμε μέχρι σήμερα κάνοντας το τοπίο επιτέλους ενδιαφέρον. Ανεβοκατεβαίνουμε, στρίβουμε και διασκεδάζουμε για 100 περίπου χιλιόμετρα μέχρι να αφήσουμε τον κεντρικό για έναν δευτερεύοντα δρόμο που οδηγεί προς την Αφροδισία. Οι λωρίδες γίνονται μία ανά κατεύθυνση αλλά η διαδρομή παραμένει γραφική.

Το πάρκινγκ έξω από την Αφροδισία απαγορεύεται λόγω κάποιας στρατιωτικής βάσης, αλλά υπάρχει χώρος στάθμευσης γύρω στο 1 χιλ. μακριά. Πληρώνεις 4 YTL / μοτοσικλέτα που συμπεριλαμβάνει και την μεταφορά σου στον αρχαιολογικό χώρο με μια μετασκευασμένη καρότσα που την σέρνει ένα τρακτέρ!

Για την είσοδο στον αρχαιολογικό χώρο πληρώνουμε 8 YTL / άτομο και κατευθυνόμαστε εντός αυτού. Η Αφροδισία είναι ένας από τους αρχαιότερους και πιο καλοδιατηρημένους αρχαιολογικούς χώρους της Τουρκίας. Ευρήματα μαρτυρούν ότι ο τόπος κατοικείτο από το 5800 π.Χ. αλλά το όνομα Αφροδισία το πήρε το 2^ο π.Χ. αιώνα.

Ο ναός της Αφροδίτης χτίσθηκε δυο αιώνες αργότερα. Άξια προσοχής επίσης είναι το θέατρο, το στάδιο χωρητικότητας 30.000 θεατών και ασφαλώς το μουσείο με τα δεκάδες αγάλματα.

Ο ναός της Αφροδίτης

Η ΚΡΗΤΗ βρίσκεται παντού. Ακόμα και στα βάθη της Τουρκίας...

Φεύγοντας απ’ τον αρχαιολογικό χώρο ο Στέλιος μας οδηγεί σε ένα παραπλήσιο καφέ με παχύ ίσκιο που είχε δει λίγο πριν φτάσουμε στον αρχαιολογικό χώρο. Με νοήματα καταφέρνουμε να παραγγείλουμε μερικούς καφέδες στην γραφική γιαγιά που μας υποδέχτηκε.

Ο καφές δεν βλεπόταν με τίποτα, τον χύνουμε με τρόπο, πληρώνουμε 10 λίρες -πολύ ακριβά για τα δεδομένα της Τουρκίας- και αναχωρούμε προς Pamukkale.

Ο καιρός μπροστά μας δείχνει να χαλάει. Στο βάθος πέφτουν κεραυνοί πίσω απ’ τα βουνά και οι πρώτες ψιχάλες δεν αργούν να συναντήσουν τον καλοκαιρινό μας εξοπλισμό. Οι ψιχάλες δυναμώνουν οδηγώντας μας κάτω από ένα κοντινό -ευτυχώς- υπόστεγο βενζινάδικου. Μερικά λεπτά αργότερα η βροχή κοπάσει και εμείς συνεχίζουμε την πορεία μας σαν κότες λόγω βρεγμένου οδοστρώματος. Οι αστραπές στο βάθος δεν λένε να σταματήσουν αλλά εμείς ευτυχώς στρίβουμε βόρεια αφήνοντας τον καιρό πίσω μας.

Η διαδρομή που ακολουθούμε περνάει πάνω από το Denizli, χαρίζοντας μας υπέροχη θέα προς αυτό. Διασχίζουμε την μισή πόλη πριν στρίψουμε προς Pamukkale. Ο διάσημος «βράχος» ξεπροβάλει μπροστά μας… Βρίσκουμε γρήγορα το ξενοδοχείο μας (Artemis Yoruk) και αφού τακτοποιούμαστε γρήγορα, αναχωρούμε για να θαυμάσουμε τον λόγο που όλοι επισκέπτονται αυτή την κωμόπολη, ο οποίος δεν είναι άλλος από αυτόν:

Pamukkale στα Τούρκικα, σημαίνει «βαμβακερό κάστρο» και ο λόγος φυσικά είναι το λευκό βουνό (από τραβερτίνη) από το οποίο αναβλύζουν 17 πηγές με θερμοκρασία νερού από 35^ο έως 100^ο Κελσίου! Στην κορυφή του βουνού απλώνεται η αρχαία Ιεράπολη. Όπως μάθαμε αργότερα ο χώρος έχει υποστεί σημαντικότατη φθορά, καθώς μέχρι και πριν μερικά χρόνια τρία 5στερα ξενοδοχεία λειτουργούσαν στην κορυφή του λόφου, ξεζουμίζοντας τις ιαματικές πηγές για τις ανάγκες τους. Η Τούρκικη κυβέρνηση επενέβη γκρεμίζοντας τα ξενοδοχεία σε μια ύστατη προσπάθεια να σωθεί ότι απέμεινε. Ο χώρος έχει αναγνωριστεί ως προστατευόμενο μνημείο από την Unesco από το 1988. Εμείς αφήνουμε τις φωτογραφίες να σας ταξιδέψουν…

Σημ: Η είσοδος στις πηγές και στην Ιεράπολη κοστίζει 20YTL/άτομο

Όπως προανέφερα στην κορυφή του λόφου δεσπόζει η αρχαία Ιεράπολη, χτισμένη το 190 π.Χ. ως θεραπευτικό κέντρο. Κατοικήθηκε μέχρι και το 1334 αλλά εγκαταλείφτηκε λόγο ενός μεγάλου σεισμού. Δυστυχώς ο καιρός δεν μας επέτρεψε μια πιο ολοκληρωμένη επίσκεψη στην Ιεράπολη καθώς το ψιλόβοροχο και ο δυνατός αέρας μας οδήγησαν γρήγορα μακριά της. Οι φακοί μας όμως πρόλαβαν να κάνουν μερικά κλικ:

Το βράδυ ακολουθώντας τις συμβουλές του Lonely Planet πηγαίνουμε για φαγητό στο Konak ένα εστιατόριο με υπέροχη θέα προς τον λόφο. Το φαγητό καλό, αλλά οι μερίδες μικρές….

Βολτάρουμε στην πόλη κάνοντας μια μικρή στάση στο πάρκο για να θαυμάσουμε τον φωταγωγημένο λόφο…

και επιστρέφουμε στο ξενοδοχείο για ναργιλέ και μπύρα δίπλα στην πισίνα… Τι έγινε ρε παιδιά; ναργιλοεξάρτηση;

9 Αυγούστου, Pamukkale – Egirdir (300 χιλ)
Τα πάντα όλα….. αν μπορούσα να δώσω τίτλο στη σημερινή ημέρα δεν θα ήταν άλλος από αυτόν. Κατ’ εμάς ήταν η πιο συναρπαστική ημέρα γεμάτη από συνεχόμενες εκπλήξεις….

Αφήνουμε πίσω μας το «βαμβακερό κάστρο» ακολουθώντας για μερικά δεκάδες χιλιόμετρα την διαδρομή που μας έφερε σε αυτό, ως ότου στρίψουμε προς ένα χωριουδάκι ονόματι Yatagan. Όπως μαρτυράει και το όνομα στο χωριό αυτό κατασκευάζονται τα γιαταγάνια… Σταματάμε στην πλατεία του χωριού και πριν προλάβουμε να κάτσουμε στο καφενείο μας πλησιάζει ένας γραφικός παππούς, ο οποίος με νοήματα μας δίνει να καταλάβουμε ότι θέλει να τον ακολουθήσουμε για να μας κεράσει φαγητό…

Αν και είναι 10:00 το πρωί και δεν πεινάει κανείς, τέτοια ευκαιρία δεν την αφήνουμε να πάει χαμένη. Ακολουθούμε τον γέροντα για αρκετή ώρα ενώ διάφορες σκέψεις περνάνε από το μυαλό μας… «τώρα θα μας την πέσουν»… «τώρα θα μας φάνε λάχανο»… κτλπ. Εν τέλει φτάνουμε σε μια αυλή ενός σπιτιού που υπήρχε συσσίτιο -από ότι καταλάβαμε αργότερα εις μνήμη κάποιου μάλλον σπουδαίου προσώπου- όπου και μας καλωσορίζουν εγκάρδια και μας προσφέρουν φαγητό σερβιρισμένο σε στρατιωτικούς δίσκους.

Οι κοπελιές της παρέας κάθονται δίπλα μας ενώ όλες οι υπόλοιπες γυναίκες σε διαφορετικό χώρο…

Γινόμαστε φυσικά το αξιοθέατο του χωριού… Σχεδόν όλοι οι θαμώνες του χώρου περνούν έστω και για λίγο από τραπέζι μας είτε για να μας χαιρετήσουν, είτε για να φωτογραφηθούν μαζί μας, είτε απλά για να ανταλλάξουμε ένα εγκάρδιο νόημα.
Ένα μίνι λεξικό Τούρκικων λέξεων βοηθάει στα μέγιστα για να ευχαριστήσουμε του οικοδεσπότες μας και αναχωρούμε με τη συνοδεία ενός άλλου παππούλη ο οποίος αναλαμβάνει να μας ξεναγήσει με νοήματα στην πόλη. Φτάνοντας στην πλατεία δεν χάνουμε την ευκαιρία για μια αναμνηστική φωτογραφία με τους οικοδεσπότες μας και τα πιτσιρίκια που χαζεύουν τα μηχανάκια μας.

Δεν τελειώσαμε όμως εδώ… Μετά το παραπάνω κλικ, μας περιμένει ο αστυνόμος του χωριού, ο οποίος μας καλωσορίζει εγκάρδια. Μαζί του και ένας νεαρός ο οποίος μιλάει αγγλικά και φυσικά έγινε ο μεταφραστής μας. Μας κερνάνε καφέ καθώς εμείς του εξηγούμε από που ήρθαμε και τους δείχνουμε στον χάρτη τη διαδρομή που θα ακολουθήσουμε.

Πριν αναχωρήσουμε μας ξεναγούν σε ένα μικρό μουσείο με γιαταγάνια  και μας δωρίζουν κάτι σουγιαδάκια μινιατούρες τα οποία κυριολεκτικά «ξυρίζουν».

Η διαδρομή μας συνεχίζεται δίπλα από όμορφες λίμνες οι οποίες κάνουν το τοπίο ενδιαφέρον.

Ξάφνου στον ορίζοντα εμφανίζετε αυτό…

Τρίβω τα μάτια μου…. κοιτάω τους υπόλοιπους της παρέας όπου έχουν ακριβώς την ίδια απορία… Ψάχνουμε δρόμο να πλησιάσουμε να δούμε καλύτερα….

Κάνουμε αρκετά χιλιόμετρα χωματόδρομο δίχως τύχη…

Οι υπόλοιποι της παρέας εγκαταλείπουν εγώ συνεχίζω. Εν τέλει δικαιώνομαι μερικώς καθώς καταφέρνω να φτάσω δίπλα στην αποξηραμένη λίμνη. Δεν βρίσκω τρόπο να βάλω την μοτοσικλέτα μέσα… αλλά τουλάχιστον καταφέρνω να κάνω μερικά βήματα πάνω σ’ αυτήν…

Αφήνουμε πίσω την λίμνη «Yarisli» και τραβάμε προς ένα ακόμα αρχαιολογικό χώρο, την Sagalasso. Το τοπίο αλλάζει καθώς η διαδρομή γίνετε ορεινή όσο πλησιάζουμε στον αρχαιολογικό χώρο. Όμορφες στροφές μας κρατούν παρέα μέχρι το χωριό Aglasun.

Σταματάμε στο κέντρο του χωριού ψάχνοντας για δευτερόλεπτα το σωστό δρόμο, όταν ένας χωρικός μας δείχνει -πριν προλάβουμε καν να ρωτήσουμε- το σωστό δρόμο. Η πινακίδα που κρυβόταν παραδίπλα μας επιβεβαιώνει ότι πάμε σωστά… Ακολουθούμε για 7 περίπου χιλιόμετρα ένα μέτριο σε ποιότητα δρόμο με φανταστική θέα καθώς σκαρφαλώνει υψόμετρο 1.500 μέτρων περίπου.

Μπαίνοντας στην Σαγάλασσο (5 YTL/άτομο) μας υποδέχεται ένας αρχαιολόγος, υπεύθυνος των ανασκαφών, ο οποίος προσφέρετε να μας ξεναγήσει στον αρχαιολογικό χώρο. Σιγά να μην αρνηθούμε…

Η Σαγάλασσος όπως μαθαίνουμε χρονολογείται από το 8000 π.Χ. αλλά άνθισε κατά την εποχή του Μεγάλου Αλεξάνδρου το 333 π.Χ. Κατά την Ρωμαϊκή εποχή ήταν σπουδαίο εμπορικό κέντρο και λόγω τις τοποθεσίας του ήταν απόρθητο στις οποιεσδήποτε επιδρομές. Κάποια συνεχόμενα κρούσματα πανούκλας αποδεκάτισαν τους κατοίκους οδηγώντας αρκετούς από του επιζήσαντες μακριά απ’ αυτήν. Όσοι απέμειναν αναγκάστηκαν να ασχοληθούν με την κτηνοτροφία, λόγω του ότι σε οποιαδήποτε επίθεση -από την οποία πια δεν μπορούσαν να αμυνθούν- απλά έπαιρναν τα ζώα και κρυβόντουσαν στα γύρω βουνά. Αποτέλεσμα της κτηνοτροφίας ήταν να απογυμνωθεί σιγά-σιγά ο τόπος και ασφαλώς το βουνό που ορθώνεται πάνω απ’ την πόλη. Το τελειωτικό χτύπημα έγινε γύρω στο 590 μ.Χ.. όταν το ίδιο βουνό, καταπλάκωσε ολόκληρη την πόλη εξαιτίας ενός μεγάλου σεισμού.

