Έχει “ξεχειλίσει” αυτό το blog με ταξίδια στην Πελοπόννησο και με το δίκιο σας θα αναρωτηθείτε αν θα βάλουμε πλώρη ποτές για αλλού… Αλλά τι να κάνουμε όμως που έχουμε συμπάθειες (βλέπε έτερον ήμισυ το οποίο κατάγεται από τον Μοριά).
Το σχεδιάζαμε από το Πάσχα αλλά δεν μας καθόταν. Αναβολή στην αναβολή πήγε Οκτώβριος και το ημερολόγιο έδειχνε τριήμερο την 28η. Κοτσάραμε και δυο μέρες άδεια, βγάλαμε και ένα ψιλοπρόγραμμα και καθώς οι μέρες πλησίαζαν άρχισαν τα ευτράπελα. Αρχικά απεργία οι Τελωνειακοί (που πας ρε καραμήτρο χωρίς καύσιμα) και η χαριστική βολή απεργία τα βαπόρια (να κοτσάρω προπέλα στο Τεντέμι να σας πως εγώ!).

Και πάνω που λες “μαμώ την γκαντεμιά μου”, γυρίζει ο τροχός, οι απεργίες λύνονται και η αναχώρηση γίνεται κανονικά. Που λέει ο λόγος δηλαδή, γιάντα είχαμε κάμποσες ωρίτσες καθυστέρηση (μην τα θέμε και όλα δικά μας). Είχαμε πάρει και καμπίνα για να ξεκουραστούν τα κορμιά μας και να είμαστε φρέσκοι να καταπιούμε χιλιόμετρα την επομένη… Που να ξέραμε οι αδαείς ότι δε θα κλείσουμε μάτι. Όλο το βράδυ κάτι τρίζει τραγικά στην καμπίνα… σαν τα χαρτάκια που βάζαμε με μανταλάκι στις ακτίνες του ποδηλάτου ακούγεται… Τρώγω πάνω από ένα δύωρο για να το εντοπίσω και άλλη μια ώρα για να το πατεντάρω. Με αυτά και μ’ αυτά είχα χάσει τον ύπνο μου….

26 Οκτωβρίου, Πάμε βόλτα στο Μοριά (χλμ 331)

View Larger Map

Το καράβι δένει στις 8:30 -λόγω της καθυστερημένης αναχώρησης- άρα έχουμε χάσει ήδη δύο ώρες. Τα σημεία που θέλουμε να επισκεφτούμε είναι πολλά, αλλά απ’ την αρχή είχαμε πει: πάμε και ότι προλάβουμε. Βουρ λοιπόν στην βαρετή εθνική, με πρώτη στάση στη Νεμέα, στο Στάδιο.

Αγώνας για δύο, καθώς δεν υπάρχει κανένας άλλος επισκέπτης στο χώρο. Μόνο δύο αρχαιολόγο που “σκάλιζαν” ένα χαντάκι στο γήπεδο.

Το στάδιο της Νεμέας, χωρητικότητας περίπου 40.000 θεατών, κατασκευάστηκε στο πλαίσιο του προγράμματος επιστροφής των αγώνων στη Νεμέα περί το 335 π.Χ., σε απόσταση 400 μέτρων νοτιοανατολικά του Ναού του Διός.

Ο στίβος του, συνολικού μήκους 178 μ., πλαισιωνόταν από λίθινο αγωγό με λίθινες λεκάνες κατά διαστήματα, για τη συγκέντρωση νερού για πόση και διαβροχή του αγωνιστικού χώρου. Στη νότια πλευρά του υπάρχει η λίθινη αφετηρία.

Οι αθλητές και οι κριτές, αφού προετοιμάζονταν σε ένα απλό ορθογώνιο κτίσμα (Αποδυτήριο) με εσωτερική κιονοστοιχία στα δυτικά, εισέρχονταν στο Στάδιο από λίθινη θολωτή δίοδο (δυστυχώς ήταν κλειστή λόγω συντήρησης κατά την επίσκεψη μας). Οι θεατές κάθονταν σε πρόχειρα βαθμιδωτά επίπεδα, λαξευμένα στο μαλακό πέτρωμα, ενώ λίθινα καθίσματα βρίσκονται σε δύο ή τρεις σειρές μεταξύ αφετηρίας και θολωτής διόδου, ίσως για τους προπονητές των αθλητών και/ή διακεκριμένους επισκέπτες.

Εδώ γίνονταν κάθε δύο χρόνια τα Νέμεα, πανελλήνιοι αγώνες προς τιμήν του Οφέλτη και αφιερωμένοι στο Δία. Οι αγώνες περιελάμβαναν δρόμους των 200, 400 και 5000 μέτρων, πάλη, πυγμαχία, παγκράτιο και το κλασσικό πένταθλο (δρόμος 200 μ., ακοντισμός, δισκοβολία, άλμα εις μήκος και πάλη).

Επόμενος μας σταθμός ο αρχαιολογικός χώρος της Νεμέας ο οποίος βρίσκεται μερικές εκατοντάδες μέτρα δυτικότερα. Τουρ για δύο και πάλι.

Στο χώρο, εκτός του όμορφου μουσείου, μπορεί κανείς να θαυμάσει το Ναό του Δία με τις 9 αναστηλωμένες κολώνες. Μπροστά του ένας τεράστιος βωμός, μαρτυρεί τη σημασία του Ιερού κατά την αρχαιότητα.

Ον δε ρόαντ εγκέιν για να διανύσουμε την μικρή απόσταση που μας χωρίζει από τον αρχαιολογικό χώρο των Μυκηνών. Ο ‘Ομηρος αναφέρεται στην πόλη περιγράφοντάς την με τα λόγια «ευρυάγυιαν» και «πολύχρυσον», τα οποία δικαιολογούν τα σπουδαία ευρήματα που έφεραν στο φως οι ανασκαφές του Ερρίκου Σλήμαν και του Χρήστου Τσούντα αρχικά, αλλά και δεκάδων ακόμα οι οποίοι πήραν την σκυτάλη στη συνέχεια.

Το πιο γνωστό αξιοθέατο είναι η πύλη των Λεόντων, η κύρια είσοδος της Ακροπόλεως, της οποίας το άνοιγμα έκλεινε με διπλή μπρούντζινη πόρτα (δε σώζεται σήμερα). Όπως διακρίνετε και στην φωτογραφία, τα λιοντάρια είναι ακέφαλα λόγω του ότι για την κατασκευή τους είχε χρησιμοποιηθεί διαφορετικό υλικό, το οποίο δεν άντεξε στο χρόνο.

Δυστυχώς ο δυνατός αέρας που επικρατούσε στην περιοχή, “έβαλε φτερά” στα πόδια μας, αναγκάζοντάς μας να κάνουμε μία γρήγορη περιήγηση πριν καταλήξουμε στο μουσείο, το οποίο αν και μικρό είναι πάρα πολύ προσεγμένο και αξίζει μία επίσκεψη.

Η θέα από τον αρχαιολογικό χώρο προς τον κόλπο της Αργολίδας

Επόμενός μας σταθμός ο θησαυρός του Ατρέα ή όπως είναι ευρύτερα γνωστός “τάφος του Αγαμέμνονα”. Είχα ακούσει πολλά, αλλά όπως λένε: αν δεν δεις με τα μάτια σου δεν μπορείς να καταλάβεις το μεγαλείο. Στεκόμαστε τυχεροί και την ώρα που καταφθάνουμε αναχωρεί το μοναδικό γκρουπ που τον επισκεπτόταν, αφήνοντάς μας να το θαυμάσουμε μόνοι μας.

Για μια στιγμή νόμιζα πως βρισκόμουν στην Αίγυπτο ή στην Ιορδανία...

Ο τάφος είναι λαξευμένος σε μια πλαγιά του βουνού. Η είσοδος στον θάλαμο είναι προσιτή χάρη σε ένα πέρασμα μήκους 40 μέτρων και πλάτους 6, κτισμένο με καλοδουλεμένους ορθογώνιους λίθους, χωρίς συγκολλητικό υλικό! Οι λίθινοι όγκοι είναι τέλεια προσαρμοσμένοι μεταξύ τους, μερικοί μάλιστα έχουν τεράστιες αναλογίες – ένας έχει μήκος 6 μέτρα και 1,2 μέτρα ύψος! Η είσοδος έχει ύψος 5,4 μέτρα και στην κορυφή του υπάρχει γιγάντια πλάκα που υπολογίζεται ότι ζυγίζει 120 τόνους. Πάνω από αυτήν υπάρχει ένα ανοιχτό τρίγωνο που σκοπός του είναι να “ανακουφίζει” τους κίονες της εισόδου από το βάρος της υψικόρυφης καμάρας.

Στο εσωτερικό του υπάρχει ένας μεγάλος θάλαμος, με μια υποστηριζόμενη θόλο ύψους 13,5 μέτρων και διαμέτρου 14,6 μέτρων επίσης χτισμένη με καλοδουλεμένους ορθογώνιους λίθους. Το δάπεδο του θαλάμου είναι φυσικός βράχος.

Μια μικρότερη θύρα οδηγεί σε ένα μικρό πλευρικό δωμάτιο το οποίο δυστυχώς ήταν κλειστό κατά την διάρκεια της επίσκεψής μας.
Τα μαθήματα ιστορίας λαβαίνουν τέλος και ήρθε η ώρα να χαρούμε και λίγο οδήγηση. Με πορεία νότια λοιπόν, σύντομα βρισκόμαστε να διασχίζουμε το Άργος και συνεχίζουμε παραλιακά μέχρι το Λεωνίδιο. Οι πινακίδες με τα Τσακώνικα είναι μια πρώτη ευχάριστη έκπληξη:

Η Τσακωνική ανήκει στην υπολειμματική δωρική ζώνη τής Νέας Ελληνικής. Προήλθε από τη Δωρική διάλεκτο της Αρχαίας ελληνικής, σε αντίθεση με τη Νέα Ελληνική γλώσσα, η οποία προήλθε από την Ελληνιστική κοινή (κυρίως αττικοϊωνικής συστάσεως). Συγκεκριμένα, εικάζεται ότι προήλθε από ευρύτερη δωρική κοινή, η οποία είχε κυριαρχήσει στην Πελοπόννησο μετά τη σύσταση της Αχαϊκής Συμπολιτείας και, ως εκ τούτου, αντιστάθηκε περισσότερο στην Κοινή, ίσως επειδή ομιλείτο σε δυσπρόσιτες περιοχές. (πηγή: Βικιπαίδεια)

Η διαδρομή που ακολουθούμε είναι μαγική. Ανηφορίζουμαι στον Πάρνωνα, διασχίζοντας το εκπληκτικό φαράγγι του ποταμού Δαφνώνα και βουτάμε μέσα σε ένα εντυπωσιακό ελατόδασος ντυμένο στα φθινοπωρινά του.

Οι εικόνες αυτές μας κράτησαν συντροφιά μέχρι και το χωριουδάκι του Κοσμά. Η πετρόχτιστη πλατεία με τα διατηρημένα κτίρια μαγνητίζει το βλέμμα μας, αλλά ο αέρας που ξυρίζει σε συνδυασμό με το ότι “δεν κυκλοφοράει ούτε γάτα”, μας οδηγούν σε “άτακτη” αποχώρηση.

Πορεία νότια ξανά, με τον ήλιο να τραβάει προς την δύση του. Η κούραση από την αϋπνία έχει αρχίσει να κάνει την εμφάνιση της και η απόφαση να τραβήξουμε προς Μονεμβασία πάρθηκε ομόφωνα.

Αρκετή ώρα αργότερα πλησιάζουμε στο Βράχο και η επιχείρηση αναζήτησης δωματίου αρχίζει. Δεν κράτησε όμως πολύ καθώς το ξενοδοχείο Λαζαρέτο, λίγο πριν την είσοδο του κάστρου, μας γέμισε το μάτι. Ήταν λίγο πιο ακριβό από το μπάτζετ που είχαμε αποφασίσει να διαθέσουμε για διαμονή (70€ το δίκλινο), αλλά ο συνδυασμός κούρασης και ομορφιάς του καταλύματος δεν μας άφηνε και πολλές επιλογές.

Τακτοποίηση και βουρ για το έρημο -όπως αποδείχτηκε- κάστρο. Καλύτερα όμως, ας το απολαύσουμε χωρίς το τσούρμο των τουριστών.

Ο επιβλητικός βράχος που αναδύεται μέσα από την θάλασσα είναι αποτέλεσμα ενός σεισμού που χρονολογείται γύρω στο 375 μ.Χ. Την σύνδεση του με τη στεριά αναλαμβάνει μια στενή λωρίδα γης -σε συνδυασμό με μια γέφυρα- μήκους 130 μέτρων. Σε αυτή οφείλει και την ονομασία της, η οποία προέρχεται από τις λέξεις “Μόνη” και “Έμβασις”.

Το παρωνύμιο της Μονεμβασίας είναι «Γιβραλτάρ της ανατολής», επειδή τυγχάνει να είναι σε σμίκρυνση πανομοιότυπη με τον βράχο του Γιβραλτάρ.

Τα στομάχια αρχίζουν να γουργουρίζουν επικίνδυνα και οι ελάχιστες ταβέρνες λειτουργούν σαν μαγνήτης. Την “λύτρωση” των στομαχιών μας αναλαμβάνει το παλιότερο -και ένα από τα τρία που λειτουργούν στο κάστρο- εστιατόριο της Ματούλας.

Χορτάτοι πια, κάνουμε ένα τελευταίο νυκτερινό περίπατο στο κάστρο για μερικές φωτογραφίες αλλά την κάνουμε γρήγορα λόγω του ψωφόκρυου, αλλά και των βαριών ματόκλαδων από τον λιγοστό ύπνο στο καράβι.

27 Οκτωβρίου, Δις ις Μάνη (χλμ 317)

View Larger Map

Ο ξενοδόχος χτες κατά την άφιξή μας, είχε πενεφτεί ότι το κατάλυμά του διαθέτει πολύ καλό πρωινό. Η λέξη πολύ καλό το αδικεί… Είναι ένα από τα καλύτερα πρωινά που έχω φάει, ή μάλλον επιτρέψτε μου, “ξεσκίσει”, έβερ.
Με τα στομάχια τούμπανο λοιπόν, αναχωρούμε προς την Μάνη. Ο δυνατός αέρας, παίζει με τα λιγοστά σύννεφα στον ουρανό, κάνοντας τα να μοιάζουν με βαμβάκι.

Πριν πιάσουμε την Μάνη, κάνουμε μια μικρή στάση στο ναυάγιο “Δημήτριος”, το οποίο βρίσκεται κοντά στο Γύθειο, στην παραλία της Σελινίτσας.

Οι φήμες λένε ότι ήταν ένα από τα πολλά παράνομα τσιγαράδικα της εποχής, το οποίο εκτελούσε δρομολόγια μεταξύ Ιταλίας και Τουρκίας. Στην πραγματικότητα όμως το μικρό φορτηγό βρίσκεται προσαραγμένο εκεί από τον Δεκέμβριο του 1981, αφού ουσιαστικά είχε εγκαταλειφθεί από τους ιδιοκτήτες του λόγω χρεών και μηχανικών προβλημάτων.

Ωστόσο, ο μύθος και το αρμονικό «δέσιμο» του ναυαγίου με το τοπίο της πανέμορφης παραλίας, έχει κάνει το «Δημήτριος» ένα τουριστικό αξιοθέατο αν και πάντα υπάρχει στις σκέψεις των φορέων της περιοχής το ενδεχόμενο της απομάκρυνσής του.

Η συνέχεια μας βρίσκει να κυκλώνουμε την όμορφη χερσόνησο της Μάνης, θαυμάζοντας τα πυργόσπιτά της και απολαμβάνοντας την μαγεία του τοπίου.

Ο έρημος δρόμος μας οδηγεί σύντομα πάνω από το Πόρτο Καγιά. Η ανάσα κόβεται…

Κατηφορίζουμε για να βρεθούμε στην δυτική πλευρά της χερσονήσου και πορεία βόρεια για να βρεθούμε στην όμορφα διατηρημένη Βάθεια.

Επόμενη στάση στο Σπήλαιο του Διρού. Στεκόμαστε τυχεροί, καθώς προλαβαίνουμε στο τσακ την τελευταία ξενάγηση. Παίρνουμε εισιτήρια και περιμένουμε στην είσοδο για τον βαρκάρη. Βάζω την φωτογραφική στη θήκη της όταν η Νατάσα ρωτάει: “Φωτογραφίες επιτρέπονται;” για να πάρει την θετική απάντηση της υπαλλήλου. Με ύφος “μόλις είδα εξωγήινο” ξαναρωτάει: “Χωρίς φλας ε;” για να μας αποστομώσουν με την απάντηση ότι και το φλας επιτρέπεται…
Ευτυχώς ο βαρκάρης άργησε κανά 5λεπτο και προλάβαμε να συνέλθουμε από το σοκ…

Βαρκάδα λοιπόν με την φωτογραφική μηχανή να δουλεύει κατά ριπάς και το μπινελίκι σύννεφο… Ο λόγος (για το μπινελίκι) δεν είναι άλλος από το ότι δεν πήρα μαζί μου το εξωτερικό φλας και παιδεύομαι με το ενσωματωμένο “παπαράκι” της μηχανής. Αλλά που να το ξέρα ο αδαής.

Το Σπήλαιο Γλυφάδα (ή Βλυχάδα) Διρού είναι ένα από τα ωραιότερα σπήλαια στον κόσμο. Η ύπαρξη του ήταν γνωστή στους ντόπιους από το 1900 περίπου. Η πρώτη εξερεύνηση του όμως άρχισε το 1949 από τους ιδρυτές της Ελληνικής Σπηλαιολογικής Εταιρείας, Γιάννη και Άννα Πετροχείλου. Μέχρι το 1960 είχαν εξερευνηθεί και χαρτογραφηθεί 1.600 μέτρα ενώ σήμερα το γνωστό μήκος του σπηλαίου ξεπερνά τα 14 χιλιόμετρα!

Το σπήλαιο άρχισε να σχηματίζεται πριν από εκατοντάδες χιλιάδες χρόνια. Οι σταλακτίτες και οι σταλαγμίτες που σήμερα βρίσκονται κάτω από το νερό σχηματίστηκαν όταν η επιφάνεια της θάλασσας βρισκόταν πολύ χαμηλότερα από το σημερινό της επίπεδο. Το νερό μέσα είναι υφάλμυρο και έχει μεγάλη σκληρότητα. Η θερμοκρασία του είναι περίπου 14 C, ενώ του αέρα κυμαίνεται από 16 έως 19 C.

Μέσα στο σπήλαιο έχουν βρεθεί απολιθωμένα οστά πάνθηρα, ύαινας, λιονταριού, ελαφιού, κουναβιού και το μεγαλύτερο κοίτασμα ιπποπόταμων στην Ευρώπη. Κοντά στην φυσική του είσοδο έχουν βρεθεί κεραμικά που υποδηλώνουν την ανθρώπινη παρουσία.

Το ρολόι δείχνει κοντά 5 και μιας και έχουμε ακόμα χρόνο μέχρι να βραδιάσει, αποφασίζουμε να τραβήξουμε προς Σπάρτη και από εκεί μέσω Ταΰγετου να μεταβούμε στην Καλαμάτα. Τα αδιάφορα χιλιόμετρα μέχρι την Σπάρτη καταπίνονται σχετικά γρήγορα. Κοντά στην πόλη συναντήσαμε αρκετά μπλόκα και ραντάρ. Ας είναι καλά οι αντιθέτως ερχόμενοι οδηγοί που μας πέζαν τα φώτα.
Ακολουθούμε τις πινακίδες προς Καλαμάτα και η μαγεία αρχίζει:

60 μαγικά, καταπράσινα χιλιόμετρα ορεινής διαδρομής μέσα στην οροσειρά του Ταΰγετου.

Οι τελευταίες ακτίνες του ηλίου μας αποχαιρετούν όταν στα πόδια μας εμφανίζεται η Καλαμάτα.

Μπαίνοντας στην πόλη παίρνουμε τηλέφωνο τον φίλο Μανώλη από το Moto Riders Club και σε λίγη ώρα καταφθάνει παρέα με τον Γιώργο ο οποίος βρισκόταν για δουλειές στην πόλη. Η βραδιά συνεχίστηκε σε ένα ταβερνείο, με τη συνοδεία μπόλικων μεζέδων και άφθονης μπύρας, και με τη μουσική υπόκρουση από δεκάδες ταξιδιάρικες ιστορίες. Οι τίτλοι τέλους πέσαν στο σπίτι του Μανώλη παρέα με αρκετές κούπες ρακόμελο αλλά με την ίδια μουσική υπόκρουση.

Όσο για την φιλοξενία του Μανώλη τι να πω… Εδώ κολλάει το “αξία ανεκτίμητη”… (Μανώλη, Γιώργο και λοιπό Moto Riders Club σας περιμένω σύντομα…)

28 Οκτωβρίου, Τι Μεθώνη, τι Κορώνη, τι Πύλο και Βοϊδοκοιλιά (χλμ 223)

View Larger Map

Το πρωινό ξύπνημα δύσκολο… τα νοερά βραδινά ταξίδια κράτησαν τα μάτια ανοιχτά μέχρι τις πρώτες πρωινές ώρες και σε συνδυασμό με το ρακόμελο, το πάπλωμα μας έπεσε βαρύ. Με το ζόρι σηκωνόμαστε περασμένες 10:00 και αράζουμε στην βεράντα για πρωινό.
Για ακόμα μια φορά αρχίζουμε τις ιστορίες και η αναχώρηση γίνεται μετά βίας γύρω στις 12:00. Πρώτος σταθμός για σήμερα οι καταρράκτες στο Πολυλίμνιο.

Όπως υποδηλώνει και η ονομασία του πρόκειται από ένα σύμπλεγμα λιμνών -15 στον αριθμό- και καταρρακτών καλά κρυμμένα μέσα στο ομώνυμο φαράγγι. Οι λίμνες ενώνονται με ένα όμορφα διαμορφωμένο μονοπάτι με μικρά ξύλινα και γραφικά γεφυράκια.

Επόμενος σταθμός η Κορώνη. Παρά την αργία της ημέρας, η κίνηση στο δρόμο είναι μηδαμινή και σύντομα βρισκόμαστε να αγναντεύουμε το γνωστό της κάστρο.

Διασχίζουμε την πόλη η οποία μοιάζει με στοιχειωμένη. Δεν κινείται τίποτα, ούτε αυτοκίνητο, ούτε άνθρωπος αλλά ούτε και φύλλο. Φτάνουμε σε μια από της εισόδους του κάστρου και συνειδητοποιούμε πως πρέπει να εγκαταλείψουμε την μοτοσυκλέτα μας και να ανηφορίσουμε αρκετά.

Το ξενύχτι έχει κάνει τα πόδια βαριά, έτσι αφού χαζεύουμε για λίγο, παίρνουμε το δρόμο για Μεθώνη.

Ακολουθούμε μία όμορφη και ήρεμη σε σημείο ανησυχίας (ρε μπας και έγινε καμιά πυρηνική καταστροφή και εμείς δεν πήραμε χαμπάρι) διαδρομή και σύντομα βρισκόμαστε έξω από το κάστρο της Μεθώνης. Αφήνουμε την μοτοσυκλέτα στο πάρκινγκ και τραβάμε εντός αυτού.

Η καστροπολιτεία αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα οχυρωματικά σύνολα και καταλαμβάνει ολόκληρη την έκταση στα ΝΔ παράλια της Πελοποννήσου, με ένα εξαιρετικό φυσικό λιμάνι, το οποίο κατά τους μεσαιωνικούς χρόνους αποτελούσε σταθμό στο δρόμο των προσκυνητών για τους Αγίους Τόπους και των εμπορικών πλοίων από τη Δύση στην Ανατολή.

Νότια του φρουρίου βρίσκεται ο πύργος Μπούρτζι, χτισμένος σε μία μικρή βραχονησίδα. Οικοδομήθηκε στα τέλη του 15ου αιώνα και έλαβε την τελική μορφή του κατά τη Δεύτερη Eνετοκρατία. Xρησίμευσε ως έδρα φρουράς, φάρος, φυλακή και καταφύγιο σε καιρούς πολιορκίας. Μία λιθόχτιστη γέφυρα με καμάρες, συνδέει το Mπούρτζι με την πύλη του οχυρωματικού περιβόλου της Mεθώνης.

Και πάνω που απολαμβάναμε το πριβέ κάστρο μας (για να λέμε την αλήθεια το μοιραζόμασταν με ένα ζευγάρι Γάλλους), να ‘σου ο φύλακας ο οποίος μας ειδοποιεί ότι το κάστρο έχει κλείσει… Πάλι καλά που δεν έκλεισε απλά την πόρτα στο κατά τα άλλα αφύλακτο φρούριο…

Επιστροφή στην μοτοσυκλέτα και πορεία βόρεια μέχρι την Πύλο. Στάση στο λιμάνι για να απολαύσουμε τον κόλπο του Ναβαρίνου παρέα με μερικά κρουασάν τα οποία μάταια προσπαθούν να σβήσουν τις καούρες από τα χτεσινά ξύδια.

Και άλλη μία από ψηλά...

Επόμενος σταθμός η Βοϊδοκοιλιά. Είχα ακούσει τόσα πολλά που φοβόμουν ότι αυτό που θα δω θα με απογοητεύσει. Αντιθέτως όμως, μένω με στόμα ανοικτό. Το μέρος είναι ονειρικό. Βρίζω που δεν πήρα σκηνή και υπνόσακο μαζί μου.

Η λιμνοθάλασσα της Γιάλοβας

Συνεχίζουμε παραλιακά περνώντας από τα «Παριζιάνικα» Φιλιατρά και συνεχίζουμε μέχρι τους Κάτω Ταξιάρχες.

Αφήνουμε τα παράλια με τον ήλιο να προσπαθεί να κρυφτεί στα βάθη της θάλασσας. Η κούραση έχει αρχίσει να κάνει την εμφάνιση της και το navigator αναλαμβάνει να μας πάει στην Ανδρίτσαινα. Το τοπίο είναι μαγικό αλλά οι κακοτεχνίες στην άσφαλτο θέλουν προσοχή. Μην θρηνήσουμε καμιά ζάντα…

Το φως του ήλιου μας έχει αποχαιρετήσει όταν επιτέλους φτάνουμε στο χωριό. Η αναζήτηση καταλύματος αποδείχτηκε δύσκολη υπόθεση. Τα δύο πρώτα (Αρχοντικό & Επικούρειος Απόλλων) γεμάτα.. μας στέλνουν στο Ξενία στο τέλος της πόλης. Με το φόβο ότι δεν θα βρούμε τίποτα όσο περνάει η ώρα, η Νατάσα ορμάει μέσα αλλά βγαίνει πιο γρήγορα από ότι μπήκε… “Δε μένω εδώ με τίποτα” μου λέει και τραβάμε για την τελευταία επιλογή που μας έχουν δώσει, στο ξενοδοχείο Απολλώνιον μερικά χιλιόμετρα πριν την είσοδο της πόλης.
Στεκόμαστε τυχεροί και πετυχαίνουμε δωμάτιο από ακύρωση της τελευταίας στιγμής. Πετάμε τα πράγματα μας και τραβάμε για μάσα στο χωριό. Το ραντάρ όσφρησης είχε εντοπίσει σουβλατζίδικο κατά την προηγούμενη διάσχιση της πόλης και η όρεξη για “βρώμικο” ήταν ομόφωνη.
Μερικά σουβλάκια αργότερα επιστρέφουμε στο ξενοδοχείο για να λιώσουμε κάτω από τα ζεστά παπλώματα μας.

29 Οκτωβρίου, Επίκουρος Απόλλων, Καταρράκτες Νέδας και Αρχαία Ολυμπία (χλμ 185)

View Larger Map

Πρωινό για τα μπάζα, 2 φρυγανιές, ένα αυγό, μια μερίδα μέλι Γερμανίας και ένα βουτυράκι από τη Θεσσαλία… Σηκώνεσαι και πηγαίνεις για φαγητό, έτσι απλά… Ευτυχώς το σούπερ μάρκετ δεν απέχει και πολύ από το κατάλυμα μας.

Η Ανδρίτσαινα μόρνινγκ-μόρνινγκ

Μερικά χιλιόμετρα έξω από την Ανδρίτσαινα βρίσκεται ο Ναός του Επίκουρου Απόλλωνα. Όταν είχα πρωτογνωρίσει την Νατάσα μου είχε πει μια ιστορία για ένα θείο της, ο οποίος δούλευε στα νιάτα του στην τράπεζα του χωριού και στον ελεύθερο του χρόνο ξεναγούσε αφιλοκερδώς τους περαστικούς τουρίστες στον άγνωστο και αφύλακτο τότε αρχαιολογικό χώρο.

Φιλοτεχνήθηκε από τον Ικτίνο, τον αρχιτέκτονα του Παρθενώνα, γύρω στο 420 π.Χ και αφιερώθηκε από τους Φιγαλείς στο θεό Απόλλωνα, ο οποίος σύμφωνα με τη μυθολογία τους βοήθησε να ξεπεράσουν μια επιδημία πανώλης.

Είναι χτισμένος σε υψόμετρο 1130μ, προσφέροντας εκπληκτική θέα στις γύρω περιοχές. Δυστυχώς για εμάς, ευτυχώς όμως για το μνημείο, μια τεράστια τέντα το προστατεύει μέχρι το πέρας των εργασιών συντήρησης. Το θέαμα που αντικρίζει κανείς μόλις εισέλθει στο χώρο είναι τρομερό. Ένας ολόκληρος ναός σχεδόν σε άριστη κατάσταση στέκει μπροστά του…

Να σημειωθεί ότι το μνημείο αυτό είναι ο πρώτο μνημείο στην Ελλάδα που συμπεριλήφθηκε στους καταλόγους της Ουνέσκο ως μνημείο πολιτιστικής κληρονομιάς. Επίσης να σημειωθεί ότι τμήμα της ζωφόρου του ναού αποσπάστηκε και εκτίθεται στο “παντοπωλείο” των Άγγλων, γνωστό ως Βρετανικό Μουσείο.

Κατηφορίζουμε από την κορυφή για να προσπαθήσουμε να προσεγκίσουμε τους καταρράκτες της Νέδας. Ο φίλος και συνοδοιπόρος Νίκος ο οποίος είχε πάει πέρυσι, μου είχε πει ότι ο χωματόδρομος ξεκινούσε από το χωριό Πλατανιά. Ο Μανώλης από το Moto Riders Club όμως, σε προχτεσινή μας συζήτηση, μου ανέφερε ότι είχε συναντήσει πινακίδες από το χωριό Φιγαλεία, μιας και ο ίδιος δεν τους είχε επισκεφτεί. Επιλέξαμε την δεύτερη επιλογή, την Φιγαλεία, μιας και ήταν πιο κοντά στο δρόμο μας.
‘Όντως όπως ακριβώς μας περιέγραψε ο Μανώλης, από την πέτρινη πλατεία ξεκινάει ένας βατός αρχικά χωματόδρομος.

Έχει μερικές απότομες κατηφοριές οι οποίες όμως είναι τσιμεντομένες… μην κωλώσετε, εδώ κατέβηκε το TDM δικάβαλο. Μετά από περίπου 4 χιλιόμετρα φτάνουμε σε ένα παλιό πέτρινο μονότοξο γεφύρι. Στην άλλη πλευρά του αδιάβατου με όχημα γεφυριού καταλήγει ο δρόμος από το χωριό Πλατανιά που αναφέραμε νωρίτερα (χειρότερος όπως μάθαμε από κάτι μοτοσυκλετιστές που τυχαία συναντήσαμε). Να σημειώσω επίσης ότι από την πλευρά που κατεβήκαμε εμείς δεν υπάρχει χώρος στάθμευσης, με το ζόρι χωράνε 2-3 αυτοκίνητα (οι μοτοσυκλέτες χωράνε παντού), ενώ από την άλλη πλευρά υπάρχει μια μεγάλη απλάδα.

Τέλος βομβαρδισμού πληροφοριών, αρχή περπατήματος. Το ωραίο του σχεδόν άδειου τριβάλιτσου είναι ότι χωράει όλος ο μοτοεξοπλισμός σου μέσα. Έτσι μπορέσαμε να απολαύσουμε το περπάτημα με σορτσάκι, φανελάκι και αθλητικό παπουτσάκι (όλα σε ακι… ήντα Κρητηκάτσια είμαστε…).

Το μονοπάτι ξεκινά ακριβώς δίπλα από το γεφύρι, από την πλευρά της Φιγαλείας. Έχει ένα βελάκι ζωγραφισμένο σε ένα κάδο αλλά είναι πολύ εύκολο να το παραβλέψεις (ουκ ολίγοι τραβούσαν προς λάθος κατευθύνσεις).

Οι μικροί εξερευνητές λοιπόν, τραβάνε το σχετικά εύκολο μονοπάτι για να βρεθούν μετά από περίπου 20 λεπτά στον πρώτο καταρράκτη με τα γαλαζόλευκα νερά (λόγω των πετρωμάτων του).

Λίγο πιο πέρα κρύβεται ο “μεγάλος αδελφός”, ένας εντυπωσιακός καταρράκτης ύψους 20 μέτρων.

Χαζολογάμε για αρκετή ώρα πριν πάρουμε τον δρόμο της επιστροφής. Αφήνουμε πίσω την μαγεία της φύσης, ανηφορίζουμε μέχρι την άσφαλτο και τραβάμε προς την θάλασσα ακολουθώντας την ίδια ακριβώς διαδρομή η οποία μας οδήγησε στην Ανδρίτσαινα χτες. Υπό το φως της ημέρας όλα φαίνονται διαφορετικά. Οι κακοτεχνίες που ανέφερα χτες διαβάζονται από μακρυά και η στριφτερή οδήγηση γίνεται απολαυστική.
Παραλιακά η κίνηση είναι αυξημένη αλλά εμείς σύντομα θα αφήσουμε τα παράλια για να κατευθύνουμε προς Αρχαία Ολυμπία.

Μετά τον Επίκουρο Απόλλωνα, η Αρχαία Ολυμπία μου έκατσε κάπως. Στον πρώτο, συντήρηση αναστήλωση και δέος, ενώ στον δεύτερο ελάχιστα πράγματα στέκονται όρθια και τα μισά από αυτά είναι μεταγενέστερης εποχής. Η μοναδική όρθια κολώνα που στέκει στο ναό του Διός είναι μούφα καθώς φτιάχθηκε κατά την περίοδο των ολυμπιακών αγώνων του 2004 για να δείξει το μέγεθος του ναού. Οι υπόλοιπες κείτονται δεξιά και αριστερά σαν τεμαχισμένες μπανάνες…

Η αλήθεια είναι ότι από καιρό ήθελα να επισκεφτώ αυτόν τον αρχαιολογικό χώρο, καθώς όλοι γνωρίζουμε τη σημαντικότητα της Αρχαίας Ολυμπίας για τον ελληνικό πολιτισμό. Όμως αυτό που αντίκρισα δεν ήταν αντάξιο των προσδοκιών μου. Με τη βοήθεια της Νατάσας, στο ρόλο της ξαναγού -καθώς είχε επισκεφτεί το χώρο αρκετές φορές με το σχολείο- κατάφερα να αναβιώσω με τη φαντασία μου τη μορφή που είχε ο χώρος εκείνη την εποχή, την όψη και τη λειτουργικότητα των κτιρίων καθώς και το αίσθημα του “ευ αγωνίζεσθαι” που επικρατούσε κατά τη διάρκεια διεξαγωγής των Αγώνων. Επίσης, πληροφορήθηκα ότι για την τωρινή μορφή της Αρχαίας Ολυμπίας ευθύνονται δύο σεισμοί, το 522 και 551 μ.Χ., σε συνδυασμό με τις πλημμύρες των ποταμών Αλφειού και Κλαδέου αλλά και τις κατολισθήσεις του Κρονίου λόφου.

Περιηγηθήκαμε για αρκετή ώρα στον αρχαιολογικό χώρο πριν τραβήξουμε να θαυμάσουμε το υπέροχο μουσείο στο οποίο η φωτογραφία χωρίς φλας επιτρεπόταν..

Άπτερος Νίκη

Ερμής του Πραξιτέλη

Τελειώνοντας την ξενάγησή μας, επιστρέφουμε στην μοτοσυκλέτα και βάζουμε πορεία για Δημητσάνα ακολουθώντας μια πολύ όμορφη και στριφτερή διαδρομή. Σε κάποια διακλάδωση συναντώ πινακίδα προς Δημητσάνα 45 χλμ (αν δεν κάνω λάθος). Το navi δείχνει από την άλλη πλευρά αλλά με περισσότερα χιλιόμετρα. Παίρνω το σύντομο δρόμο ο οποίος είναι και ο πιο δύσκολος όπως έμαθα αργότερα… Ένα φορτηγό χώνεται μπροστά μου και πηγαίνει με τις μπάντες. Στην πρώτη στροφή αδειάζει υγρά από την καρότσα του στην άσφαλτο. Κατά διαβολική σύμπτωση έχω ελαττώσει υπερβολικά ταχύτητα καθώς συζητάω κάτι με την Νατάσα. Πατάω πάνω σε ότι αφόδευσε το φορτηγό και η μοτοσυκλέτα αρχίζει τον Καλαματιανό (Πελοπόννησο είμαστε, τους τοπικούς χορούς έπιασε). Μένουμε κατά τύχη όρθιοι και μεταμορφώνομαι σε εγγλέζο (αριστερή λωρίδα, έχω και πρόσφατη εμπειρία από το ταξίδι στη Σκωτία). Το σκηνικό συνεχίζεται με το φορτηγό να αδειάζει αρκετά λίτρα πετρέλαιο σε κάθε στροφή (είχε και πολλές πανάθεμα το). Ευτυχώς κάποια στιγμή ο οδηγός το παίρνει χαμπάρι και σταματάει για να κλείσει το ανοικτό τεπόζιτο.

Οι ακτίνες του ήλιου μας αποχαιρετούν και πάλι, και ένα όμορφο ηλιοβασίλεμα μας κάνει παρέα μέχρι την Δημητσάνα. Στάση στο πρώτο χοτέλι που δεν τέλει…. ούτε και το 2ο… αλλά ούτε και το 3ο. Με τα πολλά μας λένε “δύσκολο να βρείτε, είναι όλα γεμάτα λόγω του 3ημέρου” (καταραμένη κρίση σου λέει μετά) και μας στέλνουν στο μεγαλύτερο του χωριού. “Αν δεν βρείτε εκεί δεν θα βρείτε πουθενά” μας λένε…
Πάμε, τρώμε πόρτα αλλά μας συμβουλεύουν να τσεκάρουμκε και σε ένα άλλο λίγο έξω από το χωριό. Σαν το δημόσιο ένα πράμα, από γραφείο σε γραφείο. Τουλάχιστον εδώ είναι ευγενικοί…
Τραβάμε στο τελευταίο προτεινόμενο (Koustenis Village). Η παγωμένη όψη μας, μάλλον έκανε τον ιδιοκτήτη να μας λυπηθεί. Φυσικά δεν είχε δωμάτιο αλλά προθυμοποιήθηκε να πάρει μερικά τηλέφωνα μπας και μας βρει κάτι. Ακολουθούν δεκάδες τηλέφωνα και εν τέλει μας λέει την μαγική λέξη που θέλαμε να ακούσουμε: “Βρήκα!”… αλλά συνεχίζει: “σε ένα χωριό εδώ κοντά όμως. Δημητσάνα δεν υπάρχει τίποτα”. Και πάνω που μας εξηγεί πως θα πάμε στο κατάλυμα μας, ένα χέρι μας ακουμπάει στην πλάτη, συνοδευόμενο από μια φράση η οποία ακούστηκε σαν κελάηδισμα στα αυτιά μας: “Αδειάζω μόλις ένα δωμάτιο, μην φύγετε παιδιά, σε ένα μισάωρο θα είστε οκ”.
Η πρώτη μου σκέψη ήταν να βγω έξω και να πελεκίσω τον ανδριάντα αυτού του άγιου ανθρώπου, αλλά τελικά προτίμησα το ζεστό τσαγάκι που μας πρόσφερε ο ιδιοκτήτης.
Μισή ωρίστα αργότερα τακτοποιούμαστε στο δωμάτιο μας και στη συνέχεια μεταφερόμαστε στη τραπεζαρία για να γεμίσουμε τα άδεια στομάχια μας.

30 Οκτωβρίου, Τα χίλια μύρια κύματα της επιστροφής (χλμ 380)

View Larger Map

Ανοίγοντας το παράθυρο πρωί-πρωί αντίκρισα την παρακάτω εκπληκτική θέα προς στο φαράγγι του Λούσιου:

Το πρωινό του ξενοδοχείου απίστευτο. Τρώμε τον άμπαχο και τραβάμε προς αναχώρηση. Αμ δε… Λάστιχο…. φταίει η χτεσινή εντουράδα που μου πετάει ένα κορδόνι. Μου το έχει ξανακάνει. Έχω δύο ειδών κορδόνια μαζί μου, κάτι λεπτά που πήρα γιατί αρχικά δεν έβρισκα και κάτι καλά παχιά-παχιά (που πήρα όταν βρήκα). Βάζω το λεπτό για δοκιμή… Είναι η πρώτη φορά που βλέπω κορδόνι να κάνει σαν τσιχλόφουσκα.

Βάζω ένα καλό μετά από πολύ δυσκολία (ευτυχώς που είχα φάει καλό πρωινό και είχα δυνάμεις) και αναχωρούμαι καθυστερημένα προς Πάτρα. Μικρή στάση στην πόλη της Δημιτσάνας για να την χαζέψουμε λίγο.

Σήμερα η μέρα είναι ταξιδιωτικά ψιλοάκυρη, καθώς κύριος μας σκοπός είναι να επισκεφτούμε του γονείς της Νατάσας και μερικούς φίλους στην Πάτρα. Η Δημητσάνα από μακρυά:

Ο χάρτης δείχνει στο δρόμο μας το φράγμα του Λάδωνα και λέμε να εμπλουτίσουμε με κάτι την ημέρα μας. Η ορεινή διαδρομή προς το φράγμα είναι απολαυτικότατη.

Τραβάμε παραλίμνια για λίγο πριν βγούμε στην εθνική οδό Πάτρας – Τρίπολης για να καλύψουμε τα τελευταία χιλιόμετρα που μας χωρίζουν με την πόλη της Πάτρας. Η μέρα κύλησε με επισκέψεις παύλα φαγητό σε γονείς και φίλους και κατά της 17:30 αναχωρούμε για Πειραιά. Ξέραμε ότι η επιστροφή θα ήταν ζόρικη λόγων των αιωνόβιων έργων στην Πατρών – Αθηνών αλλά και λόγω της επιστροφής των εκδρομέων. Αυτό όμως που συναντήσαμε δεν είχε προηγούμενο. Μέχρι την Ακράτα το navi έδωσε μέση ωριαία 47 χιλ! και πληρώσαμε και διόδια γι’ αυτό… Από εκεί και πέρα ο δρόμος έχει μεν κίνηση αλλά οι πολλές λωρίδες μας δίνουν την ευκαιρία να κινηθούμε με περισσότερα χιλιόμετρα καθώς κινδυνεύουμε να χάσουμε το καράβι. Νιώθω σαν να έχω πιεί έξι red bull. Όλες οι αισθήσεις δουλεύουν στα κόκκινα. Απέκτησα και μερικές νέες, όπως πλευρική όραση, πρόβλεψη κινήσεως οχήματος σε εμβέλεια 20 μέτρων και ακριβή υπολογισμό διάκενου προπορευόμενων οχημάτων.
Με το που φτάνουμε Σχιστό η κίνηση επιτέλους ηρεμεί και 20:50 είμαστε έξω από το καράβι… 10 λεπτά να καθυστερούσαμε ακόμα και θα το είχαμε χάσει… Επιβιβαζόμαστε, πίνω μια μπύρα μονορούφι για να πέσουν οι παλμοί και σωριάζομαι στην κουκέτα μου. Δεν θέλω να ξαναζήσω τέτοια εμπειρία.

Επίλογος
Παραδέχομαι, ότι τα ταξίδια στην Ελλάδα τα έχω αφήσει κάπως στο πλάι. Πιο εύκολα θα πάρω την απόφαση να “πεταχτώ” μέχρι κάποια γειτονική ή όχι χώρα, απ’ ότι να επισκεφτώ κάποιο μέρος της Ελλάδας. Είναι μεν η δυσκολία του ότι ζω σε νησί αλλά αυτό δεν αποτελεί τρανταχτή δικαιολογία. Δεν ξέρω γιατί αδικώ τόσο πολύ την Ελλάδα, αλλά ξέρω πως σίγουρα δεν της αξίζει τέτοια συμπεριφορά. Και έχω βάλει σκοπό -από εδώ και πέρα- να γνωρίσω σιγά-σιγά όλες τις ομορφιές της.

Στον Παναγιώτη που δεν πρόλαβε…
Ρε μπαγάσα περνάς καλά εκεί πάνω…

The Moto Adventures team (τρομάρα μας)

ΥΓ: Μανώλη κατέβα απ’ την καμήλα γιατί δεν την δηλώνεις στη φορολογική σου δήλωση και σε κόβω να έχεις ντράβαλα.

Όπως πάντα όλα ξεκινάνε στο μυαλό, περνάνε στο χαρτί και αν είναι εφικτό υλοποιούνται στο τέλος. Πέρυσι το ταξίδι στην Τοσκάνη με τον Γιώργο άφησε όμορφες αναμνήσεις, πολύ χαβαλέ και αρκετά ευχάριστα χιλιόμετρα με πολλές εικόνες στο μυαλό.
Για φέτος είχαμε σκεφτεί να κάνουμε κάτι πιο extreme σε σχέση με την Ευρώπη. Ο αρχικός σχεδιασμός έλεγε Τουρκία – Συρία – Ιορδανία, ταξίδι με πολύ υλικό, αρκετά χιλιόμετρα διαφορετικούς λαούς και διαφορετικές νοοτροπίες. Οι αναταραχές όμως σε αυτές τις χώρες γρήγορα μας ανάγκασαν να κρατήσουμε αυτό το ταξίδι σαν μελλοντικό προορισμό, ελπίζοντας ότι ίσως του χρόνου να μπορέσουμε να το πραγματοποιήσουμε.

Αλλαγή σχεδίων λοιπόν με την Πίνδο να μπαίνει πρώτη στο πρόγραμμα μου. Μία εβδομάδα χαλάρωσης στην φύση και η αγαπημένη μου πλέον Βοβούσα ήταν επιτακτική με τον φόρτο εργασίας που έπεσε φέτος. Έμενε άλλη μια εβδομάδα. Σκέψεις αρκετές, Βουλγαρία, Ρουμανία, κάπου τέλος πάντων να γράψουμε λίγα χιλιόμετρα ακόμα. Να δούμε ξένους προορισμούς και να τους ευχαριστηθούμε πάνω στις μηχανές, ταξίδι ξεχωριστό για όποιον έχει δοκιμάσει να περιπλανηθεί με δύο τροχούς.
Η Τουρκία τριγυρνούσε από καιρό στο μυαλό μου. Κωνσταντινούπολη και μετά μετακίνηση προς τα παράλια της Τουρκίας. Κάθοδος προς Μπόντρουμ (Αλικαρνασσό) και επιστροφή από την Κω, έτσι ώστε να μπορέσουν κουτσά στραβά να χωρέσουν όλα μέσα σε μία εβδομάδα που έμενε.
Ο Γιώργος δεν το σκέφτηκε πολύ, αν και δεν ξετρελάθηκε με την ιδέα να βρεθεί στην Τουρκία, δέχτηκε χωρίς πολλές διαμαρτυρίες.

Η επιστροφή στην Βοβούσα μετά από λίγους μήνες αποχής ήταν ακριβώς αυτό που χρειαζόμουν. Το ορεινό στροφιλίκι, γεμάτο πεύκα και αρώματα, που μόνο σε πράσινες ορεινές μάζες μπορείς να βρεις, μου δημιούργησαν ένα αίσθημα χαλάρωσης και ανακούφισης από την στιγμή που βρέθηκα στο Μέτσοβο. Όνειρο! Ήμουνα ήδη στο ησυχαστήριο μου!
Η εβδομάδα πέρασε υπέροχα. Ξεκούραση, φαγητό, ποτό και καλή παρέα συνέθεσαν το σκηνικό. Ήρεμες βραδιές, με τσίπουρα, μπίρες και πολλές δόσεις γέλιου ολοκλήρωσαν τις πρώτες εφτά μέρες όπως ακριβώς θα έπρεπε. Η τελευταίες μέρες μας βρίσκουν με Κρητικά γλέντια, παρά το αντίθετο της κατεύθυνσης, αρκετά λίτρα ρακής και τσίπουρου και πολλά πειράγματα.
Το πρωινό του Σαββάτου η αναμονή είχε τελειώσει. Μία εβδομάδα στο βουνό με πολλές και αξέχαστες (για άλλη μια φορά) στιγμές είχε περάσει και σειρά έπαιρνε το μεγάλο ταξίδι προς την Τουρκία.
Ο Γιώργος έφτασε το πρωί, καθώς η autodrive φρόντισε το περασμένο βράδυ να τον στείλει αλλού για αλλού αντί για την Βοβούσα και η διανυκτέρευση του στο Μέτσοβο πλέον δεν μπορούσε να αποφευχθεί.
Το αρχικό πλάνο έλεγε πορεία προς Καβάλα όπου και θα κάναμε μια ακόμα διανυκτέρευση ώστε την επόμενη ημέρα να περάσουμε στην Τουρκία πρωί – μεσημέρι και να φτάσουμε μια “πολιτισμένη” ώρα στην Κωνσταντινούπολη. Σύντομα όμως, οι Βόρειοι της παρέας στην Βοβούσα, μας έστειλαν με συνοπτικές διαδικασίες στην Κομοτηνή.
- Καβάλα;
- Ναι
- Γιατί δεν πάτε Ξάνθη;
- Καλύτερα;
- Αυτή την εποχή θα είναι όμορφα.
Αποφασίζουμε για Ξάνθη λοιπόν και στην συνέχεια το ξανάλλάζουμε σε Κομοτηνή. Είχα ακούσει πολλά για την τελευταία και δεν ήταν άσχημη ιδέα καθώς το γεγονός ότι ήταν πιο κοντά στα σύνορα έκανε τα πράγματα ευκολότερα για εμάς.

Ημέρα 1η, Βοβούσα – Κομοτηνή
Η πορεία προς Κομοτηνή, είναι άκρως βαρετή. Τόσο που σε κάποια στιγμή παρακαλούσα να έρθει και καμία στροφή μπας και σπάσει η μονοτονία της ευθείας. Δεν μπορούσε κάποιος άγιος να πετάξει και κάνα στροφιλικάκι να γουστάρουμε; (αν και για να λέμε την αλήθεια μετά την Καβάλα κάτι πήγε να γίνει).
Στάσεις για ανεφοδιασμό, και συνέχεια στην μονοτονία. Το mp3 player να παίζει διάφορα γνωστά και μη άσματα από διάφορες δεκαετίες έσπαγε λίγο την μονοτονία της κατάστασης και η σκέψη ότι σε λίγες ώρες θα βρισκόμαστε στην πόλη ανέβαζε λίγο το κουρασμένο μυαλό.
Η άφιξη στην Κομοτηνή ήρθε κάποια στιγμή, αφού γλιτώσαμε το χαρακίρι στην πορεία προς τα εκεί. Το ξενοδοχείο είχε βρεθεί σε μια στάση ανεφοδιασμού, εύκολα γρήγορα και ανώδυνα, να είναι καλά το booking.com που σώζει σε τέτοιες στιγμές.
Αφού περάσαμε για λίγο το μαρτύριο του βγάλε βαλίτσες, κουβάλα στο δωμάτιο τακτοποίησε λίγο τα πράγματα, η επόμενη κίνηση ήταν επιβεβλημένη. “Μαγιό και βουρ στον Πατσά”.
Το σαβούρα βίβρ αναφέρει ρητά σαν το Κοράνι ότι η ημέρα πρέπει να κλείσει με την σωστή μάσα. Ακολουθώντας λοιπόν το παράδειγμα των Μουσουλμάνων και έχοντας μείνει ολίγον νηστικά αρκούδια όλη την ημέρα, η απόφαση ήταν μονόδρομος. Ο ήλιος δύει η μάσα ξεκινά, ή η ημέρα φεύγει, το σαβούρωμα έρχεται πιο κοντά. Ντεφάκτο καταστάσεις που δεν σηκώνουν συζήτηση και πολλά πολλά.
Μια μικρή βόλτα μέσα στην Κομοτηνή και σύντομα βλέπουμε μαγαζί τίγκα στους ντόπιους. Αφού είναι τίγκα από τοπικούς “παράγοντες” και έχει και τα looks του σωστού μαγαζιού (παλιό κτίριο, παλιές ξύλινες επιγραφές, Ευριπίδης 50 χρόνια παράδοση κτλ) δεν ήθελε και πολύ για να παρθεί η απόφαση. Τους τελευταίους ενδοιασμούς έκαμψαν οι έντονες μυρωδιές που τσάκισαν τα ρουθούνια μας. Μπιφτέκια να περνάνε κάτω από την μύτη μας και πλούσιες σαλάτες να πηγαινοέρχονται, έκαναν το σάλιο να κυλά και το στομάχι να χορεύει στους ρυθμούς του ζουρνά.
Ο ύπνος ήταν γλυκός εκείνο το βράδυ, με προσμονή το ξημέρωμα, τα τελευταία 100 χλμ εντός Ελλάδος και την αναμενόμενη μικρή ταλαιπωρία στα σύνορα.

Ημέρα 2η, Κομοτηνή – Κωνσταντινούπολη
Τα τελευταία 100 χλμ εντός ελληνικού εδάφους φεύγουν γρήγορα. Οι ταμπέλες μας ενημερώνουν πλέον για Τουρκία…20 χλμ…10 χλμ…5 χλμ και άφιξη στους Κήπους Έβρου. H διέλευση είναι γρήγορη από την Ελληνική μεριά.
- Έλληνες;
- Ναι
- Περάστε
Μια μικρή στάση για λίγο νερό και μια αναμνηστική φωτογραφία και αναχώρηση για την Τουρκική πλευρά. Πέρασμα από την γέφυρα όπου δύο τεράστιες σημαίες κυματίζουν. Μια Ελληνική και μια Τούρκικη, μπλέκουν τα χρώματα τους κάνοντας σε να αναρωτιέσαι πόσο διαφορετικά μπορεί να είναι τα πράγματα από εκείνη την μεριά;
Οι τελευταίοι Έλληνες φαντάροι μας κοιτάνε, και οι πρώτοι Τούρκοι μας χαμογελούν.
Η πρώτη επαφή με Τουρκία είναι στο Τελωνείο. Λίγο σοκαριστικό αφού ακόμα και γόπα από τσιγάρο προσπαθούσα να εντοπίσω χωρίς τύχη. Κτίρια καθαρά και καινούργια και άρωμα Ευρώπης παρά την θεωρούμενη ανατολή.
Ο Γιώργος παραδίδει το διαβατήριο του και ο αστυνομικός παθαίνει σοκ, καθώς οι σφραγίδες από σχεδόν όλες τις χώρες της ανατολής (Ιορδανία, Λίβανος, Σαουδική Αραβία, Κατάρ) και της Αφρικής (Αιθιοπία, Κένυα) υπάρχουν μέσα. Περάστε… αλλά πηγαίνετε και μια βόλτα στο απέναντι κτίριο. Περνάμε και σταματάμε στο κτίριο. Ο έλεγχος είχε αποφασίσει ότι η μηχανή του Γιώργου πρέπει να περάσει ακτίνες Χ!!!! Έχω λιώσει στο γέλιο και ο Γιώργος έχει ήδη αρχίσει τα καντήλια, καθώς πρέπει να ξεφορτώσει όλες τις βαλίτσες και να ανεβάσει την μηχανή σε μια ράμπα γίγαντας. Η διαδικασία τελειώνει συνοπτικά (καθώς ο Γιώργος δεν κουβαλούσε τίποτα εκρηκτικά) και το ταξίδι ουσιαστικά ξεκινά. Δρόμο για Κωνσταντινούπολη.
Η άφιξη στην Πόλη για κάποιον που την επισκέπτεται για πρώτη φορά προκαλεί δέος. Μόνο το νούμερο των κατοίκων (15 εκατομμύρια) σε σοκάρει αναλογιζόμενος τον πληθυσμό της Ελλάδας. Οι ρυθμοί ανάπτυξης και η βαρύτητα που έχει ρίξει η Τουρκία στην Πόλη είναι εμφανείς, καθώς ουρανοξύστες ανεγείρονται δεξιά αριστερά και μπροστά σου απλώνεται ένας λαβύρινθος οδικού δικτύου. Είναι εντυπωσιακό γιατί μέχρι εκείνη την στιγμή έχεις άλλη εικόνα στο μυαλό σου (φέρνοντας μπροστά σου ασπρόμαυρες φωτογραφίες της παλιάς πόλης).
Η χρήση GPS σωτήρια καθώς οι δρόμοι σου θυμίζουν μεγαλουπόλεις της Αμερικής (πληθυσμιακά στα ίδια μεγέθη). Όσο πλησιάζεις το ιστορικό κέντρο της, τόσο αλλάζει το σκηνικό. Οι τεράστιες πολυκατοικίες αντικαθιστώνται από ιστορικά κτίρια και σπίτια, οι λεωφόροι είναι κομψά στημένες με αρκετό πράσινο και δέντρα στα αριστερά και δεξιά και η ψυχική ηρεμία επέρχεται αρκετά γρήγορα. Σύντομα το ιστορικό άρωμα της πόλης γαργαλάει τα μάτια σου και ο εγκέφαλος προσπαθεί ήδη να κάνει ένα ταξίδι στον χρόνο και να γευτεί ατόφια την αρχιτεκτονική και τους ρυθμούς της Πόλης εκείνα τα χρόνια.
Το ξενοδοχείο είναι κοντά στην Αγία Σοφία, επιλογή λογική καθώς οι δύο μόνο μέρες δεν αφήνουν και πολλά περιθώρια. Σκοπός βέβαια δεν ήταν να δούμε μόνο το ιστορικό μνημείο αλλά να νιώσουμε λίγο και την αύρα της Πόλης, το παζάρι, τα σοκάκια, τα αρώματα από τα μπαχάρια.

Αφήνουμε τις μοτοσυκλέτες κάτω από το ξενοδοχείο, κάνουμε ένα γρήγορο ντους και ξαμολιόμαστε στην περιοχή. Οι δρόμοι είναι γεμάτοι κόσμο, όχι μόνο από ντόπιους, αλλά και από εγχώριους τουρίστες καθώς και από ξένους. Χρώματα, φώτα και τρελή καθαρότητα στους δρόμους, ούτε σκουπιδάκι κάτω.

Σκεπτικός αρκετά για το γεγονός, καθώς η θέαση κάδου απορριμμάτων είναι αρκετά σπάνια, σύντομα λύνεται η απορία μου. Συνεργεία ξαμολημένα στην Πόλη καθαρίζουν ασταμάτητα τους δρόμους, από σκουπιδάκια μέχρι και γόπες! Αποτέλεσμα οι δρόμοι να δείχνουν πιο Ευρωπαϊκοί και από γνωστούς Ευρωπαϊκούς!

Η Αγία Σοφία στέκει επιβλητικά, αντικριστά από το επίσης επιβλητικό μπλε τζαμί. Σαν να παλεύουν οι θρησκείες μεταξύ της για το πια θα επιβληθεί περισσότερο στα μάτια του τουρίστα. Οι φωνές και η κοσμοσυρροή επιβεβαιώνουν για άλλη μια φορά τον έντονο τουρισμό του μέρους.

Ανάμεσα στην Αγία Σοφία και το Μπλέ τζαμί πλήθος κόσμου έχει πάρει θέση στα πάρκα, έχει απλώσει τις κουβέρτες / σεντόνια του με τα φαγητά και περιμένει στωικά την δύση του ηλίου μαζί με την τελευταία προσευχή της ημέρας για να μπορέσει να ξεκινήσει το τσιμπούσι. Σύντομα συνειδητοποιούμε ότι σε λίγη ώρα δεν θα μπορούμε ούτε να κάτσουμε (σε μέρη που φυσικά δεν είναι τουριστικά) οπότε τραβάμε λίγες αναμνηστικές και βιαστικές φωτογραφίες για να κατηφορίσουμε τον δρόμο και να ικανοποιήσουμε τους ουρανίσκους μας. Μάταια όμως καθώς τα πρώτα τρία μαγαζιά που μας έχουν συστήσει είναι γεμάτα από Μουσουλμάνους που ετοιμάζονται για την βραδινή μάχη.
Καταλήγουμε τελικά σε τουριστικό εστιατόριο δυστυχώς (καθώς φάγαμε πόρτα στα 2 μαγαζιά, λόγο κόσμου) με καλό φαγητό μεν, ακριβές τιμές δε…

Η επιστροφή στο ξενοδοχείο μας βρίσκει με σύντομες στάσεις για μπυρίτσα έτσι ώστε να κλείσει όσο πιο χαλαρά γίνεται η βραδιά.

Ημέρα 3η, Κωνσταντινούπολη
Η επόμενη μέρα περιλαμβάνει επίσκεψη στην Αγία Σοφία και στο Topkapi. Γερό πρωινό για να έρθουμε στα ίσια μας και βουρ για εξόρμηση στους δρόμους.

Η θερμοκρασία σε πολύ καλά επίπεδα. Ηλιοφάνεια με δροσιά και όχι ήλιο που δαγκώνει, δημιουργούν ιδανικές συνθήκες για περπάτημα και “τουρισμό”. Φτάνουμε στην Αγία Σοφία, όπου για κακή μας τύχη, μαθαίνουμε ότι σήμερα (Δεύτερα) είναι ημέρα καθαρισμού!!!! (Ω ναι, καθαρίζουν και τα μνημεία) που σημαίνει ότι Αγία Σοφία άκυρη. Την Τρίτη είναι η ημέρα αναχώρησης και έχουμε να κάνουμε 680 χλμ! Κουμπωνόμαστε λίγο, αλλά αποφασίζουμε ότι η Αγία Σοφία αξίζει μιας επίσκεψης οπότε θα χαρίσουμε λίγη ώρα από το πρωινό μας να την δούμε και ας αργήσουμε λίγο να φτάσουμε στην Έφεσο.
Προχωράμε με βήμα γοργό και πραγματοποιούμε καταδρομική επίσκεψη στο υπόγειο υδραγωγείο της πόλης, χτισμένο κατά τους Ρωμαϊκούς χρόνους. Εκπληκτικό και μοναδικό θέαμα. Κάτω ακριβώς από την πόλη ένα υδραγωγείο, ούτε που θα το πίστευες ποτέ. Οι Τούρκοι έχουν φροντίσει να φωταγωγήσουν το μέρος με πολύ όμορφο τρόπο αναδεικνύοντας την ιδιαιτερότητα της τοποθεσίας καθώς και την επιβλητικότητα της κατασκευής βάσει της ηλικίας της!

Η συνέχεια της ημέρας μας βρίσκει να επισκεπτόμαστε το επιβλητικό Topkapi γεμάτο επιρροές από Περσία και Γαλλία. Πάντρεμα ρυθμών και κυριολεκτικά μίξη Ανατολής και δύσης!

Καθαρό, με αρκετές επιγραφές για να κατανοεί ο τουρίστας τι είναι αυτό που βλέπει μπροστά του, σύντομα σε ταξιδεύει μακριά σε άλλα χρόνια και σιγά σιγά ξετυλίγει το γαϊτανάκι της Οθωμανικής αυτοκρατορίας.

Πολλές αίθουσες για διαφορετικές χρήσεις με απίστευτες ανατολίτικες αλλά και Γαλλικά επηρεασμένες διακοσμήσεις, θέα προς τον Βόσπορο και πολύωρη πεζοπορία, συνθέτουν την επίσκεψη στο Topkapi.

Σίγουρα ένα μνημείο που αξίζει κάποιος να επισκεφθεί για να θαυμάσει αλλά και να κατανοήσει περισσότερο την ταυτότητα της Οθωμανικής αυτοκρατορίας.
Το τέλος της περιήγησης στο Topkapi μας βρίσκει βαθιά μεσημέρι. Επιλογές υπάρχουν, χρόνος δεν υπάρχει. Aποφασίζουμε να επισκεφθούμε το μεγάλο παζάρι όπου τόσα και τόσα έχουμε ακούσει για αυτό. Είναι ώρα να το ζήσουμε και από κοντά, η απόσταση από το Topkapi είναι μικρή οπότε με γοργό βήμα πλησιάζουμε την μια από τις εισόδους.

Μπαίνοντας στο παζάρι ξαφνικά βρίσκεσαι να ταξιδεύεις σε άλλα χρόνια, κλειστός χώρος κτισμένος αιώνες πριν, με άρωμα ιστορικό και πραγματικά δαιδαλώδεις διαδρόμους συνθέτουν την εικόνα που έχεις μπροστά σου. Kόσμος περπατά, άλλος αγοράζει, άλλος χαζεύει, άλλος χαμένος σε σκέψεις ή σκοτούρες καθημερινότητας, (άλλοι κρατάνε ψώνια,) ένα πάντρεμα λαών και κουλτούρας. Είναι μεν έντονο το τουριστικό στοιχείο αλλά η “διακόσμηση” κρατά από παραδοσιακό άρωμα που σε συγκινεί και σου επιτρέπει λίγο να κοιτάξεις από την κλειδαρότρυπα του χρόνου.

Περιπλανηθήκαμε για κάμποση ώρα μέσα στο αλισβερίσι του παζαριού, και στην συνέχεια κινήσαμε για το παζάρι των μπαχαρικών, οι μυρωδιές εύκολα μας προσανατόλισαν στην σωστή κατεύθυνση και σειρά πήρε το δούναι και λαβείν των μπαχαριών. Κάθε λογής χρώματα και γαργαλιστικές μυρωδιές βρίσκει κανείς εκεί μέσα, τόσο πολύ που βαρέθηκα να γεμίζω σακούλες για την επιστροφή.

Επαγγελματίες για άλλη μια φορά οι Τούρκοι, μας κατάλαβαν και τοποθετούσαν τα μπαχάρια σε σακούλες που σε μηχάνημα άδειαζαν από αέρα και γινότανε θερμοκόλληση. Διαδικασία που επέτρεψε σε χρόνο dt να γεμίσουμε από οτιδήποτε μπορεί να χωρέσει ο νους.

Μετά από μια μέρα γεμάτη χρώματα και μυρωδιές, ταξίδια στον χρόνο και εξερεύνηση της ιστορίας μιας αμφιλεγόμενης (για τους Έλληνες) αυτοκρατορίας, σειρά είχε μια επίσκεψη για την αυτοκρατορία των αισθήσεων, του ουρανίσκου βεβαίως.

Ημέρα 4η, Κωνσταντινούπολη – Selcuk
Η μέρα ξημέρωσε γλυκά. Υπήρχε η ανυπομονησία να αρχίσουμε να “τσουλάμε” καθώς τα 680χλμ φάνταζαν κουραστικά, αλλά γέμιζαν και τα εγκεφαλικά κύτταρα από αδρεναλίνη και εγρήγορση για το τι καινούργιο θα συναντούσαμε. Πρώτα όμως είχαμε την επίσκεψη στην Αγία Σοφία. Έμεινε τελευταία, αλλά ίσως έδωσε και ένα όμορφο χρώμα για την συνέχεια της ημέρας.

Επιβλητική και ακόμα πιο μεγαλοπρεπείς όταν την δεις από κοντά. Περνάς την είσοδο και νιώθεις ένα δέος, παρόλο την όχι τόσο θετική μου άποψη για την Βυζαντινή αυτοκρατορία (θεωρώ ότι αρκετά έκανε ώστε να μειώσει τον αρχαίο πολιτισμό και να προβάλει την δική της αυτοκρατορία… αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία και μια άλλη συζήτηση). Κανείς δεν μπορεί να κοιτάξει από κοντά την Αγία Σοφία και να μην νιώσει ανατριχίλα για την αρχιτεκτονική και το μέγεθος της κατασκευής.

Παρόλο που οι περισσότεροι Σουλτάνοι φρόντισαν για την διάσωση της (καθώς η Οθωμανική αυτοκρατορία προωθούσε το μοντέλο της Περσικής αυτοκρατορίας, όπου στις κατακτημένες χώρες επέτρεπαν να συνεχίσουν τα θρησκευτικά πιστεύω τους), υπήρξαν και εξαιρέσεις με αποκορύφωμα την καταστροφή μέρους των ψηφιδωτών που διακοσμούν τους τοίχους και τους τρούλους της. Ο Κεμάλ στην προσπάθεια του απαγκίστρωσης της Τουρκίας απο τον ισλαμισμό μετέτρεψε την Αγία Σοφία απο χώρο θρησκευτικής κατάνυξης σε μουσείο.

Μετά την επίσκεψη στην Αγία Σοφία το πρόγραμμα περιελάμβανε την αναχώρηση με προορισμό το Selcuk, χωριό δίπλα στην ιστορική Έφεσο. Δυστυχώς δεν είχαμε τον χρόνο να ανακαλύψουμε περισσότερο την πόλη, αλλά έμεινε μια γλυκιά ανάμνηση καθώς και μια ανοιχτή εκκρεμότητα για μελλοντική επίσκεψη.

Περνώντας την επιβλητική γέφυρα του Βοσπόρου μια τελευταία ματιά στα αριστερά γεμίζει σκέψεις και ευχάριστες μνήμες. Σίγουρα η πόλη είναι μαγική, όσο μαγική την περιγράφουν όσοι την έζησαν.
Η συνέχεια μας βρίσκει στην πορεία για Έφεσο. Καινούργιοι δρόμοι στρώνονται παντού. Οι Τούρκοι δουλεύουν πυρετωδώς για να φέρουν την χώρα όσο περισσότερο μπορούν σε Ευρωπαϊκά πρότυπα. Καλό για κάποιους, κακό για κάποιους άλλους. Δεν μπορώ να αποφασίσω αν θα ήθελα άλλη μια ανατολική χώρα με δυτική ανάπτυξη. Ότι έχω δει μέχρι στιγμής με ανατολίτικη χροιά με έχει γεμίσει εικόνες. Το δυτικό μοντέλο το ζούμε, βλέπουμε και βιώνουμε καθημερινά, δεν σου προκαλεί τόση αίσθηση.
Ο δρόμος είναι πολύ καλός. Οι Τούρκοι οδηγοί συνετοί, δεν νιώθω ότι κινδυνεύω πουθενά. Κρατάνε αποστάσεις, οδηγούν δεξιά και περνάνε αριστερά με φλας και μόνο για προσπέραση. Ακούγεται πιο Ευρωπαϊκό αλλά συνάμα αληθινό. Άλλος ένας μύθος για την Τουρκία καταρρίπτεται.

Ακολουθώντας τις οδηγίες του GPS φτάνουμε στην Bursa, όπου ο δρόμος σε ένα σημείο του είναι υπο κατασκευή. Οι πινακίδες και το GPS (ενημερωμένος χάρτης, Garmin 2012.20) με ενημερώνουν για την πορεία που πρέπει να ακολουθήσω, αλλά σε ένα σημείο ο δρόμος έχει σκέτη πίσσα στρωμένη, πράγμα που με επαναφέρει από το χαλάρωμα της μέχρι τότε διαδρομής. Προσπαθώντας να διακρίνω τι βρίσκεται μπροστά μου, στην πορεία που έχω πάρει, χάνω την παράκαμψη για Selcuk. Κοιτάω στο GPS που μου ζητά να κάνω αναστροφή, πράγμα όμως δύσκολο σε δρόμο με 2 λωρίδες ανά κατεύθυνση διαχωριστικό και με κίνηση εκείνη την στιγμή. Λίγα μέτρα παρακάτω το GPS επαναυπολογίζει και μου χαράζει καινούργια διαδρομή. Θεωρώ ότι απλά προσπαθεί να με βγάλει στην παράκαμψη ξανά. Ακολουθώ την νέα πορεία και ξεκινά ένας δρόμος επαρχιακός αντίστοιχος με δικό μας (με καλή πρόσφυση όμως). Λίγη ώρα μετά και κάμποσα χλμ αντιλαμβάνομαι ότι κάτι δεν πάει καλά, καθώς έχω αρχίσει και ανεβαίνω ορεινούς φιδίσιους δρόμους. Ο Γιώργος με ακολουθεί… Φτάνουμε σε ένα σχετικό υψόμετρο, κοιτάμε δεξιά μας και βλέπουμε την λίμνη. Η λίμνη έπρεπε να είναι αριστερά μας! Και ο δρόμος συνεχίζει να είναι επαρχιακός και στριφτερός! Συνεχίσουμε έτσι για τα επόμενα 40 με 50 χλμ. Μικρό το κακό (με ανακούφιση) καθώς μας ξαναβγάζει στον αυτοκινητόδρομο αλλά υπάρχει ένα σχετικό άγχος καθώς έχουμε ακόμα μπροστά μας αρκετά άγνωστα χλμ.