Όπως μας εξήγησε ο αρχαιολόγος, μπορεί οι συνθήκες να ήταν καταστροφικές για τους κατοίκους αλλά η συγκεκριμένη καταστροφή είναι «παράδεισος» για τους αρχαιολόγους. Ο λόγος απλός, δεν υπάρχει ανθρώπινη καταστροφή στον χώρο… όλη η πόλη απλά κείτεται λίγο πιο κάτω από το έδαφος που περπατάμε. Μας διαβεβαίωσε δε, ότι σε 5 χρόνια η πόλη θα έχει αποκατασταθεί 100%!!!!!!

Όλα τα παραπάνω επιβεβαιώθηκαν και από εμάς κατά τη διάρκεια της ξενάγησης καθώς μας παρουσίασε μέρος των ευρημάτων και της αποκατάστασης που γίνετε. Όλη η δουλειά γίνεται από Βέλγους αρχαιολόγους την οποία χρηματοδοτεί ένα Βελγικό Πανεπιστήμιο και στελεχώνεται από εθελοντές.

Κάνοντας μία μικρή παρένθεση να αναφέρω ότι σε όλους τους αρχαιολογικούς χώρους συναντάμε ξένα συνεργεία… Βέλγους, Γάλλους, Αμερικάνους. Σε ερώτηση μας προς τον αρχαιολόγο γιατί συμβαίνει αυτό παίρνουμε την αποστομωτική απάντηση ότι η Τούρκικη κυβέρνηση δεν ενδιαφέρεται για αυτά, γιατί απλά «δεν είναι δική τους ιστορία».

Η ώρα είναι ήδη 5:30 το απόγευμα και μας χωρίζουν 80 περίπου χιλιόμετρα από τον τελικό μας προορισμό. Οι σημερινές μοναδικές εικόνες τριγυρνούν στο μυαλό μας μικραίνοντας ακόμα την απόσταση…. Τα έργα όμως που γίνονται για 25 περίπου χιλιόμετρα πριν το Egirdir φροντίζουν να μας κάνουν να ξεχάσουμε τις εικόνες και να επικεντρωθούμε στη δύσκολη οδήγηση. Το χοντρό απάτητο χαλίκι για περίπου 20 χιλιόμετρα κάνει την οδήγηση εφιάλτη. Ο εφιάλτης στο δρόμος με τα χαλίκια με όλη του τη σημασία. Εκεί που ζορίζεσαι να μείνεις όρθιος έρχεται η πέτρα από το αντίθετα διερχόμενο όχημα και όποιον πάρει ο χάρος… Όταν δε βλέπαμε να έρχεται φορτηγό αρχίζαμε τις προσευχές…. Τελικά το θρίλερ τελειώνει και το όμορφο Egirdir εμφανίζετε μπροστά μας.

Φτάνουμε στην πανσιόν μας όπου μας υποδέχεται ο φιλικότατος αλλά κουραστικός από την πολυλογία του, γιος του ιδιοκτήτη. Η πανσιόν τραγική…. δεν μπορώ να καταλάβω πως διάολο την συμπεριέλαβε το Lonely Planet. Κοινό μπάνιο για 4 δωμάτια και μία πετσέτα ανά δύο άτομα….. Η διάθεση μας όμως δεν μπορεί να χαλάσει… Γελάμε μέχρι δακρίων… ακόμα και όταν ανακαλύπτουμε πως μου έχουν στρώσει να κοιμηθώ στο σαλόνι του σπιτιού του ιδιοκτήτη το οποίο βρίσκεται κάτω από τα υπόλοιπα δωμάτια…..

Ακολουθεί σύντομο σέρβις των μοτοσικλετών. Το πίσω λάστιχο του BMW χάνει αέρα εδώ και αρκετές μέρες και ήρθε η ώρα για “μακαρόνι”. Έπ’ ευκαιρίας πλένουμε και γρασάρουμε τις αλυσίδες για να καθαρίσουν από όλη την βρόμα και την σκόνη που έχουν μαζέψει.

Λόγω του περασμένου της ώρας είχαμε συνεννοηθεί με τους ιδιοκτήτες της πανσιόν να μας ετοιμάσουν δείπνο. Κάτι μας έλεγε ότι παρά το άθλιο της πανσιόν, το σπιτικό φαγητό τους θα ήταν κορυφαίο… Και όντως ήταν… ρυζάκι, κοκκινιστά φασολάκια με κιμά και ατομική πέστροφα!

Για χώνεψη κάνουμε ένα μικρό περίπατο γύρω από την γραφική χερσόνησο του Egirdir πριν λιώσουμε κυριολεκτικά στα κρεβάτια μας…. πλην εμέ που έλιωσα στο ντιβάνι μου…

10 Αυγούστου, Egirdir – Goreme (480 χιλ)
Η απόσταση που μας χωρίζει με την Καππαδοκία είναι αρκετά μεγάλη, άρα η πρωινή αναχώρηση επιβάλλεται. Μας καθυστερεί όμως το πρωινό και συγκεκριμένα ο φούρναρης που αργεί να βγάλει το ψωμί… Ροκανίζουμε το χρόνο της καθυστέρησης με μια μικρή βόλτα γύρω από την πανσιόν. Ο γιός του ιδιοκτήτη μας είπε για μια Ελληνική συνοικία και μια Ορθόδοξη εκκλησία. Απογοητευόμαστε όταν ανακαλύπτουμε ότι η εκκλησία του Αγίου Στεφάνου έχει υποστεί φοβερές καταστροφές και έχει εγκαταλειφθεί στην μοίρα της…

Αναχωρούμε γύρω στις 9:00 περνώντας αρχικά δίπλα από την λίμνη Egirdir, την 3^η μεγαλύτερη της Τουρκίας. Οδεύουμε προς Beysehir με το σκηνικό να παραμένει το ίδιο καθώς τώρα δίπλα μας βρίσκεται η ομώνυμη λίμνη. Στη συνέχεια διανύουμε τα τελευταία στριφτερά ορεινά χιλιόμετρα μέχρι την μεγαλούπολη της Konya. Από εκεί και πέρα μας περιμένει μια απέραντη αδιάφορη ευθεία για περίπου 220 χιλιόμετρα!

Για να σπάσει η μονοτονία κάνουμε μια ενδιάμεση στάση στο Sultanhani, ένα σταθμό καραβανιών. Τα πιτσιρίκια που γυρνοβολάνε έξω απ’ αυτό κυκλώνουν τα μηχανάκια της παρέας ζητιανεύοντας και πειράζοντας… Αποφασίζουμε να μπούμε με δόσεις…

Το Sultanhani (είσοδος 3 YTL) είναι πολύ πιο εντυπωσιακό από έξω από ότι μέσα.

Κατασκευάστηκε από τον Alaattin Keykubat to 1229 αλλά καταστράφηκε αργότερα από μια μεγάλη φωτιά. Το 1278 αποκαταστάθηκε από τον κυβερνήτη Siracettin El Hasan. Σημειωτέον, είναι το μεγαλύτερο και το πιο καλοδιατηρημένο χάνι των Σελτζούκων. Αν ποτέ σας βγάλει ο δρόμος προς τα εκεί βρείτε την σκάλα που οδηγεί επάνω στον κεντρικό πυργίσκο. Είναι πολύ εύκολο να την αγνοήσει κανείς και είναι κρίμα να χάσει την μοναδική πανοραμική θέα…

Ντουγρού και πάλι για αρκετή ώρα ψάχνοντας απεγνωσμένα κάτι να θυμίζει Καππαδοκία για να αλλάξει λίγο η εικόνα στο μάτι μας. Τα χιλιόμετρα κυλούν και οι πινακίδες μας στέλνουν Goreme (Κόραμα), χωρίς να διακρίνεται κανένα ίχνος του ηφαιστιογενούς τοπίου. 10 χιλιόμετρα πριν τον τελικό μας προορισμό το τοπίο αλλάζει δραματικά αφήνοντας μας με το στόμα ορθάνοικτο. Περνάμε δίπλα από το εντυπωσιακό χωριό του Uchisar με υπέροχη θέα προς την κοιλάδα του Goreme. Λες και διακτινιστήκαμε σε άλλο πλανήτη…

Στην πλατεία του χωριού ρωτάμε και μας δείχνουν το δρόμο για το ξενοδοχείο μας. Το Hotel Taskonak είναι χτισμένο στην κορυφή του Goreme, χαρίζοντας μας υπέροχη θέα προς ολόκληρη την πόλη. Τα δωμάτια όμορφα αλλά υπερβολικά μικρά… Τακτοποιούμαστε γρήγορα και πάμε για να κλείσουμε πτήση για την ατραξιόν της περιοχής. Η Καππαδοκία είναι γνωστή για τις πτήσεις με αερόστατο. Αυτό μαρτυρούσαν και οι αρκετές εταιρίες που συναντήσαμε λίγο πριν μπούμε στην πόλη. Οι τιμές τσουχτερές, μας ζητάνε γύρω στα 150€/άτομο. Πηγαίνουμε από γραφείο σε γραφείο… Καλύτερη τιμή πετυχαίνουμε στο Balloon Turca (120€/άτομο) και κλείνουμε για την επομένη το πρωί. Όλες οι εταιρίες προσφέρουν μεταφορά από και προς το ξενοδοχείο, πρωινό δίπλα από το αερόστατο, αναμνηστικό δίπλωμα πτήσης και σαμπάνια μετά το τέλος αυτής. Αυτό που πρέπει να προσέξει κανείς εκτός από την τιμή, είναι το μέγεθος του καλαθιού (μέχρι 24 άτομα είναι καλά παραπάνω χλωμό να έχεις καλή ορατότητα) και την διάρκεια της πτήσης (1:00 ώρα είναι αρκετή).

Βολτάρουμε για λίγο στα σοκάκια της πόλης πριν καθίσουμε για φαγητό στο Silk Road Restaurant. Νόστιμο φαγητό αλλά και πάλι μικρές μερίδες…

Επιστροφή στο ξενοδοχείο για ύπνο καθώς το αυριανό ξύπνημα είναι αρκετά βάρβαρο… 6:15 θα μας περιμένει το λεωφορείο για να μας μεταφέρει στην κοιλάδα όπου θα περιμένει το αερόστατο…

11 Αυγούστου, Goreme και πέριξ (25 χιλ)
Σηκώνομαι γύρω στις 5:30, ετοιμάζομαι γρήγορα και ανεβαίνω στην ταράτσα του ξενοδοχείου… Τα λόγια περιττεύουν…

Το λεωφορειάκι κορνάρει κάτω από το ξενοδοχείο στις 6:10. 10 λεπτά αργότερα μας αφήνει παραδίπλα από το Goreme Open Air Museum. Ο ουρανός είναι κυριολεκτικά κρυμμένος απ’ τα αερόστατα…

Το πρωινό παραδόξως είναι αρκετά καλό… Τσιμπολογάμε χαζεύοντας τα αερόστατα τα οποία φορτώνουν και ξεφορτώνουν κόσμο δίπλα μας. Έρχεται η σειρά μας… Ανεβαίνουμε στο αερόστατο και μετά από μια σύντομη προετοιμασία απογειωνόμαστε… Η αίσθηση είναι μοναδική και υπεράνω κάθε περιγραφής…

Ο «πιλότος» περνάει ξυστά από τους ηφαιστιογενείς βράχους, μέσα από φαράγγια και τέλος ανεβαίνει ψηλά για να χαζέψουμε το μοναδικό αυτό τοπίο. Οι φωτογραφικές φυσικά δουλεύουν ασταμάτητα…

Η ώρα μας τελειώνει και η κάθοδος για προσγείωση αρχίζει. Από όταν προγραμματίζαμε την πτήση με αερόστατο αναρωτιόμουν πως διάολο προσγειώνεται αυτό το πράμα. Η απορία μου εν τέλει λύθηκε… αλλά δεν φανταζόμουν κάτι τέτοιο ούτε στα πιο τρελά μου όνειρα…. Καταρχάς το αερόστατο πάει όπου φυσάει ο άνεμος, δεν έχει συγκεκριμένο δρομολόγιο… Έτσι, όλη την ώρα που βρισκόμαστε στον αέρα ένα αυτοκίνητο της εταιρίας μας ακολουθούσε από κάτω. Μερικά μέτρα πριν ακουμπήσουμε το έδαφος, ο «πιλότος» πετάει ένα σκοινί και 3 (πεζοί πλεόν) υπάλληλοι της εταιρίας το αρπάζουν… Αρχίζουμε να τους σέρνουμε και να τους πηγαίνουμε πραγματικά βόλτα… Ο 1^ος που είναι ακριβώς μπροστά μου, έχει σκάσει πάνω σε 3 δέντρα!!! Το αερόστατο δεν λέει να κατέβει και επιτάσσονται άλλα τρία άτομα να βοηθήσουν. Μαζί και το αφεντικό… Το «τραινάκι» συνεχίζεται, αυτή τη φορά σέρνουμε 6 «βαγόνια». Με τα πολλά το αερόστατο κάθεται στο έδαφος και ζητάνε να βγει κάποιος από εμάς έξω. Αρπάζω την ευκαιρία και πηδάω έξω γρήγορα για να τραβήξω φωτογραφίες. Τα πρόσωπα των υπαλλήλων μαρτυρούν ότι ήταν μια δύσκολη προσγείωση.