Η διαδρομή είναι όμορφη, πνιγμένη στο πράσινο και θυμίζει διαδρομές της Ηπείρου. Εντύπωση για άλλη μια φορά μου προκαλεί το γεγονός ότι σκουπίδια δεν υπάρχουν πουθενά. Η κίνηση είναι ελάχιστη, αλλά θέλει λίγο προσοχή καθώς δύο φορές φορτηγά ακουμπούσαν στην δική μας λωρίδα (καθώς ο δρόμος ήταν αρκετά στενός). Κάμποση ώρα μετά και αφού διασχίσαμε αρκετά χωριά (με άρωμα δικών μας ακριτικών χωριών) φτάσαμε ξανά στον κεντρικό οδικό δίκτυο στο ύψος του Balikesir. Ο δρόμος άνοιγε ξανά μπροστά μας, επιτρέποντας μας να κινηθούμε γρηγορότερα.
Όλα κυλούσαν ομαλά μέχρι την είσοδο στην Σμύρνη. Μετά απο μια αφηνιασμένη κατάβαση στα φιδίσια στροφιλίκια του δρόμου που ενώνει την Manisa με την Σμύρνη σκέφτηκα ότι καλό θα ήταν να κάνουμε μια μικρή στάση για τσιγάρο και λίγο νερό, καθώς οδηγούσαμε ήδη αρκετές ώρες και με τον ήλιο να λάμπει πάνω από τα κεφάλια μας.
Στάση για τσιγάρο και νερό λοιπόν και λίγα λεπτά μετά καβάλα στις μηχανές για την συνέχεια του ταξιδιού. Μέχρι που… το κόκκινο φανάρι έγινε πράσινο, βάζω πρώτη, κάνω μισό μέτρο και αισθάνομαι τον πίσω τροχό να προσπαθεί να βρει ερωτικά τον μπροστινό. Ξαφνιάζομαι και προσπαθώ να καταλάβω τι γίνεται. Μάταια όμως καθώς η μηχανή έχει αποκτήσει κλίση και το βάρος της μαζί με τα μπαγάζια υπακούουν στον νόμο της βαρύτητας. Σε κλάσματα δευτερολέπτου βρίσκομαι στο οδόστρωμα με κίνηση που θα ζήλευε και ο καλύτερος χορευτής. Ο πίσω τροχός συνεχίζει για λίγο την ελλειπτική τροχιά του και σύντομα η μηχανή σωριάζεται και αυτή με το μούτρο της να με κοιτά με απορία. Προσπαθώ ακόμα να καταλάβω τι έχει γίνει… Πεσμένος όπως είμαι κοιτάω πίσω μου αλλά δεν βλέπω κάτι, τι έγινε;
“Κώστα… είσαι καλά;” ακούω τον Γιώργο να φωνάζει από πίσω. Χωρίς να καταλαβαίνω ακόμα, 6 Τούρκοι έχουν πεταχτεί από τα γύρω μαγαζιά για να δουν τι έγινε αλλά και να βοηθήσουν. Σηκώνουμε την μοτοσυκλέτα, την αφήνω στο πεζοδρόμιο για έλεγχο καθώς εκτός από τον πληγωμένο μου εγωισμό περιμένω στωικά το GS να μου αποδείξει για άλλη μια φορά ότι είναι το κατάλληλο μηχανάκι για να βρεθείς στο έδαφος. Και είναι αλήθεια… Λίγο χρώμα στο κάγκελο (που έφυγε με το δάχτυλο) και μια βαλίτσα που τράβηξε λίγο παραπάνω ζόρι .Το χαμόγελο επανέρχεται στο πρόσωπο… Παίρνω αγκαλιά το GS ενώ ένας Τούρκος αναβάτης χαμογελάει και αυτός με ανακούφιση. Μόλις οι ερωτικές μας στιγμές τελειώνουν και ακόμα με την απορία ζωγραφισμένη στο πρόσωπο, αποφασίζω να δω τι ακριβώς έγινε. Ξέρω ότι κάτι πάτησα, αλλά δεν βλέπω κάτι στον δρόμο. Το φανάρι είναι κόκκινο, κατεβαίνω και το πόδι γλιστρά. Κοιτάω ξανά στον δρόμο μα πάλι δεν μπορώ να δω τίποτα. Προχωράω λίγα μέτρα παραπέρα και τότε με την βοήθεια του ήλιου και από το φως που έπεφτε στον δρόμο αντιλαμβάνομαι ότι η λωρίδα που βρισκόμουν έχει μια τεράστια κηλίδα από πετρέλαιο που έχει απλωθεί αρκετά μέτρα λόγω των διερχόμενων αυτοκίνητων. Σοκάρομαι και μόνο στην ιδέα του τι θα είχε συμβεί αν δεν είχα σταματήσει για τσιγάρο και νερό, καθώς ο δρόμος είχε δύο λωρίδες και οι ταχύτητες παίζανε άνω τον 50.
Μάταια προσπαθώ να δώσω στους αστυνομικούς να καταλάβουν ότι ο δρόμος έχει πετρέλαιο και υπάρχει κίνδυνος σοβαρού ατυχήματος. “Petrol”, “oil”, ότι και να πω οι Τούρκοι αστυνομικοί μου δείχνουν την κατεύθυνση για το βενζινάδικο. Λίγο ακόμα και θα μοιάζαμε με video clip του Michael Jackson. Οι ένστολοι την κάνουν, εγώ κατεβάζω κάτι Ελληνο-γαλλικά και την κάνω για την μηχανή.
Μετά από 70 χλμ και με πεσμένο λίγο το ηθικό λόγο της πτώσης, φτάνουμε στο Selcuk. Ο ήλιος δύει στο βάθος ενώ το τοπίο σιγά σιγά αλλάζει. Νιώθεις την ύπαρξη της θάλασσας κοντά σου, ενώ οι τελευταίες αχτίδες του ήλιου, λούζουν το τοπίο γύρω δημιουργώντας μια πανδαισία κόκκινου χρώματος.

Η άφιξη στο Selcuk με τον ήλιο να ζωγραφίζει το τοπίο έχει αφήσει θετικές εντυπώσεις, ο κεντρικός δρόμος που διασχίζει την πόλη είναι στολισμένος με φοίνικες δεξιά και αριστερά και σου θυμίζει πιο εξωτικές περιοχές.
Το ξενοδοχείο κλείστηκε μετά από πρόταση Τούρκου αναβάτη, αλλά η συνεννόηση (με τους υπεύθυνους) αποδείχθηκε λίγο πατάτα. Είχαμε δει στο site ότι υπήρχαν ευρύχωρα δωμάτια σε ένα ανακαινισμένο αρχοντικό με πολύ καλές τιμές, καθώς η περιοχή δεν έχει πολλά ξενοδοχεία (τουλάχιστον διαθέσιμα μέσω του booking). Οπότε τα καλά με καλές τιμές (αρκετά καλύτερη από άλλα τριγύρω) ήταν μετρημένα στα δάχτυλα.
Η άφιξη το βράδυ μας βρίσκει σχετικά κουρασμένους, το πόδι με πονάει λίγο από την πτώση της Σμύρνης και οι υψηλές θερμοκρασίες της ημέρας να με έχουν αναγκάσει να παρακαλάω γονατιστός για ένα δροσερό ντουζάκι. Φτάνουμε στο ξενοδοχείο, και η υπεύθυνη (για καλή μας τύχη, Τουρκάλα γεννημένη στην Ελβετία, που σημαίνει ότι μπορούσαμε να συνεννοηθούμε κομματάκι) μας οδηγεί στα δωμάτια μας. Τρώμε ένα μικρό σοκ, καθώς στα δωμάτια χωράνε ίσα ίσα οι βαλίτσες μας. Για να περάσεις στο κρεβάτι πρέπει να έχεις τελειώσει 3 σχολεία καταδρομών και το κερασάκι στην τούρτα (για γλυκό ύπνο) είναι ότι έχω κουβέρτες του Disney! Παιδικό απωθημένο…
Βγαίνω και πάω στην reception. Πρώτη μου ερώτηση, που ακριβώς είναι τα δωμάτια που βλέπαμε στο site; Στην απέναντι μεριά από το σοκάκι έρχεται η απάντηση. Μα εμείς εκεί θέλαμε να μείνουμε. Η κοπέλα παγώνει λίγο, αλλά είναι πρόθυμη να μας εξυπηρετήσει ενημερώνοντας μας ότι θα έχει αύριο δυο δωμάτια στο δίπλα. Τις απαντάω να μας τα κρατήσει, αλλά τα πλάνα μας έχουν ήδη αλλάξει. Από τις τρεις νύχτες στο Selcuk που θα μέναμε, η ταρίφα άλλαξε και έπεσε στις δύο καθώς τα δωμάτια θα ήταν διαθέσιμα για μία μόνο διανυκτέρευση.

Ημέρα 5η, Selcuk & Έφεσος
Το επόμενο πρωινό και αφού σαπίσαμε για τα καλά (στην μάσα και στον ύπνο) μας βρίσκει ετοιμοπόλεμους για επίσκεψη στην Έφεσο. Μιλάμε λίγο με τον ιδιοκτήτη του ξενοδοχείου, και μας ενημερώνει ότι ο χώρος είναι ανοιχτός μέχρι τις έξι το απόγευμα. Ο ήλιος κοπανάει άγρια και το χωριό ζει την πρωινή / μεσημεριανή σιέστα του. Λέμε να κάνουμε καμία βόλτα στην πόλη αλλά ο ιδιοκτήτης -πάντα πρόθυμος να βοηθήσει- μας προτείνει να αλλάξουμε τα σχέδια μας. Τέτοια ώρα είναι όλα κλειστά. Ραμαζάνι, ζέστη δεν είναι καλός συνδυασμός… Πηγαίνετε απόγευμα μας συμβουλεύει. Πρώτα Έφεσο και μετά στην πόλη.
Η πρόταση δεν έκατσε και άσχημα. Από την Πίνδο δεν έχω ακουμπήσει καθόλου νεράκι για να πλατσουρίσω οπότε η πισίνα και λίγες Efes μπύρες δίπλα της φαντάζουν σαν μια εναλλακτική χαλαρή πρόταση.
Η ώρα περνάει, τραβάμε και μια σιέστα παράλληλα να τιμήσουμε και εμείς τους ανθρώπους που υποφέρουν στην περιοχή, ώστε φρέσκοι φρέσκοι να κατηφορίσουμε στην Έφεσο. Η άφιξη είναι σύντομη καθώς το Selcuk είναι ακριβώς δίπλα. Το θερμόμετρο χορεύει καρσιλαμά και ο συνδυασμός θερμοκρασίας και φοίνικα στέλνουν την σκέψη σε πιο νοτιοανατολικές περιοχές (δηλαδή στην Ιορδανία θα βαράγαμε ενέσεις τέτοια εποχή).
Έξω από τα αρχαία έχουν αράξει άλλα δύο GS και ένα K με Ιταλικές πινακίδες, φορτωμένα. Internation meeting σε εξέλιξη… Προχωράμε κόβουμε τα εισιτήρια μας (ότι πάρεις στην Τουρκία 20 Τούρκικες λίρες) και ξαμολιόμαστε εντός του αρχαιολογικού χώρου.

Πινακίδες παντού σε ενημερώνουν λεπτομερέστατα για την ιστορία της περιοχής και του χώρου, αν και καλύτερα να κουβαλάς κάνα οδηγό γιατί μετά τις πρώτες δύο παραγράφους χάνεις την μπάλα. Οι Έλληνες που έγιναν Ρωμαίοι… στην πορεία Βυζάντιο και μετά ξανά μανά κάτι άλλο… και εν τέλει έχεις γίνει σαν την Διώρυγα του Σουέζ… σε έχει περάσει ο μισός πλανήτης παρτούζα και δεν μπορείς να καταλάβεις πιο μνημείο είναι ποιού…

Η βόλτα στην Έφεσο είναι πολύ όμορφη, σε συνεπαίρνει και σε ταξιδεύει αλλά σίγουρα σου σπάει τα νεύρα η ανηφόρα με το λιοπύρι πάνω από το κεφάλι σου. Φωτογραφίες αναμνηστικές, χάζεμα, χαβαλές και δέος όταν βλέπεις τον ήλιο να παιχνιδίζει με τις πύλες και λοιπά μνημεία. Η ώρα περνά αρκετά γρήγορα… Μιάμιση ώρα έχει περάσει σαν να ήταν 5 λεπτά…
Αναχώρηση και επιστροφή στο ξενοδοχείο, καθώς έχουν αρχίσει να εμφανίζονται σημάδια βαρβατίλας στα μπλουζάκια και στο σώμα μας και καθώς δεν θέλουμε να δημιουργήσουμε προβλήματα στις κορασίδες με τις μαντίλες του χωριού (να σεβαστούμε και το Ραμαζάνι).
Στάση για μπυράκι (αυτό είναι ντεφάκτο) επιστροφή στο ξενοδοχείο, ντουζάκι λίγο ριλάξ να περιμένουμε να δύσει ο ήλιος (είπαμε Ραμαζάνι) και να ξαμοληθούμε…
Η προηγούμενη μέρα μας βρήκε να τρώμε σε ένα καφενείο. Δεν γουστάρω Τουριστικές μακακίες και άλλωστε το ταξιδιωτικό θα έπρεπε να το ονομάσω the quest for the holy kebab, μια προσπάθεια που έσπασε τα μούτρα της στο παραδοσιακό καφενείο που δοκιμάσαμε. Φάγαμε ότι κονσέρβα υπήρχε στην πόλη σερβιρισμένη σε πιάτο… Άντε να δοκιμάσω το κεμπάπ το οποίο τελικά ήταν κατεψυγμένο και τηγανισμένο. Λαχτάρα για Κεμπάπ – Παραδοσιακό καφενείο σημειώσατε Χ, έτσι έπεσε και στο μαγαζί το Χ.
Αποφασίζω να κάνω μια έρευνα στο tripadvisor, του πούστη τα περισσότερα εκεί μέσα έχουν βγει καλά. Mehmet and Ali Baba kebab house. Τραβάω δύο συρτάκια, νούμερο ένα στην λίστα, φθηνό και kebab στην λεζάντα. Κράνος, εξάρτηση όπλο και βουρ…
Το μαγαζί οπτικά είναι αυτό που περιμένω, πως είναι τα τουριστικά της Πλάκας; ή της επαρχίας; Ε καμία σχέση… Παραδοσιακό μαγαζάκι με αέρα άλλης δεκαετίας, γιαγιά με μαντίλα μέσα να ετοιμάζει πίτες και φαγιά, ξύλινοι πάγκοι στην άκρη του δρόμου, στρωμένες μαξιλάρες στο πεζοδρόμιο και ένας ιδιοκτήτης με το πιο ζεστό χαμόγελο που έχω δει.
Παίζουμε μπάλα εδώ. Το τόπι είναι στο κέντρο, ο κατάλογος μπροστά και με συνοπτικές διαδικασίες πέφτει παραγγελία για Τούρκικη σαλάτα (σαν την χωριάτικη απλά κομμένη σε μικρά μικρά κομματάκια), ντολμάδες, και φυσικά Adana Kebab (με υποσημείωση παραδοσιακή -hot to the bones- ή Τουριστική εκδοχή… Η επιλογή είναι φυσικά μονόδρομος, σαφώς παραδοσιακή).
Το φαγητό εξαίρετο, οι τιμές… δεν θα τις αναφέρω γιατί θα κοκκινίσουν από ντροπή τα αρπαχτικά της εγχώριας αγοράς.
Η συνέχεια μας βρίσκει με βολτούλα, και στάση για μπυράκι, βεβαίως βεβαίως… που στην συνέχεια μεταμορφώθηκε σε βότκα, βεβαίως βεβαίως… έτσι για να χαλαρώσουμε λίγο ακόμα… Το κλείσιμο της ημέρας μας βρίσκει με βόλτα στα σοκάκια της περιοχής και μπύρα (σαν το ζεστό γάλα ένα πράγμα) στην αυλή του ξενοδοχείου (τις τσιμπήσαμε μόνοι μας καθώς τα παιδιά του ξενοδοχείου πρέπει να έβλεπαν το 3ο ή 4ο όνειρο τους).

Ημέρα 6η, Selcuk – Bodrum
Ξυπνάς, είσαι χαλαρός, έχεις κάνει καμία 2000χλμ πάνω στην μοτοσυκλέτα σου, περνάς τα χέρια σου πίσω από το κεφάλι και σκέφτεσαι που ξεκίνησες που είσαι τώρα. Όλα είναι ονειρικά παρέα, χαβαλές, αξιοθέατα, η ανατολή σε τραβάει σε ρουφάει, και ας είσαι στην δυτική επαρχία της και ας μην έχεις δει ούτε το 10% από ότι μπορεί να δεις. Οι σκέψεις συνεχίζονται και το επόμενο ταξιδιωτικό ήδη παίρνει σάρκα και οστά. Άλλωστε για τα καλά ταξιδιωτικά θέλεις οργάνωση και χρόνο.
Η μέρα περιλαμβάνει αρκετά, έχουμε ακόμα να επισκεφτούμε τον ναό του Άγιου Ιωάννη που σύμφωνα με τα λεγόμενα, μετά την γραφή της αποκάλυψης και σε ηλικία (εδώ θέλει λίγο ψάξιμο) αρκετά προχωρημένη, βρέθηκε στο Selcuk της Τουρκίας όπου και έγραψε τις τελευταίες του επιστολές και απεβίωσε. Πάντως αν όντος πέρασε τις τελευταίες μέρες της ζωής του εκεί, θεωρώ ότι δεν τον χάλασε ιδιαίτερα… Λόφος με θέα…
Ο χώρος βρίσκεται κοντά στο ξενοδοχείο, η θερμοκρασία για άλλη μια μέρα τρίβεται τρυφερά στους 35 φεύγα βαθμούς και η μέρα περιλαμβάνει περίπου 600 χλμ διαδρομή μαζί με μια στάση στο Pamukkale.

Φοράμε ελαφρά ρούχα και ανηφορίζουμε πίσω από το ξενοδοχείο για τον χώρο του ναού / κάστρου (σε είπα…πάρε βιβλίο μαζί). H είσοδος αυτή την φορά δεν είναι 20 λίρες (ότι πάρεις) αλλά 5. Ο ναός / εκκλησία / ερείπια (η παρτούζα που λέγαμε;) βρίσκεται σε λόφο με θέα.

Τριγυρνάς λίγο δεξιά αριστερά αφουγκράζεσαι την ιστορία και την εναλλαγή πολιτισμών, αλλά περισσότερο μένεις να χαζεύεις τα περίχωρα της πόλης. Πράσινο, πολύ πράσινο και ας είναι καλοκαίρι. Και μετά αναλογίζεσαι ότι πριν μία εβδομάδα ήμουνα στην Ήπειρο και κλείνεις με ένα χαμόγελο ευτυχίας. Ταξιδεύεις οδικώς βλέπεις και ζεις διαφορετικά πράγματα. Πιο αεροπλάνο και μακακίες μου λες μετά.
Πρέπει να αποχωρήσουμε για το ξενοδοχείο, καθώς έχουμε να μαζέψουμε να φορτώσουμε και να την κάνουμε. Να προλάβουμε να δούμε την Ιεράπολις στο Pamukkale και έχουμε κάνα 2,5ώρο δρόμο (συν άλλο τόσο για Μπόντρουμ).
Η διαδρομή μας βρίσκει σε πιο ανατολίτικες οδούς, παρόλα αυτά ο δρόμος παραμένει σε πολύ καλά επίπεδα. Καλό οδόστρωμα και συνετούς οδηγούς που δεν μας προβληματίζουν. Στην διαδρομή συναντάμε ένα γκρουπ με μηχανές Ελληνικές, τους είχαμε πετύχει και στα σύνορα του Έβρου. Μικρός τελικά ο κόσμος… Παίζουν τα κορναρίσματα χαιρετισμού και συνεχίζουμε την πορεία μας.
Στάση για ανεφοδιασμό με τις κλασικές ευγένειες των Τούρκων (τσάι, χαλάρωμα στην σκιά και άλλα τέτοια όμορφα) και βουρ για την συνέχεια. Κοντά στο Pamukkale ο δρόμος αλλάζει κομματάκι καθώς είναι στρωμένος με χοντρό χαρμάνι αλλά στις άκρες δεν είναι κολλημένο! Παρατήρησα ότι στους παλιούς δρόμους ρίχνουν λίγη πίσσα και από πάνω περνάνε το χαρμάνι, με αποτέλεσμα να μην κολλάει όλο το υλικό. Η αίσθηση περίεργη, χωρίς όμως να προβληματίζει, μέχρι που ένα φορτηγό περνάει με κάμποσα από το απέναντι ρεύμα και εκσφενδονίζει ένα χαλικάκι με φυσικά στόχο (ά ρε φούστη Μέρφυ) το μάτι μου που έτυχε εκείνη την στιγμή να είναι εκτεθειμένο καθώς είχα ανοίξει την ζελατίνα να πάρω λίγο αέρα.
Τραβάω πεντοζάλη πάνω στο GS, τραγουδάω 4 φορές το don’t cry for me Argentina, φέρνω στο μυαλό μου ότι άσχημες στιγμές είχα στην ζωή μου (να έχω έναν λόγο βρε αδερφέ να δακρύζω) αλλά προσπαθώ να συνεχίσω καθώς έχει ζέστη και πλησιάζουμε.
Η άφιξη στο Pamukkale / Ιεράπολη μας βρίσκει να ψηνόμαστε. Ίσως η πιο ζεστή μέρα που έχουμε συναντήσει, και φυσικά ο Μέρφυ (φούστη) έχει φροντίσει να την κάνει την ημέρα που ταξιδεύουμε αλλά και που θα δούμε τα αξιοθέατα με παντελόνι μηχανής και μπότα…
Φυσικά ο Μέρφυς (φούστη) δεν σταματάει στα δύο, αλλά συνεχίζει. Οπότε μετά την ζέστη και το ακατάλληλο της αμφίεσης (για επίσκεψη σε αρχαιολογικό χώρο), παίρνουμε χαμπάρι ότι έχουμε να περπατήσουμε και κάνα 3άρι χλμ πάενε και κανά 3άρι έλα. Δεν μαμιέται, και οι 2 θέλουμε να δούμε πολύ το μέρος οπότε ξεκινάμε.
Η αρχή μας βρίσκει σε ανηφορικό δρόμο (τα είπαμε για τον Μέρφυ…δεν τα πάμε?) τίγκα στην σαρκοφάγο δεξιά αριστερά. Η λεγόμενη Νεκρόπολη, πρόκειται για τα καλύτερα διατηρημένα νεκροταφεία με πάνω από 1000 τάφους, τύμβους και σαρκοφάγους, πραγματικά επιβλητικό και ανατριχιαστικό θέαμα! Τα σημάδια του σεισμού το 1354 είναι εμφανή καθώς φαίνεται οτι η περιοχή κουνήθηκε για τα καλά!

Προχωρώντας στην λεωφόρο των νεκρών λίγη ώρα, μετά βρίσκεσαι στην Ιεράπολη, έχοντας τα αρχαία μνημεία στα αριστερά σου και στα δεξιά σου τα απίστευτα γλυπτά της φύσης. Τα μνημεία μπλέκουν τους πολιτισμούς, Φρυγία, Ίωνες, Ρωμαίοι, Βυζαντινοί (είπαμε “παρτούζα” κατάσταση στην περιοχή). Το παντελόνι και η μπότα έχουν δώσει ρεσιτάλ και οι τουρίστες με τα μαγιό φροντίζουν να μας κοιτάνε σαν εξωγήινους (που πα ρε καραμήτρο) και εμείς με την σειρά μας, με φθόνο. Η ζέστη είναι αφόρητη και σε συνδυασμό με το περπάτημα το σύστημα έχει χτυπήσει κόκκινα, προσπαθούμε να τα δούμε στα γρήγορα χτυπώντας στάσεις σε σκιές (δύο μακάκες προσπαθούν να καλυφθούν πίσω από κολόνες, τοίχους και ότι άλλο κάνει λίγο σκιά). Κόβουμε δεξιά την διαδρομή για να δούμε τα υπέροχα γλυπτά της φύσης.

Οι Τούρκοι έχουν προσέξει πολύ το μέρος και ιδιαίτερα το κομμάτι των ιαματικών πηγών και των ασβεστολιθικών οροπεδίων. Κόσμος πολύς πηγαινοέρχεται καθώς πλησιάζουμε στο σημείο όπου οι φυσικές “πισίνες” είναι γεμάτες από νερό αλλά και από ανθρώπους.

Πραγματικά γίνεται πανικός. Πως βλέπεις εκείνες τις φωτογραφίες της περιοχής με τον ήλιο να γλύφει όμορφα τα νερά και τις λευκές πλαγιές… Ε καμία σχέση (όχι για την ομορφιά αλλά για την ηρεμία).

Τραβάμε λίγες αναμνηστικές και παίρνουμε τον δρόμο για την επιστροφή (με συχνές στάσεις για νερό καθώς πλέον νιώθουμε λες και διασχίζουμε έρημο). Στο τέλος της πεζοπορίας ο Μέρφυς (μέγιστος και τιτανοτεράστιος) ξαναχτυπά… Ο Γιώργος μένει χωρίς σόλα στην δεξιά μπότα. Ζέστη vs πεζοπορία – ταξιδεμένη μπότα σημειώσατε 1 τελικό…

Έχουμε ένα μικρό θεματάκι (αφού έχουμε λιώσει στο γέλιο) καθώς τώρα το πόδι γλιστρά υπερβολικά και ελλοχεύει ο κίνδυνος σε στάση ο Γιώργος να τραβήξει και αυτός συρτάκι. Η αλλαγή σε καθημερινό μποτάκι αποκλείεται με συνοπτικές διαδικασίες καθώς έχουμε να διανύσουμε καμία 300άρα χλμ και ορεινό στροφιλίκι.
Ο δρόμος προς Μπόντρουμ μας βρίσκει σε ανάμικτο οδικό δίκτυο, μια καλό, μια υπό κατασκευή. Λίγα χλμ παρακάτω ξεκινά ένα καλό ορεινό ανοιχτό στροφιλίκι. Ανοίγω για να το διασκεδάσω… Δεξιά, αριστερά μικρή ευθεία ξανά μανά στροφές με θετικές κλήσεις… η χαρά του παιδιού. Περνάω βενζινάδικο όπου αντιλαμβάνομαι μπροστά του λευκό όχημα χωρίς διακριτικά. Είμαι σε έξοδο από στροφή και έχω επιταχύνει οπότε δεν δίνω σημασία.
Λίγα χλμ παρακάτω βλέπω κορύνες που μας ενημερώνουν ότι πρέπει να περάσουμε στην 2η λωρίδα του αντίθετου ρεύματος λόγο έργων στην δική μας λωρίδα. Νο πρόμπλεμ, κόβω και τσουπ μπροστά μου φωσφοριζέ γιλεκάκι γνωστό παγκοσμίως σαν κοπ φάσιον μπαι Χαρμάνι… Μου κάνει νόημα να σταματήσω στα δεξιά, “Έλεγχος χαρτιών” σκέφτομαι… Ο Γιώργος είναι πιο πίσω από εμένα, κόβω και σταματάω δεξιά…
Αστυνομικός ετών κάπου στα 50 με ψαρωτικό Ray-Ban γυαλί με πλησιάζει. Δεν λαλάει απλά με κοιτάει μέσα από το γυαλί καθρέφτης. Πα πα ρε φούστη σαν να βλέπω δικά μας στελέχη είναι…
Πάω να βγάλω τα χαρτιά απο το τσαντάκι…
- Γιου χαβ πρόμπλεμ
Παγώνω, φέρνω στο μυαλό μου σκηνές από το εξπρές του μεσονυκτίου, δικαστήρια που δεν παίρνεις χαμπάρι, τοπικά αστυνομικά τμήματα μέσα στην μπίχλα…
- What do you mean, “I have problem”
Απαντάω ξεροκαταπίνοντας…
Ο Κάλαχαν γυρνάει τον ασύρματο του, φέρει χαρτάκι μικρό περασμένο με λαστιχάκι, μιλάμε για πολύ μπροστά. Μιλάει κάτι στα Τούρκικα στον ασύρματο (εδώ ξαναπαίζει σκηνή Εξπρες του Μεσονυκτίου) και μια φωνή του απαντάει…
Σημειώνει στο χαρτάκι με ήρεμες κινήσεις (δηλαδή τον τύπο έπρεπε στάνταρ κάποιος να τον αναγνωρίσει και να του προσφέρει μια θέση στο hollywood) και πολύ αργά… 1…3…6….
- You… (με δείχνει), radar… 136km
Σκάει ένα σαρδόνιο χαμόγελο .και εκεί πλέον είμαι πεπεισμένος οτι θα επιστρέψω Ελλάδα χωρίς μηχανή και χωρίς χαρτιά…
Σημειώνει ξανά στο χαρτάκι, με την ίδια χαρακτηριστική άνεση, …7….έλα…δώστου 7….
- Limit here… 77 km… You! big problem…
Εδώ το χαμόγελο του μένει για λίγη ώρα καθώς ο σκηνοθέτης κάνει κοντινό στο πρόσωπο του (θυμίζει Al Pacino στον Δικηγόρο του Διαβόλου) και μετά καρέ στο χλωμό πρόσωπο του αναβάτη που προσπαθεί να καταλάβει αν είναι απλά πρόστιμο (και πόσο να είναι…) ή έχει τίποτα πιο χοντρά (έλα μάνα…κλείσε κάνα τικετόνι απο Τουρκία… η μηχανή; α να μωρέ.,.εδώ σε ένα τοπικό τμήμα)…
- Get down from bike, and follow me…
Σλαπ…σλαπ σαν χαστούκι ακούγεται εκείνο το get down… Δεν μπορούμε να το λύσουμε εδώ ρε παίδες;;;
Κατεβαίνω απο την μηχανή και προχωράω στο περιπολικό, εκεί άλλο στέλεχος (οφείλω να ομολογήσω, εκείνη την στιγμή ένιωσα καλύτερα) περί τα 40 ~ 45 με καλύτερα Αγγλικά, με ενημερώνει και έχει έτοιμο το μπλοκάκι. Καταλαβαίνω ότι τελικά μάλλον πάω για πρόστιμο, αλλά περιμένω ακόμα να μάθω την λυπητερή…
290 λιρόνια συμπληρώνει ο τύπος (όλοι γράφουν με τον ίδιο τρόπο…η ηρεμία που βγάζουν σε κάνε ναι νομίζεις οτι βλέπεις ταινία του Αγγελόπουλου) τα οποία με ενημερώνει γίνονται 210 αν πάω να πληρώσω εντός 15 ημερών. Από την μια ξαλαφρώνω καθώς το πόσο δεν είναι και κάνα τρελό (με Ευρωπαϊκά δεδομένα), από την άλλη ξενερώνω λίγο (ο φούστης ο Μέρφυς…έχει γράψει 3 στα 3). Ο Γιώργος δίπλα περιμένει και αυτός το αυτόγραφο. Έλα του λέω δες την θετική πλευρά,.άλλο ένα ενθύμιο από Τουρκία. Ο Γιώργος είχε πάρει χαμπάρι το μπατσικό, αλλά δεν πρόλαβε και αυτός ποτέ να κόψει…

Η συνέχεια μας βρίσκει σε όμορφους δρόμους όπου κάθε λίγο και λιγάκι ένα μπατσικό φροντίζει να μας ενημερώνει οτι εκτός απο όμορφος είναι και αρκετά ελεγχόμενος, η ταχύτητα του ταξιδιού έχει πέσει αρκετά και ναι μεν απολαμβάνουμε περισσότερο το τοπίο αλλά από την άλλη το Μπόντρουμ φαντάζει ακόμα αρκετά μακριά.
Σε ένα σημείο ο δρόμος γίνεται Σιβηρία, πυκνή βλάστηση δεξιά αριστερά, υπό κατασκευή και έχουμε αρχίσει να κινούμαστε πάνω σε σκληρό χώμα με αραιό χαλίκι. Μπροστά λίγα μέτρα τζιπ, εγώ από πίσω και πίσω από εμένα ο Γιώργος. Ανοίγω γκάζι για να κρατάει καλύτερα πρόσφυση η μηχανή, για λίγα μέτρα, καθώς παρακάτω βρίσκουμε ξανά άσφαλτο και συνεχίζουμε. Κάποια στιγμή ο Γιώργος βρίσκεται δίπλα μου και είναι λες και βγήκε απο το KTM Six days meeting. Λάσπη από πάνω μέχρι κάτω… “Τι διάολο έκοψε δρόμο απο πουθενά αναρωτιέμαι…” Σταματάω για ένα τσιγάρο…
- Καλά ρε πως έγινες έτσι; (Ο Γιώργος τίγκα στην λάσπη από επάνω μέχρι κάτω)
- Είσαι μακάκας;;; Πίσω σου ήμουνα…
Τελικά το GS πετάει πολύ λάσπη…
Συνεχίζουμε μέχρι που πετυχαίνουμε τρελό ορεινό δίκτυο. Εκεί για λίγη ώρα και κάμποσα χιλιόμετρα το χαλάρωμα λαμβάνει τέλος. Δεν πα να μαμηθεί. Αν πετύχω ξανά ραντάρ τουλάχιστον να το ευχαριστηθώ. Το γκάζι ανοίγει…
Τελικά το ορεινό στροφιλίκι δίνει θέση σε παραθαλάσσιο. Άντε ξανά μανά, δώσε λέμε…
Έξω απο το Μπόντρουμ στάση. Ο ήλιος πλέον δεν υπάρχει. Ο πολιτισμός είναι αρκετά κοντά (φαίνεται και από την κίνηση) και πρέπει να πάρουμε και ένα τηλέφωνο το ξενοδοχείο να μάθουμε που διάολο είναι. Ο Μέρφυς είναι μαζί μας… Καλούμε, ευγενική κορασίδα μας απαντά στα Τούρκικα. Της εξηγούμε ότι ερχόμαστε και ότι θα θέλαμε πληροφορίες πως θα βρούμε το ξενοδοχείο…
Αμ δε…συνεννόηση παντόφλα, δεν παίζει με την καμία… Μα καλή μου, μα χρυσή μου, ανένδοτη η κορασίδα. Αγγλικά μηδέν… άγιος ο θεός… ο Μέρφυς ο χρυσός…
Προσπάθεια #2 με κάποιον άλλο από το ξενοδοχείο, αλλά και αυτή καταλήγει στο κενό. Ψάχνω την οδό από το Internet, τίποτα, το GPS δεν έχει τέτοια πληροφορία….
Με τα πολλά και αφού ο Γιώργος πρέπει να πλήρωσε ένα έξτρα δωμάτιο σε τηλέφωνα, βρίσκουμε κάποιο παραπλήσιο ξενοδοχείο από το οποίο απέχει λίγα μέτρα (έτσι μας είπε). Η συνέχεια μας βρίσκει να ανεβοκατεβαίνουμε ανηφόρες με τις μηχανές φορτωμένες. Καντήλια στο βάθος (βλέπε Γιώργο… βλέπε λίγες ώρες πριν την απώλεια σόλας). Ένας !!ταξιτζής!! μας ενημερώνει ότι το ξενοδοχείο είναι δίπλα (προφανώς τον ειδοποίησαν… για να μας ειδοποιήσει)… επιτέλους τέλος…
Ντους, λίγο τέντωμα στην καρέκλα και βουρ για το κέντρο…

Ότι έχουμε δει τις προηγούμενες μέρες αναιρείται σε κλάσματα δευτερολέπτου στο Bodrum. Ακρως τουριστικό, πιασοκωλάδικο (όχι ακόμα σε επίπεδα Ελλάδας φυσικά…αλλά υπήρχαν και εκεί οι εξαιρέσεις). Γενικώςς, ο προορισμός του τρέντι που ψάχνει την νυχτερινή διασκέδαση και καταστάσεις Κω / Ρόδο.
Δεν μπορώ να πω ότι το Bodrum σαν πόλη ήταν άσχημη, αλλά δεν ήταν και κάτι το ιδιαίτερο στα μάτια μου. Κίνηση, κόσμος και βαβούρα, αράξαμε για ένα ποτό και μας έγδυσαν με συνοπτικές διαδικασίες (πριν καν προλάβουμε να κάνουμε κιχ). Το φαγητό είναι σε καλύτερα επίπεδα από τα αντίστοιχα Ελληνικά μαγαζιά (κοινώς φουλ του τουρίστα). Η αίσθηση που αποκτάς είναι σαν να είσαι διακοπές στην Κω.
Απολαύσαμε λίγες στιγμές ξεκούρασης στο ξενοδοχείο, ομολογουμένως με βαριά καρδιά και το αίσθημα που σε κυριεύει όταν τελειώνει ένα ακόμα ταξίδι. Δένεσαι με τους συνοδοιπόρους σου, έρχονται ξανά στιγμές που έζησες πριν λίγες μέρες και κάνεις σκέψεις και σχέδια για το μέλλον.