Ακολουθούν αναμνηστικές φωτογραφίες, σαμπάνια και απονομή διπλωμάτων.

Επιστροφή στο ξενοδοχείο για δεύτερο πρωινό και αναχώρηση για το Goreme Open Air Museum. Πληρώνουμε 15 YTL / άτομο είσοδο + 3 YTL / μότο για το πάρκινγκ και βαδίζουμε εντός του «μουσείου». Δεν είναι ακριβώς μουσείο αλλά ένας κλειστός χώρος με καλοδιατηρημένα σπίτια σκαμμένα μέσα στους ηφαιστειογενείς βράχους.

Στον χώρο υπάρχουν και μερικές εκκλησίες με εντυπωσιακές αγιογραφίες. Η Dark Church (Karanlik Kilise) έχει ξεχωριστή είσοδο (8 YTL / άτομο). Οι αγιογραφίες της είναι εντυπωσιακές αλλά εξίσου εντυπωσιακές είναι και οι αγιογραφίες της Snake (Yilanli) Church για την οποία δε χρειάζεται ξεχωριστό εισιτήριο.

50 μέτρα πριν από την είσοδο του μουσείου βρίσκετε ακόμα μια εκκλησία, η Buckle (Tokali) Church, επίσης με εντυπωσιακές αγιογραφίες, την οποία επισκέπτεσαι με το ίδιο εισιτήριο.

Δίπλα στο πάρκινγκ υπάρχουν παραδοσιακοί παγωτατζήδες όπου δίνουν το δικό τους ζογκλερικό σόου το οποίο και αξίζει να απολαύσετε.

Καβαλάμε τις μοτοσικλέτες μας και ξεκινάμε για μια βόλτα γύρω από το Goreme, μέσα στις ηφαιστιογενείς κοιλάδες. Λίγα χιλιόμετρα πιο κάτω σταματάμε για να χαζέψουμε την παλιά πόλη του Cavusin η οποία δεσπόζει πάνω από την νέα και προχωράμε προς το Pasabug ή «Κοιλάδα των μοναχών».

Ο χώρος είναι από τους εντυπωσιακότερους της Καππαδοκίας και είναι δωρεάν!

Ανηφορίζουμε και περνάμε δίχως να σταματήσουμε από το Zelve Open Air Museum, λόγω ότι έχουμε διαβάσει ότι δεν είναι τόσο εντυπωσιακός όσο το «μουσείο» του Goreme. Περνάμε μέσα από την Denvert Valley στην οποία μπορεί να δει κανείς τον διάσημο βράχο – καμήλα.

Επόμενος σταθμός η κωμόπολη του Urgup για την οποία είχαμε διαβάσει αρκετές καλές συστάσεις όταν ψάχναμε για διαμονή στην περιοχή. Η μοντέρνα κωμόπολη δεν μας εντυπωσιάζει κάνοντας μας να αναχωρήσουμε μόλις τελειώσει ο καφές μας.

Το πολύ πρωινό ξύπνημα μας οδηγεί πίσω στο ξενοδοχείο για ολιγόωρη ξεκούραση πριν κατηφορίσουμε για «βρώμικο» στο Cappadocia Kebap Center. Φτηνό, νόστιμο αλλά ο αργός χρόνος σερβιρίσματος πρέπει να κατέχει περίοπτη θέση στο βιβλίο Guinness.

12 Αυγούστου, Goreme και πέριξ μέρος 2ο (115 χιλ)
Η Καππαδοκία, εκτός από τους ηφαιστιογενείς βράχους, έχει ακόμα ένα εντυπωσιακό αξιοθέατο, τις υπόγειες πόλεις. Υπάρχουν 36 απ’ αυτές στην ευρύτερη περιοχή, ενώ 2 από αυτές θεωρούνται οι πιο σημαντικές. Η Kaymakli η οποία είναι η μεγαλύτερη και η Derinkuyu η οποία απλώνεται βαθύτερα από όλες μέσα στη γη. Εμείς έχουμε αποφασίσει να επισκεφτούμε την δεύτερη η οποία απέχει γύρω στα 45 χιλιόμετρα από το ξενοδοχείο μας.

Αναχωρούμε γύρω στις 9:30 το πρωί  με ενδιάμεση στάση στο Nevsehit για βενζίνα. Το στοπ της αντλίας αποδεικνύεται χαλασμένο, λούζοντας τα 2 V-Strom της παρέας και τον Στέλιο. Τα γάντια του πήγαν για πέταμα… ευτυχώς είχαμε και άλλο ζευγάρι μαζί μας…

Τρώμε αρκετή ώρα να καθαρίσουμε τις μοτοσικλέτες πριν συνεχίσουμε προς την υπόγεια πόλη. Πληρώνουμε 15YTL / άτομο είσοδο (τι διάολο, ταρίφα το έχουν;) και τραβάμε υπογείως…

Η υπόγεια πόλη έχει περίπου στις 600 μυστικές εισόδους/εξόδους, οι οποίες βρίσκονται κρυμμένες σε πηγάδια ή σε αυλές σπιτιών. Η πόλη είναι χτισμένη σε 11 επίπεδα τα οποία έφταναν σε βάθος τα 85 μέτρα. Πόρτες που μπορούσαν να ανοιγοκλείσουν μόνο από τη μέσα πλευρά απομόνωναν κάθε επίπεδο χωριστά, ενώ αρκετά πηγάδια φρόντιζαν για το σωστό εξαερισμό του χώρου. Η πόλη μπορούσε να φιλοξενήσει μέχρι 3000 άτομα, ενώ υπήρχαν σήραγγες που την ένωναν με άλλες υπόγειες πόλεις αυξάνοντας την χωρητικότητα σε 50.000 άτομα!

Στην επιστροφή σταματάμε στην εντυπωσιακή πόλη του Uchicar, αρχικά στους μικροπωλητές για μερικές φωτογραφίες….

Η Αντιγόνη δε νιώθει καλά (υποθέτουμε πως την πείραξε η μυρωδιά της βενζίνης απ’ την υπερχείλιση) και αναχωρεί με τον Στέλιο προς το ξενοδοχείο ενώ οι υπόλοιποι ανηφορίζουμε προς το Uchisrar Kalesi το οποίο δεσπόζει πάνω απ’ την πόλη.

Η θέα εντυπωσιακή μας κρατά για αρκετή ώρα στην γύρω περιοχή.

Εν τέλει επιστρέφουμε στο Goreme όπου και σπαταλάμε το τελευταίο μας απόγευμα ψάχνοντας για μερικά αναμνηστικά δωράκια. Η Κούλα αναχωρεί τρέχοντας προς το ξενοδοχείο χωρίς να προλάβει να μας πει τίποτα. Στομαχόπονος και διάρροια, ίδια συμπτώματα με την Αντιγόνη… Ωχ το έχω ξαναδεί το έργο (βλέπε περυσινό ταξιδιωτικό Βαλκάνια – Ευρώπη – Ελλάδα και συγκεκριμένα το τελευταίο βράδυ πριν αναχωρήσουμε από Βελιγράδι)…

Πριν σουρουπώσει αναχωρώ προς ανεύρεση ενός σημείου πάνω απ’ την πόλη με φανταστική θέα. Στο ηλιοβασίλεμα γινόταν χαμός εκεί… φαινόταν και από την πλατεία του χωριού. Υπέθεσα πως θα το βρω εύκολα και δεν πήρα πληροφορίες… Αμ δε, ακόμα δεν μπορώ να καταλάβω που διάολο κρύβεται ο δρόμος που οδηγεί σε αυτό. Και σίγουρα πάει δρόμος γιατί ξεχώριζα αυτοκίνητα εκεί πάνω. Έκανα τον κύκλο αρκετές φορές… ακολούθησα δεκάδες χωματόδρομους αλλά καμία τύχη. Κατάφερα πάντως να τραβήξω μερικές καλές φωτογραφίες από την κοιλάδα του Goreme.

Ο Γιάννης με την Μαρίνα είχαν καλύτερη τύχη από εμένα. Ανέβηκαν μέχρι το βράχο του Uchihar και απόλαυσαν ένα υπέροχο ηλιοβασίλεμα.

Έχουμε σταμπάρει μια ωραία ταβέρνα, ονόματι Firin Express την οποία και επισκεπτόμαστε το βράδυ. Τρώμε το καλύτερο φαγητό που έχουμε φάει ως τώρα. Μεγάλες μερίδες, γρήγορη εξυπηρέτηση και σε απρόσμενα χαμηλές τιμές.

13 Αυγούστου, Goreme – Kizkalesi (385 χιλ)
Το χθεσινό «έργο» συνεχίζεται το βράδυ με θύματα εμένα και τον Στέλιο. Οι διάρροιες οφείλονται μάλλον στο νερό. Ναι μεν πίναμε μόνο εμφιαλωμένο αλλά μάλλον την πατήσαμε σε κάποιον καφέ.
Στο πρωινό είμαστε ο ένας χειρότερα απ’ τον άλλο. Τρώμε λιτά και αναχωρούμε γύρω στις 9:00 αρχικά προς το Eski Monastery. Απέραντες κοιλάδες μας κάνουν παρέα για αρκετή ώρα. Μπερδευόμαστε λίγο αλλά εν τέλει βρίσκουμε το δρόμο για το μοναστήρι. Πληρώνουμε 3 YTL / άτομο είσοδο για να to επισκεφτούμε. Eίναι σκαμμένο μέσα στο βράχο και φιλοξενεί την μοναδική εικόνα στον κόσμο με την Παναγία και τον Ιησού να χαμογελούν.

Η διαδρομή συνεχίζεtai το ίδιο μονότονη. Απέραντες κοιλάδες και ατελείωτες ευθείες. 50 χιλιόμετρα μακριά από το μοναστήρι βλέπω πινακίδα για νέα εθνική οδό η οποία φυσικά απουσιάζει τόσο από το χάρτη μου όσο και από το navigator… Την ακολουθούμε και βρισκόμαστε να οδηγούμε στον καλύτερο δρόμο που έχουμε περάσει ποτέ στην ζωή μας. Χαλαρά καλύτερος από οποιαδήποτε strada!

Η εθνική δεν είναι 100% ολοκληρωμένη, δεν έχει διόδια και σε μερικές περιπτώσεις οι λωρίδες της μειώνονται από 4 ανά κατεύθυνση σε 2. Και το κυριότερο χωρίς κίνηση!

Διανύουμε 140 «ευρωπαϊκά» χιλιόμετρα πριν ξαναβγούμε στο παλιό εθνικό δίκτυο. Η έξοδος συνοδεύεται με απογοήτευση καθώς οι λωρίδες είναι μία ανά κατεύθυνση και η κίνηση τρελή. Ευτυχώς σύντομα ανεβαίνουμε ξανά σε εθνική οδό παλαιότερης κατασκευής, με τρεις λωρίδες ανά κατεύθυνση. Τα φορτηγά κάνουν πάρτι, αγκομαχώντας στις συνεχόμενες ανηφοριές. Δεκάδες από αυτά κείτονται χαλασμένα δεξιά του οδικού δικτύου. Ένα από αυτά μόλις έχει πάρει φωτιά… Κόσμος αρκετός βιντεοσκοπεί με τα κινητά του το γεγονός. Εμείς βλέπουμε την φωτιά κοντά στο ντεπόζιτο και ανοίγουμε το γκάζι μας…

Πιάνουμε παραλία και οι πρώτες μεγαλουπόλεις που εμφανίζονται κρατάνε τα κεφάλια μας στραμμένα προς το βορά. Η ζέστη είναι αφόρητη. Ξεκινήσαμε το πρωί με 22^o και το θερμόμετρο δείχνει τώρα 35^o! Βγαίνουμε από εθνική πληρώνοντας 2,25 YTL διόδια, για να διανύσουμε τα τελευταία 60 χιλιόμετρα που μας χωρίζουν από το ξενοδοχείο μας. Η κίνηση στο δρόμο έχει αυξηθεί κατακόρυφα καθώς τα τουριστικά θέρετρα διαδέχονται το ένα το άλλο. Τα τελευταία χιλιόμετρα μοιάζουν με μαραθώνιο αντοχής…

Φτάνουμε Kizkalesi και βρίσκουμε το ξενοδοχείο (Yaka Hotel) σχετικά εύκολα. Όμορφο ξενοδοχείο, πολύ κοντά στην παραλία αλλά ψιλοβρόμικο.

Στέλιος και Αντιγόνη που είναι χειρότερα από τους υπολοίπους πέφτουν ξεροί στα κρεβάτια τους. Οι ρέστοι τραβάμε για μπανάκι στην παραλία. Ο ξενοδόχος μας προειδοποιεί: “Μην πάρετε τίποτα μαζί σας στην παραλία… έχει πολλούς ελαφροχέρηδες”…

Το θέαμα στην παραλία είναι πρωτόγνωρο…. Θα προσπαθήσω να σας δώσω την εικόνα…. Φανταστείτε την πιο κοσμοπολίτικη παραλία που ξέρετε… πολλαπλασιάστε τον κόσμο επί δύο… σκορπήστε δυο απορριμματοφόρα ανακυκλώσιμο υλικό ανάμεσα στις ομπρέλες… τοποθετήστε τις ομπρέλες έτσι ώστε να μην υπάρχουν 2 συνεχόμενες όμοιες μεταξύ τους… αντικαταστήστε τα στριγκάκια και γενικά τα γυναικεία μαγιό με ολόσωμα αδιάβροχα μαγιό + μπούρκα… βάλτε και καμιά 100στη κράχτες και άλλους τόσους μικροπωλητές που πουλάν από κουλούρια μέχρι μύδια… και βουαλά έχετε την παραλία του Kizkalesi!!!

Το πανέμορφο κάστρο μάταια προσπαθεί να σώσει την κατάσταση…

Παζαρεύουμε μέχρι και τις ξαπλώστρες και χαζεύουμε την πρωτόγνωρη κατάσταση. Κάθε “ομπρελάς” είναι κάτι σαν αρχιμαφιόζος. Έχει ένα ολόκληρο επιτελείο που δουλεύει γι’ αυτόν, ενώ διάφορα πιτσιρίκια μαθαίνουν τα “κόλπα” του επαγγέλματος από τους πιο “έμπειρους”. Στο παραπλήσιο beach bar παίζει σε repeat mode το soundtrack του Νονού. Μάλλον η ταινία είναι το Τούρκικο όνειρο.

Βολτάρουμε πάνω-κάτω την παραλία χωρίς να βουτήξουμε, καθώς η θάλασσα βρομάει αρκετά. Αν και τα στομάχια μας δεν είναι σε καλή κατάσταση, ψάχνουμε για ένα καλό εστιατόριο. Το Pasa μας γεμίζει το μάτι. Έχει και ριζάκι με κοτόπουλο για τους ασθενείς. Παραγγέλνουμε και λίγα λεπτά αργότερα σκάει ένα ψωμί ψημένο σε φούρνο στο μέγεθος του τραπεζιού μας.

Το φαγητό επίσης καταπληκτικό και σε απίστευτα χαμηλές τιμές.

Καθώς οι μέρες της εκδρομής τελειώνουν ψάχνουμε ήδη για την επιστροφή μας από Marmari – Ρόδο. Ξέρουμε πως υπάρχει βαπόρι και όπως είδαμε στο internet σήμερα που ανακοινώθηκε το πλάνο, φεύγει την Τρίτη 16:30 από Marmari. Το καράβι για Κρήτη φεύγει 18:00 από Ρόδο και έτσι εμείς πρέπει να αναπροσαρμόσουμε τα πλάνα μας ή να βρούμε κάποια άλλη εταιρία που να κάνει το δρομολόγιο. Αρχικά ψάχνουμε την πόλη για κάποιο τουριστικό γραφείο αλλά μάταια. Μετά από αρκετές ερωτήσεις βρίσκουμε το κατάλληλο άνθρωπο ο οποίος μας στέλνει σε ένα μπακάλικο που πουλούσε εισιτήρια λεωφορείου! Μόλις καταφέρνουμε να συνέλθουμε από τα σπαστικά γέλια, επιστρέφουμε πίσω στο ξενοδοχείο και στην μοναδική μας λύση η οποία δεν είναι άλλη από τον ξενοδόχο, ο οποίος για καλή μας τύχη μιλάει άπταιστα αγγλικά (πράγμα σπάνιο).

Επιστροφή λοιπόν στο ξενοδοχείο, εξηγούμε στον ξενοδόχο το πρόβλημα μας, παίρνει μερικά τηλέφωνα, αλλά λόγω του περασμένου της ώρας, θα πρέπει να ξανακαλέσουμε το πρωί.

14 Αυγούστου, Kizkalesi – Manavgat (Side) (360 χιλ)
Τα τηλέφωνα δίνουν και παίρνουν και αρχίζουμε να βγάζουμε άκρη. Καταλήγουμε ότι υπάρχει μόνο ένα οχηματαγωγό που εκτελεί το δρομολόγιο καθώς όλες οι άλλες εταιρίες το έχουν καταργήσει. Εξετάζουμε και τις επιλογές για να φύγουμε από Αλικαρνασσό. Υπάρχει καράβι καθημερινά αλλά θα μας πιάσει ο κούκος αηδόνι. Θέλουμε 3 καράβια μέχρι Κρήτη… Αναχωρούμε με το σκεπτικό ότι θα πετύχουμε κάποιο τουριστικό γραφείο είτε στη διαδρομή, είτε στο Manavgat που θα διανυκτερεύσουμε σήμερα.

Πρώτη στάση λίγα χιλιόμετρα μακριά από το ξενοδοχείο μας, στο Caves of Heaven and Hell. Κανονικά έπρεπε να τις επισκεπτόμασταν χτες, αλλά λόγω των στομαχικών διαταραχών τις αφήσαμε για το πρωί. Παρεμπιπτόντως στο κλαμπ των ασθενών προστέθηκε και η Μαρίνα, ενώ εγώ νιώθω ήδη πολύ καλύτερα. Οι υπόλοιποι έχουν πάρει λίγο τα πάνω τους αλλά οι διάρροιες δεν λεν να σταματήσουν./p>

Στην σπηλιά της κολάσεως είναι εύκολο να πας καθώς την βλέπεις μόνο από πάνω και είναι και τσάμπα. Το σκηνικό είναι λίγο τρομακτικό αλλά τίποτα το ιδιαίτερο. Αν δεν σου λέγαν ότι είναι η σπηλιά της κολάσεως θα την περνούσες για μια απλή σπηλιά.

Τώρα για να πάει κανείς στο παράδεισο θα πρέπει αρχικά να πληρώσει 3 λίρες είσοδο και στη συνέχεια να κατέβει 452 σκαλιά! Τα 288 από αυτά σε οδηγούν σε μια Βυζαντινή εκκλησία η οποία βρίσκεται στην είσοδο μιας σπηλιάς. Τα υπόλοιπα σκαλοπάτια οδηγούν βαθιά μέσα στη σπηλιά. Ο με Ελληνικές επιρροές μύθος αναφέρει ότι στην σπηλιά αυτή έγινε μια μεγάλη μάχη μεταξύ ενός 100κέφαλου δράκου Τυφώνα και του Δία. Ο Δίας ηττήθηκε και φυλακίστηκε βαθιά στην σπηλιά. Ερμής και Παν ελευθέρωσαν τον Δία ο οποίος και επιτέθηκε στον δράκο, νικώντας τον και θάβοντας τον βαθιά στη γη. Όμως η φωτιά από το στόμα του δράκου βρήκε διέξοδο μέσα από τα σωθικά τη Γης, δημιουργώντας το ηφαίστειο Αίτνα!
Δυστυχώς τα σκαλοπάτια μέσα στην σπηλιά γλιστρούσαν υπερβολικά και δεν μπορέσαμε να τα περπατήσουμε. Κατεβήκαμε για λίγο μέσα πριν πάρουμε τον κουραστικό δρόμο της ανόδου.

Καθόμαστε για λίγο στην καφετέρια στην κορυφή μέχρι να ξαναβρούμε την ανάσα μας και αναχωρούμε προς Manavgat. Η διαδρομή είναι απολαυστική. Ένας άδειος και μέτριας ποιότητας αλλά με καλό κρατήμα δρόμος, διασχίζει ένα τεράστιο δάσος από έλατα. Η μία στροφή διαδέχεται την άλλη ενώ δεν υπάρχει ευθεία μεγαλύτερη από 200 μέτρα. Όσο δεν στρίψαμε τις προηγούμενες ημέρες στρίβουμε σε μια μέρα.

Το σκηνικό αυτό συνεχίζεται για 200 περίπου χιλιόμετρα. Λίγο πριν της πόλη της Alanya συναντάμε απέραντες φυτείες με μπανάνες…

Πλησιάζοντας στην Alanya το τοπίο αλλάζει για ακόμα μια φορά δραματικά. Λες και διακτινιστήκαμε στο Miami! Δρόμος 3 λωρίδων ανά κατεύθυνση με φοίνικες δεξιά και αριστερά του δρόμου, απέραντη οργανωμένη παραλία φίσκα στον κόσμο, ακριβά αυτοκίνητα, χλιδάτα ξενοδοχεία, πολυτελή καταστήματα και κόσμο σε ξανθιές αποχρώσεις.

Διασχίζουμε το Miami της Τουρκίας, περνάμε από δεκάδες ακόμα παρόμοια τουριστικά θέρετρα και εν τέλει φτάνουμε στον προορισμό μας γύρω στις 5:30 το απόγευμα. Τακτοποιούμαστε με τάχιστες κινήσεις στο ξενοδοχείο μας (Conny’s) και δευτερόλεπτα αργότερα προσπαθούμε να κατεβάσουμε το δείκτη της θερμοκρασίας μας στην πισίνα του ξενοδοχείου.

Το τελευταίο θύμιζε υπερβολικά Ρωμαϊκό ανάκτορο. Ήταν πεντακάθαρο δε με -επιτέλους- μοντέρνα μπάνια. Οι ιδιοκτήτες φιλικότατοι, μιλούσαν και αυτοί άπταιστα αγγλικά. Ζητάμε και παίρνουμε πληροφορίες για τουριστικό γραφείο το οποίο και επισκεπτόμαστε. Δεν βγάζουμε άκρη έτσι ξαναρχίζουμε τα τηλέφωνα. Στο διαδίκτυο διαβάζουμε ότι η ώρα αναχώρησης του πλοίου από Ρόδο για Κρήτη έχει αλλάζει από 18:00 σε 19:30 και παίζει να προλάβουμε. Μετά από αρκετά τηλέφωνα ανακαλύπτουμε ότι το καράβι που εκτελεί το δρομολόγιο από Marmari για Ρόδο είναι Ελληνικό και βρίσκουμε το τηλέφωνο του Έλληνα πράκτορα. Αυτός μας διαβεβαιώνει ότι αποκλείεται να προλάβουμε το καράβι για Κρήτη και έτσι υποχρεούμαστε να αλλάξουμε το πρόγραμμα μας και να φύγουμε Κυριακή από Τουρκία. Ευτυχώς όταν σχεδιάζαμε το ταξίδι και επειδή δεν υπήρχε κανείς να μας ενημερώσει για τα δρομολόγια, είχαμε προνοήσει να μείνουμε δυο μέρες στο Marmari για να δούμε πως θα φύγουμε, μην τυχόν και έχουμε εκπλήξεις.

Ο πράκτορας μας ζητά αντίγραφα διαβατηρίων και αδειών κυκλοφορίας για να κάνει την κράτηση τα οποία και στέλνουμε με fax από το ξενοδοχείο. Ο Στέλιος επικοινωνεί με τον φίλο Χρήστο στη Ρόδο, ο οποίος φροντίζει να μας βρει δωμάτια στο οικογενειακό τους ξενοδοχείο. Ωστόσο η ώρα έχει περάσει για τα καλά και μεταφερόμαστε στο εστιατόριο του. Μας είχε γεμίσει το μάτι απ’ την αρχή αλλά μας είχαν ξινίσει λίγο οι ακριβούτσικες τιμές του. Όλα σχεδόν τα τραπέζια ήταν ρεζερβέ και ο λόγος ότι ήταν ένα από τα καλύτερα εστιατόρια της πόλης… Περίεργα πεντανόστιμα πιάτα, όμορφα διακοσμημένα, περνάν για δευτερόλεπτα από το τραπέζι μας πριν αναπαυθούν σε κάποια γωνιά του στομαχιού μας.

Η βραδιά κλείνει με περίπατο στην πόλη του Side. Η παλιά πόλη απέχει αρκετά από το ξενοδοχείο μας, αλλά υπάρχουν αρκετά αρχαία διάσπαρτα δεξιά και αριστερά του δρόμου. Εντύπωση μας κάνει ότι τα περισσότερα από αυτά είναι διάσπαρτα μέσα στα γύρω εστιατόρια και μπαρ!

15 Αυγούστου, Manavgat (Side) – Kalkan (330 χιλ)
Το ξενοδοχείο το είχαμε κλείσει με continental πρωινό, που μεταφράζεται βασικό πρωινό και συνήθως είναι ψωμί, βούτυρο, καφές και πορτοκαλάδα. Αυτό που ήρθε καμία σχέση δεν είχε με το παραπάνω. Χρειάστηκαν 2 τραπέζια για να χωρέσουμε όλα τα πιάτα που μας σέρβιραν και φυσικά δεν καταφέραμε να φάμε ούτε τα μισά!

Αφού ευχαριστήσαμε του ιδιοκτήτες αναχωρούμε για να ρίξουμε μια ματιά στην αρχαία πόλη του Side η οποία αποδεικνύεται πανέμορφη αλλά…

Πάνω στα αρχαία είναι χτισμένα εστιατόρια… δεν υπάρχει καμία περίφραξη και οποιοσδήποτε κίονας μπορεί άνετα να καταλήξει στο πορτ μπαγκάζ κάποιου αυτοκινήτου.

Ο αρχαιολογικός χώρος απλώνεται μέχρι την θάλασσα και οι τελευταίες πέτρες χρησιμεύουν για να κάνουν βουτιές οι θαμώνες….

Αναχωρούμε νευριασμένοι με το θερμόμετρο να βαράει ήδη κόκκινα. 40 χιλιόμετρα πιο κάτω μπαίνουμε σε ένα βενζινάδικο καθώς έχουμε ήδη αφυδατωθεί. Πίνουμε τρελές ποσότητες νερού, δροσιζόμαστε σε μια παραπλήσια βρύση και ξεκουραζόμαστε λίγο για να πάρουμε δυνάμεις. Η αλμόρα που έχουμε μαζί μας βοηθάει στα μέγιστα (βοηθάει τον οργανισμό να κατακρατάει υγρά).

Διασχίζουμε την μεγαλούπολη της Antalya και ανηφορίζουμε σε μια παρόμοια διαδρομή με την χτεσινή στριφτερή. Τα παιδία παίζει για αρκετή ώρα μέχρι να δούμε την πινακίδα για το αρχαιολογικό χώρο του Ολύμπου. Κατηφορίζουμε μέσα από ένα στενό φαράγγι για να βρεθούμε σε ένα παραθαλάσσιο τουριστικό καταυλισμό, ο οποίος σφύζει από κόσμο. Παρκάρουμε τις μοτοσικλέτες μας και μεταφερόμαστε στο παραπλήσιο καφέ για να δροσιστούμε.