Ημέρα 7η, Bodrum – Κως
Η επόμενη μέρα μας βρίσκει να τρέχουμε να πληρώσουμε τις κλήσεις μας στην εφορία του Bodrum. Για άλλη μια φορά μένουμε λίγο χαζοί από την εξυπηρέτηση και την συμπεριφορά των Τούρκων. Μπήκαμε μέσα σαν χαμένοι, βγήκαν να μας εξυπηρετήσουν και να μας δείξουν που πρέπει να περιμένουμε (με χαρτάκι παρακαλώ) για να προχωρήσουμε στην “κατάθεση” του ποσού…
Αφού έγινε και αυτό τραβήξαμε ξανά για το ξενοδοχείο (καθότι ο ήλιος ακόμα έκαιγε και φώναζε για λίγες στιγμές δροσιάς, παρά για βόλτα στα τουριστικά σοκάκια του Bodrum) για λίγη ξεκούραση.
Το απόγευμα μας βρίσκει να κατηφορίζουμε προς το κέντρο του Bodrum. Το στομάχι διαμαρτύρεται και εμείς πρέπει να κάνουμε κάτι για αυτό. Είναι η τελευταία μας βραδιά στην Τουρκία και η διάθεση μας είναι λίγο πεσμένη, το μυαλό δεν θέλει να μπει ξανά στον φαύλο κύκλο της καθημερινότητας.
Φαγητό λοιπόν, μπυρίτσα και επιστροφή ξανά στο ξενοδοχείο, λίγο άραγμα στην βεράντα χαζεύοντας τα φώτα της Ελληνικής πλευράς και ανασκόπηση του ταξιδιωτικού. Τι μας άρεσε, τι δεν μας άρεσε, τι θα αλλάζαμε…
Το ξημέρωμα μας βρίσκει στο πλοίο για την επιστροφή και σύντομα η Ελληνική πραγματικότητα μας αγκαλιάζει…2 ώρες (ίσως και παραπάνω) αναμονή για εκτελωνισμό και έλεγχο διαβατηρίων, την στιγμή που στην αντίστοιχη Τουρκική διαδικασία είχαμε τελειώσει μέσα σε λίγα λεπτά…Τραγικά πράγματα, και θέλουμε να μιλάμε για τουρισμό μετά…Η ευχάριστη παρένθεση ήρθε λίγη ώρα μετά. Η Κως δείχνει να αντιλαμβάνεται ότι η Τουρκία σιγά σιγά διεκδικεί αρκετά ζωηρά μερίδιο του τουρισμού της περιοχής, με αποτέλεσμα οι τιμές να είναι άκρως ανταγωνιστικές (αρκετές φορές και φθηνότερες)! Φάγαμε και ήπιαμε (περιμένοντας το καράβι για Πειραιά) σε πολύ καλές τιμές και σε πολύ όμορφα μαγαζιά. Είχα χρόνια να βρεθώ στην Κω αλλά σίγουρα κέρδισε την εκτίμησήσ μου.
Το μυαλό κατεβάζει εικόνες καταιγιστικά, δεν μπορούν να περάσουν όλες σε ένα κείμενο, όποιος έχει ταξιδέψει (και ιδιαίτερα με καλή παρέα) γνωρίζει…Ήδη τα σχέδια για το καινούργιο ταξίδι “βασανίζουν” ευχάριστα το πηγμένο από την καθημερινή ρουτίνα μυαλό…

Με την ευκαιρία του ερχομού της αγαπημένης μου πεθερούλας βρήκαμε την ευκαιρία μαζί με το συνοδοιπόρο Κυριάκο να αποδράσουμε το Σαββατοκύριακο 29-30 Οκτώβρη. Προορισμός τα όμορφα Ζαγοροχώρια και επιστροφή από Σαμαρίνα –Βασιλίτσα. Τελικά η απόδραση εξελίχθητε σε μια τρελή περιπέτεια που τα περιλάμβανε όλα. Πολλά χλμ (περίπου 750), καταπληκτικές διαδρομές, όμορφα χωριά και μια φύση να οργιάζει, μιας και βρισκόμαστε στη κάρδια του φθινοπώρου.

Σάββατο 29 Οκτωβρίου
Αναχώρηση στις 9:00 με θερμοκρασία 7 βαθμούς. Αρματωθήκαμε κανονικά και αναχωρήσαμε με προορισμό το Περτούλι. Φτάνοντας εκεί, η θερμοκρασία έχει πέσει στους 2 και το έχουμε δαγκώσει κανονικά. Στάση αναγκαστηκά στην εκκλησία για να ανακτήσουμε θερμοκρασία, να φάμε την υπέροχη τυρόπιτα της κύριας Μηλίτσας και να θαυμάσουμε την υπέροχη θεά.

Από εκεί αναχώρηση για Ασπροπόταμο και άφιξη στο Χαλίκι. Εκεί δυο εντουράδες από την Αθήνα μας κάλεσαν στο καφενείο για καφεδάκι και φυσικά ακολούθησε ο σχετικός διάλογος περί μοτοσυκλετών. Η παρέα τους αποδείχτηκε παραπάνω από ευχάριστη με αποτέλεσμα να τα λέμε για πάνω από μια ώρα.

Αποχαιρετήσαμε τον Κωνσταντίνο και τον Νίκο με την υπόσχεση ότι την άνοιξη θα μας επισκευτούν για να ανέβουμε τον Όλυμπο. Από το Χαλίκι κατευθυνθήκαμε προς Μέτσοβο μέσα από μια καταπληκτική διαδρομή. Ο δρόμος είναι πια όλος άσφαλτο και έχει ένα υπέροχο ανέβασμα με στροφίλια και καταπληκτική θεά.

Μετά από λίγη ώρα αντικρίζουμε το Μέτσοβο

και περνώντας κάτω από την Εγνατία

με κατεύθυνση την Κατάρα από τον παλιό δρόμο στρίψαμε αριστερά για τις πήγες του Αώου.

Διασχίσαμε γρήγορα το υψίπεδο των πηγών για να βρεθούμε στα πρώτα «Ζαγοροχώρια». Περάσαμε όμορφα χωριά (Δολιανή, Λεπτοκαρύα, Φραγκιάδες). Το χωριό Κήποι αξίζει μια στάση για μία επίσκεψη στο πέτρινο γεφύρι.

Από εκεί περάσαμε το Μονοδένδρι για να απολαύουμε την χαράδρα του Βίκου. Η θέα πραγματικά κόβει την ανάσα.

Τέλος το χωριό Αρίστη είναι ένας καταπληκτικός προορισμός και για διανυκτέρευση αφού διαθέτει υπέροχους ξενώνες. Εμείς διανυκτερεύσαμε στην Κόνιτσα που είναι το κεφαλοχώρι της περιοχής και βρήκαμε και φτηνό δωμάτιο (45€, Ξενώνας Γερακοφωλιά) το οποίο ήταν πολύ καλό και με υπέροχη θέα, την οποία, λόγω του περασμένου της ώρας, απολαύσαμε το πρωί.

Ώρα άφιξης 19:00 και γρήγορα αλλάξαμε ρούχα για να πάμε να παρακολουθήσουμε και το ντέρμπι (άντε μωρή Πανάθα). Μετά τον αγώνα και μιας και είχαμε και καλή διάθεση από το αποτέλεσμα πήγαμε για φαγητό στην ταβέρνα «Στέκι» όπου το χοιρινό κεμπάπ ήταν όλα τα λεφτά. Η σπεσιαλιτέ της περιοχής βεβαία είναι η προβατίνα στα κάρβουνα που για να την μασήσεις κάνεις αγώνα. Την ταβέρνα την συστήνουμε για  το νόστιμο φαγητό και το καλό κρασί.

Κυριακή 30 Οκτωβρίου
Ξύπνημα στις 8, ετοιμαζόμαστε, και κατά τις 9:15 την κοπανάμε με κατεύθυνση το τελευταίο χωριό πριν τα σύνορα με Αλβανία και συγκεκριμένα στο Πληκάτι. Εκεί μόλις φτάσαμε ρωτήσαμε πως θα πάμε στην Αετομηλίτσα η όποια βρίσκεται πίσω από τον Γράμμο. Ρωτήσαμε αν ο δρόμος είναι ανοιχτός και ο παππούς που ήξερε καλά την περιοχή μας είπε πως μπορεί και να είναι. Εμείς αυτό το πήραμε σαν καταφατική απάντηση οπότε ξεκινήσαμε να πάμε. Έξω από το χωριό άρχισε ο χωματόδρομος με πολλά νερά και αρκετή λάσπη.

Η ταμπέλα μας ενημέρωνε ότι η Αετομηλίτσα απέχει 24 χλμ. Μετά από έξι πολύ δύσκολα χλμ ο δρόμος οδηγούσε σε αδιέξοδο οπότε αναγκαστήκαμε να γυρίσουμε και να πάρουμε τον σωστό δρόμο ο όποιος ήταν όλα τα λεφτά. Αρχικά περάσαμε μέσα από το ποτάμι:

Στη συνέχεια σιγά-σιγά ο δρόμος άρχιζε να ανηφορίζει με τη λάσπη σε μερικά σημεία να φτάνει τα 30 cm.

Τα μηχανάκια γλιστρούσαν, εμείς αγωνιζόμασταν με όλες μας τις δυνάμεις να τα κρατήσουμε αλλά δυο-τρεις φορές αυτό ήταν αδύνατο με αποτέλεσμα είτε να σπρώχνουμε ο ένας τον άλλο να ξεκολλήσουμε από την λάσπη είτε να προσπαθούμε να σηκώσουμε τα μηχανάκια από το έδαφος.

Αυτό μας καταπόνησε αρκετά, με αποτέλεσμα μετά από 7 χλμ να σηκώσουμε τα χεριά ψηλά και να γυρίσουμε πίσω. Πρέπει να είχαμε φτάσει περίπου στα 2000μ αλλά η κορυφή ήταν στα 2520μ. Δυστυχώς δεν κατάφερα να την βγάλω αναίμακτα μιας και στο τελευταίο πέρασμα από το ποτάμι κάπου στραβοπάτησε ο μπροστινός τροχός με αποτέλεσμα να πλατσουρίσουμε παρέα.

Την σηκώσαμε, την ξεκολλήσαμε και σταματήσαμε για αλλαγή ρούχων λίγα χλμ πιο κάτω στο ξενοδοχείο «Το Αγριολούλουδο του Γράμμου» το οποίο βρίσκεται σε υψόμετρο 1350μ. Η κατάσταση των μοτο ηταν αυτή:

Καθίσαμε μπροστά στο τζάκι για να απολαύσουμε τον καφέ μας, συνειδητοποιώντας ότι αυτό που κάναμε ίσως ήταν υπερβολή. Αλλά αν δεν κάνεις και καμία υπερβολή δεν βγαίνει η ζωή. Αρκετά συμβιβαζόμαστε στην καθημερινότητα μας. Στις τρεις αναχωρήσαμε με κατεύθυνση την Σαμαρίνα από Αγ. Παρασκευή, Φουρνά. Επίσης μια φοβερή διαδρομή που σε ανεβάζει πάνω από τα 2000 μ. υψόμετρο.

Από την Σαμαρίνα κατευθυνθήκαμε προς την Βασίλισσα – Σμίξη και από εκεί μέσω ενός χωματόδρομου 8 χλμ από το χωριό Δεσπότης κατευθυνθήκαμε προς Καλαμπάκα-Τρίκαλα-Λάρισα. Στις 19:00 φτάσαμε στην βάση μας.
Ίσως το πιο περιπετειώδες Σαββατοκύριακο που έχουμε περάσει. Τα είδαμε όλα και πραγματικά ζηλέψαμε τους εντουράδες που μπορούν και χώνονται μέσα στα βουνά και αλωνίζουν. Το επόμενο στάδιο μάλλον θα είναι αυτό.

“Στην αρχή ο Θεός δημιούργησε τη μοτοσυκλέτα και είδε ότι ήταν καλό. Γρήγορα όμως συνειδητοποίησε ότι όποιος ασχοληθεί με το νέο του δημιούργημα, θα απαιτούσε κάπου να το οδηγήσει. Κάπου όπου θα είχε λιγοστά αυτοκίνητα, γρήγορους δρόμους με ανοικτές στροφές, μεμονωμένα κομμάτια με κλειστό στροφιλίκι, βουνά, λίμνες, ποτάμια, καταρράκτες, φανταστικά τοπία, ιστορικά σκηνικά και πάνω απ’ όλα μια πληθώρα αυθεντικών αλκοολούχων ποτών για να απολαύσεις στο τέλος της ημέρας. Έτσι ο Θεός δημιούργησε τη Σκωτία, τον παράδεισο των μοτοσυκλετιστών και τα υπόλοιπα όπως λένε, είναι ιστορία”

Ελεύθερη μετάφραση από ένα ταξιδιωτικό που είχα διαβάσει πριν αρκετά χρόνια και ήταν η αιτία να πριζωθώ άσχημα με την εν λόγω χώρα.

Λίγα λόγια για την προετοιμασία
Η Σκωτία, και συγκεκριμένα τα Highlands, είναι ένας προορισμός που κυνηγάω από το 2007. Δεν έβγαιναν οι μέρες, δεν έβγαιναν τα λεφτά και το πρότζεκτ έμενε στο συρτάρι. Φέτος όμως είχα βάλει σκοπό να βρω τη λύση. Έψαξα, διάβασα, ξαναέψαξα, ξαναδιάβασα και τελικά πείσμωσα να κάνω το ταξίδι με μάξιμουμ μπάτζετ τα 1600€ (θα βρείτε ανάλυση εξόδων στο τέλος του ταξιδιωτικού).
Οι μέρες πάλι δεν έβγαιναν και η λύση “πάμε αεροπορικώς και νοικιάζουμε μοτοσυκλέτες” ήταν μονόδρομος. Το ψάξιμο έχει αρχίσει από το Δεκέμβριο του 2010 και στα μέσα του Γενάρη έχουμε βρει την οικονομικότερη αεροπορική λύση: Απευθείας πτήση από Ηράκλειο προς Γλασκώβη με κόστος στα 250€.
Επόμενος στόχος: μοτοσυκλέτες. Έχουμε επικοινωνήσει με ότι γραφείο ενοικιάσεως μοτοσυκλέτας μπορέσαμε να βρούμε στο ίντερνετ και επιλέγουμε την οικονομικότερη λύση, η οποία παραδόξως, ταιριάζει στο πρόγραμμά μας κουτί.

Βρίσκουμε δρομολόγια τρένων για τις μετακινήσεις μας, κλείνονται ξενοδοχεία, και για να μην πολυλογώ αρχές Αυγούστου είμαστε πανέτοιμοι για αναχώρηση.

Help desk…
Λίγα λόγια για την ορθή ανάγνωση των παρακάτω. Λόγω του ότι η αφήγηση γίνεται από δύο άτομα με διαφορετικές απόψεις, για να μην μπερδεύεστε, με αυτήν την γραμματοσειρά γράφει ο Στέλιος, ενώ με αυτήν την πλάγια (italics στα ελληνικά) ο σύντεκνος Ιάκωβος. Καλή σας διασκέδαση (διάλειμμα για διαφημίσεις δεν έχει).

3 Αυγούστου, Fly baby fly… (χλμ πολλά αλλά αεροπορικά)
Σκηνικό από ταινία του Χόλιγουντ. 8 νομά με πλήρη μοτοσυκλετιστικό εξοπλισμό επιβιβάζονται σε 2 διαφορετικές πτήσεις, γιάντα δεν προλάβαμε να κλείσουμε εισιτήρια όλοι στην ίδια πτήση. Οι μισοί φεύγουν Τρίτη, ξημερώματα Τετάρτης 3 Αυγούστου, ενώ εμείς πετάμε την Πέμπτη το μεσημέρι. Την σκυτάλη στην αφήγηση παίρνει λοιπόν ο Ιάκωβος, ο οποίος ήταν με το 1ο γκρούπ. Εμείς τα λέμε πάλι την Πέμπτη…

Γειά σας και χαρά σας! Εδώ Jack the Tripper, (Ιάκωβος Σουργουτσίδης του Χρήστου και της Ελευθερίας, του πρώτου λόχου, εεε γκρουπ ήθελα να πω), σας ομιλεί μέσα από το αεροσκάφος τύπου Boeing 737, από Ηράκλειο για Γλασκώβη. Εμάς των τεσσάρων μας τον πιάσανε λιγάκι – σαράντα ευρώ παραπάνω πληρώσαμε δηλαδή (291€) επειδή ολιγωρήσαμε λίγο με την κράτηση. Βλέπετε, είναι λίγο δύσκολο να είσαι σίγουρος από τον Ιανουάριο αν μπορείς να κάνεις ένα τέτοιο ταξίδι τον Δεκαπενταύγουστο. Επειδή όμως δεν κωλώνει η αεροπορία (ούτε το πεζικό, ούτε το ναυτικό) το αποφασίσαμε, κι ας πήγανε στην καληώρα και οι τελευταίες οικονομίες μας. Ταπί και ψύχραιμοι μετά, έχει ο Αλλάχ ή όπως αλλιώς τον λένε τον Θείο. Σαλάμ μαλέκουμ. Πάλι καλά δε λέτε που βρήκαμε τα τελευταία εισιτήρια!
Είναι ξημερώματα Τετάρτης, η πτήση έχει περίπου μία ώρα καθυστέρηση, και στο αεροπλάνο επικρατεί πανζουρλισμός: Είναι γεμάτο από πιτσιρίκια Σκωτσεζάκια, τα οποία γυρνούσαν από διακοπές στα Μάλια. Ήταν όλα από δεκαεπτά έως είκοσι χρόνων, ενώ είναι ντίρλα από το μεθύσι. Κι όχι μόνο έχουν γίνει αεροπλάνο αλλά βήχουν κιόλας. Όλα! Φωνάζουν, τραγουδάνε, χορεύουν, επικρατεί η χάβρα των Εβραίων, τα νεύρα μας τσατάλια που ελπίζαμε να κλείσουμε κανά μάτι κατά τη διάρκεια της πτήσης, και φυσικά ο ασταμάτητος βήχας. Στην αρχή νομίζαμε ότι είχαν κρυώσει τα καημένα αλλά μετά μάθαμε την αλήθεια: “Πάνω από 1.000 φιαλίδια με οξείδιο του αζώτου σε αέρια μορφή, το οποίο έχει αναισθητικές ιδιότητες, κατασχέθηκαν από Αστυνομικούς, σε μπαρ της περιοχής των Μαλίων. Συνελήφθησαν πέντε άτομα, από 33 ως 43 ετών, κατηγορούμενοι για έκθεση ατόμων σε επικίνδυνες σωματικές βλάβες. Σύμφωνα με σχετική ανακοίνωση της Αστυνομικής Διεύθυνσης Ηρακλείου, το οξείδιο του αζώτου είναι ουσία η οποία έχει αναισθητικές ιδιότητες και προορίζεται για ιατρική χρήση και όχι για άμεση κατανάλωση. Σε συνδυασμό δε με το αλκοόλ η χρήση του προκαλεί αδυναμία, εκθέτοντας τους πελάτες των μπαρ σε άμεσο κίνδυνο” (www.inews.gr, 3/8/2011). Να συμπληρώσουμε ότι το υγρό άζωτο είναι συμπιεσμένο υπό τεράστια πίεση σε φιαλίδια και ως εκ τούτου είναι πάρα, μα πάρα, μα πάρα πάρα πολύ παγωμένο.
Με τα πολλά, γκουχ και γκουχ και ξανά γκουχ -ευτυχώς τουλάχιστον τά ‘παιξαν από την κούραση και το μεθύσι και ήταν αναίσθητα την περισσότερη ώρα- φτάσαμε στο αεροδρόμιο της Γλασκώβης στις 4.10 το πρωί. Οι εγγλέζοι να θυμάστε είναι δυο ώρες πίσω από μας. Και τι κάνεις τόσο πρωί; Το ξενοδοχείο μας είπε να κάνουμε check in στις 15:00 (!!), άρα δωμάτια δεν παίζουν ακόμα και για πολλή ώρα. Μπορούμε να πάμε να αφήσουμε τις βαλίτσες μας και να πάμε βόλτα, αλλά που να πάμε στις 5 η ώρα τα πρωί; Γι’ αυτό λοιπόν κι εμείς την αράξαμε στο αεροδρόμιο. Όχι θα κάτσουμε να σκάσουμε. Ο καθένας άπλωσε την αρίδα του σε τέσσερις καρέκλες, και κοιμηθήκαμε με την ησυχία μας (που λέει ο λόγος %^$& τις ανακοινώσεις τους) μέχρι τις 8.
Τα ταξί παρέλαση έξω. Πολυτελέστατα mini van, καθαρά, και το κυριότερο, με ευγενέστατους οδηγούς. Όπως κι εδώ δηλαδή (μπουά χα χαααα!). Η συνεννόηση με τον οδηγό είναι σουρεαλιστική. Η προφορά τους είναι ακατανόητη, βαριά, με κομμένα φωνήεντα και ένα “ε” στο τέλος κάθε λέξης. Οχτώ χρόνια στην Αμερική πραγματικά δε μου χρησίμεψαν σε τίποτα, είχε πολύ πλάκα όμως. Μιας και έκατσα μπροστά τον ρώτησα εάν είναι δικό του το ταξί ή δουλεύει για εταιρεία και αν τα βγάζει πέρα. Δεν θα σας πω γιατί δεν κατάλαβα τίποτα. Απλώς χαμογελούσα και κουνούσα το κεφάλι μου δήθεν ότι τα είχα πιάσει όλα. Μέχρι που με ρώτησε κάτι κι έγινα ρόμπα.
Σε λιγότερο από μισή ώρα και με αντίτιμο 22 λίρες φτάσαμε στο ξενοδοχείο μας, το Alexander Thomson. Η ανόητη στη ρεσεψιόν έδειχνε να μας κάνει χάρη που μας μίλησε, αλλά ευτυχώς αποδείχτηκε η εξαίρεση του κανόνα που θέλει τους Σκωτσέζους χαμογελαστούς και ευγενικούς. Με έξυνε κι εμένα – της ζήτησα ο κουτός έναν χάρτη της πόλης γύρω από το ξενοδοχείο: χωρίς να σηκώσει το κεφάλι από τη δουλειά που έκανε στο γραφείο της πιάνει μια ασπρόμαυρη φωτοτυπία ενός πιο ελεεινού χάρτη δε γίνεται, και μου την πετάει χωρίς καν να μου σημειώσει που βρίσκεται το ξενοδοχείο. Να τσι παίξω δυο στραβοπαλαμίδια να τσι πω εγώ… Είχε χάρη που ήταν πρώτη μέρα και είχαμε τα κέφια μας.
Φυσικά δεν περιμέναμε καμία βλαμένη να μας πει που να πάμε. Είχε πέσει μελέτη μέρες πριν και ξέραμε πως και τι να δούμε. Να ‘ναι καλά το Lonely Planet με τις συνήθως πολύ επιτυχημένες συμβουλές του. Αυτό που κάναμε ήταν το walking tour που πρότεινε, ξεκινώντας από την πλατεία George. Όμορφη πλατεία, με ωραία λουλούδια και αγάλματα μάλλον σπουδαίων ανθρώπων με χεσμένα κεφάλια από τα περιστέρια – Οικονομάκηηη, για βάλε σε παρακαλώ μια φωτογραφία να δουν οι άνθρωποι την έμορφη πλατεία (χωρίς τις κουτσουλιές παρακαλώ.)

Το άγαλμα του Δούκα του Wellington βρίσκετε έξω από το μουσείο μοντέρνας τέχνης, δίπλα στην πλατεία του Γιώργη... και ο κώνος στο κεφάλι του έχει τοποθετηθεί για προστασία από τις κουτσουλιές των πουλιών!!!

Έτσι μπράβο. Παμ’ παρακάτ’, στο City Chambers (δημαρχείο) που λέει ο οδηγός να επισκεφτούμε οπωσκαιδήποτε. Γράφει ότι γίνονται δύο ξεναγήσεις την ημέρα, οι οποίες είναι δωρεάν και έχουν διάρκεια περίπου μιας ώρας. Μια ώρα στο δημαρχείο; Το δικό μας το γυρνάς σε τρία λεπτά. Για να μπούμε να δούμε τι παίζει…

4 Αυγούστου, Γλασκώβη οι μεν, ον δε γουέι οι δε
Αααααα, ωραία ξεκουραστήκαμε το βράδυ. Ώρα για πρωινό, αλλά αυτό θα σας το περιγράψει ο Οικονομησάκης αργότερα, γιατί τώρα πετάει και δεν έχει ιδέα τι τον περιμένει, μην του χαλάσω την έκπληξη. Εμείς όπως είπαμε έχουμε να δούμε κι άλλα πράματα και θάματα σήμερα. Μόνο που βρέχει, στα κομμάτια. Χτες μας έκανε τη χάρη αλλά σήμερα έγινε κλασικός σκωτσέζικος και σιγοψιχαλίζει. Ευτυχώς όχι ασταμάτητα, αλλά σποραδικά. Εμάς τους Ελληνάρες μας ενοχλεί και μας χαλάει λίγο τη διάθεση αλλά οι κάτοικοι είναι τελείως εξοικειωμένοι με τις συνθήκες. Φοράνε λεπτά αδιάβροχα με κουκούλα, αδιάβροχα μποτάκια, τα καρότσια με τα μωρά είναι κι αυτά καλυμμένα με διάφανα αδιάβροχα, ομπρέλες ανοίγουν και κλείνουν στη στιγμή, τα ποδήλατα πλήρως εξοπλισμένα με φτερά και διάφορα χρήσιμα παραφερνάλια. Η βροχή είναι μέσα στη ζωή τους και έχουν προσαρμοστεί πλήρως, σε αντίθεση με εμάς που δυσανασχετούμε με το παραμικρό γενικότερα. Μικρά μαθήματα ζωής: προσαρμόσου, κάνε κάτι, δώσε λύση ή σκάσε. Γκρίνια τέλος. Ευχαριστώ.
Λεωφορειάκι πάλι, με το ίδιο εισιτήριο που είχαμε αγοράσει χτες. Πρώτος σταθμός στο tour της δυτικής πλευράς που είχαμε αφήσει την προηγούμενη μέρα, το καινούργιο Κέντρο της Επιστήμης ή όπως θα το λέγαμε σε άψογα Θρακιώτικα, Science Center. Ένα εντυπωσιακότατο στρογγυλό κτίριο χωρίς ακμές ή γωνίες. Για ρίξε φωτό δικέ μου…

Το έχουν φτιάξει κυρίως για παιδιά Δημοτικού και Γυμνασίου, όμως ακόμα και μεγαλύτερα παιδιά όπως ο αξάδερφος, η υποψήφια ξαδέρφη Σάρακας (για πλάκα το λέμε μωρέ, μη τσατίζεσαι!!), ο Δάσκαλος και το κάδρο μου, διασκεδάζουν και μπορούν να περάσουν πολλές ευχάριστες και διδακτικές ώρες. Έχει τρεις όροφους γεμάτους από παιχνίδια, μεγάλες και μικρές  κατασκευές με κάτοπτρα, σωλήνες, μικροσκόπια, νερά, ανεμιστήρες όπου μαθαίνεις βασικές και μη αρχές της φυσικής, της χημείας, της ανατομίας και δεκάδων επιστημών. Τέλειο. Στον τρίτο όροφο δεν έμπαινες δωρεάν αλλά έπρεπε να πληρώσεις αρκετές λίρες (10 αν θυμάμαι καλά) για να παρακολουθήσεις ένα show που έπαιζε με αισθήσεις και ψευδαισθήσεις αλλά η ομάδα θεώρησε ότι δεν άξιζε τα λεφτά του κι έτσι δεν το είδαμε. Δεν πειράζει, ίσως πάει ο Στέλιος με τα άλλα παιδιά την τελευταία τους μέρα στη Γλασκώβη κι έτσι θα μάθουμε αν χάσαμε τίποτα ή όχι.
Μετά το Science Center σειρά είχε το Riverside Museum. Εδώ μάλιστα, εδώ είναι όλα τα λεφτά. Κυριολεκτικά πολλά λεφτά: 75 εκατομμύρια λιράκια κόστισε το έργο.Το έχει σχεδιάσει μια μεγάλη σύγχρονη φίρμα της αρχιτεκτονικής, η Ινδικής καταγωγής Zaha Hadid, και σκοπός του είναι να αντικαταστήσει το παλιό και μικρότερο Μουσείο Μεταφορών. Το ευχάριστο είναι ότι ήταν …τζάμπα! Δωρεάν χάζεμα σε 7.500 (!) τετραγωνικά μέτρα όπου φιλοξενείται …οτιδήποτε κινείται από τα παλιά χρόνια μέχρι σήμερα. Αν δείτε τις φωτογραφίες θα καταλάβετε. Ή μάλλον δεν θα καταλάβετε γιατί αν δεν το δείτε με τα μάτια σας δεν πρόκειται να το πιστέψετε.

Το πρώτο ποδήλατο στον κόσμο...

Τα ποδήλατα του Graeme Obree ή όπως είναι ευρέως γνωστός από την ταινία που αναφέρεται στην ζωή του: The Flying Scotchman.

Ώρα να φύγουμε όμως γιατί έχουμε κάνει πολλά χιλιόμετρα μέσα στο μουσείο και έχουμε κι άλλα να δούμε στην πόλη. Όπως τον επόμενο σταθμό μας, το βοτανικό κήπο και το μουσείο Kelvingrove. Τσούκου τσούκου με το λεωφορειάκι μας και τους on board ξεναγούς που δεν καταλαβαίνεις τίποτα απ΄ότι λένε αλλά αντιλαμβάνεσαι με πόσο καλή διάθεση κάνουν τη δουλειά τους. Φαντάζομαι πόσες χιλιάδες φορές έχουν πει τα ίδια και τα ίδια κι όμως όταν τους ακούς νομίζεις ότι τα λένε για πρώτη φορά. Να και ο βοτανικός κήπος της Γλασκώβης. Ένα τεράστιο πάρκο με γυάλινα κτήρια – θερμοκήπια και χιλιάδες φυτά απ’ όλο τον κόσμο. Εντυπωσιακές εικόνες και στιγμές γαλήνης και ηρεμίας μέσα στη φύση. Την πάνσοφη φύση που δείχνει να λειτουργεί σχεδόν τέλεια: ένα μόνο λάθος υπάρχει πάνω της κι αυτό είμαστε εμείς, οι άνθρωποι. Τά ‘χουμε κάνει πουτάνα…Τι να πεις…

Καλώς σας βρήκαμε! Φτάσαμε κι εμείς μετά από μία παρόμοια συγκλονιστική πτήση. Πρώτο σοκ η ανάποδη οδήγηση. Δεύτερο σοκ όταν η Νατάσα προσπάθησε να πιάσει κουβέντα με τον ταρίφα που μας μετέφερε στο ξενοδοχείο. Δεν καταλαβαίνουμε γρι….
Κοιταζόμαστε και αναρωτιόμαστε, τι γλώσσα μιλάει άραγε; Στην πορεία, και μετά από πολύ προσήλωση, καταφέρνουμε να πιάσουμε 2-3 λέξεις και να βγάλουμε νόημα. Φτάνουμε στο ξενοδοχείο, τακτοποιούμαστε τάχιστα και ο Ιάκωβος αναλαμβάνει να μας πάει για μάσα σε ένα παραπλήσιο Pizza Hut, το μοναδικό στην περιοχή του οποίου η κουζίνα έκλεινε στις 11:00 το βράδυ (εκείνο που είχαμε φάει και προχτές, αφού είπαμε ότι τα υπόλοιπα ανοιχτά ήταν κάτι καμμένα φαστ φουντ της κακιάς ώρας με χάμπουργκερ από μπιφτέκια που δεν χαλάνε ποτέ, νούντλς και κινέζικα τίγκα στα msg και τα βελτιωτικά γεύσης… μια χαρά το Pizza Hut ακόμα και για δεύτερη μέρα!)
Αναπληρώνουμε το κενό στο στομάχι μας, πίνουμε μια μπύρα στα όρθια στα Weatherspoon και επιστρέφουμε στο ξενοδοχείο για νανάκια. Αύριο πουρνό-πουρνό θα πρέπει να μεταβούμε στο Perth όπου και μας περιμένουν οι μοτοσυκλέτες που έχουμε νοικιάσει.

5 Αυγούστου, English Breakfast (my ass) (χλμ 260)
Το τρίτο σοκ έρχεται στο πρωινό και ακούει στο όνομα φουλ σκότις μπρέκφαστ. Αποτελείται (εκτός από τα κλασσικά αυγά, μπέικον και λουκάνικο) από ένα είδος μαύρου λουκάνικου ψημένο σε αίμα (Black pudding), εντόσθια αρνιού με διάφορα καρυκεύματα (Haggis) και κάτι πίτες από σκόνη πατάτας (Tattie scones).  Επίσης περιλαμβάνει ψητές ντομάτες, φασόλια και ένα είδος δημητριακών βρώμης (Porridge) το οποίο σερβίρεται ζεστό. Ήταν από τις λίγες φορές στα ταξίδια μου που σηκωνόμουνα από το πρωινό πεινασμένος…

Εγώ πάλι ρε παιδιά σηκωνόμουνα από το πρωινό και ήθελα να ξαναπέσω για ύπνο, τόσο φαΐ έτρωγα στο πρωινό. Τα κρεατικά δε μου άρεσαν καθόλου (ειδικά τα haggis, τα οποία ο κουτός κάζεν επέμενε ότι ήταν είδος ψωμιού. Βρε καλέ μου, βρε χρυσέ μου, κρέας βρωμάει – όοοοοχι αυτός, ψωμί είναι και ξέρω. Ρωτάμε τη σερβιτόρα, κρέας λέει και μάλιστα εντόσθια ψημένα στο αίμα τους. Μπλιαχ. Μόκο ο κάζεν. Γειά σου ρε ξάδερφε γευσιγνώστη!
Συμβουλή: μην τρώτε φασόλια για πρωινό γιατί θα το μετανιώσετε. Ή μάλλον όχι εσείς, αλλά οι άλλοι. Μιλάμε για πολλά κιλοβρώμ. Το μόνο καλό ήταν ότι η μοτοσυκλέτα πήγαινε γρηγορότερα λόγω των αερίων. Σαν μετάκαυση ένα πράμα…
Ανακάλυψα όμως το πόριτζ! Σπουδαία τροφή. Βρώμη χυλωμένη σε ζεστό γάλα ή νερό φτιαγμένο εκείνη τη στιγμή, έβαζες και λίγο μελάκι και κανέλα… Μιαμ μιαμ, νόστιμο που είναι το παντέρημο. Ανάθεμά το, δε με νοιάζει να βρω τη συνταγή στο γόγλη να το φτιάχνω κι εγώ, τόσο πολύ μου άρεσε. Αν ρωτήσετε βέβαια το Δάσκαλο που είναι της υγιεινής διατροφής θα σας πει ότι είναι μαλακία γιατί έχει γλουτένη, νεκρά ένζυμα, καμία διατροφική αξία, και το χειρότερο είναι ότι έχει δίκιο. Ήταν νόστιμο όμως, χορταστικό και μακράν καλύτερο από τα κρουασάν, ντόνατς, κονσέρβες κλπ κλπ. Εκατό χρόνια θα ζήσω σας λέεεεεεωωωωω!

Ας αφήσουμε όμως το φουλ (το οποίο μάλλον δεν σημαίνει πλήρες, αλλά βλακώδες) σκότις μπρέκφαστ γιατί έχουμε και ένα τρένο να προλάβουμε. Ο σταθμός είναι γύρω στο χιλιόμετρο από το ξενοδοχείο μας, αλλά ποιος περπατάει με πλήρη εξάρτηση και πλήρες φορτίο; Ταξάκι λοιπόν και επιβίβαση στο χλιδάτο τρένο γύρω στις 9:00, με κατεύθυνση το Perth. Κατά τη διάρκεια της διαδρομής, η οποία κρατάει γύρω στα 50 λεπτά, παίρνουμε μια πρώτη γεύση από την μαγευτική επαρχία της Σκωτίας. Απέραντα λιβάδια απλώνονται πάνω σε μικρούς λοφίσκους, ελάχιστα σπιτάκια και χιλιάδες προβατάκια.

Στον σταθμό μας περιμένει ο Στιούαρτ, ιδιοκτήτης του Perth Motorcycles, για να μας μεταφέρει στο μαγαζί του. Καθ’ οδόν μας ενημερώνει ότι μία από τις μοτοσυκλέτες που είχαμε κλείσει, το VFR, έγινε κουτάλι από ένα συνεργάτη του. Στη θέση του όμως μας έχει ένα ολοκαίνουργο Crossrunner σε καλύτερη τιμή. Δεν μας χαλάει, το VFR ήταν ακριβό και όχι και τόσο βολικό για το είδος του ταξιδιού που θέλαμε να κάνουμε.

Τι δε μας χαλάει, ΕΥΤΥΧΩΣ να λέμε! Με το Δάσκαλο θέλαμε, ή μάλλον νομίζαμε ότι θέλαμε VFR1200, αλλά μόλις κάτσαμε πάνω σ’ ένα που είχαν εκεί έξω για service μας πέρασε η όρεξη. Μούρη πάνω, κώλος κάτω, ο πίσω κάθεται μακριά, όξω γρίπη από την παράγκα. Καλά που το στουκάρανε – και καλά έτσι μας είπαν. Να ζήσει το Crossruner! Την υγειά του νά’ χει!

Δεν ξεμπερδέψαμε όμως, έχει γίνει κακή συνεννόηση από πλευράς τους και νόμιζαν ότι θέλαμε το CBF 600 ενώ εμείς είχαμε ζητήσει το 1000. Λόγω του ότι το μικρό δεν είχε βαλίτσες και το μεγάλο το απολάμβανε άλλος, ο Στιούαρτ μας είχε ετοιμάσει το Deauville. Δεν κρύβω ότι το συγκεκριμένο μηχανάκι μας ξίνισε αρχικά, αλλά δεν υπήρχε καμία περίπτωση να μας χαλάσει το ταξίδι. Το κουαρτέτο των μοτοσυκλετών συμπλήρωναν ένα V-Strοm 650 και ένα Versys 650.