Σε κάθε μας ταξίδι συναντάμε και έναν Έλληνα στο πιο απίθανο μέρος. Έτσι κι εδώ, η Ελληνίδα καθόταν στο διπλανό μας τραπέζι! Ανταλλάσσουμε χαιρετούρες και πληροφορίες καθώς αυτή είχε περάσει με πλοίο απ’ την Μεγίστη (Καστελόριζο) και θα ανηφόριζε προς Σμύρνη και οδεύουμε να περπατήσουμε τον αρχαιολογικό χώρο.

Πληρώνουμε είσοδο 3 YTL / άτομο και κατηφορίζουμε με πλήρεις εξαρτήσεις ανάμεσα σε δεκάδες μαγιοφορεμένους που απλά πήγαιναν για να δροσιστούν στην ομώνυμη παραλία. Διάσπαρτα κακοδιατηρημένα αρχαία προσπαθούσαν να θυμίσουν κάτι από τον χάρτη της αρχαίας πόλης που είδαμε μόλις εισήλθαμε στο χώρο. Αποκορύφωμα οι 2 εντυπωσιακοί σαρκοφάγοι που συναντήσαμε δίπλα στην θάλασσα. Η τρύπα που βλέπετε έχει γίνει από αρχαιοκάπηλους…

Επιστροφή προς την καφετέρια, αναπλήρωση υγρών και αναχώρηση για να καλύψουμε τα τελευταία χιλιόμετρα που μας χωρίζουν με το Kalkan (Καλαμάκι). Η διαδρομή παραμένει ενδιαφέρουσα περνώντας άλλοτε μέσα από πυκνά δάση και άλλοτε πάνω απ’ την Μεσόγειο. Το ξενοδοχείο μας (Kulube) βρίσκεται στην άλλη άκρη της κωμόπολης, χτισμένο πάνω σε μια πλαγιά με υπέροχη θέα της Μεσογείου και με ιδιωτική παραλία. Βραχώδης μεν αλλά δεν μας χάλασε καθόλου.

Τα δωμάτια μέτρια αλλά καθαρά. Τσαλαβουτάμε για αρκετή ώρα πριν πάρουμε την απόφαση να περπατήσουμε στην πόλη. Λίγη ώρα αργότερα παρκάρουμε τις μοτοσικλέτες μας στον ειδικά διαμορφωμένο χώρο στη μαρίνα. Η «παραλιακή» είναι γεμάτη από καφέ και εστιατόρια, με θαμώνες πολλούς ευρωπαίους τουρίστες. Επιλέγουμε μια ψαροταβέρνα ονόματι Seaport όπου τρώμε καλούτσικα σε ευρωπαϊκές τιμές.

Ακολούθησε η τελευταία μας νυχτερινή βόλτα στα σοκάκια της πόλης που θύμιζαν υπερβολικά ελληνικό νησί, πριν επιστρέψουμε στο ξενοδοχείο για ξεκούραση.

16 Αυγούστου, Kalkan – Marmaris – Ρόδος (270 χιλ)
Αναχωρούμε μετά από ένα πλούσιο πρωινό έχοντας σαν πλάνο να επισκεφτούμε οπωσδήποτε την Καρμύλησο και αν προλάβουμε την διάσημη παραλία της Oludeniz και τον αρχαιολογικό χώρο της Τέλμεσσου. Το καράβι φεύγει από Μαρμάρι στις 16:30 και εμείς θέλουμε να είμαστε εκεί ένα 2ωρο νωρίτερα για καλό και για κακό. Οι πληροφορίες που πήραμε από τους ντόπιους χτες είναι ενθαρρυντικές, καθώς μας ενημέρωσαν ότι υπάρχει νέα εθνική οδός που συνδέει τις δύο πόλεις και θα χρειαστούμε περίπου 2 ώρες για να καλύψουμε την απόσταση…

Αμ δε… βγαίνοντας από το Kalkan συναντάμε ένα κομμάτι νέας εθνικής οδού, το οποίο ακολουθούμε για καμιά 10αρια χιλιόμετρα, πριν ξαναβγούμε στην παλιά εθνική. Από εκεί και πέρα και για αρκετά χιλιόμετρα γίνονται έργα με το δρόμο στρωμένο με χοντρό χαλίκι…

Μετά από 1:30 ώρα χαλικό-βαρκάδα έχουμε φτάσει κοντά στην Καρμύλησο. Αγνοώ τις ενδείξεις του navigator όπως συνηθίζω και ακολουθώ τις πινακίδες οι οποίες μας κάνουν ένα μεγαλοπρεπή κύκλο μέσα από την πόλη. Διασχίζουμε μια τεράστια ευθεία με φανάρια ανά 200 μέτρα, όπου και πέφτουμε από κόκκινο σε κόκκινο! Πλησιάζουμε προς Oludeniz και η κίνηση είναι τραγική… Στρίβουμε προς Καρμύλησο, διασχίζοντας ένα όμορφο δάσος και παρκάρουμε κάτω απ’ την πόλη φάντασμα…

Η Καρμύλησος (Λεβίσι) ήταν ένα Ελληνικό χωριό το οποίο εγκαταλείφτηκε κατά την ανταλλαγή πληθυσμού μεταξύ Τούρκων και Ελλήνων το 1923. Μιλάμε για 3.500 εγκαταλειμμένα σπίτια, χτισμένα στην πλαγιά ενός βουνού. Πληρώνουμε 8 λίρες είσοδο και ανηφορίζουμε προς την πλατεία του χωριού.

Άξια προσοχής είναι η εκκλησία του Ταξιάρχη και η πλατεία απ’ έξω με το ψηφιδωτό με πέτρα θαλάσσης σε σχήμα μαργαρίτα όπου διασώζεται σε άψογη κατάσταση…

…και το σχολείο όπου είναι χτισμένο στην κορυφή του λόφου και προσφέρει μοναδική θέα προς όλο το χωριό.

Η περιήγηση μας τελειώνει στις 12:00 και λόγω του ότι δεν ξέρουμε πόσο χρόνο θα μας πάρει να καλύψουμε τα 120 περίπου χιλιόμετρα που μας χωρίζουν με το Marmari παίρνουμε την απόφαση να «σφάξουμε» το υπόλοιπο πρόγραμμα μας και να τραβήξουμε προς το λιμάνι.

Ένα μεγάλο κομμάτι της διαδρομής είναι ορεινό με υπέροχη θέα και ευτυχώς χωρίς άλλα έργα. Δύο ώρες αργότερα παρκάρουμε έξω από το τελωνείο του λιμανιού. Ο υπάλληλος μας ενημερώνει ότι τα γκισέ των εισιτηρίων ανοίγουν στις 15:00 και λόγω του ότι δεν υπάρχει κάποιο καφέ γύρω, αναχωρούμε προς την παραπλήσια μαρίνα.

Ροκανίζουμε τον χρόνο αναμονής σε μια καφετέρια και επιστρέφουμε στο λιμάνι για να επιβιβαστούμε στο βαπόρι. Τα εισιτήρια πανάκριβα… 60€ το άτομο και 48€ για κάθε μοτοσικλέτα για μία διαδρομή που κρατά περίπου 2 ώρες.

Ο έλεγχος και πάλι σχολαστικός… περνάμε από 4 διαφορετικά γραφεία, ελέγχουν τους αριθμούς πλαισίου και κινητήρα των μοτοσικλετών μας και εν τέλει επιβιβαζόμαστε στο κατάμεστο από κόσμο αλλά άδειο από οχήματα βαπόρι, ονόματι Σύμη.

Η Τουρκία εξαφανίζεται σιγά-σιγά πίσω μας και 2:30 ώρες αργότερα αράζουμε στο λιμάνι της Ρόδου. Ο ελληνικός τελωνειακός έλεγχος είναι τυπικός αλλά ο πολύς κόσμος μας καθυστερεί αρκετά. Περίπου στις 20:00 αναχωρούμε προς Αφάντου και συγκεκριμένα προς το ξενοδοχείο Oasis του φίλου Χρήστου.

Εγκάρδια υποδοχή, γρήγορη τακτοποίηση, φαγητό δίπλα στην πισίνα, εκδρομικές ιστορίες και εν τέλει νανάκια…. Αύριο θα βολτάρουμε την Ρόδο…

17 Αυγούστου, Ρόδος (110 χιλ)
Το νησί της Ρόδου το έχουμε επισκεφτεί μόνο εγώ και η Αντιγόνη. Εγώ όταν ήμουν 8 χρονών, άρα και δεν θυμάμαι απολύτως τίποτα και η Αντιγόνη κατά τη διάρκεια κάποιων αγόνων όπου και αυτή δεν πρόλαβε να δει τίποτα άλλο εκτός από το γήπεδο.

Παίρνουμε τις πληροφορίες μας από τον Χρήστο και τραβάμε πρώτα προς πηγές Καλλιθέας. Για την είσοδο στον όμορφα διαμορφωμένο χώρο πληρώνουμε 2,5€.

Οι ιαματικές πηγές της Καλλιθέας είναι γνωστές για τις ευεργετικές τους ικανότητες από την αρχαιότητα. Οι εγκαταστάσεις κατασκευάστηκαν από τους Ιταλούς το 1929 αλλά εγκαταλείφθηκαν στην πορεία. Ο Δήμος Καλλιθέας ανέλαβε τα τελευταία χρόνια την αναστήλωση του έργου.

Στο μικρό μουσείο αναφέρεται ότι στην συγκεκριμένη περιοχή έχουν γυριστεί σκηνές από αρκετές ταινίες όπως το «Απόδραση στην Αθήνα», «Το δόλωμα», «Αλέξης Ζορμπάς» και «Τα κανόνια του Ναβαρόνε». Σε ερώτηση μου αργότερα έμαθα πως η τελευταία ταινία έχει γυριστεί στην ευρύτερη περιοχή της Ρόδου και όχι στο συγκεκριμένο χώρο.

Επόμενος μας σταθμός η παλιά πόλη της Ρόδου. Παρκάρουμε έξω από τις επονομαζόμενες «Κολώνες» και τραβάμε εντός αυτής…

Περπατάμε και χαζολογάμε έχοντας σκοπό να δούμε κάποιο από μουσεία της πόλης. Δυστυχώς Δευτέρες τα μουσεία ανοίγουν μετά τις μία το μεσημέρι και καθώς είναι ακόμα αρκετά νωρίς αρκούμαστε με ένα περίπατο στον δρόμο των Ιπποτών.

Αφήνουμε πίσω την παλιά πόλη και περνώντας από την δυτική πλευρά του νησιού,  κατευθυνόμαστε προς Πεταλούδες. Πληρώνουμε 5€ είσοδο για να θαυμάσουμε το εντυπωσιακό θέαμα….

Επιστροφή στο ξενοδοχείο όπου μας περιμένει ο σπιτονοικοκύρης μας για να μας ξεναγήσει στις 7 πηγές. Ένα ποτάμι διασχίζει ένα καταπράσινο δάσος και καταλήγει σε ένα μικρό φράγμα όπου υπάρχει ένα στενό και σκοτεινό τούνελ το οποίο χρησίμευε για την εκτροπή του ποταμού. Περπατάμε το τούνελ -δεν ενδείκνυται γα κλειστοφοβικούς- όπου μας οδηγεί σε ένα μικρό καταρράκτη.

Πριν επιστρέψουμε στο ξενοδοχείο μας σταματάμε στην παραλία του Αφάντου για μία βουτιά και για θαλάσσια σπορ….

Το βράδυ, μετά από το πλούσιο δείπνο στο ξενοδοχείο, κατηφορίζουμε ξανά προς της πηγές Καλλιθέας για να απολαύσουμε mojito μήλο στην όμορφη καφετέρια δίπλα στο κύμα.

18 Αυγούστου, Ρόδος (170 χιλ)
Πρώτος σταθμός σήμερα η μαγευτική Λίνδος. Ακολουθούμε τα όμορφα σοκάκια και ανηφορίζουμε μαζί με εκατοντάδες τουρίστες προς την Ακρόπολη που δεσπόζει πάνω απ’ την πόλη.

Τα περιττώματα των γαϊδουριών που ανεβοκατεβάζουν τους τουρίστες στο κάστρο κάνουν τα σοκάκια να μοιάζουν με ναρκοπέδιο και την ατμόσφαιρά αποπνικτική. Η όμορφη Ακρόπολη (6€ είσοδο) χρονολογείται από την νεολιθική εποχή και φιλοξενεί τον ναό της Αθηνάς ο οποίος χτίστηκε τον 6ο π.Χ. αιώνα.

Κατηφορίζουμε προς το πάρκινγκ όπου και γινόμαστε μάρτυρες ενός τουρίστα που εμβόλισε ένα παρκαρισμένο Transalp. Πάει να την κοπανήσει και του φωνάζουμε… Σταματάει ισχυριζόμενος ότι δεν έκανε καμία ζημιά. Του δείχνω την σπασμένη μπαγαζιέρα, αλλά ο αναιδέστατος μου λέει «και τι θες να κάνω να περιμένω όλη μέρα εδώ;». Συγκρατώ τα νεύρα μου και του λέω «μισό θα καλέσουμε την αστυνομία» της οποίας το κτίριο ήταν 2 τετράγωνα παρακάτω όπως είχα δει κατά την βόλτα μας στο χωριό… Η γυναίκα του φώναζε κάτι ακαταλαβίστικα μέσα από το αμάξι και μόλις απομακρύνομαι μερικά βήματα από το αυτοκίνητο, ο τύπος την κοπανά. Έχω πάρει όμως την πινακίδα, την σημειώνω σε ένα χαρτί και το αφήνω πάνω στο Transalp… Μακάρι το παλικάρι να του κόψει τα οπίσθια….

Επιστροφή στην βόλτα μας, καθώς συνεχίζουμε νότια προς Πρασονήσι. Ο Μανώλης ασχολείται με το kite surf και μας έχουν πει ότι εκεί είναι ο παράδεισος του surf και τοu kite surf. Και όντως ήταν.

Εντυπωσιακό θέαμα, με εκατοντάδες σέρφερς να πηγαίνουν πέρα δώθε, με σανίδες απλωμένες σε ολόκληρη την παραλία, μαθήματα surfing για αρχάριους και μη, μια παραλία για αρχάριους με λίγο αέρα και άλλη μια για έμπειρους με πολύ κύμα και αέρα. Χαζεύουμε για αρκετή ώρα πριν πάρουμε το δρόμο της επιστροφής.

Πίσω στο ξενοδοχείο μαζεύουμε τα πράγματα μας, φορτώνουμε τις μοτοσικλέτες μας και χαιρετούμε τους σπιτονοικοκύρηδες μας, ευχαριστώντας τους για την φιλοξενία τους.

Το βαπόρι φτάνει στην ώρα του. Δεν έχουμε καμπίνες και οι κοπελιές ανεβαίνουν σφαίρα για να βρουν καμιά καλή γωνιά, μέχρι να βάλουμε τις μοτοσικλέτες στο γκαράζ. Η «επιχείρηση εύρεσης γωνίας» στέφθηκε επιτυχώς.

19 Αυγούστου, Ηράκλειο – Χανιά (140 χιλ)
Το καράβι μας φαίνετε πως δεν θα φτάσει ποτέ. Δένει γύρω στις 10:15 στο Ηράκλειο. Αναχωρούμε με γοργούς ρυθμούς και χωρίς πολλά λόγια. Οι εικόνες του οδοιπορικού μας, μας κρατάν παρέα μέχρι τα Χανιά… Πάμε να κλείσουμε το ταξίδι ακριβώς όπως το αρχίσαμε.

Παρκάρουμε κορνάροντας έξω από το GAS όπου μας υποδέχονται με αγκαλιές μερικοί φίλοι που έτυχε να βρίσκονται εκεί. Πλατιά χαμόγελα, πειράγματα και σύντομες ιστορίες κάνουν την ώρα να κυλήσει ευχάριστα….

Μετά το σβήσιμο του κινητήρα

Για εμάς πια το τέλος ενός ταξιδιού σημάνει  την αρχή του επόμενου… Τα κεφάλια σύντομα θα βρίσκονται πάνω από κάποιο χάρτη σχεδιάζοντας την επόμενη μας εξόρμηση… Γιατί όπως λέει και ο Λουκιανός…

Πριν κλείσω θα ‘θελα για ακόμη μια φορά να ευχαριστήσω όλους αυτούς που ο καθένας με τον τρόπο του βοήθησε σε αυτήν την εκδρομή. Ένα μεγάλο ευχαριστώ στο κατάστημα Gas Motosport Culture, στους Δημήτρη, Λευτέρη & The Venturer από το advrider.com, στον Μανώλη από το Motor Riders Club και στον συντοπίτη ταξιδευτή Δημήτρη. Η συμβολή σας σε αυτό το ταξίδι ήταν πολύτιμη…

Επιδόρπιο

Maps, Routes, tracklogs and POI’s

Στο παρακάτω αρχείο μπορείτε να βρείτε τις διαδρομές όπως αρχικά σχεδιάστηκαν, τα tracklogs που δείχνουν ακριβώς την πορεία που διαγράψαμε και τα σημεία ενδιαφέροντος (κοινώς POI’s) από τα μέρη που εμείς επισκεφτήκαμε.

Download Routes, Tracklog & POIs (MapSource format)

Download Routes, Tracklog & POIs (Google Earth format)

Κατανάλωση
Στον παρακάτω πίνακα θα βρείτε ένα συγκριτικό κατανάλωσης όλως των μοτοσικλετών της παρέας μας. Στα υπόψιν ότι όλοι ήταν διπλοί εκτός το TDM.

Συμπεράσματα: Το BMW αποδείχτηκε “άρχοντας οικονομίας”. Αν και διπλός, έκαψε λιγότερο από το TDM! Η διαφορά στα χιλιόμετρα του BMW οφείλεται στο ότι ο Γιάννης ξεκίνησε το ταξίδι δύο μέρες νωρίτερα και έκανε ένα έξτρα από Αλεξανδρούπολη – Ξάνθη για να διορθώσει το πρόβλημα του αισθητήρα του σταντ. Επίσης παρατηρήστε ότι το πολυταξιδεμένο V-Strom του Στέλιου έκαψε στα ίδια χιλιόμετρα, 16 λιγότερα λίτρα από τον rookie Μανώλη. Μάλλον είναι θέμα εμπειρίας

Στατιστικά
Το navigator το οποίο ήταν προσαρμοσμένο στο τιμόνι του TDM, κατέγραψε τα εξής:

Χιλιόμετρα: 4421,3
Γενική μέση ωριαία: 53,0
Μέση ωριαία: 72,1
Οδηγικές ώρες: 83:24
Εν κινήσει: 61:18
Εν στάση: 22:05

Ξενοδοχεία
Okeanis, Αλεξανδρούπολη, Ελλάδα
Δωμάτια: Άριστα
Τοποθεσία: 500 μέτρα από τον γνωστό φάρο στην παραλιακή της πόλης
Πρωινό: Πολύ καλό, χρεώνετε έξτρα
Πάρκινγκ: Ναι, σε εξωτερικό χώρο μπροστά απ’ το ξενοδοχείο
Παρατηρήσεις: -

Billurcu, Kucukkoy, Αϊβαλί, Τουρκία
Δωμάτια: Μέτρια
Τοποθεσία: 8 χιλ έξω από το Αϊβαλί
Πρωινό: Καλό
Πάρκινγκ: Ναι, σε εξωτερικό χώρο δίπλα στην πισίνα ο οποίος κλείνει με καγκελόπορτα
Παρατηρήσεις: Φροντίστε να έχετε κάποιο εντομοαπωθητικό σπρέι. Τα κουνούπια κάνουν πάρτι…

Residence Comfort, Σμύρνη, Τουρκία
Δωμάτια: Χλιδάτα
Τοποθεσία: 2 χιλ μακριά από την αγορά της Σμύρνης
Πρωινό: Σούπερ
Πάρκινγκ: Ναι, σε εξωτερικό φυλασσόμενο χώρο στην πίσω πλευρά του ξενοδοχείου
Παρατηρήσεις: Το πρωινό σερβίρετε στο δωμάτιο. Τα δωμάτια είναι σουίτες.

Artemis, Selcuk, Τουρκία
Δωμάτια: Παλιά αλλά καθαρά
Τοποθεσία: Στο κέντρο της πόλης
Πρωινό: Πολύ καλό
Πάρκινγκ: Ναι, σε εξωτερικό χώρο μπροστά απ’ την είσοδο του ξενοδοχείου
Παρατηρήσεις: -

Artemis Yoruk, Pamukkale, Τουρκία
Δωμάτια: Καλά
Τοποθεσία: Δύο τετράγωνα μακριά απ’ τον διάσημο βράχο
Πρωινό: Πολύ καλό
Πάρκινγκ: Ναι, σε εξωτερικό χώρο μπροστά απ’ την είσοδο του ξενοδοχείου
Παρατηρήσεις: -

Sehsuvar Peace Pension, Egirdir, Τουρκία
Δωμάτια: Μέτρια
Τοποθεσία: Στη χερσόνησο πάνω στη λίμνη
Πρωινό: Καλό
Πάρκινγκ: Ναι, σε εξωτερικό χώρο μπροστά απ’ την είσοδο της πανσιόν
Παρατηρήσεις: Κοινό μπάνιο για 4 δωμάτια και 1 πετσέτα ανά δωμάτιο

Taskonak, Goreme, Τουρκία
Δωμάτια: Πολύ καλά
Τοποθεσία: Σε ένα λόφο με φοβερή θέα προς την πόλη
Πρωινό: Άριστο
Πάρκινγκ: Ναι, σε εξωτερικό χώρο 50 μέτρα απ’ την είσοδο του ξενοδοχείου
Παρατηρήσεις: Από τα φτηνά δωμάτια το 208 και 209 είναι πολύ μικρά

Yaka, Kizkalesi, Τουρκία
Δωμάτια: Ευρύχωρα αλλά βρώμικα
Τοποθεσία: 200 μέτρα απ’ την παραλία
Πρωινό: Πολύ καλό
Πάρκινγκ: Ναι, σε εξωτερικό χώρο μπροστά απ’ την είσοδο του ξενοδοχείου
Παρατηρήσεις: -

Conny’s, Side, Τουρκία
Δωμάτια: Άριστα
Τοποθεσία: 2 χιλιόμετρα από την τουριστική περιοχή
Πρωινό: Σούπερ
Πάρκινγκ: Ναι, σε εξωτερικό χώρο μπροστά απ’ την είσοδο του ξενοδοχείου
Παρατηρήσεις: Το εστιατόριο του ξενοδοχείου είναι απ’ τα καλύτερα της πόλης. Είναι ακριβούτσικο όμως.

Kulube, Kalkan, Τουρκία
Δωμάτια: Καλούτσικα
Τοποθεσία: 4 χιλιόμετρα από υο κέντρο της πόλης
Πρωινό: Σούπερ
Πάρκινγκ: Ναι, σε εξωτερικό χώρο μπροστά απ’ την είσοδο του ξενοδοχείου
Παρατηρήσεις: Η φτηνή κατηγορία δωματίων είναι ολίγον χάλια. Η αμέσως επόμενη κατηγορία είναι πολύ καλή. Το ξενοδοχείο διαθέτει ιδιωτική παραλία.

Submit in…:
| | | | | |
| | | | | |

Εδώ και μερικές μέρες έχουμε επιστρέψει από το οδοιπορικό μας στην γειτονική Τουρκία. Τόσες μέρες σκέφτομαι να κάνω μια μικρή αναφορά αλλά πραγματικά δεν ξέρω τι να πρωτογράψω. Έχοντας γνωρίσει την αγνή πλευρά της Τουρκίας, την τουριστική πλευρά, την φτωχή, την πλούσια, την φιλόξενη, την αφιλόξενη που βλέπει τους τουρίστες σαν καταπατητές… έχοντας διαβάσει όλες τις επιγραφές στους αρχαιολογικούς χώρους, έχοντας θαυμάσει τα έργα των προγόνων μας, έχοντας σπαστεί με την αδιαφορία που επικρατεί για αυτά… έχοντας διασχίσει απέραντα λιβάδια, έχοντας περπατήσει σε αποξηραμένες λίμνες, έχοντας στρίψει μέχρι ζαλάδας….. έχοντας οδηγήσει σε κατσικόδρομους αλλά και σε αυτοκινητόδρομους που δεν έχουν τίποτα να ζηλέψουν από “Ευρώπη”… πραγματικά δεν ξέρω από που να αρχίσω και που να τελειώσω…

Παρκάρουμε λοιπόν για λίγο κάτω από τους βράχους τις Καππαδοκίας για να ξεφορτώσουμε όλες αυτές τις εικόνες από το μυαλό μας και σύντομα ετοιμαστείτε για ένα συναρπαστικό ταξίδι που είμαι σίγουρος πως θα σας αφήσει -όπως άφησε και εμάς- με το στόμα ανοιχτό…

Για εμάς ήταν όπως είπε και ο νεότερος της παρέας “Μανώλης”, μια απίστευτη εμπειρία…

Για πολλά χρόνια με συνέπαρε η ιδέα ενός ταξιδιού στην γειτονική Τουρκία. Τα πλάνα μας όμως πάντα, μας οδηγούσαν αλλού. Ίσως γιατί το ταξίδι δεν θα ήταν μια πανδαισία οδήγησης, όπως συμβαίνει στις περισσότερες Ευρωπαϊκές χώρες, αλλά μια αναδρομή στην ιστορία του τόπου μας. Δικαιολογίες μπορώ να βρω πολλές και διάφορες…. το θέμα όμως είναι απλό… κάθε πράγμα στον καιρό του και η Τουρκία τον Αύγουστο…….

Η σχεδίαση άρχισε αρκετά νωρίς και μετά από αρκετές μπύρες πάνω από ένα χάρτη και με τη βοήθεια του lonely planet, βγήκε το αρχικό πλάνο. Στο τελικό πλάνο συνέβαλαν και τους οφείλω ένα μεγάλο ευχαριστώ, οι φίλοι μου από το adventure rider Δημήτρης & Λευτέρης, οι οποίοι με γέμισαν πληροφορίες καθώς πραγματοποίησαν παραπλήσια ταξίδια στην γειτονική χώρα λίγους μήνες πριν, ο «γείτονας» The Venturer επίσης από το adventure rider ο οποίος μου έστειλε όλα τα radar points της Τουρκίας καθώς και ένα σωρό από χρήσιμες πληροφορίες, ο Μανώλης από το Motor Riders Club του οποίου το περυσινό ταξίδι στα ίδια περίπου μέρη μας έλυσε αρκετές απορίες, ο κοσμογυρισμένος φίλος Δημήτρης από τα Χανιά ο οποίος μας “βομβάρδισε” με υπερπολύτιμες πληροφορίες και τέλος η εξαδέλφη της συνταξιδεύτριας Μαρίνας για το τρέξιμο που έριξε να μας βρει ξενοδοχείο στην Αλεξανδρούπολη.