Τα λάθη φέραν παζάρια και με 550 λίρες ελαφρύτεροι έκαστος (+500 για ασφάλεια τα οποία μας επεστράφησαν κατά την παράδοση), αρχίζουμε να φορτώνουμε τις μοτοσυκλέτες μας. Επιλέγω το V-Strom καθώς είναι το μόνο στο οποίο μπορώ να προσαρμόσω εύκολα το navigator. Ο Μανώλης με την Κούλα παίρνουν το Deauville, ο Μήτσος με την Γιάννα το Versys και ο Κωστής με τον Ιάκωβο το Crossrunner (το καλύτερο πήραμε Δάσκαλε έτσι;). Έτσι κι αλλιώς είχαμε συμφωνήσει ότι θα αλλάζαμε μοτοσυκλέτες στην πορεία. Να σημειωθεί ότι όλες ήταν ολοκαίνουργιες (το V-Strom είχε τα περισσότερα μίλια, 3500!) και είχαν αρκετά extra πάνω τους: τριβάλιτσα, όλες εκτός το Versys που είχε μόνο πλαϊνές, ψηλές ζελατίνες, χούφτες (Versys και V-Strom) και θερμαινόμενα γκριπ στο V-Strom τα οποία και εκτίμησα ιδιαίτερα.
Το ρολόι έδειχνε 11:00 και εμείς είμαστε πανέτοιμοι για αναχώρηση. Έχουμε μπροστά μας μια πολύ χαλαρή μέρα καθώς υπολογίζαμε ότι θα ξεμπερδεύαμε πολύ αργότερα με την χαρτούρα ενοικίασης των μοτοσυκλετών. Ήταν όμως όλα πολύ απλά και σύντομα.

View Larger Map

Ήρθε η ώρα να οδηγήσουμε και εμείς στην αριστερή πλευρά του δρόμου. Στο πρώτο ράουντ αμπάουτ τα καταφέρνω να μπω και να βγω σωστά. Πανηγυρίζω μέσα από το κράνος σαν μικρό παιδί (ε όχι και σαν μικρό παιδί ρε θείο. Φαντάρος έχεις πάει τουλάχιστον; Δοντάκια έχεις βγάλει;).
Διορθώνω γιατί δεν ξεμπερδεύω με τον κύριο “δεν αφήνω τίποτα να πέσει κάτω”. Πανηγυρίζω λοιπόν μέσα από το κράνος σαν γέρος φαφούτης με μασελάκι ντόλτσε καμπάνα. Εντάξει τώρα γερομπισμπίκη; (πολύ καλύτερα θείο, μπήκαν τα πράγματα στη θέση τους).
Μετά τη σύντομη λογομαχία, επιστρέφουμε στο θέμα μας. Οι πρώτες αλλαγές πορείας γίνονται με προσοχή, αλλά σύντομα το συνηθίζουμε και δεν μας απασχολεί πια. Η μέρα είναι ηλιόλουστη -πράγμα σπάνιο για την Σκωτία- και εμείς κατευθυνόμαστε βόρεια ακολουθώντας τον κεντρικό δρόμο Α9 για περίπου 80 χιλιόμετρα, πριν μπούμε σε επαρχιακό δίκτυο προς την λίμνη Laggan.
Η οδηγική απόλαυση αρχίζει. Ο δρόμος έχει σταματήσει πια να “κόβει” ότι βρίσκεται μπροστά του, και ακολουθεί την μορφολογία του εδάφους. Ανεβοκατεβαίνουμε μικρούς λοφίσκους σα να βρισκόμαστε σε ένα υπέροχο λούνα πάρκ για να βρεθούμε δίπλα στη λίμνη όπου και πραγματοποιούμε την πρώτη μας στάση.

Ανταλλάσσουμε τις πρώτες μας Σκωτσέζικες εντυπώσεις και συνεχίζουμε να κινούμαστε παραλίμνια κάνοντας ακόμα μια στάση στο ομώνυμο φράγμα.

Το εντυπωσιακό φράγμα κατασκευάστηκε το 1934 και έχει πλάτος 270 μέτρα και ύψος 52 και είναι μέρος ενός υδροηλεκτρικού σχεδίου της περιοχής. Το νερό του φράγματος μεταφέρεται με υπόγειους σωλήνες 30 χιλιομέτρων σε ένα σταθμό που βρίσκεται στο Fort William.

Αναχωρούμε από το φράγμα για να βρεθούμε σύντομα δίπλα από το Commando Memorial το οποίο είναι αφιερωμένο στους κομάντο που έπεσαν θύματα κατά την διάρκεια του 2ου Παγκοσμίου Πολέμου.

Το μνημείο έχει απίθανη θέα προς τις γύρω περιοχές, η οποία μας μαγνητίζει για αρκετή ώρα. Παρόλο που όλα κυλούν γύρω μας ευχάριστα, οι δείκτες του ρολογιού μοιάζουν να είναι κολλημένοι. Επιλέγουμε να κατευθύνουμε προς το κάστρο Urquhart, στις όχθες του Λόχ Nες, για να ξεφορτώσουμε λίγο το αυριανό πρόγραμμα.

Η διαδρομή μαγική και χωρίς κίνηση, παρόλο που όλοι οι τουριστικοί οδηγοί που είχα διαβάσει με συμβούλευαν να αποφύγω τη δυτική πλευρά της λίμνης. Σε σύντομο χρόνο βρισκόμαστε στην είσοδο του κάστρου το οποίο όμως δεν μας γεμίζει το μάτι. Μοιάζει με τουριστική παγίδα καθώς τα πάντα είναι επιμελώς κρυμμένα πίσω από φράχτες με πλούσια βλάστηση.
Αυτοί οι Σκωτσέζοι αξίζουν συγχαρητήρια διότι έχουν καταφέρει να κάνουν “αξιοθέατο” το σχεδόν τίποτα, και μάλιστα βγάζουν πολλά χρήματα απ’ αυτό. Όπου υπάρχει μισογκρεμισμένη υποψία κάστρου του δίνουν ένα εντυπωσιακό όνομα, δίνουν στόμφο και έμφαση στην ιστορική ή μη ιδιοκτήτρια οικογένεια, του φτιάχνουν κάτι ολοκαίνουργιες αναπαλαιώσεις κουζινών με ψεύτικα σαλάμια και ποντίκια και χρεώνουν πάνω από δέκα λίρες γι’ αυτό. Αν αυτός ο πανέξυπνος λαός αναλάμβανε το μάνατζμεντ από τα σχεδόν αναξιοποίητα διαμάντια μας (βλέπε Φαιστό και εκατοντάδες αρχαιολογικούς χώρους-χωράφια όπως τα Αρχαία Φαλάσερνα και άλλα) θα μας είχαν αναδείξει εύκολα σαν τουριστικότερη χώρα της Ευρώπης. Πλέρωνε τώρα την έκτακτη εισφορά σου και μουρμού.

Βρίσκουμε ένα ξέφωτο, τραβάμε μερικές φωτογραφίες και επιστρέφουμε από την ίδια διαδρομή στο Fort Augustus για να χαζέψουμε το Caledonian Canal.

Το κανάλι έχει μήκος 100 χιλιόμετρα, σκίζοντας τη Σκωτία στα δύο, ενώνοντας το Inverness με το Fort William. Μόνο το ⅓ από αυτό είναι τεχνητό καθώς τα υπόλοιπα ⅔ αποτελούνται από τέσσερις λίμνες, τις Dochfour, Ness, Oich και Lochy. Το κανάλι διαθέτει 29 υδατοφράκτες (locks), οι οποίοι ανεβοκατεβάζουν τα σκάφη στα διαφορετικά επίπεδα των υδάτων (μία μικρογραφία του καναλιού του Παναμά για να γίνω πιο κατανοητός).

Αν δεν ξέρεις τι είναι η διώρυγα του Παναμά είσαι ντιπ για ντιπ ντουντούκος. Άνοιξε ένα γκούγκλη και διάβασε ρε ξύλο απελέκητο. Α μα πια, δεν θα στα εξηγούμε και όλα. Συνεχίστε παρακαλώ κύριε καθηγητά…

Στεκόμαστε τυχεροί και την ώρα που φτάνουμε δύο πλοιάρια μπαίνουν στο πρώτο επίπεδο. Τα σκάφη δένονται και οι υδατοφράχτες ανοίγουν, εξισορροπώντας τα δύο υδάτινα επίπεδα. Τα πλοιάρια αλλάζουν επίπεδο και η διαδικασία συνεχίζεται μέχρι να κατέβουν και τα 4 επίπεδα που διαθέτει το συγκεκριμένο κανάλι.

Φτάνοντας στο τελευταίο επίπεδο η οδική γέφυρα ανοίγει, τα πλοιάρια ξεχύνονται στη λίμνη και εμείς οδηγούμαστε στο παραπλήσιο Loch Inn για να σβήσουμε την πείνα μας. Ανοίγω μικρή παρένθεση για να αναφερθώ στο Σκωτσέζικο φαγητό. Και λέω μικρή γιατί το παραδοσιακό τους φαγητό αποτελείται από ελάχιστα πιάτα. Διεθνής κουζίνα είναι αδύνατο να βρεις σε κωμοπόλεις άρα έχεις τις εξής επιλογές: Φις εν τσίπς με λάδι από τουλάχιστον 2 χωριάτικες (πολύ λάδι ρε μάγκες, σούρωνε δυο δάχτυλα στον πάτο του πιάτου κι ο Θεός ξέρει τι λάδι ήταν – μιλάμε τίγκα στα trans λιπαρά),  σολομό ή πέστροφα (ωραίος μεν, αλλά θες ένα κοπάδι για να χορτάσεις τους λυσσασμένους μοτοσυκλετιστές) (σημείωση: εκτός από τον Δάσκαλο που μ’ ένα μήλο και μια χούφτα αμύγδαλα τη βγάζει όλη τη βδομάδα, ναι μα την Παναγία τη Σουμελά), και ένα γεμιστό κοτόπουλο το οποίο δεν με ενθουσίασε ιδιαίτερα. Κατ’ εμάς, η χειρότερη κουζίνα από οποιαδήποτε χώρα έχουμε επισκεφτεί. Πριν κλείσω παρένθεση να αναφέρω ότι οι τιμές του φαγητού είναι περίπου στα επίπεδα της Ελλάδας.

Ξανά λοιπόν στο δρόμο για να διανύσουμε τα λίγα χιλιόμετρα που μας χωρίζουν από το Foyers, το σημερινό τελικό μας προορισμό. Μπαίνουμε για πρώτη φορά σε δρόμο με μια λωρίδα κυκλοφορίας και ανοίγματα (passing places) που χρησιμοποιούνται για προσπεράσεις ή για να μπορούν να περνάνε τα αντιθέτως διερχόμενα οχήματα.

Οι εναλλαγές του τοπίου στον έρημο δρόμο είναι μοναδικές. Τη μία στιγμή κινούμαστε ανάμεσα σε μικρούς λοφίσκους οι οποίοι καλύπτονται από βλάστηση η οποία δεν ξεπερνάει τα 10 εκατοστά και την αμέσως επόμενη μέσα σε πυκνό δάσος όπου οι ακτίνες του  ήλιου δύσκολα βρίσκουν χαραμάδα για να ακουμπήσουν τη γη.

Συνεπαρμένοι από τη μαγεία της διαδρομής, φτάνουμε χωρίς να το καταλάβουμε στο Foyers House, ένα αγρόκτημα με μαγευτική θέα προς τη λίμνη Νες (Loch Ness, όπου loch σημαίνει λίμνη). Τακτοποιούμαστε γρήγορα στα πανέμορφα δωμάτια και ξεκινάμε για να δούμε το μοναδικό αξιοθέατο της περιοχής, τους ομώνυμους καταρράκτες.

Κατηφορίζουμε για αρκετή ώρα το προσεγμένο και έρημο μονοπάτι ακούγοντας στο βάθος τον ήχο των νερών. Στα δέντρα κρέμονται ταΐστρες για σκιουράκια, ενώ διάφορες πινακίδες μας ενημερώνουν για τη χλωρίδα και την πανίδα της περιοχής. Ο εντυπωσιακός καταρράκτης εν τέλει προβάλει μπροστά μας.

Μερικές δεκάδες φωτογραφίες αργότερα συνεχίζουμε το περπάτημα μέσα στο δάσος για να βρεθούμε μετά από αρκετή ώρα δίπλα στην λίμνη Νες .

Παρένθεση νούμερο 4711… Στην πρώτη σελίδα του Lonely Planet αναφερόταν ότι όσο μαγική είναι η Σκωτία, τόσο εύκολα μπορεί να καταστρέψουν την εικόνα της τα μίτζις (Φίτζις όπως τα ονόμασε ο Δάσκαλος). Και τι είναι αυτά τα μίτζις; Κουνούπια που επιτίθενται σε σμήνη και σου πίνουν το αίμα με το καλαμάκι. Και θα μου πείτε, καλά αντικουνουπικό δεν πήρατε; Ο “μοναχικός κόσμος” και πάλι αναφέρει ότι δεν υπάρχει κανένα δραστικό αντικουνουπικό εκτός από ένα (Deet) το οποίο βρωμάει τόσο πολύ που δεν σε πλησιάζει ούτε η σκιά σου. Ψάξαμε ανεπιτυχώς να το βρούμε στην Γλασκώβη και όσους ντόπιους και αν ρωτήσαμε όλοι μας λέγαν ότι δεν γλιτώνουμε με τίποτα. Στο ξενοδοχείο δε, μας έδωσαν κάτι χημικά που δεν τολμήσαμε να αλείψουμε στο δέρμα μας. Η άτακτη επίθεση που δεχτήκαμε με το που φτάσαμε στην λίμνη, μας έκανε να πιστέψουμε ότι τα Φίτζις μάλλον είναι το τέρας του Λοχ Νες.

ΥΓ1: Για την παραπάνω φωτογραφία της λίμνης θα πρέπει να κολλήσω τουλάχιστον 100 βαρέα ανθυγιεινά ένσημα στο βιβλιάριο ασθενείας μου.
ΥΓ2: Η ώρα που τράβηξα την παραπάνω φωτογραφία είναι περασμένες 21:00….

Τι ωραία που περάσαμε εκείνο το απόγευμα! Μαγικές ώρες από νωρίς μέχρι αργά. Μετά τη λίμνη η παρέα χωρίστηκε σ’ αυτούς που ήθελαν να γυρίσουν από τον εύκολο δρόμο (Στέλιος και Μήτσος με σάρακες) και στους άλλους που ξέρουν ότι ο δύσκολος δρόμος είναι αυτός που οδηγεί στην αρετή (Κάζεν με υποψήφια κάζεν και Δάσκαλος με Παραγιό- εμένα δηλαδή). Ο “δύσκολος δρόμος” ήταν μακρύς αλλά σχετικά εύκολος. Περνούσε μέσα από ένα δάσος δίπλα στη λίμνη, ένα εγκαταλειμμένο ιχθυοτροφείο, ένα παλιό εργοστάσιο. Μετά χανόταν σ΄ ένα δύσβατο μονοπάτι μέσα σε μια ζούγκλα! Αλήθεια σας λέω.

Όταν γυρίσαμε στο ξενοδοχείο διαπιστώσαμε ότι οι υπόλοιποι δεν είχαν γυρίσει ακόμα. Ο εύκολος δρόμος τελικά δεν υπήρχε – έπρεπε να επιστρέψουν από τις ανηφοροκατηφόρες που είχαμε πάει. Τρελή ταλαιπώρια! Το πολύ όμορφο ξενοδοχείο μας – στην πραγματικότητα bed & breakfast: λίγα, πολύ περιποιημένα κουκλίστικα δωμάτια με ένα πανέμορφο δωμάτιο για σερβίρισμα πρωινού/ δείπνου, διέθετε κι ένα άλλο κουκλίστικο δωμάτιο διαβάσματος/ παιχνιδιού. Είχε μεγάλους πολυτελείς δερμάτινους καναπέδες, παχύ χαλί, χαμηλό αλλά γλυκό φωτισμό, πολλά βιβλία, επιτραπέζια… Αράξαμε εκεί όλη η παρέα και στην αρχή ξεκινήσαμε χαλαρά παίζοντας ένα παιχνίδι γνώσης απ’ αυτά που κανείς δεν ξέρει καμία απάντηση και μετά έγινε το έλα να δεις! Φοβερός χαβαλές, διάφορες μουσικές από ηλεκτρονική μέχρι κρητικά, επίδειξη χορού από εμένα, γνήσιο αντίγραφο του Χοακίμ Κορτέζ, και τον Μήτσο – τύφλα νά ‘χει ο Μάικλ Τζάκσον, φτου αλάβωντά σου αγόοοοορι μουουου, χορευταρά μου! Κρίμα ρε Στέλιο που σ’ έπιασε πονοκέφαλος και τα έχασες. Ίσως αν άκουγες τις συμβουλές του Δάσκαλου και τρεφόσουν μόνο με ξυνίδες και σεληνόριζα να μη σε ξαναέπιαναν ποτές!

Δεν ήταν ο πονοκέφαλος που με έστειλε στο κρεβάτι νωρίς εκείνο το βράδυ, αλλά ο στομαχόπονος από τα φις εν τσιπς βουτηγμένα στο λάδι της ραπτομηχανής. Τα δοκίμασα, ξεράθηκα και δεν τα ξαναθέλω. Τουλάχιστον τώρα έχω άποψη: Φις εν τσιπς αρ νοτ γκουντ φορ μάι στόμαχ.

Πάμε για ύπνο τώρα γιατί αν περιμένουμε να πέσει ο ήλιος πρώτα την κάτσαμε…

6 Αυγούστου, To the land’s end (χλμ 354)

View Larger Map

Το κατά τα άλλα όμορφο κατάλυμά μας, έχει ακριβούτσικο πρωινό με έξτρα χρέωση. Ευχαριστούμε αλλά δεν θα πάρουμε καθώς έχουμε φροντίσει να προμηθευτούμε τα απαραίτητα από κάποιο σούπερ μάρκετ κατά την χτεσινή διαδρομή. Τσιμπολογάμε τα σάντουιτς/κρουασάν οι των ανθυγιεινών και τους χουρμάδες/ξηρά καρπά οι των υγιεινών, φτιάζω και μια κουταλάτη φραπεδιά (από το στρατό είχα να φτιάξω κουταλάτη) και αναχωρούμε παρέα με μια ελαφριά συννεφιά για να απολαύσουμε την παραλίμνια διαδρομή. Και πάλι δρόμος με μία λωρίδα, αλλά η κίνηση είναι ανύπαρκτη. Μέχρι το Inverness συναντήσαμε 2 αυτοκίνητα!

Διασχίζουμε την πόλη από τον περιφερειακό και μπαίνουμε και πάλι για λίγο στον γρήγορο A9. Σε σύντομο χρόνο βρισκόμαστε λίγο πριν την γέφυρα Cromarty.

Τη διασχίζουμε και αφήνουμε πίσω μας την κεντρική οδική αρτηρία για να χαρούμε ξανά τους “B roads” όπως τους αποκαλούν οι ντόπιοι. Για ακόμη μία φορά μένουμε χαζοί με την ομορφιά του τοπίου.

Και πάνω που νομίζεις πως το συνηθίζεις έρχεται αυτό και σε αποτελειώνει:

Συνεχίζουμε προς Bonar Bridge διασχίζοντας την παλιά γέφυρα κάνοντας μια στάση μερικά χιλιόμετρα παρακάτω, στους καταρράκτες του Shin. Αγνοούμε το αδιάφορο visitor center στο οποίο μπορείς να δεις ζωντανά σε γιγαντοοθόνη τους καταρράκτες και κατηφορίζουμαι το μικρό μονοπάτι που οδηγεί προς αυτούς.

Οι καταρράκτες από μόνοι τους δεν είναι και τίποτα το σημαντικό. Οι επισκέπτες έρχονται εδώ για άλλο πράγμα. Για να παρακολουθήσουν το αξιοθαύμαστο ταξίδι αναπαραγωγής των σολομών (πολύ νόστιμοι οι σολωμοί ρε παιδιά, εεε; Και πολύ μυστήριοι: Γεννιούνται σ΄αυτό ακριβώς το σημείο του ποταμού, μεγαλώνοντας ξενιτεύονται σε άλλα νερά και επιστρέφουν για αναπαραγωγή αλλά και για να πεθάνουν στο αρχικό σημείο. Απίστευτοι οι μηχανισμοί της φύσης…).

Αράζουμε στο μικρό παρατηρητήριο και περιμένουμε υπομονετικά. Και πάνω που λέμε μπα δεν έχουμε καμία τύχη, ένας τεράστιος σολομός κάνει ένα μεγάλο σάλτο προσπαθώντας να ανέβει τον μικρό καταρράκτη. Οπλίζουμε φωτογραφικές μηχανές και περιμένουμε με το δάκτυλο στην “σκανδάλη”. Ακολουθούν 3-4 άλματα ακόμα σε αραιά διαστήματα αλλά η ταχύτητα του δακτύλου μας αποδείχτηκε αρκετά αργή για να τους προλάβει. Η φωτογραφία λοιπόν είναι copy/paste από την ιστοσελίδα του visitor center.

Επιστρέφουμε στις μοτοσυκλέτες και συνεχίζουμε για να διασχίσουμε μία από τις ομορφότερες διαδρομές του ταξιδιού μας. 113 απολαυστικά χιλιόμετρα σε δρόμους με μία λωρίδα, φυσικά, χωρίς ίχνος κίνησης και ανθρώπινης ζωής…

…περιβαλλόμενοι μόνο από δεκάδες διαφορετικά ζώα. Τροφαντά κοντοπόδαρα αρνάκια με λαγουδίσια αυτιά τα οποία, αντιθέτως με τα δικά μας, δεν έδειχναν να πτοούνται από την παρουσία μας.

Η σχάρα της παρακάτω φωτογραφίας χρησιμεύει πολύ απλά στο να μην αφήνει τα ζώα να περάσουν από αυτήν την περιοχή. Απλά πράγματα… δεν χρειάζονται φράκτες και δεμένα σκυλιά που λιμοκτονούν.

Το ζωικό βασίλειο που συναντήσαμε αποτελούνταν -εκτός από τα αρνάκια- από αγελάδες, άλογα, σκίουρους, λαγούς αλλά και από ένα κοπάδι από τάρανδους οι οποίοι μας παρατηρούσαν από μακρυά!

Επιστροφή στον πολιτισμό με όλα τα μοτοσακά -όλα εκτός το V-Strom- να διψάνε για βενζίνη. Highlands όμως και τα περισσότερα βενζινάδικα είναι ερειπωμένα. Η ρεζέρβα στο Crossrunner ήδη ανάβει όταν περνάμε το πρώτο. Ακολουθούν άλλα δύο κλειστά στα επόμενα χωριά και πάνω που αρχίζουν οι σκέψεις του τύπου “να βρούμε σωληνάκι να κάνουμε ‘αιμόσταξη’ από το V-Strom”, εμφανίζεται ανοικτό βενζινάδικο στην κωμόπολη Wick.
Σκουπίζουμε τον ιδρώτα, φουλάρουμε και συνεχίζουμε προς John o’ Groats. Το “Τέλος της Γης”, όπως το αποκαλούν οι Άγγλοι, δεν αργεί να εμφανιστεί μπροστά μας. Παρκάρουμε μπροστά από την γνωστή συμβολική πινακίδα, η οποία ανήκει σε κάποιο επιχειρηματία της περιοχής. Για να βγάλεις φωτογραφία πρέπει να πληρώσεις 18 λίρες. Όχι όμως αν την βγάλεις από μακριά…

Μερικά μέτρα πιο δίπλα υπάρχει μια άλλη πινακίδα, στον τοίχο κάποιου κτιρίου, στην οποία μπορείς να φωτογραφηθείς χωρίς να τα σκάσεις. Φυσικά και προτιμούμε την δεύτερη.

Παραδίπλα υπάρχει η γνωστή καντίνα όπου ο Ewan McGregor και ο Charles Burman έφαγαν fish & chips κατά την εκκίνηση του Long Way Down. Πραγματικά, αν κρίνω από την καθαριότητα, πρέπει να ήταν ότι πιο extreme έκαναν στο ταξίδι τους.

Εδώ ο καντινιέρης ποζάρει δίπλα στην αναμνηστική φωτογραφία με τους πρωταγωνιστές του Long Way Down… photo from advrider.com

Στο λιμάνι, από το οποίο ξεκινάν τα τα καραβάκια για τα νησιά Orkney, σουλατσάρει μία φώκια!

Αν και επικρατεί μια ελαφριά συννεφιά, το κρύο ξυρίζει, πράγμα που μας κάνει να οδηγηθούμε στο παραπλήσιο καφέ για να ζεστάνουμε το κορμάκι μας με μια καυτή σοκολάτα. Το ρολόι δείχνει 16:30 και μας ενημερώνουν ότι κλείνουν σε 30 λεπτά. Η θερμοκρασία ευτυχώς επανέρχεται γρήγορα σε φυσιολογικά επίπεδα, βγαίνουμαι από το καφέ και αντικρίζουμε αυτό:

Όλα κλείνουν στις 17:00. Αν πάτε μετά, απλά τον ήπιατε…
Συνεχίζουμε προς το φάρο που βρίσκεται στο Duncansby Head, ανατολικά από το John o’ Groats.

Παρκάρουμε και τραβάμε για να χαζέψουμε τα Duncansby Stacks, δύο τεράστιους κωνικούς βράχους οι οποίοι ξεπροβάλλουν μέσα από τη θάλασσα.

Όλη η γύρω περιοχή έχει ενδιαφέρον καθώς είναι στολισμένη με απόκριμα βράχια και μικρά φιόρδ.

Αφού χαζολογάμε για αρκετή ώρα, αναχωρούμε για να προσεγγίσουμε το πραγματικά βορειότερο σημείο της Σκωτίας, το Dunnet Head. Η διαδρομή που οδηγεί προς αυτό, απλά μαγική:

Σύντομα παρατασσόμαστε δίπλα στην πινακίδα που υποδηλώνει ότι αυτό είναι το βορειότερο σημείο της Σκωτίας, για να βγάλουμε μια αναμνηστική φωτογραφία.

Έχει ξυπνήσει “ο μικρός εξερευνητής” στο Μανώλη, όπου ακολουθώντας ένα παραπλήσιο χωματόδρομο βρίσκει ένα παρατηρητήριο με εκπληκτική θέα.

Καβάλα και πάλι στις μοτοσυκλέτες και πορεία για τον τελικό σημερινό μας προορισμό, το Thurso και συγκεκριμένα το Scrabster, ένα λιμάνι μερικά χιλιόμετρα πιο έξω. Στην πόλη διεξάγεται κάποια γιορτή, η οποία μας αναγκάζει να “χαθούμε” για λίγο στα στενά προσπαθώντας να προσεγγίζουμε τo Ferry Inn στο οποίο έχουμε κλείσει δωμάτια. Το ξενοδοχείο είναι πραγματικά υπέροχο, ασχέτως αν βρίσκεται σε ένα άσχημο εμπορικό λιμάνι το οποίο εκτός των άλλων κοσμείται και από αρκετές δεξαμενές καυσίμων!
Ο οδηγός μας, λέει, ότι το εστιατόριο του ξενοδοχείου έχει πολύ καλό φαγητό, πράγμα που το εξακριβώνουμε και οι ίδιοι. Μετά το τέλος του δείπνου πέφτει η ιδέα να πάμε στην πόλη να χαζέψουμε την γιορτή. Ο συνδυασμός κούρασης και κρύου προδιαθέτει αρνητικά τους περισσότερους. Μόνο ο Ιάκωβος, ο Κώστας και ο Μανώλης τολμούν. Οι ρέστοι τραβάμε για ένα γρήγορο μπυράκι δίπλα στο άδειο Popay bar, όπου και μας σερβίρει ο θυλικός Ποπάυ…

Τα τελειωμένα γερόντια και οι γερόντισσες πήγαν για ύπνο λοιπόν και οι ακμαίοι πάντα έφηβοι ξεκίνησαν για μια επίσκεψη στη γραφική πόλη όπου προηγουμένως έχουμε δει μεγάλα πανό να διαφημίζουν κάποιο event “GALA”. Είναι δυνατόν να μην πάμε να δούμε τι παίζει; Ανεβαίνουμε στα παρκαρισμένα έξω από το ξενοδοχείο μηχανάκια, εγώ με τον Δάσκαλο πάνω στο Crossrunner και ο αξάδερφος Μανωλιός με το Deauville του. Βάζουμε μπροστά, κάνουμε αναστροφή, πάει μπροστά ο ξάδερφος, γκαζώνει, και ξεχνώντας ότι βρίσκεται στη Σκωτία όπου οδηγούν αριστερά, αυτός πάει δεξιά!! Ντόιιιιιιιινγκ!! Εμείς ευγενέστατοι, κόρνες, μούτζες, που-πα-ρε-γίδι και άλλα τέτοια, τελικά το παίρνει χαμπάρι πριν συμβεί το πολύνεκρο.
Μετά από πέντε χιλιομετράκια νά ΄σου το Thurso. Μη φανταστείτε καμιά τεράστια πόλη με εκατομμύρια κάτοικους – μια μικρή κωμόπολη ήταν η καημένη με δύο κεντρικούς δρόμους όλους κι όλους.

Πολύ ευχάριστη η περπατάδα μας αλλά ώρα να γυρίσουμε πίσω να ξαπλώσουμε γιατί το πρωινό εγερτήριο θα είναι δύσκολο. Καληνύχτα σας… χρρρρ…. ζζζζζζ…..

7 Αυγούστου, This is Scotland folks (χλμ 304)

View Larger Map

Κατά την αναχώρηση συναντάμε ένα ζευγάρι Γάλλων μοτοσικλετιστών με 2 BMW, οι οποίοι διέμεναν στο ίδιο ξενοδοχείο. Χαιρετιόμαστε, αναχωρούμε για να ξανασυναντηθούμε λίγο παρακάτω όταν κάνουμε στάση στο Strathy Point, ένα ακόμα φάρο ο οποίος φημίζεται σαν παρατηρητήριο για φάλαινες. Όταν έχει καλό καιρό όμως, γιατί σήμερα βρέχει και έχει ένα ελαφρό αεράκι.

Περπατάμε αρκετά μέχρι το φάρο (απέχει ένα μίλι περίπου από το πάρκινγκ), θαυμάζουμε τη θέα υπό βροχή και επιστρέφουμε βρεγμένοι και καταϊδρωμένοι στις μοτοσυκλέτες για να συνεχίσουμε να διασχίζουμε την βορεινή πλευρά των Highlands.

Το ψιλόβροχο σταματάει με το που φτάνουμε στη Smoo Cave. Βγάζουμε αδιάβροχα και κατεβαίνουμε αρκετά σκαλιά για να βρεθούμε σε ένα μικρό φιόρδ…

…όπου και βρίσκεται η είσοδος της σπηλιάς.

Στο πρώτο “μπαλκόνι” μπορείς να μπεις δωρεάν και αν θες περισσότερα θα πρέπει να πληρώσεις για ένα τουρ με την βάρκα. Μένουμε στα τσάμπα καθώς δεν έχουμε χρόνο για ξεναγήσεις.

Από το σημείο εκείνο και μετά η διαδρομή είναι όπως ακριβώς έχετε φανταστεί τα Highlands. Δρόμοι μίας λωρίδας (έχω βαρεθεί να το λέω), με ελάχιστη κίνηση και με πολλές, πάρα πολλές, πάρα-πάρα πολλές λίμνες.

Δίπλα σε ένα τέτοιο χαρακτηριστικό σημείο κάναμε μια στάση για να βγάλουμε μια φωτογραφία. Η άτακτη επίθεση που δεχτήκαμε από τα Μίτζις, μας έκανε να αναχωρήσουμε με τα κράνη ανοικτά… (Ρε παιδιά πολύ ζουζούνι λέμε! Σα μικρά στρογγυλά μαύρα κουνουπάκια χωρίς το βζιιν, βζιιν. Σε περικυκλώνουν μερικά εκατομμύρια απ΄αυτά και ορμάνε μόλις ακούσουν το σύνθημα από τον αρχηγό τους “απάνω στους Ελληνάρες ρεεεε, για τα highlands re gamotoooo…” Ουστ στην καληώρα τα @#$%ζουζούνια)

Οπού φύγει-φύγει λοιπόν με πορεία πια νότια, ψάχνοντας και πάλι για βενζίνη από νωρίς γιατί: “Των φρονίμων τα μοτοσακά πριν διψάσουν ψάχνουν για βενζίνη”. Αμ δε… Μπορεί τα τάνκερ και οι πετρελαιοδεξαμενές να κάνουν πάρτι στο βάθος του ωκεανού, στην στεριά όμως δεν υπάρχει ούτε μπιτόνι. Οι ρεζέρβες και πάλι ανάβουν -το V-Strom και πάλι αγέρωχο διψάει μόνο για χιλιόμετρα- και το navigator μας δείχνει βενζινάδικο στα 17 χιλιόμετρα εκτός πορείας μας.  Δεν έχουμε ιδέα αν θα είναι ανοιχτό αλλά μην έχοντας επιλογές κατευθυνόμαστε προς τα εκεί. Η διαδρομή που κάνουμε εκτός προγραμματισμένης πορείας είναι υπέροχη.

Το βενζινάδικο για καλή μας τύχη είναι ανοιχτό, αλλά η τιμή του είναι 20 πένες/λίτρο πιο ακριβή από ότι έχουμε βάλει ως τώρα! Μην έχοντας άλλη επιλογή, φουλάρουμε και τραβάμε προς τον φάρο Stonerhead. Η διαδρομή έχει λίγη κίνηση και αυτή οφείλεται αποκλειστικά στα τροχόσπιτα που πιάνουν ολόκληρη την μονή λωρίδα κυκλοφορίας. Ευτυχώς η οδική τους παιδεία είναι μακράν ότι καλύτερο έχω συναντήσει και μόλις σε δουν να εμφανίζεσαι στον καθρέπτη τους, μπαίνουν στο πρώτο passing place για να περάσεις.

Καθ’ όλη την πορεία μας προς τον φάρο, μας κρατάνε παρέα προβατάκια, λιμνούλες και μικροί αγροτικοί καταυλισμοί. Η εικόνα δεν παίζεται, σαν να τη ζωγράφισε o Bob Ross, ο τυπάς με το μαλλί αφάνα στην ΕΤ3. Αυτός που λέει “στο λιβάδι μας ζει ένα δέντρο”, και άλλα τέτοια κουλά.

Φτάνουμε στο φάρο ο οποίος είναι κτισμένος πάνω σε απόκρημνα βράχια. Ένα παγκάκι στη μέση του πουθενά αφιερωμένο στη μνήμη δύο αδελφών οι οποίοι σκοτώθηκαν σε καταδυτικό ατύχημα, προσφέρεται για να χαζέψεις την υπέροχη θέα.

Παραδίπλα μια καντίνα σερβίρει ζεστό τσαγάκι ενώ ένα μονοπάτι σε ανεβάζει στο παραπλήσιο λόφο για να θαυμάσεις τα πάντα από ψηλά.

Επιλέγουμε να επιστρέψουμε προς τον πολιτισμό κάνοντας ανάποδα τη διαδρομή που παραλείψαμε λόγω έλλειψης καυσίμων και η οποία μας αποζημιώνει με το παραπάνω.

Ο δρόμος είναι υπερβολικά στενός πράγμα που σημαίνει ότι τον αποφεύγουν τα τροχόσπιτα, άρα είναι δικός μας για παιχνίδι! Κινείται δε σε μικρό υψόμετρο, χαρίζοντάς σου απλόχερα όλη την ομορφιά των highlands στα πόδια σου.

Φτάνουμε και πάλι στον κεντρικό δρόμο από τον οποίο είχαμε περάσει νωρίτερα, με τον καιρό όμως να κλείνει επικίνδυνα. Τα αδιάβροχα επιστρατεύονται με το που φτάνουμε στο κάστρο Ardwreck.

Η βροχή δεν αργεί να ξεκινήσει και μας κρατάει παρέα για τα υπόλοιπα 40 χιλιόμετρα μέχρι τον τελικό σημερινό μας προορισμό, το Ullapool. Φτάνουμε στο ξενοδοχείο (Caledonian Hotel) το οποίο με την πρώτη ματιά δεν μας γεμίζει το μάτι. Τα φαινόμενα απατούν λένε καμιά φορά αλλά στη συγκεκριμένη περίπτωση η ατάκα της Κούλας περιγράφει ακριβώς την κατάσταση: “Σιχαινόμουν να πατήσω στη μοκέτα με τα παπούτσια…”

Η πόλη είναι ένα γραφικό ψαροχώρι, πήχτρα στον κόσμο και 5-6 εστιατόρια στα οποία γίνεται κυριολεκτικά ο χαμός.

Ο οδηγός μας προτείνει το Arch Inn όπου μας φαίνεται ενδιαφέρον. Ο εξυπηρετικότατος σερβιτόρος μας λέει ότι θα πρέπει να περιμένουμε γύρω στα 30 λεπτά και μας προτείνει αν θέλουμε να κάτσουμε στο ομώνυμο μπαρ δίπλα στο εστιατόριο. Μια γύρα μπύρες αργότερα οδηγούμαστε στο τραπέζι μας για να απολαύσουμε τα κλασικά μεν πιάτα, τα οποία όμως ήταν πεντανόστιμα.

8 Αυγούστου, Applecross & Isle of Skye (χλμ 332)

View Larger Map

Το πρωί ξανασυναντάμε τους χτεσινούς Γάλλους τους οποίους είχαμε πετύχει εψές 3-4 φορές στο δρόμο. Τα λέμε για λίγο ανταλλάσσοντας πληροφορίες και προορισμούς και αναχωρούμε παρέα με ψιλόβροχο. Πρώτη στάση μερικά χιλιόμετρα παρακάτω, στους καταρράκτες του Measach. Από το δρόμο ακούγεται μόνο ο ήχος του νερού. Για να απολαύσεις το θέαμα θα πρέπει να περπατήσεις μέχρι το μικρό γεφυράκι.

Η πινακίδα ενημερώνει “μέγιστος αριθμός ατόμων 6” και κόβει τα πόδια της Κούλας. Σε αυτό βέβαια, βοήθησαν και οι παλιμπαιδισμοί των πέντε μαντράχαλων. Για να διορθώσω, ρίχνω μια φωτογραφία για να δει τι έχασε η μέλλουσα εξαδέλφη του Ιάκωβου.

Άντε πάλι αυτοί οι Γάλλοι! Γέλια και πειράγματα για το ποιος ακολουθεί τον άλλο. Χωρίζουμε, αποφασίζοντας να αλλάξουμε το σημερινό μας πρόγραμμα για να κινηθούμε προς το Isle of Skye όσο νωρίτερα γίνεται. Ο λόγος που αναγκαζόμαστε να το κάνουμε είναι όχι για να μην μας πετύχουν ξανά οι Γάλλοι, αλλά μια αναποδιά της τελευταίας στιγμής.
Μια μέρα πριν την αναχώρησή μας από τα Χανιά δέχομαι μια κλήση από το laterooms.com, όπου ένας πολύ ευγενικός κύριος μου ανακοίνωσε ότι η κράτηση που είχαμε κάνει τρεις μήνες νωρίτερα στο Dunollie Hotel ακυρώνεται. Ο λόγος όπως ισχυρίστηκε ήταν ότι το ξενοδοχείο δεν είχε διαθεσιμότητα και ότι μόλις τους είχαν ενημερώσει. Αφού λοιπόν του έσυρα θεούς και δαίμονες, τονίζοντάς του ότι είναι απαράδεκτο να ακυρώνει μια κράτηση 3 μηνών μόλις 7 ημέρες πριν την άφιξή μας και αφού τον απείλησα ότι θα κινηθώ με οποιοδήποτε νομικό μέσο εναντίον παντός υπευθύνου, με διαβεβαίωσε ότι και αυτοί θα κινηθούν ενάντια στο ξενοδοχείο, αφαιρώντας το από την λίστα των συνεργατών τους και δεσμεύθηκε ότι θα προσπαθήσει να μας βρει άλλη λύση.
Μερικές ώρες αργότερα επικοινώνησε και πάλι μαζί μου, δίνοντας μερικές εντελώς άκυρες εναλλακτικές. Αφού του εξήγησα ότι η μόνη δεκτή επιλογή είναι οπουδήποτε πάνω στο νησί, του άφησα το κινητό μου τηλέφωνο για να με ενημερώσει για πιθανή λύση.
Φυσικά, αυτό δεν έγινε ποτέ και καθώς από ότι βλέπω στο συγκεκριμένο σάιτ, μέχρι και την στιγμή που γράφω αυτές της γραμμές, δεν έχει αφαιρεθεί το εν λόγω ξενοδοχείο, μου δημιουργείται η εντύπωση ότι παίζει να έφταιγε το laterooms, φορτώνοντάς τα στο ξενοδοχείο. Κλείνοντας, απλά να αναφέρω ότι έψαξα το θέμα όταν επέστρεψα και τα ψιλά γράμματα καλύπτουν νομικά το laterooms. Το μόνο λοιπόν που μου μένει, είναι να τους “στολίσω” όπου μπορώ και να μην χρησιμοποιήσω τις υπηρεσίες τους ξανά. Πράγμα που μόλις έκανα
Συνέχεια λοιπόν του οδοιπορικού με πορεία νότια, ακολουθώντας τον γρήγορο A890 υπό τη συνοδεία βροχής. Κάνουμε μια μικρή παράκαμψη για να επισκεφτούμε το φημισμένο Applecross. Όποιο ταξιδιωτικό οδηγό και αν ανοίξεις, όποιο οδοιπορικό και να διαβάσεις, σίγουρα θα βρεις κάποιο διθύραμβο για αυτό.

Ο καιρός όμως δεν μας κάνει τη χάρη. Φυσάει υπερβολικά, έχει ομίχλη και βρέχει. Ο δρόμος είναι υπερβολικά στενός και κακός σε σχέση με ότι έχουμε συναντήσει ως τώρα. Η ανάβαση μοιάζει περισσότερο με μαρτύριο.

Φτάνουμε στην κορυφή, κάνοντας μια μικρή στάση για μερικές βρόχινες φωτογραφίες.

Μέσα σε ελάχιστα δευτερόλεπτα ο καιρός αλλάζει δραματικά και η κατάβαση γίνεται άνευ ομίχλης και βροχής. Το τοπίο απλά…. δεν περιγράφω άλλο, δείτε μόνοι σας:

Συνεχίζουμε την πορεία μας προς το Eilean Donan Castle ή όπως είναι ευρύτερα γνωστό, κάστρο του Braveheart λόγω του -όπως πολύ σωστά θα καταλάβατε- εμφανίστηκε σε κάποια πλάνα της ταινίας.

Χτισμένο πάνω σε ένα μικρό νησάκι, ενώνεται με την ξηρά με μια όμορφη πεζογέφυρα. Το όνομά του το πήρε από τον επίσκοπο Donnan of Eigg, ο οποίος μαρτύρησε το 617. Το αρχικό κτίσμα υπολογίζεται ότι είναι του 13ου αιώνα και με την πάροδο των χρόνων έχει υποστεί αρκετές καταστροφές και αλλαγές. Για 200 περίπου χρόνια (από τον 16ο έως τον 18ο αιώνα) παρέμενε ερειπωμένο, μέχρι την ανακατασκευή του στην τωρινή του μορφή το 1932.

Η ξενάγηση στο κάστρο (είσοδος: 6 λίρες) είναι αρκετά ενδιαφέρουσα, με ανακατασκευασμένα δωμάτια, τα οποία σε ταξιδεύουν σε άλλες εποχές. Από τη μια είσαι έτοιμος να αρπάξεις το σπαθί σου και να βγεις στις πολεμίστρες για να υπερασπιστείς το κάστρο σου, ενώ από την άλλη φαντάζεσαι τον εαυτό σου να κάθεται στην κεφαλή της μεγάλης τραπέζης σχεδιάζοντας την επόμενή σου στρατηγική κίνηση.

Περπατώντας στην κουζίνα νιώθεις τις μυρωδιές από όλα αυτά τα πλαστικά ομοιώματα φαγητών και είσαι έτοιμος να κυνηγήσεις το ποντίκι που ύπουλα προσπαθεί να φάει το κεφαλοτύρι (αθάνατο Σκωτσέζικο χιούμορ).

Τελειώνοντας την περιήγησή μας στο κάστρο τραβάμε προς το Isle of Skye με σκοπό να δοκιμάσουμε να βρούμε διαμονή στο Portree, την πρωτεύουσα του νησιού. Σύντομα περνάμε -με δυσκολία λόγω του δυνατού αέρα- την γέφυρα που ενώνει το νησί με την πόλη Kyle.

Η κίνηση είναι αρκετά αυξημένη και μας αναγκάζει να πηγαίνουμε την περισσότερη ώρα σημειωτόν.
Η Νατάσα μου κάνει νόημα να κοιτάξω τον καθρέπτη και βλέπω πίσω μου πάνω από 15 μοτοσυκλέτες. Πάνω που άρχισα να απολαμβάνω την όμορφη θέα στους καθρέπτες μου, αρχίζουν να κάνουν καγκουριές. Η πρώτη μοτοσυκλέτα περνάει σφαίρα όλους μας και δύο προπορευόμενα αυτοκίνητα, για να βρεθεί μούρη με μούρη με ένα λεωφορείο. Τιμονιά από το λεωφορείο, φρένα από τα οχήματα της λωρίδας μας και την βγάζει στη βαμβακερή κλωστή. Πριν προλάβω να συνέλθω από ο πρώτο σοκ, να σου και ο δεύτερος.. Προσπερνάει τρία προπορευόμενα αυτοκίνητα για να βρεθεί στο αντίθετο ρεύμα σε τυφλή αριστερή. Πανικοβάλλεται, κολλάει τα φρένα και για καλή του τύχη δεν έρχεται κανείς από την αντίθετη κατεύθυνση. Ελαττώνουμε ταχύτητα και αφήνουμε όλους να μας περάσουν ελπίζοντας να μην τους συναντήσουμε παρακάτω.

Φτάνοντας στο Portree αρχίζουμε το ψάξιμο στα B&B. Τα περισσότερα είναι γεμάτα. Βρίσκουμε μόνο ένα δωμάτιο αλλά λέμε να δοκιμάσουμε την τύχη μας μπας και βρούμε όλοι μαζί. Φτάνουμε στην πλατεία της πόλης και μπαίνουμε στο Portree Hotel. Έχει ακριβώς τέσσερα δωμάτια, τρία με διπλά κρεβάτια και ένα με 2 μόνα, (ούτε παραγγελία να τα ‘χαμε) αλλά είναι μέτρια και ψιλοακριβά για αυτά που προσφέρουν. Το σκεφτόμαστε για λίγο και λέμε να δοκιμάσουμε την τύχη μας στο παραπλήσιο γραφείο πληροφοριών.
Μέσα γίνεται ο χαμός. Αρκετός κόσμος ψάχνει να βρει δωμάτια. Μια κυρία μας ενημερώνει ότι δεν υπάρχει τίποτα διαθέσιμο στο νησί από τα συμβαλλόμενα με αυτούς ξενοδοχεία. Της λέμε ότι βρήκαμε δωμάτια στο προαναφερόμενο ξενοδοχείο και μας απαντάει ότι “αν ήμουν στην θέση σας θα έτρεχα πίσω τώρα”. Το ευχαριστώ της το είπαμε βγαίνοντας από την πόρτα τροχάδην…
Κλείνουμε λοιπόν τα δωμάτια και συνεχίζουμε για να κάνουμε μια γύρα στο νησί. Σε σύντομο χρόνο περνάμε κάτω από το επιβλητικό Old Man of Storr, ένα βράχο ύψους 50 μέτρων που στέκεται όρθιος πάνω στην ομώνυμη οροσειρά.

clopy/paste απο το ιντερνέτι, γιάντα από την πολύ συννεφιά δεν το καλόθωρούσαμε

Λίγο παρακάτω σταματάμε στο Kilt Rock, έναν απότομο βράχο ο οποίος υψώνεται κοντά στα 200 μέτρα πάνω από τη θάλασσα. Δίπλα του και ένας εντυπωσιακός καταρράκτης.

Συνεχίζουμε την περιήγηση μας στο νησί. Έρημοι δρόμοι, απίστευτο τοπίο, ενώ αποκτάμε και στενές επαφές με τις χαρακτηριστικές αγελάδες των χάιλαντς.

Αν έλειπαν και αυτοί οι κάμπερς που πιάνουν όλο το δρόμο με τα τροχήλατα σπίτια τους. Για να λέμε και του στραβού το δίκιο -όπως προανέφερα οι περισσότεροι είναι ευγενικοί και με την πρώτη ευκαιρία σου κάνουν χώρο να περάσεις, αλλά πέσαμε πάνω σε μια παρέα από 4 Ισπανούς με αντίστοιχες “τροχοβίλες”, οι οποίοι μας πήγαν καροτσάκι τη μισή διαδρομή. Το τι άκουσαν από τα στόματα μας δεν περιγράφετε…

Anyway, επιστροφή στη βάση, μπανάκι και εξόρμηση στην πόλη η οποία είναι πανέμορφη μεν, πήχτρα δε.

Τα ελάχιστα εστιατόρια έχουν ουρά αναμονής και στην καλύτερη μας λένε ότι θα βρούμε τραπέζι σε καμιά ώρα. Δεν παίζει, πεινάμε και ο Μανώλης έχει αρχίσει να γλυκοκοιτάει του γλάρους. Για καλή τύχη -των γλάρων- τα κάστανα απ’ την φωτιά βγάζει για ακόμα μία φορά το Lonely Planet, υποδεικνύοντάς μας ένα καλά κρυμμένο μαργαριτάρι, το Caffe Aribba. Απολαμβάνουμε τα bistro πιάτα του -να ξεφύγουμε και λίγο από την μονότονη Σκωτσέζικη κουζίνα- και επιστρέφουμε στο ξενοδοχείο για ξεκούραση.

9 Αυγούστου, Shinny Scotland (χλμ 332)

View Larger Map

Σήμερα το πρόγραμμα περιλαμβάνει και βαρκάδα. Για να γλιτώσουμε ένα μεγάλο κύκλο θα πάρουμε ένα καραβάκι από το χωριό Malaig, το οποίο θα μας αποβιβάσει στο Armadale. Ο καιρός είναι σούπερ, υπέροχη λιακάδα, ότι πρέπει για κρουαζιέρα. Τσεκάρω τις σημειώσεις μου και βλέπω ότι το καραβάκι φεύγει στις 10:10. Υπολογίζω πως θέλουμε γύρω στα 45 λεπτά για να πάμε έτσι αναχωρούμε χαλαρά γύρω στις 9:00. Η διαδρομή μετά το Broadford είναι εντελώς έρημη και μαγευτική.

Φτάνουμε γύρω στις 9:50 και βλέπουμε το καραβάκι να έρχεται. Προλαβαίνουμε χαλαρά λέμε.

Αμ δε… Ο ευγενέστατος υπάλληλος προσπαθεί να εξηγήσει στους μανιασμένους μοτοσυκλετιστές ότι θα έπρεπε να έχουμε κάνει check in μισή ώρα νωρίτερα. Από δω σε έχω, από ‘κει σε ‘χω, με τίποτα δεν μπορούμε να τον πείσουμε. Η απάντηση που πήραμε ήταν η εξής: “Αυτό το καραβάκι θα φύγει χωρίς εσάς και αν δεν έχετε εμφανιστεί τουλάχιστον μισή ώρα νωρίτερα από τον απόπλου του επόμενου, τότε και αυτό θα φύγει χωρίς εσάς”. Νο κόμεντς.
Μην έχοντας άλλη επιλογή, αράζουμε στο παραπλήσιο καφέ αναμένοντας το επόμενο βαπόρι το οποίο αναχωρούσε σε μία ώρα…

Και όταν επιτέλους επιβιβαζόμαστε θαυμάστε καρέ-καρέ το δέσιμο των μοτοσυκλετών μας. Νο κόμεντς εγκέιν:

Γύρω στις 12:00 φτάνουμε στην απέναντι όχθη. Ακολουθούμε το παλιό παραθαλάσσιο δρόμο, περνώντας δίπλα από δεκάδες όμορφες μικρές παραλίες…

…πριν στρίψουμε νότια στον A861 για να απολαύσουμε τον πιο στριφτερο δρόμο του ταξιδιού μας.

Ο δρόμος κάποια στιγμή γίνεται μονής λωρίδας και το παιχνίδι τελειώνει. Σύντομα βρισκόμαστε έξω από το Castle Tioram, ένα εγκαταλειμμένο κάστρο στην λίμνη Moidart.

Συνεχίζουμε την πορεία μας νότια μέχρι να πιάσουμε τον B8007 ο οποίος οδηγεί προς τον φάρο Ardnamurchan. Η διαδρομή έχει μια μαγική εναλλαγή τοπίου, αρχικά παραθαλάσσια αλλά σύντομα γίνεται ορεινή, σκαρφαλώνοντας σε μικρούς λοφίσκους απομακρυνόμενη από την ακτή.

Φτάνουμε στον όμορφο φάρο που είναι επισκέψιμος και στον οποίο λειτουργεί και ένα μικρό μουσείο.

Χαζολογάμε αρχικά στο μουσείο πριν πάρουμε το δρόμο για την κορυφή του φάρου. 152 σκαλιά αργότερα μας φρενάρει ο ευγενέστατος υπάλληλος (όλοι οι Σκωτσέζοι είναι τρομερά ευγενικοί είπαμε) ζητώντας μας εισιτήριο το οποίο θα έπρεπε να το είχαμε προμηθευτεί από ένα μαγαζί λίγο πριν την είσοδο στο φάρο και το οποίο φυσικά δεν έχουμε. Και αντί να μας στείλει ολ δε γουέι ντάουν όπως θα ήταν το σωστό, μας λέει πως δεν πειράζει, είναι πολύ κουραστικό να σας στείλω πίσω… περάστε… Ο Ιάκωβος τον ευχαριστεί και του λέει ο χουβαρντάς ότι αν ποτέ έρθει στα Χανιά θα τον βάλουμε και εμείς στον φάρο μας τσάμπα (έτσι και αλλιώς τσάμπα είναι).

Τα ευτράπελα και τα γέλια δεν σταματούν όμως εκεί. Καθώς χαζολογάμε τη θέα σχολιάζουμε την όμορφη παραλία που βλέπουμε στα πόδια μας: “Πω πω καλύτερη και από το Λαφονήσι”…. Μια φωνή ακούγετε από δίπλα λέγοντας: “Νόοοοοοοου, Λαφονήσι ις μπέτερ”. Η φωνή προερχόταν από ένα Σκωτσέζο, ο οποίος είχε ταξιδέψει στα μέρη μας και νοσταλγούσε τις όμορφες παραλίες μας. Τελειώνοντας την συζήτηση μας αποστομώνει με την εξής ατάκα: “Ποτέ δεν θα περίμενα να συναντήσω Κρητικούς στην κορυφή αυτού του φάρου.”

Επιστροφή στις μοτοσυκλέτες όπου ακολουθούμε την ίδια μαγική διαδρομή για μερικά χιλιόμετρα.

Μέχρι και λάμα είδαμε!!!!!

Η συνέχεια μας βρίσκει σε παρόμοιους δρόμους, κινούμενοι παράλληλα στη λίμνη Linnhe, με κατεύθυνση το Fort William.

Πριν φτάσουμε όμως κάνουμε μια στάση στο Glenfinnan Monument. Το μνημείο στήθηκε στο σημείο που ο Bonnie Prince Charlie κήρυξε την έναρξη του αγώνα του, για να ξανακερδίσει το θρόνο της Αγγλίας και της Σκωτίας για τη Δυναστεία των Στιούαρτ. Η ώρα είναι περασμένες 17:00 και τα πάντα στη γύρω περιοχή είναι κλειστά, άρα και δωρεάν.

Απέναντι ακριβώς από το συγκεκριμένο μνημείο, βρίσκεται η διάσημη γέφυρα από όπου περνάει το τρένο που πάει τον Harry Potter και τους φίλους του στο Xόγκουαρτς. Το σκηνικό είναι χολιγουντιανό, αν σταθείτε τυχεροί και πέσετε στην ώρα που περνάει τρένο. Εμάς δεν μας έκατσε έτσι δανειστήκαμε μια φωτογραφία από το ιντερνέτι.

Άσχετα με τις χολιγουντιανές αηδίες, η συγκεκριμένη διαδρομή του ατμοκίνητου τρένου, θεωρείται μια από τις δέκα καλύτερες στον κόσμο.
Μπακ του δε ρόαντ για να καταπίουμε γοργά τα λίγα χιλιόμετρα που μας χωρίζουν με Fort William, καθώς ο καιρός έχει αρχίσει να κλείνει επικίνδυνα. Το ξενοδοχείο (Bank Street Lodge) είναι ο ορισμός του value for money και σίγουρα καλύτερο από τα δύο τελευταία. Μέχρι όμως να τακτοποιηθούμε έχει αρχίσει να βρέχει. Για καλή μας τύχη, ακριβώς δίπλα από το ξενοδοχείο, λειτουργεί μια όμορφη και όπως αποδεικνύεται πολύ καλή πιτσαρία (The Stables).
Το δείπνο μας τελειώνει, η βροχή κοπάζει και έτσι τραβάμε για μια βόλτα στον ήσυχο πεζόδρομο.

Απολαμβάνουμε ένα μπυράκι στην μοναδική κατάμεστη παραδοσιακή μπυραρία Grog and Gruel πριν “λιποθυμήσουμε” από την κούραση πίσω στο ξενοδοχείο μας.

10 Αυγούστου, Μπαμπά γιατί η Σκωτία έχει τόσο πολύ πράσινο; (χλμ 213)

View Larger Map

Γιατί απλά όταν ανοίξουν οι ουρανοί ξεχνάνε να κλείσουν. Το πρωί ρίχνει παπάδες, καλόγερους, πατριάρχες και ηγούμενους… Τρώμε το πρωινό μας ελπίζοντας ότι θα κόψει αλλά που τέτοια τύχη. Αδιάβροχα φουλ λοιπόν και αναχωρούμε για να επισκεφθούμε το αποστακτήριο του Ben Nevis το οποίο απέχει μόνο τέσσερα χιλιόμετρα από το ξενοδοχείο μας.

Απλώνουμε τη βρεγμένη πραμάτειά μας στην είσοδο του αποστακτηρίου, κόβουμε εισιτήρια (4 λίρες) και περιμένουμε για την ξενάγηση. Η μυρωδιά του ουίσκι στις 9:30 το πρωί δεν είναι ότι καλύτερο για τα ρουθούνια μας.
Η ξενάγηση ξεκινά με ένα πολύ όμορφο και χιουμοριστικό βιντεάκι το οποίο βρήκα στο youtube και σας το παραθέτω παρακάτω:

Η υπόλοιπη ξενάγηση δεν άξιζε και πολλά, αλλά ίσως φταίμε και εμείς όπου καταλαβαίναμε τα μισά από όσα έλεγε η κοπέλα. Αχ αυτή η Σκωτσέζικη προφορά…

Λίγα λόγια για την παρασκευή του ουίσκι. Παρασκευάζεται από σπόρους κριθαριού οι οποίοι αρχικά μουλιάζουν στο νερό προκειμένου να βλαστήσει. Κατόπιν θερμαίνεται για να διακοπεί η διαδικασία βλάστησης και εξάγεται το άμυλο το οποίο μετέπειτα μετατρέπεται διαδοχικά σε σάκχαρα και αλκοόλη. Το ψημένο κριθάρι είναι υπεύθυνο για το άρωμα του ουίσκι. Στη συνέχεια το αλεσμένο προϊόν τοποθετείται σε ευρύχωρα σκεύη και αναμειγνύεται με ζεστό νερό ώστε να εξαχθούν τα σάκχαρα από τη βύνη. Η διαδικασία αυτή γίνεται τρεις φορές με τη θερμοκρασία του νερού να αυξάνετεαι σταδιακά.

Το υλικό που προκύπτει από αυτή την διαδικασία (wort) ψύχεται και τοποθετείται σε μεγάλα βαρέλια όπου προστίθεται μαγιά για τη μετατροπή των σακχάρων σε αλκοόλη. Το υλικό που προκύπτει (wash) τοποθετείται σε μεγάλους χάλκινους αποστακτήρες για να έρθει σε θερμοκρασία βρασμού. Στην τελική φάση το ουίσκι ωριμάζει μέσα σε δρύινα βαρέλια για τουλάχιστον 3 χρόνια.

Αξιοσημείωτο είναι πως το μέγεθος και το σχήμα των χάλκινων αποστακτήρων είναι αυτό που καθορίζει το χαρακτήρα του τελικού προϊόντος. Σημειώστε επίσης ότι το προϊόν μετά την απόσταξη είναι διαυγές! Το χρώμα το αποκτάει κατά την ωρίμανση από το βαρέλι!

Στο τέλος της ξενάγησης, οδηγούμαστε σε μία αίθουσα για να δοκιμάσουμε το ουίσκι τους. Προσωπικά, ίσα-ίσα που το μύρισα. Ούτε στα χειρότερά μου δεν έχω πιεί ουίσκι στις 10:00 το πρωί. (Έ-ε-εχασες! Ήηταν πο-πολύ ωραίο, χιικ! Το ουίσκικικι είναι τε-τε-τέλειο για πρωινό. Όταν χιιιικ, πίνεις, στρί- στρίβεις καλύτερα! Γειάααα μας! Χιιιικ! Οικονομάκη έχεις ομο- ομορφύνει χιιιικ!).

Επιστροφή στους δρόμους με τη βροχή να μην λέει να κοπάσει. Φοράμε ξανά πάνω-κάτω αδιάβροχα και ξεκινάμε με κατεύθυνση νότια προς Loch Leven. Αφήνουμε πίσω τον κεντρικό δρόμο για να κυκλώσουμε την λίμνη, ακολουθώντας μια ήσυχη πανέμορφη διαδρομή. Ο δρόμος στην βορινή της πλευρά είναι κατάφυτος, ενώ στη νότια κινείται αρκετά ψηλότερα από το επίπεδο της λίμνης δίπλα σε δεκάδες μικρούς καταρράκτες.

Επιστρέφουμε στο κεντρικό οδικό δίκτυο με τη βροχή να δυναμώνει αρκετά. Δεν έχω λόγια να περιγράψω την διαδρομή που κάνουμε. Κινούμαστε αρχικά ανάμεσα από βουνά τα οποία σχίζουν παράλληλα δεκάδες καταρράκτες. Στη συνέχεια σκαρφαλώνουμε σε μικρούς λοφίσκους με το υψόμετρο με το ζόρι να ξεπερνάει τα 300 μέτρα. Το κρύο όμως είναι τόσο τσουχτερό που νομίζει κανείς ότι βρίσκεται πάνω από τα 3000 μέτρα. Το τοπίο πάντως απλά τα σπάει. Μην περιμένετε καλές φωτογραφίες, έριχνε παπάδες λέμε.

Φτάνουμε στο εθνικό πάρκο Trossachs και κάνουμε μια στάση για ανασυγκρότηση. Ο Μήτσος και ο Κώστας είναι ήδη παπιά. Κάπου δεν κούμπωσαν καλά τα αδιάβροχά τους και έβαλαν νερό με τα τουλούμια. Μικρό διάλλειμα για διαφημίσεις: (Και ποιος τους είπε να ψωνίσουν αδιάβροχα από αλλού; Το ότι ήταν παλιά και δεν είχαμε ανοίξει ακόμα όταν τα ψώνισαν δεν αποτελεί καμιά δικαιολογία! Αρπάτε την τώρα που βραχήκατε μέχρι να μην πω που!). Μια “ευγενική” (αμ πως) χορηγία του Gas Motosport Culture… Μπακ ιν άκτιον με την θερμοκρασία -ευτυχώς- να έχει ανέβει λίγο και ελπίζοντας πως η βροχή θα κοπάσει, ετοιμαζόμαστε για τη συνέχεια.
Περνάνε κάτι μοτοσυκλετιστές, τους χαιρετάω και ασυναίσθητα γυρίζω και βλέπω τις πινακίδες τους… Έλληνες!!! Τρέχω και τους προλαβαίνω στη διασταύρωση. Θυμάμαι ένα TDM σίγουρα, κι ένα Varadero αν δεν κάνω λάθος. Δεν είμαι όμως σίγουρος για την 3η μοτοσυκλέτα. (Τζίγκη Τζάκο μήπως θυμάσαι; Μπαααα, εγώ δεν θυμάμαι τι έφαγα χτες. Ο Κωστής ίσως που έχει μνήμη ελέφαντα με αυτά που τρώει αλλά ήταν ολόγρος και το μόνο που σκεφτόταν ήταν μια στεγνή φανέλα). Τέλος πάντων, δεν έχει σημασία, ανταλλάσσουμε μερικές κουβέντες και ευχές για καλή συνέχεια υπό βροχή και συνεχίζουμε την πορεία μας, αυτοί βόρεια και εμείς νότια.
Η καταπράσινη διαδρομή που ακολουθούμε γλύφει τη λίμνη Lomond. Σκόπευα να κάνουμε στάση στο Luss, ένα γραφικό χωριουδάκι δίπλα στη λίμνη, αλλά με τους Μήτσο και Κώστα παπί και στα όρια της υποθερμίας και με τη βροχή να μην λέει να κόψει με τίποτα, αλλάζω τα πλάνα και τραβάω ντουγρού για το ξενοδοχείο μας στο Stirling.
Η διαδρομή παραμένει ενδιαφέρουσα παρόλο που η βροχή μας βαράει ακατάπαυστα. Εν τέλει φτάνουμε στο ξενοδοχείο μας, στο Stirling Management Center. Τακτοποιούμαστε και λόγω του ότι η βροχή δεν λέει να κόψει, παίρνουμε λεωφορείο για να πάμε στην πόλη. Το εισιτήριο έχει 2 λίρες αλλά ο οδηγός τσεπώνει ένα 10λιρο και για τους οκτώ και χωρίς να μας κόψει εισιτήριο μας φορτώνει στο λεωφορείο. Για να μη λέμε ότι μόνο στην Ελλάδα γίνονται αυτά…
Λίγη ώρα αργότερα κατεβαίνουνε στο κέντρο της πόλης. Αγοράζουμε ομπρέλες και ξεκινάμε προς το κάστρο. Ιστορικά και αρχιτεκτονικά, είναι ένα από τα πιο σπουδαία κάστρα της Σκωτίας, κτισμένο πάνω σε ένα λόφο με απότομες πλαγιές.

Δυστυχώς όμως ή ώρα είναι 17:10 και όπως έχω ήδη αναφέρει, 17:00 νεκρώνουν τα πάντα στη Σκωτία. Μια κοπέλα μπροστά μας, ζητάει από τον φρουρό να ρίξει μια ματιά από την πόρτα μέσα για να λάβει την αυστηρή αρνητική του απάντηση.

Στο βάθος διακρίνεται το Wallace Monument, αφιερωμένο στον William Wallace ο οποίος πρωταγωνίστησε στους αγώνες ανεξαρτησίας της Σκωτίας.

Συνεχίζουμε να βολτάρουμε στα σοκάκια της πόλης…

…πριν καταλήξουμε στο Port Cullis, ένα όμορφο εστιατόριο λίγο πριν την είσοδο του κάστρου. Απολαμβάνουμε το δείπνο μας παρέα με την ακατάπαυστη βροχή να σκάει στα παράθυρα και επιστρέφουμε με ταξί στο ξενοδοχείο.

Ε ρε πλάκα ο ταρίφας! Cult φιγούρα, κλασική αγγλόφατσα με κοντό κοκκινωπό μαλλί, φακίδες, πουκαμισάκι και προφορά άστα να πάνε στην καληώρα. Μ’ αρέσει που με έβαλαν να κάτσω και μπροστά στο 8θέσιο παρακαλώ, μπας και καταλάβαινα τι έλεγε. Τέλος πάντων, κάτι έπιασα και είχε πολύ γέλιο. Κατ’ αρχήν η μουσική ήταν από προηγούμενες δεκατίες. Hard rock άκουγε ο τύπος από ένα τελείως καμένο συγκρότημα που δεν ήξερε ούτε η μάνα του κιθαρίστα. Αυτός ορκιζόταν ότι ήταν διάσημοι, ίδιας εποχής αλλά ένα κλικ κάτω από τους Led Zeppelin. “Αμερικάνοι;” τον ρώτησα. “Noooooo, BRITISH!!!” μου απάντησε θιγμένος στην πλάκα. Εκεί κάνω το δεύτερο λάθος: “Τι ομάδα είσαι; Celtics;” Εκεί του κόπηκαν οι πλάκες και τα χαμόγελα: “Μη αναφέρεις αυτή τη βρισιά Celtics μέσα σ’ αυτό το ταξί. Rangers βέβαια.” Καλά ρε φίλε, δε σε είπαμε και καμπούρη. Ωραίος τύπος. Μέσα στην καλή χαρά, μας εξήγησε ότι το “ξενοδοχείο” που μέναμε ήταν στην ουσία οι φοιτητικές εστίες του πανεπιστημίου τις οποίες εκμεταλλεύονται το καλοκαίρι που λείπουν οι φοιτητές στα σπίτια τους, κι ότι αν το ψάχναμε θα βρίσκαμε σπίτια και διαμερίσματα μεγαλύτερα με λιγότερα χρήματα. Δεν πειράζει καλέ μου άνθρωπε, και οι πολυτελείς εστίες μια χαρά μας βόλεψαν. Να σημειωθεί ότι ο άνθρωπος μετέφερε οχτώ άτομα απόσταση 4,5 χιλιομέτρων και μας χρέωσε συνολικά 7 λίρες. Είπατε τίποτα;

11 Αυγούστου, Falkirk, Rosslyn and Edinburgh (χλμ 206)

View Larger Map

Η βροχή πέφτει και σήμερα αδιάκοπα. Αναχωρούμε μετά από ένα πλούσιο και με ευρωπαϊκές -επιτέλους- πινελιές, πρωινό. Πρώτος σημερινός μας προορισμός το Falkirk Wheel στην ομώνυμη πόλη. Ένα θαύμα της μηχανικής, βασισμένο σε θεώρημα του Αρχιμήδη, συνδέει δύο κανάλια τα οποία έχουν υψομετρική διαφορά 24 μέτρα!

Μοναδικό στον κόσμο, κατασκευάστηκε το 2002 αντικαθιστώντας τα 11 locks που υπήρχαν. Ο τροχός περιστρέφεται είτε δεξιά είτε αριστερά -για να μειωθούν οι φθορές στα γρανάζια- και η περιστροφή διαρκεί περίπου 5 λεπτά.

Κάθε δεξαμενή (την ονομάζουν γόνδολα) μεταφέρει 300 τόνους νερό. Και εδώ κολλάει το θεώρημα του Αρχιμήδη που αναφέρει ότι “Η δύναμη της άνωσης σε ένα βυθισμένο αντικείμενο είναι ίση με το βάρος του υγρού που εκτοπίζεται”. Άρα, όσο και να είναι το βάρος του σκάφους που θα εισέλθει στην γόνδολα, το βάρος της γόνδολας θα παραμείνει σταθερό.

Μπαίνουμε λοιπόν στο πλοιάριο Αρχιμήδης για να κάνουμε και εμείς μια γυροβολιά με τον τροχό.

Όταν κόβαμε τα εισιτήρια μας ζήτησαν συγνώμη που δεν είχαν audio guide στα Ελληνικά αλλά εμείς κάναμε τη βλακεία και δεν τους ζητήσαμε ένα στα αγγλικά. Το τι μας έλεγε ο ξεναγός κατά τη διάρκεια της βαρκάδας θα παραμείνει άγνωστο. Το μόνο που καταλάβαμε ήταν το “Hello Folks”! Ευτυχώς υπήρχαν τα κατατοπιστικά βιντεάκια στις τηλεοράσεις πάνω από τα καθίσματα που μας έδιναν μια ιδέα για όλα τα παραπάνω που αναφέραμε.

Φτάνοντας στο πάνω κανάλι, βλέπουμε 2 GS να παρκάρουν έξω από την είσοδο του κτιρίου. Πριν ξεκινήσουμε είχα πληροφορηθεί ότι οι γνωστοί από τα ταξιδιωτικά τους στο GS Forum, Jefe & Doc, θα βρίσκονται επί Σκωτσέζικου εδάφους τις ίδιες περίπου μέρες με εμάς. Η πρώτη μου σκέψη ήταν: “Λες να ΄ναι αυτοί μωρέ;”. Το ζουμ της φωτογραφικής μηχανής επιβεβαιώνει προς πρόκειται για πατριώτες. Δυστυχώς δεν τους προλάβαμε, μέχρι να επιστρέψουμε από την κρουαζιέρα την είχαν κάνει.

Λίγο πριν αναχωρήσουμε, αν και βρέχει καταρρακτωδώς, τραβάμε παρέα με τον Δάσκαλο για να χαζέψουμε μια εκπαιδευτική μακέτα βασισμένη στο θεώρημα του Αρχιμήδη, αλλά και μία μακέτα του τροχού στην οποία μπορούσες να δεις πως δουλεύει το σύστημα. Η προαναφερόμενη βροχή μας ανάγκασε να ασχοληθούμε ελάχιστα μαζί της.

Επιστροφή στις μοτοσυκλέτες και αναχωρούμε με πορεία το Rosslyn Chapel. Το navigator επιμένει να με στέλνει από επαρχιακούς δρόμους αποφεύγοντας να περάσει μέσα από το Εδιμβούργο. Κάποια λαλακία έχω κάνει αλλά η διαδρομή που ακολουθούμε είναι υπέροχη και δε μας χαλάει. Κάνουμε καμιά 15αριά χιλιόμετρα παραπάνω από ότι να πηγαίναμε καρφί και παρκάρουμε στην είσοδο της εκκλησίας.
Έργα παντού. Ιάκωβος, Κώστας, Μήτσος και Γιάννα μπαίνουν από μια είσοδο που γίνονταν έργα χωρίς να πληρώσουν. Πάμε να μπούμε και μεις και μας σταματούν…

Εμ βέβαια, ίσα και όμοια είμαστε όλοι που θέλετε να μπείτε και τζάμπα; Η αλήθεια βέβαια είναι ότι περάσαμε σα χαζοτουρίστες που δεν ήξεραν που πάνε – τι “σαν” δηλαδή, ιδέα δεν είχαμε που ήταν η είσοδος! Μάλλον οι εργάτες μας λυπήθηκαν με το Μήτσο (μοιάζει και λίγο με κάθυστερ) και δε μας είπαν τίποτα. Εσείς οι μορφονιοί Οικονομάκη την εμορφιά σας πρέπει να την πλερώνετε!