Το ταξίδι ξεκινά από τα Χανιά στις 2 Αυγούστου. Το βαπόρι θα αράξει το πρωί στον Πειραιά και εμείς θα τραβήξουμε μονοκοπανιάς για Αλεξανδρούπολη. Την επομένη το πρωί θα διασχίσουμε τα Ελληνοτουρκικά σύνορα και περνώντας τον Ελλήσποντο θα κάνουμε μια πρώτη στάση στην Τροία πριν καταλήξουμε για διανυκτέρευση στο Αϊβαλί. Προυνό-Προυνό αναχωρούμε για Πέργαμο (επισκεπτόμαστε την Βασιλική, το Ασκληπιείο και την Ακρόπολη) και αναχωρούμε προς Σμύρνη. Σμύρνη θα μείνουμε 2 βράδια αφιερώνοντας μια ολόκληρη μέρα να χαζέψουμε την διάσημη πια αγορά της, τα λουτρά της και όλα τα άλλα μικρότερα αξιοθέατα της μεγαλούπολης. 7 Αυγούστου αναχωρούμε από Σμύρνη για να επισκεφτούμε τον αρχαιολογικό χώρο της Έφεσου, όπου και θα διανυκτερεύσουμε στο κοντινό χωριό Selcuk. Την επόμενη αναχωρούμε προς Pamukkale (Ιεράπολης), μέσο Αφροδισίας. Εκεί θα επισκεφτούμε τις εντυπωσιακές ιαματικές πηγές καθώς και την αρχαία. Το επόμενο πρωί συνεχίζουμε την πορεία μας ανατολικά με ενδιάμεση στάση στην αρχαία Σαλάγασο και τελικό προορισμό ένα μικρό χωριό ονόματι Egirdir το οποίο βρίσκετε στα παράλια της ομώνυμης λίμνης. 10 Αυγούστου αναχωρούμε από το ήρεμο ψαροχώρι τραβώντας προς Καππαδοκία και συγκεκριμένα προς Goreme. Καππαδοκία θα κάνουμε 3 διανυκτερεύσεις με στόχο να δούμε το Goreme και το Zelve open air museum, την Devrent Vally και το Sarihan. Αν ο καιρός το επιτρέψει -το οποίο ελπίζουμε- θα ανεβούμε για πρώτη φορά σε αερόστατο, θαυμάζοντας τις ομορφιές της Καππαδοκίας. Στις 13 Αυγούστου, η διαδρομή μας θα συνεχίσει νότια με ενδιάμεση στάση στην υπόγεια πόλη του Derinkuyu, πριν καταλήξουμε για διανυκτέρευση στα νότια παράλια της Τουρκίας και συγκεκριμένα στο Kizkalesi. Από εκεί τραβάμε παραλιακά προς Managvat με στάση στις caves of heaven and hell. Από Managvat θα τραβήξουμε προς το ελληνικό ψαροχώρι ονόματι Kalkan, επισκεπτόμενοι ενδιάμεσα τον αρχαιολογικό χώρο του Όλυμπου. Φεύγοντας από Kalkan θα δούμε την Τέλμεσσο, την εγκαταλειμμένη Καρμύλησσο και την διάσημη παραλία του Oludeniz πριν φτάσουμε για διανυκτέρευση στο Μαρμάρι. Μένουμε 2 βράδια εκεί, με σκοπό να επισκεφτούμε την Αλικαρνασσό πριν επιβιβαστούμε στο καράβι για Ρόδο. Από Ρόδο ξανά επιβίβαση στο βαπόρι για Ηράκλειο και από εκεί επιστροφή στα Χανιά.

Περισσότερα για αυτό το ταξίδι θα έχετε σύντομα.
Καλό μας ταξίδι….

Κείμενο: Στέλιος Οικονομάκης
Φωτογραφίες: Στέλιος Οικονομάκης

Το θερμόμετρο έχει ανέβει αισθητά. Η ώρα έχει μόλις αλλάξει και αυτή, δίνοντας μας συν μια ώρα να χαρούμε το φως της ημέρας. Η διάθεση μας δεν θα μπορούσε να μην ακολουθήσει αυτήν την ανοδική τάση.
Κώστας (GS 1200), Μήτσος (Adventure 990), Στράτος (V-Strom 650) και η αφεντιά μου με TDM 900 δίνουμε το παρόν στο πρωινό ραντεβού και μετά από σύντομες διαβουλεύσεις ξεκινάμε αρχικά προς Χώρα Σφακίων (να τσεκάρουμε τα νέα τούνελ) και στη συνέχεια προς Αράδαινα.

Η διαδρομή κυλάει γρήγορα μέχρι και την Ίμβρο. Το νέο κομμάτι του οδικού άξονα Ίμβρου-Χώρα Σφακίων μας υποδέχεται και μας εντυπωσιάζει από την όμορφη δουλειά που έχει γίνει. Τρεις από τις παλιές επικίνδυνες στροφές έχουν δώσει την θέση τους σε ισάριθμα μικρά τούνελ, ενώ οι προαναφερόμενες στροφές έχουν πλακοστρωθεί ώστε να μπορεί κάποιος να χαζέψει την θέα.
Οι εργασίες όμως δεν σταμάτησαν μόνο εκεί. Έχει γίνει διαπλάτυνση σχεδόν σε ολόκληρο τον δρόμο που οδηγεί στην «Χώρα», ο οποίος περιβάλετε πια από ένα όμορφο πέτρινο τοιχίο. Ένα κομμάτι του είναι ακόμα υπό κατασκευή αλλά βρίσκετε προς τα τελειώματα.

Εμείς συνεχίζουμε την κατάβαση μας μέσο των συνεχόμενων φουρκετών, φτάνοντας εν τέλη δίπλα στο πιο γαλήνιο Λυβικό πέλαγος που έχουμε συναντήσει ποτέ. Ο καιρός είναι τόσο καθαρός όπου νομίζεις ότι η Γαύδος απέχει μόνο δύο απλωτές…..

Μπροστά μας οι εντυπωσιακές φουρκέτες που οδηγούν στην Αράδαινα.

Η άσφαλτος φρέσκια αλλά με μερικά σκασίματα τα οποία έχουν μαρκαριστεί προς επιδιόρθωση. Ο δρόμος δικός μας. Τα διερχόμενα αυτοκίνητα ελάχιστα.

Το «παιχνίδι» με τις στροφές μας οδηγεί σύντομα δίπλα στην γέφυρα της Αράδαινας.

Στην παρακάτω φωτογραφία διακρίνετε το μονοπάτι που χρησιμοποιούταν πριν κατασκευαστεί η γέφυρα.

Μετά από μικρή στάση για να παίξουμε -όπως θα καταλάβατε- με τους φωτογραφικούς μας φακούς, ξανακαβαλάμε τις σέλες των μοτοσακών μας τραβώντας προς τον Άγιο Ιωάννη μέσο ενός πανέμορφου δάσους. Προσπαθούμε να βρούμε τον δρόμο που οδηγεί στα Κρούσια καταλήγοντας αρχικά στην αυλή μιας οικοδομής, στη συνέχεια στο προαύλιο μιας εκκλησίας και τέλος στην κεντρική πλατεία του χωριού η οποία δεν είχε καμία διέξοδο! Δεν υπάρχει ίχνος ζωής για να πάρουμε πληροφορίες και έτσι κατηφορίζουμε πίσω προς Αράδαινα και στρίβουμε μόλις περάσουμε την γέφυρα προς Λιβανιανά. Η θέα προς το Λυβικό μαγική…

Ο χάρτης δείχνει χωματόδρομο αλλά εμείς βλέπουμε άσφαλτο μπροστά μας. Αν και στο βάθος φαίνετε χώμα, το Λυβικό μας τραβά σαν μαγνήτης. Δεν χρειάζεται να ανταλλάξουμε κουβέντες, κοιτάμε απλά ο ένας τον άλλο και αρχίζουμε να κατηφορίζουμε. Η άσφαλτο τελειώνει λίγο πριν τα εντυπωσιακά πετρόχτιστα Λιβανιανά και ξαναεμφανίζετε μόλις μπεις μέσα στο χωριό.

Μια χειρόγραφη πινακίδα μας δείχνει το δρόμο προς τον Finix, Φοίνικα ελληνιστί. Ο χωματόδρομος χειροτερεύει αλλά παραμένει βατός. Μετά από περίπου 4 χιλιόμετρα χωματόδρομο παρκάρουμε τις μοτοσικλέτες μας στην μικρή προβλήτα του έρημου Φοίνικα.

Απολαμβάνουμε για αρκετή ώρα την απόλυτη ησυχία και ηρεμία του τόπου. Λιαζόμαστε, βρίζουμε που δεν πήραμε πετσέτα μαζί μας -το μαγιό δεν θεωρείται απαραίτητο- και αναχωρούμε ακολουθώντας φυσικά την διαδρομή που μας οδήγησε μέχρι τον Φοίνικα. Λίγο πριν βγούμε και πάλι κοντά στην γέφυρα της Αράδαινας συναντάμε ένα εντυπωσιακό σκηνικό. Πάνω από 50 κρητικοί αετοί σηκώνονται δίπλα μας! Η φωτογραφική μηχανή βγήκε βιαστικά από το tang bag και πρόλαβε τις εξής δύο φωτογραφίες….

Κατά την επιστροφή προς την Χώρα Σφακίων κάνω μια στάση για να αποτυπώσω στον φακό μου την εκπληκτική παραλία των Γλυκών Νερών…

Θέλοντας να απολαύσουμε για λίγο ακόμα το ήρεμο Λυβικό, ακολουθούμε την νότια ακτογραμμή μέχρι το χωριό Μύρθιος όπου και σταματάμε σε μια ταβέρνα με καταπληκτική θέα προς τον Πλακιά για να σβήσουμε την πείνα μας.

Χορτασμένοι από όμορφες εικόνες και από φαγητό φυσικά, τραβάμε τον δρόμο της επιστροφής μέσο το φαράγγι του Κοτσιφού μέχρι Ρέθυμνο και στη συνέχεια μέσο της Εθνικής οδού επιστρέφουμε στα Χανιά.

Αποχαιρετιζόμαστε χαμογελαστοί και οι κλασικές ποια λέξεις ξεπροβάλουν απ’ τα χείλη μας: «Άιντε, και στην επόμενη με καλό….»

Κείμενο: Οικονομάκης Στέλιος
Φωτογραφίες: Αγγελάκης Νίκος

Με φρέσκιες ακόμα τις αναμνήσεις, προσπαθώ να αποτυπώσω ένα ακόμα συναρπαστικό διήμερο με πρωταγωνιστές την ίδια παρέα που είχαμε κάνει πέρυσι το γύρο της Κρήτης. Το φετινό μας σχέδιο ήταν η ορεινή διάσχιση της Κρήτης, από τα Λευκά Όρη στο Οροπέδιο Λασιθίου και επιστροφή. Δεν είχαμε κάποιο συγκεκριμένο πλάνο, απλά είχαμε μαρκάρει 2-3 σημεία ενδιαφέροντος που θέλαμε να επισκεφτούμε.

Ας πάρουμε λοιπόν τα πράγματα απ’ την αρχή….

Το ραντεβού μας Σαββάτο πρωί στις 8:00 στον κόμβο της Σούδας στην Εθνική οδό. Ο Γιώργος έχει αναλάβει να καταφέρει να ξυπνήσει τον «τσακωμένο με τα πρωινά ξυπνήματα» Νίκο. Κατά περίεργο τρόπο τα καταφέρνει επιτυχώς και χωρίς καθυστερήσεις αναχωρούμε με πρώτο προορισμό τα Σφακιά για την απαραίτητη καφείνη η οποία συνοδευόταν φυσικά με Σφακιανή πίτα. Ανάμεσα στα φλιτζάνια του καφέ, απλώνετε ο χάρτης για την πρώτη χάραξη της βουνίσιας μας πορείας, την οποίας θα αναλύσουμε παρακάτω.

Η όρεξη να καταπιούμε χιλιόμετρα μας οδηγεί σύντομα πίσω στις σέλες των μοτοσικλετών μας. Αναχωρούμε αρχικά προς Καλλικράτη με βήμα σημειωτών λόγω της πυκνής ομίχλης η οποία συνοδευόταν φυσικά από τσουχτερό κρύο.

Η ομίχλη αραιώνει καθώς κινούμεθα προς Μυριοκέφαλα μέσο του ολόφρεσκου ασφαλτοστρωμένου οδικού δικτύου. Τόσο φρέσκο που κατά την διαδρομή συναντάμε το μηχάνημα που χαράζει τις γραμμές το οποίο δεν έμπαινε καν στον κόπο να καθαρίζει τις πέτρες από το οδόστρωμα…. Απλά έβαφε από πάνω τους….

Από τα Μυριοκέφαλα συνεχίζουμε προς Βιλανδρέδο, Βελονάδο, Άγιο Ιωάννη, Αγκουσελιανά μέσο του όμορφου επαρχιακού δικτύου.

Λίγο πριν το χωριό του Σπηλίου στρίβουμε προς Μεσονήσια, αρχίζοντας να σκαρφαλώνουμε στις παρυφές του Ψηλορείτη. Όμορφη άσφαλτο, ωραία στροφιλίκια, μαγευτικό τοπίο αλλά και δυνατός άνεμος μας συνοδεύουν καθ’ όλη την διαδρομή……..