Χαλάλι όμως τα 8 λιράκια της εισόδου γιατί για μένα ήταν από τα καλύτερα αξιοθέατα της Σκωτίας. Και λέω για μένα γιατί με συναρπάζουν μυστήρια, μυστικές αδελφότητες, θεωρίες συνομωσίας και τέτοια. Το παρεκκλήσι του Rosslyn παίζει πρωταγωνιστικό ρόλο στο βιβλίο του Dan Brown “Κώδικας Da Vinci”, το οποίο αν δεν έχετε διαβάσει, ούστ από δω, διαβάστε το ρε τζούγκροι! Όταν διαβάζει κανείς γι’ αυτό στο βιβλίο δεν παίρνει πρέφα πως ακριβώς είναι οι εικόνες παρά τις λεπτομερέστατες και παραστατικές περιγραφές του Brown. Όταν μπεις όμως μέσα αποσβολώνεσαι από τη διακόσμηση. Κάθε επιφάνεια είναι καλυμμένη από σύμβολα: χριστιανικούς σταυρούς, ιουδαϊκά άστρα, μασονικούς διαβήτες, σταυρούς των Ναϊτών, πυραμίδες, αστρολογικά σύμβολα, φυτά, λαχανικά, πεντάλφες και ρόδα. Καθώς προσπαθούσα να συγκεντρωθώ σ’ όλα αυτά που έβλεπα, άκουσα την ξεναγό (δωρεάν ξενάγηση κάθε ώρα) να καλωσορίζει τον κόσμο που είχε μαζευτεί. Τέλεια, θα ακούσουμε και δυο λόγια απ’ αυτήν να δούμε αν συμφωνούν μ’ αυτά που είχα διαβάσει.

Οι φωτογραφίες εντός απαγορεύονται, δια ταύτα ότι δείτε είναι δανεισμένο από το net.

Ξεκινάει λοιπόν η καλοδιάθετη στρουμπουλούλα νεαρά (κι αυτή σα να τα έλεγε πρώτη φορά ρε παιδί μου, τέτοιο κέφι και όρεξη!) με μια απομυθοποίηση των ιστοριών που αφορούν το παρεκκλήσι. “Κάποιοι θεωρούν πως κάτω από δω είναι θαμμένο το Άγιο Δισκοπότηρο, εξωγήινοι, ο Τίμιος Σταυρός, και δεν ξέρω και γω τι άλλο όμως όλα αυτά δεν ισχύουν.” Δεν αμέλησε όμως να ευχαριστήσει το συγγραφέα, γιατί οι επισκέπτες από 30.000 το χρόνο προ Κώδικα Da Vinci (με δωρεάν εισιτήριο), έχουν εξαπλασιαστεί και πλησιάζουν τις 180.000 μετά την κυκλοφορία του βιβλίου. Ακόμα δεν τό ΄πιασες; 180.000 επί 8 λιράκια ίσον 1.440.000 λίρες. καλό εισόδημα εεε;

Στην αρχή μας έδειξε τον Green Man. Τη ανάγλυφη μορφή μιας θεότητας κάποιας παγανιστικής θρησκείας, η οποία ξεκινούσε σε νεαρή ηλικία από τον αριστερό τοίχο και συνεχιζόταν γύρω γύρω μέχρι τα βαθιά γηρατειά του στο τέρμα του δεξιού τοίχου. Μετά η νεαρά συνέχισε με τις δύο υπέροχες δαντελωτά σκαλισμένες πέτρινες κολώνες μπροστά από το περίπου Ιερό.

Η μία, η αριστερή, φέρει πάνω της απλές κάθετες ραβδώσεις ενώ στη δεξιά υπάρχουν σκαλισμένα άνθη που ελίσσονταν γύρω της και την έζωναν από παντού. Εκεί άρχισε το παραμύθι ότι τάχα μου τάχα μου ο δάσκαλος μάστορας έκανε την πρώτη και έφυγε ταξίδι και ο μαθητής του συνέχισε το έργο του, φτιάχνοντας τη δεύτερη κολώνα χωρίς να πάρει την άδειά του. Τα πήρε λοιπόν στο κράνος ο ιδιόρρυθμος δάσκαλος όταν επέστρεψε, μιας και η κολόνα του μαθητή  είναι ομορφότερη, και τον σκότωσε. Βρε δε μπα να τα πείτε σε κανένα πιτσιρίκι; Κάτι άλλο πρέπει να παίζει…

Τα παραμύθια συνεχίστηκαν με την ιστορία των ιδιοκτητών, της διάσημης οικογένειας St. Clair. Ήταν πλούσιοι μετανάστες από τη Γαλλία λέει (αφού ήταν πλούσιοι γιατί έφυγαν;) και με το που πάτησαν στη Σκωτία τους δόθηκε δώρο το οικόπεδο (γιατί δεν έκαναν τέτοια δώρα και σ’ άλλους μετανάστες;). Αααα, και το τελείως κουφό: 44 πόδια κάτω από το παρεκκλήσι είναι χτισμένος ένας “τάφος” χωρίς είσοδο, στο μέγεθος του ναού! Πολλές φορές αρχαιολόγοι έχουν ζητήσει άδεια να δουν το περιεχόμενο του γιγάντιου αυτού υπόγειου χώρου, όμως οι ιδιοκτήτες το απαγορεύουν δια ροπάλου με τη δικαιολογία ότι εκεί βρίσκονται θαμμένοι οι πρόγονοί τους και δε θέλουν να τους ενοχλήσει κανείς. Μάλιστα.

Αυτή δεν είναι κλεμμένη, την τραβήξαμε παράνομα, αλλά μην το πείτε σε κανένα έτσι;

Ας δούμε όμως και τι άκρως ενδιαφέροντα πράγματα λέει η άλλη πλευρά. Το παρεκκλήσι του Rosslyn, που συχνά ονομάζεται και “Καθεδρικός των Κωδίκων”, χτίστηκε από Ναΐτες το 1446 και στο διάκοσμό του μπορεί κανείς να παρατηρήσει μια απίστευτη  σειρά συμβόλων από την ιουδαϊκή, τη χριστιανική, την αιγυπτιακή, τη μασονική και την παγανιστική παράδοση. Οι γεωγραφικές συντεταγμένες του συμπίπτουν με το μεσημβρινό που περνάει από το Γκλάστονμπέρι, και αυτή η γεωγραφική Ρόδινη Γραμμή θεωρείται ο κεντρικός άξονας της ιερής γεωμετρίας της Βρετανίας. Απ’ αυτή την ιερή Ρόδινη Γραμμή παίρνει και τ’ όνομά του το Rosslyn (Rose Line που αργότερα έγινε Rosslyn). Με τη χρήση ραντάρ τελευταίας τεχνολογίας ικανού να ανιχνεύσει κάτω από το έδαφος αποκαλύφθηκε ότι η εντυπωσιακή κατασκευή κάτω από το παρεκκλήσι είναι ασύγκριτα μεγαλύτερη σε όγκο απ’ αυτό.
Άλλα ενδιαφέροντα γεγονότα: στο χτίσιμο του παρεκκλησιού είχαν χρησιμοποιηθεί τα αρχιτεκτονικά σχέδια  του Ναού του Σολομώντα στην Ιερουσαλήμ. Έτσι, σε αυτό υπήρχαν αντίγραφα του δυτικού τοίχου, του στενού ορθογώνιου ιερού και της υπόγειας αίθουσας που ήταν γνωστή ως Άδυτα των Αδύτων. Επίσης πιστά αντίγραφα του Ναού του Σολομώντα είναι και οι δύο κολώνες που λέγαμε πριν. Η μία λέγεται Μποάζ, ή αλλιώς κίονας του Διδασκάλου και η άλλη Γιαχίν ή στήλη του Μαθητευόμενου. Οι ονομασίες παραπέμπουν στις βασικές βαθμίδες των μελών των στοών αυτών (μαθητευόμενος ελευθεροτέκτων, εταίρος ελευθεροτέκτων και διδάσκαλος τέκτων), ενώ όπως λέει ο Dan Brown ,όλοι οι μασονικοί ναοί στον κόσμο έχουν δύο τέτοιους κίονες. Για το τέλος αφήσαμε το καλύτερο: Την καμάρα από την οποία προεξέχουν εκατοντάδες κυβοειδείς πέτρες, σχηματίζοντας μια παράξενη πολυεπίπεδη επιφάνεια. Σε κάθε κύβο υπάρχει ένα σκαλισμένο σύμβολο, φαινομενικά τυχαίο, και μ΄αυτόν τον τρόπο σχηματίζεται ένας γρίφος ασύλληπτων διαστάσεων. Οι ειδικοί προσπαθούν επί αιώνες να αποκωδικοποιήσουν το μυστικό του κώδικα, όμως το μυστήριο παραμένει άλυτο. Μα δεν είναι μούρλια όλα αυτά ή μόνο σε μένα αρέσουν;

Επιστροφή στο πάρκινγκ με την βρόχα να πέφτει ακατάπαυστα. Βάζω στο navigator να μας πάει στο ξενοδοχείο στο Εδιμβούργο και αυτό δείχνει ότι να ‘ναι. Η λαλακία μου σε όλο της το μεγαλείο. Δεν έχω φορτώσει χάρτες του Εδιμβούργου…
Τους έχω βέβαια στο λάπτοπ, αλλά βρέχει και θέλει χρόνο μέχρι να τους περάσω. Έχοντας λοιπόν σαν στίγμα το ξενοδοχείο και ακολουθώντας το ρητό “ρωτώντας πας στην πόλη” τραβάμε για Εδιμβούργο. Ωστόσο είναι τόση η δύναμη της βροχής που αρκετοί δρόμοι έχουν πλημμυρίσει. Μέχρι και αυτό το άριστο οδικό δίκτυο έχει ελαττώματα!
Αντιθέτως βέβαια με την Ελλάδα, τα αυτοκίνητα σταματούν πριν τις κολύμπες, χωρίς να μας μας λούζουν και χωρίς να χρειαζόμαστε δίπλωμα κασκαντέρ για να μείνουμε όρθιοι από τα απόνερα.

Μπαίνοντας στην πόλη ευτυχώς η βροχή σταματάει. Ρωτάμε, ξαναρωτάμε και μετά από μερικούς κύκλους καταφέρνουμε να βρούμε το ξενοδοχείο μας. Βασικά, πρόκειται για ένα συγκρότημα ενοικιαζόμενων διαμερισμάτων για φοιτητές, το οποίο τους καλοκαιρινούς μήνες λειτουργεί ως ξενοδοχείο.
Ξεφορτώνουμε πράγματα και συνεπιβάτες, ξανακαβαλάμε τις μοτοσυκλέτες και αρχίζουμε ένα αγώνα δρόμου προς Perth για να τις επιστρέψουμε. Το να βγεις από την πόλη χωρίς navigator δεν ήταν και τόσο δα δύσκολο. Ακολουθήσαμε τις πινακίδες για Forth bridge, ρωτήσαμε δις, μπερδευτήκαμε μια φορά, για να πέσουμε στην τρελή κίνηση της γέφυρας. Βιαζόμαστε όμως, περνάμε όσους μπορούμε και από όπου μπορούμε και πάνω που αρχίζουμε να πανηγυρίζουμε πέφτουμε σε έργα… Φτου και ξανά φτου. Βιαζόμαστε λέμε…
Μπλέκουμε πάλι σε κίνηση για αρκετά χιλιόμετρα αλλά ξάφνου ο δρόμος ανοίγει μπροστά μας. Τελικιάζουμε, μόνο ψαράκι δεν κάναμε, και εν τέλει φτάνουμε Perth. Παραδίδουμε μοτοσυκλέτες -ο Ιάκωβος παζαρεύει και καταφέρνει να κόψει ένα 50λιρο από κάθε μία (εβίβα Τζάκο – ευχαριστώ δικέ μου, εμ τι, τζάμπα με λένε Έμπορα;;)- και τροχάδην στο σταθμό. Το τρένο φεύγει μετά από μια ώρα, φτου γμτ. Αναμονή, τρενάδα και άλλη μια ώρα για να φτάσουμε. Στο σταθμό περιμένει ο Δάσκαλος όπου έχει φροντίσει να βρει τον πιο σύντομο δρόμο για το ξενοδοχείο. Τροχάδην δις λοιπόν, πετάμε τα πράγματά μας στα δωμάτια και βουρ για την πόλη. Μα καλά γιατί τόσο βιασύνη θα διερωτάστε; Μα πολύ απλά για να προλάβουμε το παρακάτω:

Το βίντεο που μόλις παρακολουθήσατε είναι από το Military Tattoo του 2009. Κάτι παρόμοιο παρακολουθήσαμε και εμείς αφού είχαμε φροντίσει να προμηθευτούμε εισιτήρια (25 λίρες) από τον Μάιο, τα οποία ήταν και τα τελευταία παρακαλώ.

Ας πούμε και δυο λόγια για αυτήν την παράσταση. Καταρχάς ευχαριστούμε το φίλο Μύρωνα που σπούδασε στο Εδιμβούργο και μας το υπέδειξε τόσο νωρίς, γιατί τα εισιτήρια στη μαύρη αγορά ήταν φωτιά. Το Military Tattoo λοιπόν είναι η πιο δημοφιλής και με τις μεγαλύτερες πωλήσεις εκδήλωση της Σκωτίας. Περίπου 210.000 άνθρωποι παρακολουθούν κάθε χρόνο επιλεγμένες στρατιωτικές αλλά και τις πολιτικές μπάντες από όλο τον κόσμο σε μια μίξη ήχου, εικόνας, ασκήσεων ακριβείας αλλά  και παραστάσεων, που πραγματικά σε αφήνει με το στόμα ανοικτό όπως μόλις θα διαπιστώσατε. Και αυτό που είδατε είναι ένα μικρό απόσπασμα από την δίωρη παράσταση…

Αποκορύφωμα το φινάλε όπου όλοι οι μουσικοί από όλες τις μπάντες -μιλάμε για πολύ λαό- παίζουν ταυτόχρονα ένα κομμάτι, για να ακολουθήσει ο “ύμνος της φιλίας” που τραγούδησε όλο το γήπεδο χέρι-χέρι. Φυσικά τον τραγουδήσαμε και εμείς ανοιγοκλείνοντας τα στόματα μας σαν χρυσόψαρα, αλλά πιο φανατικά από όλους συμμετείχε ο Ιάκωβος, με τον διπλανό του να κοντεύει να του ξεπατώσει το χέρι από τον ώμο.

Η παράσταση τελειώνει και αρχίζει η αναζήτηση στερεάς τροφής (“πράσινη” για τον Δάσκαλο, και “πράσινη όταν με βλέπουν” για τον Ιάκωβο ο οποίος χτυπάει και δύο χάμπουργκερ στη ζούλα – τι λε ρε παλιοσυκοφάντη, φίδι φαρμακερό, οχιά, πύθωνα, ανακόντα, λίγα πράσινα έφαγα; Εντάξει, είμαι λίγο λιχούδης και επιρρεπής, τι είναι δα δυο χαμπουργκεράκια;). Παρέα μας και η αδελφή της Νατάσας η οποία ταξίδεψε από το Μάντσεστερ όπου εργάζεται για να μας συντροφεύσει στο Εδιμβούργο. Με συνοπτικές διαδικασίες καταλήγουμε σε ένα κυριλέ ταχυ-εστιατόριο (The Filling Station), αρκετά καλό όπως αποδείχτηκε. Την κάνουμε ταράτσα, πίνουμε και αρκετές μπύρες -αύριο δεν έχει οδήγηση- και αργάμιση επιστρέφουμε στο ξενοδοχείο. (Δε λες πουθενά βρε αιγυπτιακή κόμπρα ότι πάλι σαλάτα έφαγα! Άσε που συνολικά στο ταξίδι πρέπει να έφαγα τουλάχιστον 5 κιλά ανάλατους άψητους ξηρούς καρπούς όταν τσάκιζες μπισκότα και κρουασάν. Να δεις που θα φτάσω 100, θα σε θάψω και θα κάνω με τα παιδιά σου παρέα!). Ότι πεις… απλά να αλλάξεις την κάρτα σου και να γράψεις «Μαθουσαλίξ Τζάκος ο πολύσπορος»…

12 Αυγούστου, Η Αθήνα του βορρά
Η βικιπαίδεια λέει: “Το Εδιμβούργο συχνά αποκαλείται “Αθήνα του Βορρά” για πολλούς λόγους. Μια πρώτη σύγκριση μεταξύ των δυο πόλεων φανέρωνε ότι είχαν την ίδια τοπογραφία, καθώς η Παλιά Πόλη του Εδιμβούργου αντιστοιχούσε με την Ακρόπολη στην Αθήνα. Κι οι δυο πόλεις βρίσκονταν σε πεδιάδα, που κατέληγε σε λιμάνι: ο Πειραιάς στην Αθήνα και το Λίθ στο Εδιμβούργο. Επίσης, όντας η πόλη του Εδιμβούργου κέντρο του διαφωτισμού, με προσωπικότητες όπως ο Ντέιβιντ Χιουμ κι ο Άνταμ Σμιθ, πολλοί ήλπιζαν πως θα επηρέαζε πολιτισμικά το Λονδίνο με τον ίδιο τρόπο που η Αθήνα επηρέασε τη Ρώμη.”
Αυτές και μόνο αυτές είναι ομοιότητες των δύο πόλεων. Σε όλα τα υπόλοιπα ισχύει το γνωστό “καμία σχέση”. Η πόλη είναι απίστευτα διατηρημένη με μεσαιωνικά κτίρια και σοκάκια τα οποία σε ταξιδεύουν σε άλλες εποχές. Στα παραπάνω προσθέστε τα απέραντα πάρκα, το τρομερό κάστρο, ένα απίστευτο μουσείο και δεκάδες άλλα μικρότερα αλλά σημαντικά αξιοθέατα.
Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα απ’ την αρχή. Σαν πρώτο αξιοθέατο είχαμε αποφασίσει να επισκεφτούμε το κάστρο αλλά στην πορεία προς αυτό περάσαμε δίπλα από τον επιβλητικό ναό του Επισκόπου Ιωάννη.

Στο εσωτερικό του γυριζόταν κάποια ζωντανή τηλεοπτική εκπομπή πράγμα που μας έκανε να την κάνουμε με ελαφρά πηδηματάκια και να κινηθούμε προς τους παραπλήσιους κήπους της Princes Street. Μια όαση ανάμεσα στην παλιά και την καινούργια πόλη με υπέροχη θέα στο κάστρο.

Ανηφορίζουμε προς το κάστρο στο οποίο περιμένουν πάνω από 300 άτομα στην ουρά για εισιτήριο (15 λίρες)!

Τα κάστανα από την φωτιά αναλαμβάνει να βγάλει ένα ζευγάρι Έλληνες που είχαμε συναντήσει νωρίτερα και οι οποίοι κατά καλή μας τύχη ήταν λίγο πριν το ταμείο. Παίρνουμε τα μαγικά χαρτάκια (να ‘στε καλά παιδιά) μπαίνουμε στο κάστρο όπου ένα ζευγάρι Αμερικάνων οι οποίοι μόλις είχαν τελειώσει την ξενάγησή τους, μας δίνουν τσαμπέ δύο audio guides. Πασάρουμε το ένα στα παιδιά που χώσαμε να μας βγάλουν εισιτήρια και ξεκινάμε το τουρ.

Η θέα από το κάστρο

Το σήμα κατατεθέν της πόλης έχει εξυπηρετήσει διάφορους σκοπούς καθ’ όλη τη διάρκεια της ιστορίας της. Η τωρινή του μορφή είναι ένα σύμπλεγμα κτιρίων και πύργων από τα οποία τα περισσότερα είναι ανακατασκευασμένα λόγω της φθοράς και των μαχών που έλαβαν μέρος σε αυτό. Εκτός από τα δεκάδες κτίρια μπορεί κανείς να θαυμάσει τα Βασιλικά κοσμήματα της Σκωτίας και την Πέτρα της ενθρόνισης. Αν έχει υπομονή στην ουρά…

Ένα ακόμα σήμα κατατεθέν της πόλης διαδραματίζεται κάθε μέρα στις μία το μεσημέρι, όταν ένα παλιό κανόνι ρίχνει μια συμβολική βολή. Γιατί μία και όχι δώδεκα θα αναρωτηθείτε. Μα φυσικά γιατί στις δώδεκα θα χρειαζόταν δώδεκα βλήματα ενώ στις μία μόνο ένα. Σκωτσέζοι γεροτσιφούτηδες, αλλά με αστείρευτο χιούμορ καθώς η παραπάνω ιστορία είναι δικιά τους επινόηση.

Στο κάστρο μπορεί κανείς να επισκεφτεί το Εθνικό Πολεμικό Μουσείο, το παρεκκλήσι της Αγίας Μαργαρίτας, τις φυλακές και τα αυτοκρατορικά διαμερίσματα.

Η επιγραφή αυτή βρισκόταν έξω από το μουσείο...

Ένα από τα κανόνια του κάστρου.

Κατά την έξοδο από το κάστρο προσπαθούμε με τη σειρά μας να πασάρουμε το audio guide σε κάποιον επισκέπτη. Κανείς μα κανείς δεν το δεχόταν. Ήταν τέτοια η καχυποψία του κόσμου που τελικά μας ανάγκασε να το επιστρέψουμε (ηλίθιοι παιδί μου!).

Επόμενάς μας σταθμός το βασιλικό μίλι (Royal Mile), ο μεσαιωνικός δρόμος που ενώνει το κάστρο με το παλάτι του Χόλιρουντ, ένα από τα «εξοχικά» της βασιλικής οικογένειας. Ο δρόμος είναι ένα υπαίθριο μουσείο με φόντο τα ιστορικά κτίρια και τον ναό του St. Giles.

Λόγω του φεστιβάλ Fringe αλλά και του Military Tattoo, ο πεζόδρομος είναι κυριολεκτικά πήχτρα. Είναι μακράν ο περισσότερος κόσμος που έχω συναντήσει ποτέ σε μεγαλούπολη. Μακράν περισσότερος και από την La Rambla της Βαρκελώνης.

Στατιστικά, από τις 3 έως τις 27 Αυγούστου έγιναν 41.689 παραστάσεις από 2.542 καλλιτέχνες/μπάντες/θιάσους σε 258 διαφορετικούς χώρους! Από αυτές η 607 ήταν δωρεάν, ενώ στο σύνολο δεν υπολογίζονται οι δεκάδες παραστάσεις που γίνονται καθημερινά στο δρόμο από νεο-ανερχόμενους καλλιτέχνες.

Μελανό σημείο τα εκατοντάδες φυλλάδια που μοίραζαν σε όλο το μήκος του πεζόδρομου. Αν είχα το χρόνο θα περπατούσα όλο το μίλι και θα μάζευα ότι φυλλάδιο μου πασάρανε για να σας παρουσιάσω τον όγκο.

Ο χρόνος όμως ποτέ δεν επαρκεί για να δεις κάθε γωνιά του Εδιμβούργου.
Πάνω στο Royal Mile βρίσκεται και το μουσείο του Εδιμβούργου το οποίο είναι δωρεάν. Ρίχνουμε μια γρήγορη ματιά και συνεχίζουμε για να σταματήσουμε στο κτίριο του Κοινοβουλίου όπου γινόταν μια έκθεση με βραβευμένες φωτογραφίες από όλο τον κόσμο. Όσα χρόνια ασχολούμαι με την φωτογραφία ποτέ δεν μπόρεσα να καταλάβω γιατί όλες οι φωτογραφίες που έχουν πάρει βραβείο πρέπει να δείχνουν πόνο, μιζέρια ή θάνατο. Μόνο αυτό πουλάει πια στην βρωμοκοινωνία που ζούμε; Ευτυχώς υπήρχαν και μερικές εξαιρέσεις στον κανόνα, που δικαιολόγησαν τον χρόνο που αφιερώσαμε στον εκθεσιακό χώρο του κοινοβουλίου.

Αφήσαμε για το τέλος τα βασιλικά ανάκτορα. Το ρολόι όμως έδειχνε περασμένες πέντε και φυσικά ήταν κλειστά. Πλησιάζοντας, για να ρίξουμε μια κοντινή ματιά, η βαριά καγκελόπορτα ανοίγει για να βγει κάποιος εργαζόμενος στο χώρο. Ο Ιάκωβος σηκώνει την φωτογραφική μηχανή και πριν προλάβει να καδράρει πετάγεται ο φρουρός με αυστηρό ύφος φωνάζοντας “Nooooooo”, πλησιάζοντας προς την κάμερα. Κρύος ιδρώτας έχει λούσει τον Ιάκωβο και όλοι οι παρευρισκόμενοι έχουν κολλήσει. Μερικοί κρύβουν τις φωτογραφικές τους μηχανές με αδέξιες κινήσεις ελπίζοντας με την σειρά τους να γλιτώσουν από τον αυστηρό φρουρό.
Όλα τα παραπάνω κράτησαν μερικά δευτερόλεπτα τα οποία όμως έμοιαζαν με αιώνα. Έχοντας πια πλησιάσει την κάμερα, η αυστηρότητα του φρουρού μετατρέπεται σε ένα πλατύ χαμόγελο υποδεικνύοντας στο Ιάκωβο το καπάκι του φακού και λέγοντας του ότι πρέπει να το αφαιρέσει για να βγάλει φωτογραφία! Συνέχισε ζητώντας ευγενικά συγνώμη αλλά δεν μπορούσε, όπως είπε, να αντισταθεί. Στην παρακάτω φωτογραφία δείτε αριστερά τον φρουρό ο οποίος γελάει ακόμα.

Η συνέχεια της ημέρας μας βρίσκει σε μαγαζάκια επί της Princess Street ψάχνοντας για σουβενίρ και στην εγγυημένη λύση Pizza Hut για να γεμίσουμε τα στομάχια μας. Δωρεάν salad bar είπαμε.

St. Andrew's House

Scott Monument

Η βραδιά κλείνει σε ένα μπαρ κοντά στο ξενοδοχείο με ζωντανή τζαζ μουσική.

Ένα ακόμα ενδιαφέρον κεφάλαιο της Σκωτίας ακούει στο όνομα τουαλέτες. Το συναντούσαμε καθημερινά αλλά το κρατούσαμε για να σας το παρουσιάσουμε στο τέλος που θα έχουμε πιο ολοκληρωμένη άποψη. Έχουμε και λέμε λοιπόν: Όλοι, μα όλοι οι νιπτήρες μοιάζουν με τον παρακάτω της φωτογραφίας:

Δύο βρύσες, η μια βγάζει μπούζι νερό, ενώ η άλλη καυτό! Για να πλύνεις τα χέρια σου έπρεπε να είσαι αρκετά γρήγορος…
Επίσης, στα περισσότερα δημόσια πίπι-ρουμ, αντί για τουαλέτες ορθίων είχαν αυτό το πράμα που περισσότερο θύμιζε ταΐστρα για ζώα:

Άγνωσται αι βουλαί των Σκωτσέζων. Καλή σας νύχτα…

13 Αυγούστου, Εδιμβούργο και πάλι
Πρώτος σταθμός για σήμερα το Grassmarket, μια πλατεία στους πρόποδες του κάστρου η οποία σφύζει από ζωή καθώς είναι γεμάτη από μπαρ και καφέ για τις νυχτερινές ώρες, ενώ την ημέρα υπάρχει ένα υπαίθριο παζάρι με διάφορες αντίκες και μεταχειρισμένα αντικείμενα.

Χαζεύουμε την πραμάτεια, τις μπάντες που δίνουν παραστάσεις και εδώ αλλά και τις όμορφες εικόνες προς το κάστρο και προχωράμε προς το μουσείο της Σκωτίας. Ότι και να πω γι αυτό το μουσείο είναι λίγο. Είναι χωρισμένο σε τμήματα, ιστορικό, τεχνολογίας, ζώων, οχημάτων και δεκάδων άλλων ενοτήτων. Θες πάνω από δύο μέρες για να το γυρίσεις ολόκληρο και να σημειωθεί ότι όλο αυτό το μεγαθήριο είναι “ΔΩΡΕΑΝ”. Αι ρεστ μάι κέις…

Οι Σκωτσέζοι μας καλωσορίζουν στο ιστορικό μουσείο με την εξής επιγραφή

Για να πάρετε μια γεύση παραθέτω μερικές φώτο από διάφορα τμήματα του μουσείου:

Η ταράτσα του μουσείου προσφέρει καταπληκτική θέα προς στο κάστρο και την παλαιά πόλη:

Στη συνέχεια κάνουμε το γουόκιν τουρ που προτείνει το Lonely Planet χαζεύοντας στα στενά της πόλης πριν καταλήξουμε στην πλατεία που φιλοξενείται το Scott Monument στην οποία χτυπάει και η καρδιά του Fringe φεστιβάλ.

Περπατάμε την όμορφη Queen Street…

…για να καταλήξουμε στο Calton Hill απολαμβάνοντας την όμορφη θέα προς την πόλη.

Στο Calton Hill φιλοξενείται και η ακρόπολη του Εδιμβούργου (είπαμε Αθήνα του Βορά, να μην έχει και μια ακρόπλη).

Ο Δάσκαλος από την άλλη είχε βρει στο σούπερ μάρκετ κάτι βιολογικούς χουρμάδες από την Κένυα (αυτούς που τρώνε οι μαραθωνοδρόμοι – δεν μπορώ να εξηγήσω διαφορετικά την τόση ενέργεια του) και είχε αρχίσει να γράφει χιλιόμετρα. 20 στο σύνολο και όχι δεν κάνω πλάκα… Αυτά που σας περιγράφω ότι είδαμε σήμερα, αυτός τα είδε χτες…
Και σήμερα είπε να ρίξει μια βόλτα αρχικά από το πανεπιστήμιο…

Αν δεν μπορείτε να διαβάσετε την επιγραφή, λέει σε άπταιστα ελλήνικος: Η Παιδία και της Σοφίας και της Αρετής Μήτηρ...

Στη συνέχεια πετάχτηκε μέχρι του βασιλικούς κήπους:

Για να καταλήξει πρώτα στο εμπορικό λιμάνι -το οποίο σύμφωνα με τα λεγόμενα του ήταν μούφα- και μετά στο πολιτικό, στο οποίο φιλοξενείτε και το Royal Yacht Britannia το οποίο ήταν για πολλά χρόνια το σκαφάκι της Βασίλισσας. Το 1997 παροπλίστηκε και από τότε λειτουργεί ως μουσείο.

Αργά το απόγευμα εμείς κατηφορίζουμε από τον λόφο, ο δάσκαλος ανηφορίζει από το λιμάνι, για να βρεθούμε στον γραφικό πεζόδρομο της Rose Street. Επιλέγουμε το Auld Hundred για φαγητό και κάνουμε μια τελευταία νυχτερινή αποχαιρετιστήρια βόλτα στην πόλη. Αύριο κλίνει ο κύκλος μας αφού επιστρέφουμε στην Γλασκώβη.

14 Αυγούστου, Edinburgh to Glasgow
Το check out αλλά και το check in όλων των ξενοδοχείων στην Σκωτία είναι τραγικό. Check out από 9:30 έως 11:00 στην πολύ καλύτερη, και check in από 16:00 και μετά. Όταν ήμασταν στο δρόμο με μοτοσυκλέτες δεν μας ένοιαζε και πολύ. Πρωί φεύγαμε, αργά φτάναμε. Τώρα όμως;
Χωρίς άλλη επιλογή, ξεκουμπιζόμαστε 9:30 από το ξενοδοχείο και μεταβαίνουμε στον πλησίον σταθμό τρένου. Ο τύπος που κόβει τα εισιτήρια είναι περίπτωση. Με το που ακούει πως είμαστε από Ελλάδα, βάζει το ένα χέρι στο σβέρκο του, αναπαριστώντας ότι είναι αραχτός σε σεζ σλονγκ, ενώ με το άλλο τρίβει την κοιλιά του αναφώνωντας “Ωωωωωωωω Χερσόνησοςςς”.
Στη συνέχεια ψάχνει να μας βρει την καλύτερη τιμή για Γλασκώβη και εν τέλει μας δίνει εισιτήρια αλε ρετούρ στην τιμή των 5 λιρών έκαστο, γιατί τα μονής διαδρομής βγαίναν στις 10 λίρες!

Το τρένο καθυστερεί λόγω του ότι στο προηγούμενο το οποίο βρίσκετε στο σταθμό, έχουν κολλήσει τα φρένα! Οι ανακοινώσεις διαδέχονται η μία την άλλη, εξηγώντας μας ακριβώς το πρόβλημα και ζητώντας μας δεκάκις συγνώμη για την καθυστέρηση. Σαν την Ελλάδα ένα πράμα δηλαδή…
Τελικά επιβιβαζόμαστε στο κατάμεστο τρένο στο οποίο δεν υπάρχει ούτε ένα ελεύθερο κάθισμα. Μια ώρα στο πόδι αργότερα φτάνουμε στον προορισμό μας επιστρέφοντας στο ίδιο ακριβώς ξενοδοχείο που είχαμε μείνει και κατά τον ερχομό μας.
Το ξενοδοχείο ευτυχώς διαθέτει δωρεάν χώρο για να αφήσει κανείς τα πράγματά του (συνήθως στην Σκωτία χρεώνεται και αυτό), έτσι ξεφορτώνουμε και αράζουμε στο σαλόνι για να δούμε Moto GP (αφού στείλαμε της γυναίκες για ψώνια… ακριβό σπορ τα Moto GP ρε παιδιά!).

Μετά το τέλος των αγώνων συναντιόμαστε σε ένα μαγαζί με αθλητικά, στον πεζόδρομο, το οποίο το έχουν σηκώσει κυριολεκτικά. Για να μην τις αδικούμε όμως, ήταν όλα τσάμπα…

Για την Γλασκώβη δεν θα ξαναναφερθώ, τα είπε όλα ο Ιάκωβος (ε όχι και όλα…) στην αρχή του ταξιδιωτικού. Με οδηγό ότι είδαν τα παιδιά και εκμεταλλευόμενοι τη μιάμιση μέρα που είχαμε στη διάθεση μας, κάναμε ένα παρόμοιο τουρ.

15 Αυγούστου, Γλασκώβη και Salt Coats και Largs
Να σας θυμίσουμε ότι εμείς είχαμε πάει Γλασκώβη μιάμιση μέρα νωρίτερα από τα ομορφόπαιδα και είχαμε δει όλα τα αξιοθέατα καθώς τους περιμέναμε. Έτσι τώρα που ήρθε η σειρά τους να γυρίσουν την πόλη, να ξαναδούμε τα ίδια μαζί τους ή μήπως να πάμε κάπου αλλού; Ιδού η απορία. Από τα ωραία διλήμματα όμως,γιατί από τη μία πάντα περνάμε καλά μαζί και από την άλλη ίσως βλέπαμε περισσότερες διαφορετικές εικόνες σ’ ένα μακρινό εξωτικό μέρος που ίσως να μην είχαμε ποτέ ξανά την ευκαιρία να επισκεφτούμε. Τελικά ο δασκαλο-Κωστής και το κάδρο μου επιλέξαμε το δεύτερο, μετά από προτροπή και συμβουλή ενός ευγενέστατου υπαλλήλου στο γκισέ των εισιτηρίων του τρένου μετά που ρωτήσαμε τιμές για να πάμε σε κάποια κοντινά χωριά της Αγγλίας. “Είστε τρελοί που θέλετε να πάτε στην Αγγλία;; Τα εισιτήρια είναι εφτά φορές ακριβότερα ενώ δεν έχει τίποτα αξιόλογο σε απόσταση μικρότερη των 200 μιλίων. Γιατί δεν πετάγεστε μέχρι το γραφικό Salt Coats και το παραθεριστικό θέρετρο Largs που απέχουν λιγότερο από μια ώρα δρόμο με κόστος μόλις 8,4 λίρες;” Δίκιο έχεις μπάρμπα, κόψε δύο. Λίγη κουβεντούλα με το Δάσκαλο και λίγο μουσικούλα από το ipod, ούτε που το καταλάβαμε πότε φτάσαμε στο Salt Coats. Το επόμενο τρένο περνούσε μία ώρα μετά κι έτσι είχαμε αρκετό χρόνο για να περιπλανηθούμε στην όμορφη παραθαλάσσια κωμόπολη.

Μας είχαν ορμηνέψει να πιούμε οπωσδήποτε καπουτσίνο στο Nardini’s Cafe και να φάμε στο Green Shutter επίσης του Nardini. Τελικά η μισή πόλη ανήκε σ΄αυτή την ιταλική οικογένεια: μετρήσαμε πέντε παγωτατζίδικα, μια δεκαριά εστιατόρια και μερικές καφετέριες ιδιοκτησίας Nardini. Παντού χωμένοι αυτοί οι μαφιόζοι οι Ιταλοί! Μετά τις μεγαλειώδεις ceasar’s σαλάτες που απολαύσαμε έξω στον ήλιο πήραμε το τρένο της επιστροφής για τη Γλασκώβη. Άλλη μία υπέροχη, γεμάτη εικόνες, μυρωδιές και πνευματική γαλήνη μέρα. Μούρλια!

Στην απογευματινή “αναφορά του λόχου” για το τελευταίο περίπατο στην πόλη, έδωσαν όλοι το παρόν. Κατευθυνθήκαμε προς το Market Square ψάχνωντας ένα εστιατόριο που πρότεινε το Lonely Planet. Το βρήκαμε μεν, δεν μας γέμισε το μάτι δε… Επιστρέφοντας προς το κέντρο της πόλης (George Square) παθαίνουμε σοκ. Αμερικάνικα αυτοκίνητα, κίτρινα ταξί, αμερικάνικες οδικές πινακίδες και χαρακτηριστικά κίτρινα φανάρια… που είμαστε ρε παιδιά… διακτινιστήκαμε στο Αμέρικα ώρε Τζάκο;

Η απορία μας λύνεται σύντομα. Γυρίζουν ταινία, το World War Z στην οποία πρωταγωνιστεί ο Μπράντ Πιτ. Πάλι καλά που δεν το πήραν χαμπάρι οι γυναίκες…

Ρε παιδιά αν δεν το έβλεπα δεν θα το πίστευα. Είχαν ρίξει τρελή δουλειά οι υπεύθυνοι παραγωγοί της ταινίας για να κάνουν τη Γλασκώβη να φαίνεται σαν αμερικάνικη μεγαλούπολη. Είχαν άπειρες νταλίκες γεμάτες με αυτά που προανέφερε πριν ο προπέτης Οικονομάκης (προπέτης άσχετε είναι αυτός που όταν όλοι στην τάξη σηκώνουν το χέρι να απαντήσουν στην ερώτηση του δάσκαλου πετάγεται χωρίς να τον ρωτήσουν και τη λέει για εντυπωσιασμό). Είχαν βάλει ψεύτικα φανάρια σε πολλά τετράγωνα γύρω γύρω από την κεντρική πλατεία, ψεύτικες αφίσες αμερικάνικων happenings, άλλες διαγραμμίσεις στους δρόμους (πάνε και ανάποδα εε;), πυροσβεστικούς κρουνούς (στη Σκωτία δε χρειάζονται με τόσο νερό που βρέχει συνέχεια!), τσι μουρλοκακομοίρας γινότανε. Δε μ’ αρέσει όμως ο Μπραντ Πιτ, προτιμώ την Αντζελίνα αλλά καλύτερα που δεν ήταν εκεί γιατί αν μ’ έβλεπε θα μ’ ερωτευόταν και θα δημιουργούσε προβλήματα στη σχέση μου. Α πα παπα, καλύτερα σας λέω…

Για μια ακόμα φορά τα εγγυημένα Wetherspoon αναλαμβάνουν να σβήσουν την πείνα μας και νωρίς-νωρίς -λόγω του πολύ πρωινού εγερτήριου- επιστρέφουμε στο ξενοδοχείο για ξεκούραση.

16 Αυγούστου, Επιστροφή στο φούρνο
Από τους 10 βαθμούς θερμοκρασία στους 35 είναι ένα θέμα, αλλά το μεγαλύτερο ήταν η πτήση της επιστροφής. Αν νομίζατε ότι αυτό που ζήσαμε κατά το πήγαινε ήταν μαρτύριο, φανταστείτε ένα παρόμοιο σκηνικό με ξεμέθυστα Σκωτσεζάκια τα οποία γίνονται κουρούμπελο ον έαρ, χορεύοντας στους διαδρόμους του αεροπλάνου και φωνάζοντας ακατάπαυστα. Πραγματικά απορώ πως επιτρέπεται τέτοιο χάι χούι εν πτήση.

Και αυτός είναι ο λόγος για αυτό το χάι-χούι.... Τελικά είμαστε άξιοι της μοίρας μας... Αυτόν τον τουρισμό θέλουμε...

Τίτλοι τέλους
Είναι τόσα πολλά αυτά που θα ήθελα να σας πω αλλά καλύτερα να μη σας τα πω γιατί α) έχετε ήδη φάει ένα τρίωρο για να φτάσετε μέχρι εδώ και ας μην σπάσει η μούρη σας το πληκτρολόγιο από τη νύστα, και β) καλύτερα να πάτε να τα δείτε με τα ίδια σας τα μάτια. Να τα μυρίσετε (εκτός απ’ αυτά τα άθλια haggis που ο ξάδερφος νομίζει ακόμα ότι είναι ψωμί). Να αισθανθείτε την αυθεντική τους ευγένεια, το υπέροχο χιούμορ τους, την απαράμιλλη ικανότητά τους να αυτοσαρκάζονται και να γελάνε με τον εαυτό τους χωρίς να προσβάλλονται. Το πως συμπεριφέρονται και περιποιούνται τα ζώα – φανταστείτε αν βλέπουν έτσι αυτά πόσο σέβονται τους συνανθρώπους τους. Να δείτε τη μυστηριώδης φύση τους με τις λίμνες, τα ποτάμια, τους καταρράκτες και το πράσινο το κοντό, το ψηλό, το μακρύ – όλα σε όλες τους τις αποχρώσεις. Να παρατηρήσετε πόσο έχουν αυτοί εναρμονιστεί με το περιβάλλον τους και όχι το αντίστροφο. Πόσο δεν το έχουν κακοποιήσει και βιάσει παρά φύσιν.

Αν θέλετε να ευχαριστηθείτε οδήγηση τύπου τσίτα το γκάζι, τέρμα κάτω με την ταυτότητα στο στόμα, καλύτερα να πάτε κάπου αλλού. Αν όμως είστε ώριμοι αρκετά για να μπορέσετε να καταλάβετε αυτά που βλέπετε (και κυρίως αυτά που δεν βλέπετε) και θέλετε να βιώσετε όλα τα παραπάνω κι ακόμα περισσότερα, η Σκωτία είναι ο επόμενος προορισμός σας. Δεν είναι ούτε τόσο μακριά ούτε τόσο ακριβά όπως νομίζατε. Κι έχετε και το Στέλιο που έχει στρώσει το κρεβάτι με όλες τις πιθανές και απίθανες λεπτομέρειες ώστε να τα βρείτε όλα έτοιμα. Ένα χειμώνα προετοιμασίας έφαγε σε βιβλία, οδηγούς, μπλογκ και φόρουμ, εκμεταλλευτείτε το! Χρειάζεται δεύτερη σκέψη;

Χάρτες, διαδρομές, σημεία ενδιαφέροντος και tracklogs
Στα παρακάτω αρχεία μπορείτε να βρείτε τις διαδρομές όπως αρχικά σχεδιάστηκαν, τα tracklogs που δείχνουν ακριβώς την πορεία που διαγράψαμε και τα σημεία ενδιαφέροντος (κοινώς POI’s) από τα μέρη που εμείς επισκεφτήκαμε.

Download Routes, Tracklog & POIs (MapSource format)
Download Routes, Tracklog & POIs (Google Earth format)

Σημείωση: Στα παραπάνω αρχεία θα βρείτε και δεκάδες ακόμα σημεία ενδιαφέροντος τα οποία εμείς δεν προλάβαμε να επισκεφτούμε.

Στατιστικά
Το navigator το οποίο ήταν προσαρμοσμένο στο τιμόνι του V-Strom, κατέγραψε τα εξής:

Χιλιόμετρα: 1997
Γενική μέση ωριαία: 65
Μέση ωριαία: 44
Οδηγικές ώρες: 45:12
Εν κινήσει: 30:49
Εν στάση: 14:23

Κατανάλωση
Όπως αρεσκόμαστε κάθε φορά κρατήσαμε στατιστικά κατανάλωσης σύμφωνα με τα πραγματικά (κοντερίσια, το αν είναι πραγματικά είναι άλλο θέμα) χιλιόμετρα κάθε μοτοσυκλέτας:

Κοστολόγιο
Παρακάτω παραθέτω τα προσωπικά μου έξοδα όπως υποσχέθηκα στην αρχή του άρθρου. Σημειωτέων οι τιμές είναι κατ’ άτομο, δηλαδή ενοίκιο μοτοσυκλέτας, βενζίνες και ξενοδοχεία είναι όλα διά του δύο:

Αεροπορικά εισιτήρια: 250,00€
Ενοίκιο μοτοσυκλέτας: 300,00€
Ξενοδοχεία: 520,00€
Βενζίνες: 75,00€
Φαγητό: 220,00€
Αξιοθέατα: 85,00€
Συγκοινωνίες: 84,00€
Σύνολο: 1534,00€

Μοτοσυκλέτες

Μιας και οι μοτοσυκλέτες δεν ήταν δικές μας, εγκαινιάζουμε μία νέα ενότητα στην οποία θα παραθέσουμε τις εντυπώσεις μας. Τον πρώτο λόγο σε κάθε μοτοσυκλέτα τον έχει ο κύριος οδηγός της, ενώ ακολουθούν και οι γνώμες των υπολοίπων. Το τεστ (τρομάρα μας) συμπληρώνει και η γνώμη της/του συνοδηγού. Να σημειωθεί ότι οι παρακάτω γνώμες είναι προσωπικές και έχουν να κάνουν με το συγκεκριμένο ταξίδι. Πάμε λοιπόν:

Suzuki V-Strom 650, ο ακούραστος ιχνηλάτης

Στέλιος: Όλοι λίγο πολύ ξέρουμε το συγκεκριμένο μηχανάκι το οποίο και δικαιολογεί 100% το τίτλο του best seller στην κατηγορία του. Άνετο, μανιτζέβελο δεν θα κωλώσει πουθενά στους στενούς στριφτερούς δρόμους της Σκωτίας. Στα αρνητικά φιγουράρουν πρώτα-πρώτα τα κακά φρένα του, παρόλο που το συγκεκριμένο μοντέλο διέθετε και ABS και η πολύ ψηλή after market ζελατίνα του. Παρέχει μεν τρομερή κάλυψη, αλλά όταν βρέχει (πράγμα συνήθες στην Σκωτία) θες υαλοκαθαριστήρα. Δεν βλέπεις την τύφλα σου.
Ιάκωβος: Αν είχε τα φρένα που έχουμε βάλει στου ξαδέρφου (ρε τα haggis δεν είναι ψωμί το καταλαβαίνεις;), το τιμόνι που έχουμε βάλει στου ξαδέρφου, τις αναρτήσεις που έχουμε βάλει στου ξαδέρφου, και τα είκοσι παραπάνω άλογα που δεν έχουμε βάλει στου ξαδέρφου, θα ήταν το καλύτερο μηχανάκι της αγοράς. Όπως έρχεται από τη μαμά του (το V-Strom όχι ο ξάδερφος), είναι λίγο ελλιπές και δεν θα πάρω. Ξάδερφο θα πάρω (χωρίς τα αναθεματισμένα haggis). Μεταχειρισμένο όμως δαγκωτό.
Μανώλης: Μιας και είμαι κάτοχος της ίδιας μοτοσυκλέτας αλλά παλιότερου μοντέλου, θα μείνω μόνο στην ψηλή ζελατίνα ή οποία παρείχε τρομερή κάλυψη από τον αέρα και στα φρένα τα οποία ήταν μάπα. Ειδικά το πίσω είχε διακοσμητικό ρόλο…
Κώστας: Το οδήγησα για λίγο, μου ήταν γνώριμο αλλά μετά το Crossrunner μου φάνηκε πως απλά δεν είχε φρένα.
Μήτσος: Ευκολοοδήγητο αλλά ανούσιο χωρίς να σε εξιτάρει. Το συγκεκριμένο μάλιστα είχε την ψηλή ζελατίνα που με ενοχλούσε στο δρόμο. Για να λέμε την αλήθεια όμως είναι άνετο στο ταξίδι και best value για νοικιάρικο στη Σκωτία
Νατάσα: Αν σκεφτείτε ότι με το που έκατσα στο Versys άρχισαν να πονάνε τα γόνατα και ο ποπός μου, στο Deuaviile η άπλα ήταν ενοχλητική και στο Crossrunner γλιστρούσε η σέλα με αποτέλεσμα να βρίσκομαι συχνά αγκαλιά με την μπαγαζιέρα, τότε η σέλα του V-Strom σε συνδυασμό με τη θέση των πατητήρων, παίρνει δέκα με τόνο.

Honda Crossrunner 800, ο ατίθασος πιγκουίνος

Ιάκωβος: Μάλιστα. Όταν το παρέλαβα σκέφτηκα “ένα ταξίδι είναι και θα το επιστρέψουμε το μπουρδέλο ευτυχώς”. Τώρα που το επέστρεψα μου λείπει. Ανησυχητικά πολύ. Αντίθετα με αυτά που λένε οι πρώην συνάδελφοί μου στο ΜΟΤΟ, θεωρώ μετά από 2000 χιλιόμετρα πάνω του (μπρος και πίσω) ότι είναι ένα πάρα πολύ καλό μηχανάκι. Θέλει όμως χρόνο για να σου δείξει τις αρετές του. Αν είσαι κάγκουρας ξέχνα το, βλέπε ΚΤΜ και Ducati. Αν το βλέπεις και ξερνάς, βλέπε ΚΤΜ και Ducati. Αν όμως θες στρητάδικο στήσιμο με αλουμινένια πλαισιάρα, μονόμπραστη ψαλιδάρα σε θέση οδήγησης on/off, κράτημα σπουδαίο, φρενάρισμα αστραπιαίο, ήχο-μουσική RC212V, ποιότητα κατασκευής Bentley, αξιοπιστία χρηματοκιβωτίου, κι όλα αυτά σε ένα καθημερινό πακέτο που πάει σαν παπί στην πόλη, είναι η μοτοσυκλέτα σου. Δεν καίει πολύ, απλώς καίει περισσότερο από τις υπόλοιπες του ταξιδιού. Θα το αγόραζα κι ας έπρεπε να βάλω γλαστράκι για να καλυφθεί το άσχημο κενό από τα όργανα μέχρι την τιμονόπλακα! Πολύ απ’ όλα, κρατήστε το αυτό.
Κώστας: Mε μια λέξη απίθανο, όλα εκεί που πρέπει, καλή σέλα (ποτέ δεν με κούρασε ούτε σαν οδηγό ούτε σαν συνεπιβάτη), σωστή θέση μαρσπιέ αλλά και τιμόνι (παρά τη σκουτεράδικη μορφή του). Καλή κάλυψη του αέρα (είχε μεγαλύτερη ζελατίνα), πολύ άνετη και ευρύχωρη θέση συνεπιβάτη. Πολύ στιβαρό πλαίσιο και παρά το μαλακό αμορτισέρ δεν έπλεε υπό κλίση με δύο άτομα και τρείς βαλίτσες, επίσης φοβερά φρένα και ένας κινητήρας λίγο τραγανός αλλά αρκετά χορταστικός και ειδικά στις υψηλές στροφές απολαυστικός. Πολύ καλές βαλίτσες εύκολα προσαρμόσιμες (κάποια στιγμή μια πλαϊνή έβαλε νερό αλλά ίσως ήταν παραγεμισμένη και δεν είχε κουμπώσει καλά). Νομίζω πως είναι καλή επιλογή για κάποιον που θέλει να κάνει μεγάλα ταξίδια (επειδή έχει άριστη ισορροπία μαρσπιέ -γρίπ- κάθισμα) αλλά και να κυνηγά το όποιο μηχανάκι στα επαρχιακά. Στα αρνητικά μπορώ να βάλω μόνο το πολυόργανο που ήταν ειδικά τη μέρα δυσανάγνωστο.
Μανώλης: Όπου Honda = φρενάρες. Χαμηλά είναι ήρεμο αλλά μόλις ανέβουν οι στροφές λυσσάει, τσιτώνοντας σε να αρχίσεις τα παιχνίδια μαζί του. Τα εργοστασιακά του μπαγάζια είναι για τα μπάζα…. βάζουν δεν βάζουν 2 εσώρουχα.
Μήτσος: Με ξένισε το τιμόνι του (δεν είναι τυχαίο που όλοι το έλεγαν scooter – ε όχι και όλοι, μην προβάλεις το μηχανάκι μου!). Τα φρένα δυνατά στα όρια του επικίνδυνου (άντε ρε χέστη!). Η θέση οδήγησης δε με βόλεψε καθόλου, μου θύμισε TDM made by Honda, ενώ ο κινητήρας δουλεύει καλά ψηλά. (Σημείωση Ιάκωβου: Το Μήτσο δεν τον λες και τυπικό καθημερινό οδηγό. Ένας παλιοκάγκουρας είναι με ΚΤΜ 990 καραφτιαγμένο να πούμε και όλα του ξυνίζουν, όλα του βρωμάνε, τίποτα δεν του αρέσει αν δεν είναι ΚΤΜ. Άρα οι απόψεις του δεν είναι να τις παίρνεις και πολύ στα σοβαρά εκτός αν ανήκεις στη συνομοταξία των Ινδιάνων. Α, τα είπα και ξέσκασα ο παντέρημος)
Στέλιος: Μάλιστα… Πως μπορεί ένα τόσο άσχημο πράμα να τα κάνει όλα τέλεια. Η μούρη μοιάζει με πιγκουίνο… το καβαλάω και νομίζω πως κάθομαι σε σκούτερ. Βάζω μπροστά, κουμπώνω την πρώτη και ξάφνου όλα τα άσχημα εκμηδενίζονται.  Πολύ καλή θέση οδήγησης, δύναμη σε όλο το φάσμα των στροφών και φρενάρες άγκυρες. Αν θα το ‘παιρνα; Μπα… άστο να το πάρει ο Τζάκος… και θα του κάνω εγώ δώρο το γλαστράκι.

Honda Deauville 700, η πολυθρόνα πολυτελείας

Μανώλης: Συμπάθησα τα Honda και η αιτία ήταν αυτό το μηχανάκι. Μια σαλονοτραπεζαρία πολυτελείας με φρένα άγκυρες και τρελούς αποθηκευτικούς χώρους. Ότι πρέπει για ταξίδια όπως της Σκωτίας ή τσι Κρήτης: για δρόμους με χαμηλή πρόσφυση ή για δρόμους στους οποίους δεν μπορείς να πηγαίνει κομμάτια
Ιάκωβος: Για νοικιάρικη μοτοσυκλέτα εκεί που πήγαμε ήταν μια χαρά αν κάποιος έχει απολύτως λογικές απαιτήσεις. Επειδή όμως εγώ δεν φημίζομαι για τις απολύτως λογικές απαιτήσεις μου, δεν θα το έπαιρνα γιατί έχει λίγο γκάζι, λίγο πλαδαρές αναρτήσεις, λίγο άσχημο σχήμα, λίγο από δω, λίγο από κει, λίγο παραπέρα…
“Μα Τζάκο έχει τρομερή σέλα, φοβερή θέση οδήγησης και συνεπιβάτη, πολύ καλά φρένα…”. Βρε δεν μ΄ αρέσει, το καταλαβαίνετε; Θα πάρω το Crossrunner.
Κώστας: Το μικρό τουριστικό της Honda είναι ένα εξαιρετικό μηχανάκι για το σκοπό που έχει δημιουργηθεί αλλά είναι παρεξηγημένο. Πολύ φιλικό, άνετο με πολύ καλή κάλυψη, ελαστικό κινητήρα και πολύ καλά φρένα. Στα αρνητικά η πολύ μαλακιά σέλα που μετά από κάποια ώρα κουράζει και η τοποθέτηση των μαρσπιέ αρκετά μπροστά, έτσι μετά από πολύωρο ταξίδι κουράζεται η μέση. Ευτυχώς δεν έσκυψε κατά την παράδοση ο ιδιοκτήτης να δει ξυσμένο το μαρσπιέ τη στέκα και την εξάτμιση σε μια δεξιά αλλά ούτε και το μαρσπιέ του Crossrunner που βρήκε ο Ιάκωβος.
Μήτσος: Πριν καν ανέβω πάνω του είχα προκαταλήψεις ότι δεν θα μου άρεσε, κι έτσι σχεδόν αρνήθηκα να μπω στον κόπο να το δοκιμάσω. Αδικία ίσως, αλλά δεν μ’ αρέσει! Τέλος. Sorry. (Χα, είδατε που σας τά ‘λεγα γω; Κάγκουρας παιδί μου, ούτε μια βόλτα δεν το έκανε ο φανατίλας).
Στέλιος: Όταν το είδα στημένο έξω από το μαγαζί, λυπήθηκα τον Μανώλη που επέλεξε να κάνει το ψυχικό. Όταν όμως το οδήγησα άλλαξα γνώμη. Είναι πολύ βολικό, με απίστευτη κάλυψη από τον αέρα (μέχρι και στα πόδια) και τρελούς χώρους. Απ’ την άλλη είναι αδύναμο, με ψιλοχάλια σουμιέδες (αμορτισέρ ντε) και βαρύ… πολλά βαρύ. Για το ταξίδι που κάναμε ήταν ok, μην ζητήσετε όμως τίποτα παραπάνω.
Κούλα: Ο συνδυασμός σέλας- αεροδιάδρομος και οι απίστευτοι αποθηκευτικοί χώροι οι οποίοι χωρούσαν κάθε απαραίτητο και μη εφόδιο με έκαναν να το λατρέψω.

Kawasaki Versys 650, ο Σκωτσέζος πολεμιστής

Μήτσος: Καλό για επαρχιακούς δρόμους με σφιχτό στροφιλίκι αλλά όχι κατάλληλο για το ταξίδι αυτό και ιδίως για το δεύτερο άτομο. Το σκληρό, θορυβώδες κιβώτιο και η έλλειψη χώρου σε συνδυασμό με το μικρό κομμάτι σέλας που αναλογεί στον συνεπιβάτη δεν το καθιστούν ιδανικό για πολλά και χαλαρά χιλιόμετρα. Προτιμώ την ΚΤΜάρα μου με τα γκάζια του κι ας καίει τον πάτο του! (Τι σας έλεγα; Παιδί μου είναι πυροβολημένο το άτομο σας λέω!)
Μανώλης: Θυμίζει περισσότερο μηχανάκι πόλης λόγω των κοντών σχέσεων και των μίνιμαλ διαστάσεων. Ωραία εμφάνιση, σκληροπυρηνική οδήγηση αλλά πολύ σκληρή σέλα.
Ιάκωβος: Συμπαθητικό είναι μωρέ κι αυτό το καημένο αλλά τώρα να πω ότι θα το προτιμούσα κιόλας θα ήταν ψέματα και θα πέσει φωτιά να με κάψει. Προσοχή, για το ταξίδι μας λέω και όχι για την πόλη ή την ελληνική καθημερινότητα. Για το ταξίδι μας λοιπόν δεν είχε καθόλου καλή θέση συνεπιβάτη, λίγο γκάζι (έχω γίνει γραφικός μου φαίνεται…), λίγα φρένα, μέτρια ποιότητα και δούλεμα και αυτό το ΑΧΡΕΙΟ κιβώτιο που ήθελε κλωτσιά για να κατεβάσει και μπινελίκια για να ανεβάσει. Που είναι το Crossrunner μου. Φέρτο πίσω άθλιε ξάδερφε που το έχεις πάρει και έχεις ξεχάσει να κατέβεις.
Κώστας: Έκατσα για λίγο σαν συνεπιβάτης και δεν θυμάμαι κάτι θετικό.
Στέλιος: Ήταν το τελευταίο που οδήγησα και η αλλαγή από τις τιμονάρες σε “χειριστήριο αεροσκάφους” μου έκατσε κάπως απότομα. Προσθέστε την άβολη σέλα και ένα κιβώτιο με πρωτοβουλίες το οποίο ανεβοκατέβαζε όποτε αυτό γούσταρε… Ευτυχώς που αυτό το μηχανάκι το είχε ο Μήτσος, ο οποίος έχει μακράν πορεία σε “βολικά μηχανάκια” (βλέπε KLX, Husqvarna, KTM κτλπ) και δεν πτοήθηκε καθόλου. (Τι δεν πτοήθηκε; Πλάκα μας κάνεις; Μια χαρά πτοήθηκε αλλά τι να έλεγε που το είχε διαλέξει…)
Γιάννα: Με τη λίγη εμπειρία που έχω σαν συνεπιβάτης σε μεγάλα ταξίδια, το Versys δε μου φάνηκε άνετο στα 2000 χιλιόμετρα που πέρασα πάνω στο σελάκι του (“υπέφερα” θέλει να πει η καημένη αλλά ντρέπεται μάλλον. Και να φανταστείτε ότι είναι μικροκαμωμένη μεγέθους extra small, αν ήταν large θα παρατούσε το Μήτσο και θα γυρνούσε με αεροπλάνο!). Ένα μεγάλο μείον ήταν η απουσία της μπαγκαζιέρας – έβλεπα τις άλλες (ε όχι και “άλλες”, με έχεις παρεξηγήσει) να ξεκουράζονται και τις ζήλευα.

Ξενοδοχεία
Παρακάτω παραθέτουμε τα συμπεράσματά μας για τα ξενοδοχεία που μείναμε:

Alexander Thomson, Γλασκώβη
Δωμάτια: Καλούτσικα
Τοποθεσία: Πολύ κοντά στο κέντρο της πόλης
Πρωινό: Ναι, Scotish breakfast με λίγες ευρωπαϊκές επιρροές
Πάρκινγκ: Όχι
Τιμή: 40€/άτομο
Παρατηρήσεις: Το ξενοδοχείο είναι παλιό και μισο-ανακαινισμένο Υπάρχει περίπτωση να πέσετε σε μη ανακαινισμένο δωμάτιο και να τον πιείτε.

Foyers House, Foyers
Δωμάτια: Πολύ καλά
Τοποθεσία: Σε αμφιθεατρική θέση, πάνω από την λίμνη του Λόχνες
Πρωινό: Ναι, αλλά δεν το δοκιμάσαμε γιατί χρεωνόταν έξτρα και ήταν ψιλοακριβό
Πάρκινγκ: Ναι, σε εξωτερικό χώρο
Τιμή: 34€/άτομο
Παρατηρήσεις:
Το χωριό Foyers είναι 10 σπίτια όλο και όλο. Δεν θα βρείτε ούτε για φαγητό αλλά ούτε για ποτό.

Ferry Inn, Scrabster, Thurso
Δωμάτια: Άριστα
Τοποθεσία: Στο εμπορικό λιμάνι, 4 χιλιόμετρα έξω από το Thurso
Πρωινό: Ναι, είχες 4 επιλογές, όλες παραδοσιακές Σκωτσέζικες
Πάρκινγκ: Όχι, αλλά υπάρχει χώρος για στάθμευση μπροστά στο ξενοδοχείο
Τιμή: 40€/άτομο
Παρατηρήσεις: Το λιμάνι είναι άσχημο αλλά το ξενοδοχείο είναι σούπερ.

Caledonian Hotel, Ullapool
Δωμάτια: Χάλια (Το δικό μας δεν ήταν τόσο χάλια. Ούτε καλό. Απλώς οκ. Πηγαίνετε αλλού καλύτερα αν έχετε επιλογή)
Τοποθεσία: Στο κέντρο της πόλης
Πρωινό: Ναι, Σκωτσέζικο με ελάχιστες ευρωπαϊκές επιρροές
Πάρκινγκ: Ναι, σε εξωτερικό χώρο ακριβώς απέναντι από την είσοδο του ξενοδοχείου
Τιμή: 45€/άτομο
Παρατηρήσεις: Οι ξένοι το λένε με μια λέξη “Avoid”…

Portree, Portree, Isle of Sky
Δωμάτια: Μέτσια
Τοποθεσία: Στο κέντρο της πόλης
Πρωινό: Ναι, 100% Σκωτσέζικο
Πάρκινγκ: Όχι, αλλά υπάρχει δωρεάν χώρος στάθμευσης για μοτοσυκλέτες στα 100 μέτρα από την είσοδο του ξενοδοχείου
Τιμή: 46€/άτομο
Παρατηρήσεις: Μισο-ανακαινισμένο, αν σου κάτσει δηλαδή καλό δωμάτιο

Bank Street Lodge, Fort William
Δωμάτια: Καλά
Τοποθεσία: Πολύ κοντά στο κέντρο της πόλης
Πρωινό: Όχι, αλλά διαθέτει κοινόχρηστη κουζίνα και αίθουσα πρωινού.
Πάρκινγκ: Ναι, σε ημιυπόγειο χώρο
Τιμή: 32€/άτομο
Παρατηρήσεις: Value for money

Stirling Management Centre, Stirling
Δωμάτια: Άριστα
Τοποθεσία: 4,5 χιλιόμετρα έξω από την πόλη, στο χώρο του πανεπιστημίου
Πρωινό: Ναι, Σκωτσέζικο με αρκετές ευρωπαϊκές επιρροές
Πάρκινγκ: Ναι, στον προαύλιο χώρο του ξενοδοχείου
Τιμή: 37€/άτομο
Παρατηρήσεις: -

Smart @ IQ, Εδιμβούργο
Δωμάτια: Άριστα
Τοποθεσία: 2 χιλιόμετρα μακριά από το ιστορικό κέντρο
Πρωινό: Όχι, αλλά όλα τα δωμάτια έχουν κουζινάκι και ψυγειάκι
Πάρκινγκ: Όχι
Τιμή: 55€/άτομο
Παρατηρήσεις: Τα ξενοδοχεία στο Εδιμβούργο είναι πανάκριβα. Τα Hostel ξεκινούν από 50€, άρα η τιμή αυτή είναι σούπερ. Βασικά είναι ένα μεγάλο συγκρότημα με διαμερίσματα που προορίζονται για φοιτητές. Τους καλοκαιρινούς μήνες ενοικιάζονται σε τουρίστες.

Last but not least
Όταν συζητούσαμε για τη συγγραφή του ταξιδιωτικού, ο δάσκαλος είπε ότι θα γράψει κάτι για την παρέα, όπως και έπραξε. Όταν το διάβασα από τη μία εντυπωσιάστηκα -λόγω του ότι η παρέα σε ένα μοτοταξίδι είναι το Α και το Ω, πράγμα πού όσοι ταξιδεύουν το ξέρουν πολύ καλά,- από την άλλη όμως κόλλησα στο πως θα παρουσιαστεί. Θα γίνει κατανοητός; Πως μπορείς να εξηγήσεις συναισθήματα και πως γίνεται να μεταδόσεις στον άλλο κάτι που δεν έζησε;
Εν τέλει το κείμενό του είναι αυτούσιο, χωρίς καμία αλλαγή (εκτός από διάφορα σχόλια που πρόσθεσε με άλλη γραμματοσειρά το …αντιδραστικό στοιχείο) και είμαι σίγουρος ότι θα φανεί ιδιαίτερα οικείο σε όσους έχουν περιπλανηθεί πάνω σε δύο τροχούς. Ένα ταξίδι είναι γεμάτο εικόνες. Και τις εικόνες θες να τις μοιράζεσαι με φίλους…

«Οι μέρες που δεν είμαστε ταξίδι είναι χαμένες μέρες από τη ζωή μας» άκουσα προχθές από ένα Καβαλιώτη τον Δημήτρη (www.godimitris.gr) που τώρα και 5 χρόνια έχει βάλει σκοπό της ζωής του να γυρίσει όλο τον κόσμο.
Αρκετά πιο ταπεινοί όσον αφορά τις δυνατότητες και τις συνθήκες που διέπουν τη ζωή μας κάνοντας μια μεγάλη δρασκελιά αρχές Αυγούστου βρεθήκαμε 8 τον αριθμό στην Ακριτική Σκωτία της Ευρωπαϊκής ηπείρου.
Συνήθως ένα ταξιδιωτικό λογικό είναι να περιέχει ευφάνταστες περιγραφές των τοπίων και της περιπέτειας και αν όπως εμείς έχουμε και μοτοσυκλετιστική κουλτούρα, τότε πρέπει να γραφούν και εντυπώσεις για τα μέσα μεταφοράς. Εδώ κολλάει το «οι 4 ρόδες μεταφέρουν το σώμα και οι 2 την ψυχή».
Εγώ δεν θα ασχοληθώ για αυτά μιας και είναι πιο κατάλληλοι και στη περιγραφή αλλά και στην εμπειρία οι συνταξιδιώτες μου. Εγώ θα ήθελα να γράψω για τη πραγματική ψυχή της εκδρομής που είναι η παρέα, από την ιδιαίτερη θέση μου σαν πολύ πολύ μεγαλύτερος (μέχρι και πατέρας θα μπορούσα να ήμουν για τους μικρότερους) (και παππούς, και παππούς!).
Λένε πως είσαι όσο αισθάνεσαι και εγώ βοηθούμενος από το νεαρό περίγυρο μίκραινα μέχρι και 2 δεκαετίες, όμως αναδεικνύοντας την ευγένειά τους στις πρώτες συναντήσεις μόλις άκουα το «κύριε Κώστα» προσγειωνόμουνα, οπότε μετά από θερμές παρακλήσεις κόπηκαν οι τίτλοι και γίναμε συνήλικοι. (Δηλαδή, αν κατάλαβα καλά, μου έβαλες και δέκα χρόνια τώρα. Αααα, δε θα τα πάμε καλά…)

Θα ξεκινήσω από τον αρχηγό που εμπνεύστηκε, σχεδίασε, οργάνωσε, αυτό το ταξίδι και δεν είναι άλλος από τον Στέλιο. Δεν ξέρω ή μάλλον ξέρω πως του αρέσει όμως καταλαβαίνω απόλυτα το χρόνο που ξόδεψε και την προσπάθεια για να βγουν οι καλύτερες διαδρομές κάθε μέρα, να κλειστούν ξενοδοχεία (σε προσιτές τιμές σε μια χώρα που φημίζεται για την ακρίβεια της ), να δούμε όσο το δυνατό περισσότερα αξιοθέατα, να νοικιαστούν οι μηχανές και για όλα αυτά προσωπικά τον ευχαριστώ.

Είχε βέβαια συμπαραστάτη τον Δημήτρη για τον οποίο πρέπει να πω ότι γνώριζα απλά, αλλά στη διάρκεια της εκδρομής κατάλαβα πως πρόκειται για ένα εξαιρετικό χαρακτήρα οπότε μη μασάτε όταν δείτε τους κοιλιακούς του ή τη σοβαρή αντρική φάτσα, είναι το καλύτερο παιδί . Έχει απλά ένα ελάττωμα : τρώει πολύ παγωτό. (Ώφου ψώωωματα, μόνο αυτό είναι το ελάττωμά του; Άντε μην αρχίσω τώρα…)

Τώρα για το Μανώλη τι να πω, νομίζω πως όταν τον γνωρίσεις πρώτη φορά στοιχηματίζεις ότι πρόκειται για ένα απίθανο τύπο, με χιούμορ, με μόνιμο χαμόγελο, και αμέσως σκέφτεσαι πώς σίγουρα θα περάσεις καλά μαζί του στη παρέα, έ λοιπόν έτσι ακριβώς είναι και ακόμα παραπάνω . Αρνητικό; Στο τέλος κάθε μέρας έπρεπε να του βάζουμε οδοντογλυφίδες στα μάτια να τον κρατάμε ξύπνιο. (Έχει κι άλλα αρνητικά ο ξάδερφος Δάσκαλε αλλά τα κρύβεις για να μη στεναχωρήσεις το παιδί: δε θυμάσαι βρε που δεν μπορούσε ο γκουρμεδιάρης να ξεχωρίσει το haggis από το ψωμί; Όπου να ‘ ναι θα μπερδέψει και τα λουκάνικα με το πόριτζ).

Για τον επόμενο δεν χρειάζεται να σκεφτώ πολύ για να γράψω, έρχονται αυθόρμητα , είναι ο καλύτερος συγκάτοικος, οδηγός αλλά και συνεπιβάτης που θα μπορούσα να έχω σε μια εκδρομή (και λίγα λες νομίζω). Είχαμε μια φοβερή σύμπνοια για την οδήγηση για τις φωτογραφίες για το περπάτημα για το φαγητό και γενικά δεν ήρθε ποτέ ούτε στη σκέψη μου κάτι αρνητικό, μαζί του ταξιδεύω στο τέρμα της γης. Ιάκωβε σου έχω πει πρέπει να μετριάσεις συγκεκριμένες τροφές που δημιουργούν αναερόβιο μεταβολισμό βακτηριδίων με αποτέλεσμα τη δημιουργία δυσάρεστων οσμών στο τελευταίο στάδιο του πεπτικού συστήματος (μα καλά, πως κάνεις έτσι για μερικές αθώες πορδίτσες; Ούτε 93 κιλοβρώμ δεν έπιασα αυτή τη φορά, αν φάω αγκινάρες ξεπερνάω τα 150 άρα μια χαρά τη βγάλατε).

Άφησα τελευταίες τις κοπέλες (Γιάννα, Νατάσα και Κούλα) αλλά στην ουσία ήταν πρώτες και καλύτερες . Πρέπει να πω πως είναι 3 από τις 10 ωραιότερες γυναίκες των Χανίων, μέσα στη δεκάδα είναι επίσης η Άννα και η Δέσποινα που δεν μας συνόδεψαν φέτος λόγω επαγγελματικών υποχρεώσεων (τώρα το θυμήθηκες; Μετά που τις παρατήσαμε μοναχές τους 15 μέρες; Τα, τα…). Πάντα με καλή διάθεση, ακούραστες, υπομονετικές, χαμογελαστές, συμβιβαστικές, χαρούμενες, ήταν απίθανη παρέα γενικά. Μου έκανε εντύπωση ότι δεν είδα ούτε μια γκριμάτσα που να χαλάσει, το ωραίο πρόσωπό τους αλλά και την διάθεση της παρέας . Παίδες τυχεροί για τα ταίρια σας με την ευχή και ελπίδα πως θα είναι πάντα έτσι.(Ναι, ναι, μακάρι να μη γίνουν σάρακες αλλά το βρίσκω απίθανο και αναπόφευκτο.)

Εκείνο που αισθάνομαι σαν περίληψη είναι πως έφυγα με 7 γνωστούς και γύρισα με 7 φίλους. (Δηλαδή με συχώρεσες για εκείνες τις ανεπαίσθητες πορδίτσες και θα ξανακάνουμε παρέα; Μούρλια!)