Τραβάμε αρχικά προς Αρκάδι και συνεχίζουμε να κυκλώνουμε τον Ψηλορείτη ακολουθώντας την πορεία Ελεύθερνα, Καλανδαρέ, Άγιος Μάμας, Ζωνιανά. Εδώ και αρκετή ώρα ο Νίκος ψάχνει για ανεφοδιασμό. Σταματάει σε ένα βενζινάδικο στα Ζωνιανά ενώ εμείς περιμένουμε λίγο παρακάτω καθώς τα ντεπόζιτα μας είναι ακόμα μεσάτα. Δευτερόλεπτα αργότερα καταφθάνει και ο Νίκος αναφωνώντας ακαταλαβίστικα προς εμάς φωνήεντα. Το μόνο που καταλαβαίνουμε είναι «καλύτερα να μείνω». Γυρίζοντας προς το βενζινάδικο βλέπουμε την τιμή της βενζίνας στο 1,20€… (0.95€ στα Χανιά)….

Ο ανεφοδιασμός τελικά γίνετε στα Ανώγεια σε φυσιολογική τιμή και αφότου προμηθευτήκαμε στερεά και υγρή τροφή συνεχίζουμε προς το οροπέδιο της Νίδας. Οι ασκοί του Αιόλου έχουν ανοίξει για τα καλά και η ανάβαση είναι ολίγον τρομαχτική.

Παρακάμπτουμε λίγο της πορεία μας για να επισκεφτούμε το αστεροσκοπείο, καθώς ο Νίκος δεν είχε τύχει να το επιστεφτεί ως τώρα. Η στάση σε αυτό σύντομη καθώς κυριολεκτικά ζοριζόμαστε να μείνουμε όρθιοι. Οι φακοί μας όμως πρόλαβαν να κάνουν μερικά κλικ (τα χέρια μας όμως δεν μπορούσαν με τίποτα να μείνουν σταθερά).

Ευτυχώς ο αέρας κοπάζει λίγο με την είσοδο μας στο Δάσος του Ρούβα. Οι βροχές όμως της προηγούμενης εβδομάδας έχουν σημαδέψει ελαφρός τον χωματόδρομο που διασχίζει το δάσος. Ο χωματόδρομος πάντως παραμένει βατός.

Μικρή στάση στο παγωμένο αλλά ήσυχο δάσος για να τσιμπήσουμε ότι είχαμε εφοδιαστεί νωρίτερα και κατηφορίζουμε περνώντας μέσα απ’ τα σύννεφα προς Γέργερη.

Η θερμοκρασία επανέρχεται στα φυσιολογικά καθώς πια το υψόμετρο μετριέται με τριψήφιο νούμερο. Ακολουθεί το πιο ανιαρό κομμάτι της διαδρομής μας προσπαθώντας να φτάσουμε κάπου κοντά στο Αρκαλοχώρι. Ο συνδυασμός της κακής μας γνώσης της περιοχής και του χείριστου οδικού δικτύου του νότιου Ηρακλείου καταφέρνουν να μας μπερδεύουν συνεχώς.

Ο ήλιος έχει αρχίσει να πέφτει πίσω απ’ τον Ψηλορείτη και εμείς αναπροσαρμόζουμε τα πλάνα μας καθώς δεν θέλουμε να χάσουμε τις ομορφιές του οροπεδίου Λασιθίου περνώντας το νύχτα. Έτσι λοιπόν τραβάμε προς Ιεράπετρα για διανυκτέρευση.

Τα χιλιόμετρα που μας χωρίζουν με την πόλη της Ιεράπετρας δεν είναι πολλά αλλά η κούραση κάνει την διαδρομή να φαίνεται ατελείωτη. Εν τέλη καταφθάνουμε γύρω στις 19:00 και μετά από ένα σύντομο καφέ στην πλατεία της πόλης οδεύουμε στο παραπλήσιο άδειο ξενοδοχείο.

Μπανιαριζόμαστε ταχέως για να τραβάμε για να σβήσουμε την πείνα μας στο πρώτο εστιατόριο που συναντάμε. Η γρήγορη επιλογή μας ήταν καλή και οι πεντανόστιμες μακαρονάδες και πίτσες καταφέρνουν εύκολα να σβήσουν την πείνα μας.

Μερικά λεπτά μετά το «σβήσιμο» των πιρουνιών μας, «σβήνουμε» και εμείς κάτω από τα χοντρά σκεπάσματα του ξενοδοχείου μας….

Η μέρα ξημερώνει ηλιόλουστη και η διάθεση μας ανεβαίνει κατακόρυφα. Ντυνόμαστε με βιαστικές κινήσεις και 8:00 το πρωί αναχωρούμε με σκοπό να πιούμε καφέ κάπου στο δρόμο. Ακολουθούμε μια μαγική διαδρομή από Ιεράπετρα προς Πρινά με όμορφη θέα προς το Λυβικό και προς την τεχνητή λίμνη των Μπραμιανών.

Ο χάρτης μας δείχνει την διαδρομή από Πρινά προς Κριτσά χωμάτινη, αλλά εμείς μπροστά μας βλέπουμε φρέσκια άσφαλτο. Κάνουμε σαν μικρά παιδιά καθώς χωνόμαστε μέσα στο πυκνό δάσος ακολουθώντας μια καταπληκτική διαδρομή με θέα αυτή την φορά το Κρητικό πέλαγος.

Στα Κριτσά σταματάμε για να ρωτήσουμε πληροφορίες για τον δρόμο που ενώνει το χωριό Καθαρό με το οροπέδιο Λασιθίου. Ρωτάμε «αν ο δρόμος μέχρι το οροπέδιο είναι άσφαλτος» και παίρνουμε θετική απάντηση. Η διαδρομή και αυτή μαγική με πολύ καλή χάραξη με μόνο ένα μικρό κακό τσιμεντένιο κομμάτι.

Λίγο πριν φτάσουμε στο χωριό Καθαρό συνειδητοποιούμαι ότι θέσαμε το ερώτημα λάθος καθώς με τον όρο «οροπέδιο», νόμιζαν πως θα αναφερόμασταν για το οροπέδιο Καθαρού…. Ξαναρωτάμε στο χωριό και μας λένε πως ο χωματόδρομος είναι βατός. Και όντως ήταν….. Εκτός από αυτό….

Οι επιλογές μας δύο. Η γυρίζουμε πίσω κάνοντας ένα κύκλο γύρο στα 60 χιλιόμετρα ή δοκιμάζουμε να περάσουμε την κολύμπα. Χωρίς δεύτερη σκέψη Νίκος ανοίγει το γκάζι και προσπαθεί να περάσει από την αριστερή πλευρά της. Σύντομα ο πίσω τροχός βυθίζετε μέσα στην λασπουριά….
Σπρώχνουμε και τραβάμε την μότο ανεπιτυχώς…. Τελικά την ρίχνουμε ελαφρός στο πλάι και την τραβάμε για να την ξεκολλήσουμε. Αρχικά πετυχαίνει και καταφέρνουμε να την κινήσουμε για μισό μέτρο περίπου πριν ξανακολλήσει. Οι τροχοί του Fazer έχουν τόσο πολύ λάσπη που με δυσκολία γυρνάνε. Ξαναρίχνουμε το Fazer στο πλάι, ξανατραβάμε και συνεχίζουμε με το ίδιο τροπάριο μέχρι τελικά να βρεθούμε στην «απέναντι όχθη».

One down, two to go

Αναπροσαρμόζουμε τα πλάνα μας επιλέγοντας την δεξιά πλευρά για να περάσουμε τις υπόλοιπες μοτοσικλέτες. Καθαρίζουμε τον μικρό διάδρομο από τις πέτρες και βρίσκουμε ένα μαδέρι από μια παλέτα για να σκάψουμε λίγο τον κατηφορικό διάδρομο.

Το δεύτερο Fazer δεν ζορίζετε να ιδιαίτερα να περάσει χρησιμοποιώντας βέβαια μια φορά το κόλπο ρίξιμο στο πλάι και τράβηγμα. Η έξοδος όμως από την λάσπη της λακκούβας ήταν ανεπιτυχής, καθώς δίπλωσε ο μπροστινός τροχός κερνώντας τον Γιώργο με μια αριστοκρατική αναίμακτη τούμπα.

Σηκώνουμε με δυσκολία το μηχανάκι, καθώς γλιστρούσε στην λάσπη και μετά από μια σύντομη επιθεώρηση -η οποία δεν κατέγραψε καμία ζημιά- ετοιμαζόμαστε για το 3ο μοτοσακό της παρέας. Έμπειροι πια και λασπωμένοι τα καταφέραμε πιο εύκολα με το TDM, αν εξαιρέσεις ότι μας ζόρισε υπερβολικά στο γύρσιμο-τράβηγμα λόγω βάρους….

Μιάμιση ώρα αργότερα και έχοντας περάσει και τα τρία μοτασακά από το φυσικό εμπόδιο, γελάμε σχολιάζοντας ότι όλο και κάτι το απίθανο μας συμβαίνει όταν η συγκεκριμένη παρέα σμίγει για μοτοπεριπέτεια. Επίσης παρατηρούμε ότι έχουμε κάνει τρεις «μεγάλες» βόλτες -όπου μεγάλες βάλτε όχι μονήμερες- και έχουμε από μία ανώδυνη τούμπα ο καθένας μας. Τον «χορό» άνοιξα εγώ κατά τον γύρo της Κρήτης όπου τούμπαρα σταματημένος από τα γέλια, δεύτερος ο Νίκος όταν έπεσε στο βενζινάδικο κατά την πορεία μας προς Ζαγοροχώρια και τώρα Γιώργος… Καλό ποσοστό……

Η θερμοκρασία έχει ανέβει αισθητά και εμείς συνεχίζουμε την πορεία μας προς το οροπέδιο σταματώντας πάνω από αυτό για να απολαύσουμε και να φωτογραφήσουμε την θέα.

Σύντομα οι τροχοί των μοτοσικλετών μας ξανασυναντούν την άσφαλτο και τραβάν προς Τζερμίαδο. Στάση σε κάποιο βενζινάδικο για να καθαρίσουμε λίγο τις λάσπες από τις μπότες και τις μοτοσικλέτες μας και συνεχίζουμε μέσο τη όμορφης διαδρομής προς Κερά, Αβδού, Ασκοί, Λύττος και εν τέλη Καστέλλι.

Ξανανοίγουμε τον χάρτη μας και χαράζουμε πορεία προς Ζαρό. Ακολουθούμαι μια ήσυχη και όμορφη διαδρομή που περνάει από τα χωριά Γαλενιανό, Αποστόλοι, Σαμπάς, Άγιες Παρασκιές, Χουδέτσι, για να μπούμε σε ένα νέο κομμάτι ενός από τους κάθετους άξονες του Ηρακλείου. Σύντομη γρήγορη οδήγηση πριν βγούμε σε επαρχιακό προς Δαμάνια, Μελιδοχώρι, Λαράνιο -μέσο ολόφρεσκης ασφάλτου- και εν τέλη Αγία Βαρβάρα. Κάπου χάνουμε την μπάλα νομίζοντας πως ο δρόμος που οδηγεί προς Γέργερη είναι λίγο πιο νότια ενώ αυτός «κρυβόταν» στον βορά. Έτσι κάνουμε ένα μεγάλο κύκλο μέχρι την Γόρτυνα πριν ξαναμπούμε στον δρόμο προς Ζαρό. Ο δρόμος κόβετε λόγω των έργων της νέας εθνικής Ηρακλείου – Τυμπακίου και έτσι αναγκαζόμαστε σε νέο κύκλο. Πορεία νοτιοδυτικά ξανά μέχρι τα Καππαριανά και από εκεί βόρεια προς Ζαρό.

Λίγο πριν το Ζαρό ο Νίκος έχει μια φοβερή έξοδο σε μια στροφή, καταλήγοντας όρθιος ευτυχώς σε ένα προαύλιο εκκλησίας…. Μετά την σύντομη επικοινωνία με τα θεία επιστρέφει στον δρόμο και οδεύουμε προς το γνωστό φιλόξενο καφέ-εστιατόριο της Βιβής.
Τα πιάτα αδειάζουν πριν καν προσγειωθούν στο τραπέζι μας. Η Βιβή δεν λέει να σταματήσει να φέρνει λιχουδιές και εμείς για να μην την προσβάλουμε φυσικά, φροντίζουμε να συνεχίζουμε το «γυάλισμα» των πιάτων. Το πλύσιμο στα πιάτα μετά δεν θεωρείτε απαραίτητο…..

Το «κολατσιό μας» τελειώνει και καθώς ο ήλιος έχει αρχίσει να πέφτει ξεκινάμε γοργά για τον δρόμο της επιστροφής. Σύντομα βρισκόμαστε πάνω από το Ρέθυμνο και ακόμα πιο σύντομα σταματάμε στον κόμβο της Σούδας για τους κλασικούς αποχαιρετισμούς.

Γράφοντας αυτές τις γραμμές διάφορες σκέψεις περνάνε από το μυαλό μου. Σκέψεις για τον τόπο μου που είναι φημισμένος περισσότερο για τις πανέμορφες παραλίες του, λιγότερο για την ιστορία του και καθόλου για τα βουνά του. Βουνά που πολλές φορές μου φέρνουν στο μυαλό εικόνες από Αλπικό τοπίο. Με την μόνη διαφορά πως αν στρέψεις την ματιά σου βόρεια ή νότια, το γαλάζιο της θάλασσας θα σου υπενθυμίσει πως βρίσκεσαι ακόμα στην Κρήτη…

Submit in…:
| | | | | |
| | | | | |